Charm heeft nu ook een eigen Facebookpagina!
Ik kan je vertellen: het kost heel wat moeite om uit te vinden wat Facebook allemaal voor opties biedt, wat het verschil is tussen een pagina en een groep, waar je iets instelt, wat niet instelbaar is, etc.
Gelukkig heb ik Facebook terug weten te pakken.
Eat that, Facebook! Een koekje van eigen deeg!
Zo. Na meerdere jaren een NS-jaarkaart te hebben gehad, die op een gegeven moment ook een OV-chipkaart werd (maar alleen bruikbaar in de bus en tram, niet in de trein…) en later alsnog een volledig bruikbare OV-chipkaart, vermoed ik eindelijk bepaald te hebben wat de meest optimale manier is om je kaart in gebruik te nemen.
De situatie:
Je hebt een NS-jaarabonnement aangevraagd en de nieuwe kaart per post gekregen. Gefeliciteerd, je betaalt nu de NS voor je kaart, maar kunt er nog niet mee reizen. Probeer het ook niet, ook al doet de begeleidende brief vermoeden dat het wel kan.
Er zijn twee dingen die je moet regelen, om met de trein te kunnen reizen en geld terug te kunnen vragen bij vertraging (ja, dat ga je nodig hebben):
1) Automatisch opwaarderen aanvragen
Je moet een minimumbedrag op je kaart hebben staan, om met de trein te kunnen reizen. Want als je (al dan niet bewust) vergeet uit te checken aan het eind van je rit, dan moeten ze je kunnen beboeten, zodat je niet gratis reist. Dat doen ze niet per acceptgiro thuis, maar er wordt direct een bedrag van je kaart afgeschreven.
Maar, ik heb een Altijd Vrij abonnement, waardoor ik op ieder moment en op ieder traject gratis mag reizen.
Vette pech. Ook jij moet een tegoed op je kaart hebben, al gebruik je het niet. Want ook jij wordt beboet als je niet uitcheckt. Of ze nou graag rente willen trekken van je tegoed, of dat ze hopen dat je geen zin hebt in de papierwinkel om je geld terug te vragen als je bent vergeten uit te checken en het er maar bij laat, geen idee. Maar het is nu eenmaal zo, logisch of niet.
2) Je NS-kaart koppelen aan je OV-chipkaart
Als je geld terug vraagt bij vertraging, gaat dat op basis van je reishistorie. Daarvoor moet je wel eerst je reishistorie in kunnen zien. Daarvoor moet je eerst je OV-chipkaart koppelen aan je NS-jaarkaart.
Maar, de NS weet toch dat dit mijn OV-chipkaart is? De NS-jaarkaart en de OV-chipkaart zijn immers één en dezelfde kaart en de NS heeft hem aan mij verstrekt. Bovendien kan de NS er geld vanaf halen als ik reis.
Goede vraag. Ik snap het ook nog steeds niet. Dit onderwerp vereist verdere studie.
Anyway, ook al ben je op de hoogte van deze twee vereisten, dan nog wil dat niet zeggen dat je frustratieloos je kaart in gebruik kunt nemen. Daarom presenteer ik hieronder, na jarenlange studie en persoonlijke frustratie ervaring, mijn Stappenplan voor het Overstappen van Oude naar Nieuwe NS-Jaarkaart-met-OV-Chipkaart, op de Meest Efficiënte Manier©.
Zodat jij niet, net als ik, wekenlang van het kastje naar de muur wordt gestuurd, om steeds te horen dat je toch echt éérst een andere handeling had moeten uitvoeren (NS-baliemedewerkster: “Nee mevrouw, ik kan prima uw tegoed van uw kaart afhalen en op uw nieuwe kaart zetten, maar ik kan niet automatisch opwaarderen van uw kaart halen. Dat moet u eerst online regelen. Dat is toch logisch?”)
Stap 1:
Noot: neem de tijd. De website is een hel en vereist een handleiding op zich.
Stap 2:
Stap 3:
Stap 4:
Stap 5:
Stap 6:
Zo. Poeh poeh. Hè hè. Nu heb je eindelijk netjes je oude kaart uitgefaseerd en je nieuwe in gebruik genomen.
Het is toch van de zotte…?? Ben ik even blij dat ik een universitaire studie heb afgerond, zeg. Anders had ik niet eens met de trein kunnen reizen.
Natuurlijk was shoppen en cultuur snuiven in Millaan leuk. Maar wat ik stiekem het allerleukste vond aan het weekend, was verkeersborden spotten.
Al op vrijdag zag ik ineens een wel heel bijzonder verkeersbord: er was een mannetje in een grappige positie op gestickerd. Haha, erom gelachen en doorgelopen.
Maar ik zag er steeds meer! Blijkbaar was het een hele serie! Dus ben ik ze gaan fotograferen.
En op een gegeven moment werd het echt een sport om ze (als eerste) te spotten. Dus keken we niet alleen meer naar etalages en mooie gebouwen, maar hielden we continu een schuin oog op de borden langs de weg.
Waarschijnlijk hebben we nog lang niet alle varianten ontdekt, maar hieronder zie je wat we allemaal zijn tegengekomen. Leuk hè?
En nu weer afleren om onderweg naar alle borden te turen… na 4 dagen zit het er behoorlijk ingeramd!
In het steegje naast onze tuin, staat een straatlantaarn. Heel fijn, licht in onze tuin, zodat we ‘s avonds kunnen zien waar we lopen en bovendien weert het inbrekers.
Maar op een kwade dag bleef het licht uit.
Dus ik stuur op 11 oktober een bericht naar de Bel & Herstellijn van de gemeente. Daarvan krijg ik een geautomatiseerde bevestiging.
Op 12 oktober ontvang ik dit bericht:
Hartelijk dank voor uw melding. Deze is verstuurd onder nummer <…> naar <…> met verzoek dit in behandeling te nemen. Voor verdere info hierover graag dit nummer vermelden. Indien het niet binnen 5 werkdagen hersteld/verholpen kan worden bericht ik u hierover.
4 Dagen later (jawel, net binnen de deadline!) ligt het volgende in mijn mailbox:
N.a.v. uw melding laat de kwaliteitsbeheerder, dhr. <….>, weten dat deze verlichting niet onder de openbare verlichting valt. Het is eigendom van de woningbouwvereniging.
De Gemeente zal geen actie ondernemen.
Ik hoop u hiermee voldoende te hebben geinformeerd.
Nou nee, u heeft mij niet voldoende geïnformeerd. Wij hebben namelijk een koophuis, dus wij vallen niet onder een woningbouwvereniging…
Dus ik mail weer terug met de vraag bij wie ik dan wel moet zijn.
Helaas kan ik dat niet voor u nakijken.
Mogelijk kan een van mijn collega’s van Vastgoed dit wel.
Ik stuur uw mail door naar dhr. <…> met het verzoek dit voor u uit te zoeken.
Gelukkig is deze meneer van Vastgoed wel snel van antwoord. Ik verneem dat het om Standvast Wonen gaat.
Nou, vooruit, de volgende mail dan maar. Ditmaal naar de woningbouwvereniging.
Geachte heer, mevrouw,
De eerste straatlantaarn in het steegje naast ons huis (<…>) is kapot. De gemeente verwees mij naar u door voor reparatie.
Wilt u er voor zorgen dat de lamp wordt vervangen?
Bij voorbaat dank.
Helaas, pindakaas.
Goedemiddag,
Lantaarnpalen vallen onder het beheer van de gemeente. Telefoonnummer <…>.
Met vriendelijke groet,
Medewerker KCC
Grom…grom…kastje…muur… grom….
Nogmaals een mailtje gestuurd. Dat de gemeente, zoals ik al zei, me naar hen heeft doorverwezen. En dat het zoals ik al zei, om een lamp in een steegje gaat en niet aan de openbare weg.
Grom… grom…
Inmiddels is er nog steeds niets gebeurd. We lopen nu al twee weken op de tast naar het schuurtje.
Weet iemand toevallig hoe je zelf een straatlantaarn repareert…?
We hadden ook dit jaar weer een flinke oogst van onze twee appelbomen:
Alleen zaten er in de appeltjes van de rechtse boom, allemaal spikkeltjes.
Navraag bij mijn pappie bracht aan het licht dat het ging om appelschurft. Het klinkt erg onsmakelijk, maar blijkbaar zijn ze dan nog steeds prima eetbaar. Vooruit dan maar.
Heul Veul schillen en Heul Veul klokhuizen verwijderen later…
(Auw, mijn arme hand)
Tip: snij jezelf niet al in het begin in je duim met het klokhuiseruitsnijhulpstuk – een met zure appelsap doorweekte pleister om je duim is niet heel bevorderlijk voor de voortgang.
Maar het resultaat mag er zijn:
Omnomnom! Dat gaat goed smaken, morgen tijdens de filmdag!
(Note to self: niet meer met een after-LARP-dip tot na twaalf uur ‘s nachts appelmoes maken. Je gaat dan dromen dat Arto je een pot appelmoes komt brengen :-X )
Als lid van een testpanel, mocht ik een tijdje geleden een maaltijdmix uitproberen. Ditmaal werden mij Napoleonsnoepjes toegestuurd. Nou heeft mammie mij vroeger geleerd dat ik nooit snoep mag aannemen van vreemde mensen, maar vooruit.
Ik kreeg twee zakjes, met daarin weer twee zakjes. In het ene zaten twee verschillende smaken ‘kers’ en in de andere twee verschillende smaken van ‘drop’. En de vraag was, welke variant per smaak ik het lekkerste vond.
Laat ik zeggen dat er duidelijk verschil zat tussen ‘kers 418’ en ‘kers 354’. De ene was bijna ranzig te noemen, dus maar goed dat ze zoiets testen voordat ze het de markt op slingeren 
Waarom er zo veel in een zakje zaten weet ik niet; ik had er maar eentje per smaak nodig. Maar de snoeppot is nu in ieder geval weer bijgevuld. Yay for free stuff! 
Mijn schoonzusje verhuist dit weekend, dus werden alle hulptroepen opgetrommeld. Helaas had ze de verhuizing niet zo goed kunnen voorbereiden als ze had gewild, vanwege een ziek kind en een langduriger dan verwacht schoonmaakkarwei in het nieuwe huis. Daardoor moesten er nog een hoop spullen ingepakt worden.
Blijkbaar heerst er bij mijn schoonfamilie nog een traditionele rolverdeling, want met de mededeling ‘mannen kunnen niet inpakken’, werd mij een lege en Mark een volle doos in handen gedrukt: hij moest sjouwen, ik moest losse meuk op onbreekbare wijze tetrissen.
Dat de voorbereiding niet geheel geslaagd was, bleek ook toen de koel-vriescombinatie aan de beurt was om ingeladen te worden. Die zat namelijk nog vol.
“Ter plekke leegeten”, stelde ik voor: “Wie wil er een ijsje?”
Maar dat was toch niet helemaal de bedoeling. Schoonzusje dacht dat het spul best bevroren zou blijven, zolang je de deur maar dichthield. Maar betweterige ikke wist te vertellen dat je een gekantelde koelkast eerst een dag rechtop moet laten staan om te rusten, voordat je ‘m weer in het stopcontact mag steken. En tegen die tijd zou het spul echt wel ontdooid zijn.
Gelukkig ziet mijn schoonfamilie nooit veel beren op de weg. Een oplossing was dus al snel gevonden: we vervoeren het ding gewoon rechtop in plaats van plat. Hoppakee, het twee meter hoge gevaarte achterop de jeep van schoonbroer, paar spanbanden erom, en gaan met die banaan!
Het is maar goed dat we niet over de snelweg hoefden… :-X
(Jammer dat ik er niet aan heb gedacht om er een foto van te maken – het zag er werkelijk levensgevaarlijk uit)
En wij mochten er achteraan rijden, met schoonzusjes complete dierentuin achterin en op schoot: twee konijnen, drie goudvissen (klots, klots…) en een schildpadje dat vooral nat moest blijven, maar wel zijn kopje boven water moest kunnen houden. Alleen de katten zou ze zelf later ophalen.
Ik denk dat het ritje over al die drempels en rotondes de arme beestjes minstens een jaar van hun leven heeft gekost, maar goed.
Uiteindelijk moest de koelkast toch nog gekanteld worden, aangezien haar (tijdelijke) onderkomen alleen een smalle wenteltrap heeft en de keuken op de eerste verdieping zit, waardoor al het grote spul door de openslaande deur hoog in de gevel moest. Aldus was door de heren een ‘lift’ geïmproviseerd, in de vorm van een schuingeplaatste ladder tegen de gevel, met daarop een vierkante plank met een uitstekende steunbalk aan de onderkant, plus een spanband aan de bovenkant, om het geheel mee langs de ladder omhoog te trekken.
Dat er geen gewonden zijn gevallen door naar beneden stortend witgoed, mag een wonder heten. Dat alle boedel überhaupt boven is gekomen overigens ook.
We hebben een hoop gedaan gekregen. Nog niet alles, maar alles wat minimaal nodig is om op de nieuwe stek te kunnen overleven, is over. Morgen gaan ze verder. Zonder ons, want er moet nog een jurk af!
Mijn werkgever deed ons een erg mooi aanbod. Niet alleen onze officiële BHV’ers mochten op (herhalings)cursus, maar ook alle anderen die het interessant vonden. Want ze vinden het belangrijk dat mensen in het algemeen deze vaardigheden bezitten.
Nou, ik ook. Ik zie mezelf alleen niet als BHV’er (ik denk veel te lang na over alle mitsen en maren voordat ik overga tot handelen), dus dit was de ideale kans om wat te leren.
De dag was afwisselend theorie en praktijk. De praktijkoefeningen waren natuurlijk het leukst
Zo oefenden we met het uit krijgen van brandjes en enkele ‘levensreddende handelingen’.
)Ik had al eerder een reanimatiecursus gehad, dus dat was voor mij niets nieuws. En als je daar een hele dag voor hebt, leer je natuurlijk veel meer nuances over reanimeren dan wanneer het onderdeel is van een bredere cursus, dus ik was blij dat ik die los had gehad. Desondanks was het goed om de boel weer even te herhalen.
Daarnaast leerden we ook andere dingen, zoals een goede manier om een slachtoffer te verplaatsen (als het écht niet anders kan), de stabiele zijligging en de heimlichmanoeuvre.
Toch blijft het lastig om te helpen in geval van nood. Wij hebben nu alleen de ‘levensreddende handelingen’ geleerd, maar dat is weer iets anders dan een EHBO-cursus.
Bovendien weet ik nog steeds niet hoe ik een pand moet ontruimen. Ontruimingsoefeningen en andere exacte handelingsprocedures in geval van nood, moet het bedrijf bepalen en met de BHV’ers doorspreken, aangezien dat natuurlijk erg locatie- en bedrijfsgebonden is.
Maar omdat de cursus in ons eigen kantoorpand was, weet ik wel al waar onze verbandkoffer ligt, welk type brandblusapparaten we hebben, etc.
Ik kan nog steeds niet iedere situatie aan, maar het is zeker goed voor je zelfvertrouwen om een stappenplan in je hoofd te hebben en om eens gevoeld te hebben hoe het is om een brandblusser te gebruiken. Dus absoluut een nuttige dag! En weer een certificaatje erbij
GRRRRRR…. er komen weer eens stomende dampen van mij af….
Ik heb momenteel een NS jaarkaart. Oftewel: gratis reizen in de trein, op ieder moment, ongeacht het traject. Mijn werkgever betaalt dat voor me. Ook al reis ik meestal op een vast traject, het is een soort secundaire arbeidsvoorwaarde van mijn werkgever, dat ik de kaart ook buiten werktijd mag gebruiken.
Nou krijg ik een brief van de NS waarin staat dat dit abonnement uit het assortiment gaat en dat ik, als mijn abonnement in oktober afloopt, ik moet overstappen naar een van hun nieuwe abonnementsvormen. Ze hebben wel een gelijkwaardig alternatief: ‘Altijd Vrij’.
In de brief verwijzen ze me naar een speciale webpagina voor de overstap.
Braaf lees ik de webpagina door. Waarop onder meer een tabel staat met de ‘belangrijkste verschillen’ tussen het oude en het nieuwe abonnement. En een knop om het nieuwe jaarabonnement te bestellen.
Net voordat ik op ‘bestel’ klik, gaat er ineens een lichtje bij me op. Hee, aan dat oude abonnement zat je minimaal 3 maanden vast. Hoe zit dat bij deze nieuwe? Committeer ik me daar ook minimaal 3 maanden aan?
Dat staat echter nergens. Dus ik bel de klantenservice. Die me, na 5 minuten in de wacht te hebben gestaan, natuurlijk eerst doorverwijst naar een ander telefoonnummer.
De medewerkster die ik aan de lijn krijgt, vertelt me vrolijk: “Oh, maar dat zit sowieso heel anders! Dit Altijd Vrij abonnement kunt u helemaal niet tussentijds opzeggen.”
“Euh… dus ik zit er voor een jaar aan vast?? Da’s toch helemaal niet handig? Wat als ik nou van werkgever verander?”
“Tsja, u hoeft dit abonnement niet te nemen, hoor. We hebben ook andere abonnementsvormen. Zoals een kortingskaart. Dan betaalt u €20,- per maand en krijgt u 20% kor…”
“Maar dan ben ik veel slechter af dan nu. Want nu kan ik altijd gratis reizen! Bovendien vind ik het absoluut niet netjes dat het nergens op de webpagina staat. Dit is echt wel een heel belangrijk verschil met het oude abonnement!”
“Tsja mevrouw, het staat gewoon in de voorwaarden hoor!”
“Die staan niet op de pagina”
“Dan moet u naar de gewone website gaan en dan klikt u op ‘Altijd Vrij’. Daar staat wel ergens een linkje naar de voorwaarden hoor.”
(Okee, hoe krijg je Lenny boos? Zo dus… )
“Kunt u aan de afdeling die die pagina heeft gemaakt, doorgeven dat ik dit absoluut niet vind kunnen? Het hoort er gewoon bij te staan!”
“Het staat echt in de voorwaarden hoor.”
Ze bleef maar volhouden en uiteindelijk was ik zo boos geworden dat ik de hoorn erop heb gegooid.
Na 10 seconden belde ze me terug.
“Mevrouw, ik heb het nog even nagekeken en er blijkt een coulanceregeling te zijn voor mensen die nu al een NS-jaarkaart hebben. Deze mensen kunnen in het eerste jaar wel maandelijks opzeggen.”
Fijn. Maar dat staat dus NERGENS. En als ik op ‘bestel’ klik, dan moet ik tijdens het bestelproces alsnog gewoon akkoord gaan met de voorwaarden waarin staat dat ik er een jaar aan vastzit.
Ik kan niet op papier krijgen dat er zo’n regeling is, dus ik moet er maar vertrouwen in hebben dat het goed komt als ik tussentijds opzeg. En aangezien het abonnement na een jaar automatisch verlengd wordt, moet ik er zelf aan denken om het dan op te zeggen, als ik het niet tussentijds al heb opgezegd.
Daarna kan ik zo te zien overstappen op een maandabonnement-versie van Altijd Vrij. Want die schijnt er ook te zijn. Alleen had ze me dat niet verteld. En dat staat OOK niet op die webpagina.
En natuurlijk blijkt die duurder dan mijn huidige abonnement. Kleine kans dat mijn werkgever het blijft vergoeden.
Ik heb in ieder geval een klacht ingediend over de slechte informatie op de landingspagina waar ik naar werd verwezen. Hopelijk doen ze er iets aan, zodat er niet meer mensen in trappen en ineens een jaar lang vastzitten aan een abonnement…
Op verzoek van Zwusje, wederom een blogje over naailes.
Nadat men er gisteravond al snel over uit was dat we die corrupte, op onze zak terende Grieken maar uit de EU moeten gooien, ging het gesprek weer over tv-programma’s.
“Nou zeg, hebben jullie ‘Barbie’s baby’ gezien? Ongelooflijk!”
“Ja, het is toch wat! Toen Barbie […] deed…”
“Jaaaa en dat die man van haar toen […] zei!”
“En dat was bij ‘O o Cherso’ ook al zo erg, weet je nog dat ze toen […]”
“Het is toch wat, dat ze dat gewoon op tv uitzenden.”
“Belachelijk!”
“Het komt alleen doordat er mensen zijn die daar naar kijken. Als er nu gewoon niemand zou kijken, dan zou zulke onzin niet op tv zijn!”
“Precies!”
Ik: :-X
Vervolgens ging het weer over de kinderen. Eén van de moeders vond dat haar zoontje wel erg goed in taal en rekenen was en wilde hem laten testen.
“Misschien moet hij wel een klas overslaan! Maar dat is weer niet goed voor de sociale ontwikkeling.”
“Misschien is hij alleen maar gewoon heel intelligent in plaats van hoogbegaafd, dat kan ook.”
“Ja, laten we hopen dat hij niet hoogbegaafd is…”
“Nee zeg, dan heb je echt een probleem!”
“Inderdaad, ik ken iemand met twee hoogbegaafde zoontjes, nou, dat wil je écht niet!!”
“Stel je voor!!”
Ik: “Ik ben ook hoogbegaafd… Het is vooral belangrijk dat je het kind blijft stimuleren. Daarvoor hoeft het niet per se een klas over te slaan.”
*pijnlijke stilte*
.
.
“Nou, bij ‘Sterren springen van de duikplank’ zijn er ook steeds meer gewonden, hè??”
:’-)