Toen ik postte over een groots feest met overnachting waar ik heen moest, terwijl ik er niemand kende, postte mammie als comment dat ze dat erg knap van me vond.

Ik was even verbaasd toen ik dat las, want het was totaal niet in me opgekomen dat ik zoiets eng zou moeten vinden!

Blijkbaar ben ik echt heel veel gegroeid op sociaal gebied vergeleken met vroeger.
Er kwamen ineens herinneringen boven van hoe bang ik als kind was voor dit soort dingen. Ik was een beetje verlegen, een moederskindje, angstig als ik alleen thuis moest blijven en ik vond het zelfs eng om de telefoon op te nemen als die rinkelde.

Hoe ben ik dan in godesnaam uitgegroeid tot een zelfverzekerde vrouw, die geen moeite heeft met sociaal zijn tussen onbekenden?

Ik denk dat de basis wel is gelegd in mijn opvoeding. Hoewel ik oorspronkelijk dus een schijtluis was, heb ik vooral van mijn moeder de “omdat ik het waard ben”-gedachte meegekregen. Altijd gestimuleerd en positieve feedback gekregen als ik iets goed deed. Waardoor ik er diep van binnen nooit over heb getwijfeld dat ik er mag zijn en gewoon een leuk mens ben, ook al was ik niet bepaald populair op de middelbare school.
Dat moest alleen nog ontluiken en omgezet worden in bijbehorend gedrag.

En dat is vanaf mijn studententijd gebeurd, door gewoon initiatief te nemen. Ik heb mezelf continu een schop onder mijn eigen hol gegeven om bepaalde dingen te gaan doen. In mijn eerste jaar hing ik maar wat rond en dat irriteerde me op een gegeven moment, dus heb ik me aangemeld voor de activiteitencommissie van onze studievereniging. Wat het begin was van veel meer sociale contacten en situaties om mee te oefenen.

Ik zocht niet alleen sociale situaties op, maar ook specifiek enge situaties. Had ik bijvoorbeeld weer eens zo’n business class bij een bedrijf om een kijkje bij hen in de keuken te nemen, waarbij we met een groepje studenten een case moeten oplossen, dan meldde ik me meestal als vrijwilliger om de boel achteraf te presenteren. Niet omdat ik dat goed kon. Maar omdat ik het eng vond.
Ik bedacht dat zo’n case dé perfecte oefensituatie was. Als ik het verprutste, was er geen man overboord. Terwijl straks in het bedrijfsleven, ik het wel goed moest doen. Dus kon ik daar maar beter mijn kans grijpen en daar oefenen, voordat het ‘voor het echie’ moest.

En dat hielp. Nu presenteer ik met gemak. Ik krijg nog steeds een rood hoofd, maar ik heb geleerd dat te negeren en me er niet door van de wijs te laten brengen. Ik weet dat ik desondanks iets te vertellen heb en ik weet dat als er vragen komen, ik prima in staat ben om die te beantwoorden.

Presenteren is het ultieme voorbeeld van iets waar je beter en zelfverzekerder in wordt als je het maar vaak genoeg doet. Maar het geldt voor ontzettend veel dingen.

Zo leerde ik ook dat bedrijven niet eng zijn, omdat ik bij Integrand in het bestuur ging en regelmatig bij organisaties over de vloer kwam om stageplaatsen te regelen. Die bedrijven bleken ook maar gewoon uit mensen te bestaan, die af en toe zelfs minder professioneel waren dan wij als studentenorganisatie!

Toen ik op studiereis ging naar China, wilde ik op een gegeven moment iets bekijken waar de anderen geen interesse in hadden. Dus liep ik in mijn uppie door het grote Beijing. En toen ik me versliep en de anderen al weg waren uit het hotel, besloot ik om niet te blijven wachten totdat ze weer terug waren, maar wandelde ik op goed geluk en op basis van een paar vage aanwijzingen door de stad om het park te vinden waarin iedereen stond te tai-chi’en. En dat lukte.
Waardoor ik vervolgens het lef vond om na mijn afstuderen, in mijn eentje rond te reizen en vrijwilligerswerk te doen in Thailand. Ook daar liep niet alles van een leien dakje en waren niet alle dagen leuk, maar ik heb gemerkt dat ik het wel allemaal aan kon. Dat ik mezelf echt wel kon redden.

Door al die ervaringen werd alles een stuk makkelijker. Waaronder dus mezelf in een groep mensen die ik niet ken, plaatsen. Door mezelf te dwingen om sociaal te doen, al had ik er geen zin in of vond ik het eng, merkte ik dat mensen je heel makkelijk in hun groep opnemen, zolang je maar gewoon leuk meedoet alsof je er altijd al bij bent geweest.

En inmiddels weet ik blijkbaar niet beter. Ik heb mezelf in zo veel situaties een schop onder m’n hol gegeven dat ik nu zó veel meer durf dan vroeger! Oefenen in combinatie met een diepgeworteld geloof in jezelf dat je er mag zijn, dat was voor mij de gouden combinatie. En ik denk dat het zichzelf ook versterkt. Als je positieve resultaten krijgt door iets te doen wat je dacht dat je niet kon, is dat weer een verdere boost voor je zelfvertrouwen.

Waarom typ ik deze post? Ik weet het niet precies. Misschien omdat ik nog steeds veel (inmiddels volwassen) mensen zie die onzeker zijn over zichzelf in sociale situaties. Hopelijk hebben ze hier iets aan.

Begrijp mee niet verkeerd, ik ben nog steeds geen extravert persoon. Ik zit nog steeds liever thuis met de kat en mijn hobbies, dan feestjes af te lopen. Ook ik moet iedere keer de energie vinden om op onbekende mensen af te stappen en een gesprek te beginnen. Maar als er een keer een lastige sociale situatie is, schrikt mij dat in ieder geval niet meer af.

Want ook al kun je misschien iets leukers bedenken dan een feestje vieren met onbekenden, je hebt daarna echt wel iets aan de relaties die je kweekt door gelijk een positief, sterk beeld van jezelf achter te laten. In plaats van een teruggetrokken verlegen persoontje. Of geen beeld, omdat je niet bent komen opdagen.

Dus is er iets dat je eng vindt? Doe het dan een paar keer toch. Geloof me, dat is de enige manier om het minder eng te laten worden en zelfvertrouwen te krijgen!

Dit is al de zoveelste keer dat ik op Facebook zo’n foto zie langskomen met de strekking “deze (maatje 40-42) vrouwen zijn véél hotter dan deze (maatje 30-32) vrouwen”, waarbij de twee groepen dames in lingerie of badkleding te zien zijn. Veel voorkomende varianten zijn sterren van vroeger (zoals Marilyn Monroe) versus sterren van nu.

De strekking van die vergelijkingsfoto’s zou moeten zijn: “normale vrouwen zijn ook mooi, ook al zijn ze niet zo mager als de huidige modebranche voorschrijft”.

Ik word daar altijd een beetje triest van. Want mensen, die ‘molligere’ dames op de foto’s, dat zijn ook sterren, of modellen. Het zijn ook mensen waar wij tegenop kijken omdat we ze speciaal vinden en omdat ze voldoen (of in die tijd voldeden) aan onze schoonheidsidealen.
Voor het geval je het nog niet besefte: plus-size modellen (zoals die in de zogenaamd vrouwvriendelijke Dove-reclames) zijn óók modellen. Ook zij worden geselecteerd op uiterlijke kenmerken die wij verheerlijken – slechts wat betreft gewicht liggen de standaarden iets lager dan gebruikelijk.

Ik zeg bewust ‘iets lager’. Want de vrouwen in kwestie zijn nog steeds niét dik. Ik kan ze amper mollig noemen.

Wanneer je naar deze vrouwen wijst als ‘normaal’ of ‘begeerlijk’, dan praat je vrouwen dus nog steeds een schoonheidsideaal aan. Nee, je hoeft geen size zero te zijn, maar je moet nog steeds jong zijn, volumineus golvend haar hebben, perfect in de make-up zitten (geen rimpels of wallen!), een effen huid hebben over je hele lichaam, een compleet symmetrisch gezicht en, vooral, vloeiende lichaamsrondingen.

Weet je hoe échte vrouwen er écht uit zien als ze een maatje meer hebben? Die hebben kwabjes. En putjes. Borsten die minder volumineus zijn dan hun buik. En een uitpuilende buik aan de voorkant in plaats van al het gewicht netjes over het lijf verdeeld. Dat loopt niet allemaal zo vloeiend; zoiets als je op de foto’s ziet is ook maar voor een zeer klein groepje vrouwen weggelegd. Echte vrouwen hebben bovendien moedervlekken, striae en witte afdrukken op de huid waar kleding zat toen de zon scheen.

Vinden jullie dat óók net zo mooi? Nee? Dan hebben we dus nog steeds een probleem…

Eens in de zoveel tijd word ik ermee geconfronteerd. Dan willen we met een groepje mensen iets leuks gaan doen, maar één van de genodigden geeft aan er geen geld voor te hebben en dus niet mee te kunnen. En dan volgt het onvermijdelijke: één van de andere groepsleden stelt dan voor om met z’n allen in te leggen, zodat die persoon toch mee kan.

Soms gaat het om een LARP (een redelijk bedrag, zo’n 60-90 euro), maar soms ook om kleinere bedragen. Zoals vandaag, waarbij het een etentje met vrouwelijke collega’s betrof: “Als iedereen inlegt, is het maar 3 euro per persoon.”

Ik vind het altijd heel erg vervelend als zoiets wordt voorgesteld. Niet omdat ik de persoon het niet gun om mee te gaan en niet omdat ik te gierig / te arm ben om in te leggen. Maar ik vind het gewoon niet nodig.

Met uitzondering natuurlijk van bijstandsmoeders en dergelijke, is het doorgaans niet zo ernstig dat die persoon z’n maaltijden niet meer kan betalen, gaten in zijn kleding heeft en in een kartonnen doos slaapt. Diegene heeft gewoon niet genoeg geld om op alles ‘ja’ te zeggen wat hij zou willen.

Is dat zielig? Nou ja, wel een beetje.
Moet ik daarom sponsoren? Nee, absoluut niet.

Ik denk dan dat die persoon best regelmatig leuke dingen kan doen, alleen moet hij (of zij) keuzes maken. Als iemand iets écht wil, kan hij dat mijns inziens vast wel regelen door op iets anders te bezuinigen. En als ons groepje te horen krijgt dat die persoon niet meegaat wegens geldgebrek, dan zie ik dat als teken dat hij onze activiteit geen prioriteit geeft en zijn geld liever aan andere dingen uitgeeft. Heel jammer, maar ook prima – ik ga niet over die keuzes.

Het is alleen altijd zo moeilijk om ‘nee’ te moeten zeggen op zo’n inzamelverzoek. Ik voel me dan toch altijd de boeman of koude bitch die een ander niets gunt. En al helemaal als de anderen dan tóch inleggen. En het is ook heel begrijpelijk, want je wil natuurlijk een goede vriend zijn voor de minder bedeelde persoon en het is ook altijd heel lief bedoeld.

Maar hee, als je er eenmaal aan begint, dan blijf je bezig. Want waarom zamel je voor persoon A wel in en voor persoon B niet? Of waarom sponsorde je uitje 1 voor iemand, maar niet uitje 2 voor diezelfde persoon?

Het blijft vervelend als iemand niet alles kan doen wat hij leuk vindt, maar zo is het leven. Bijna iedereen moet budgetteren en keuzes maken wat betreft uitgaven, of hij het nou krap of breed heeft.
Of ben ik dan heel hard?

Wat vinden jullie? Springen jullie wel eens bij om iemand mee te kunnen laten gaan?

Zelfs voor een politiek ongeëngageerd persoon zoals ik is het niet missen: de verkiezingen komen eraan.

Ik vraag me af of ik de enige ben die een beetje bang wordt van de manier waarop het wordt aangepakt en hoe de bevolking er op reageert.

Al die reclamecampagnes op tv en billboards… al die flyers / rozen / sponsjes / andere meuk uitdelende mensen waar ik me ‘s ochtends op het station langs moet worstelen… Heeft dat nu echt zin? Want als de ontvangst van een tomaatvormig sponsje iemand overtuigt om op een bepaalde partij te stemmen, vind ik dat die persoon subiet zijn kiesrecht moet worden afgenomen.

En wie prikt er nou niet door al die kreten op posters en tv heen? De politieke kopfiguren roepen allemaal dat ze bepaalde zaken (zoals ‘zorg’) ZEER belangrijk vinden – dingen waar iedereen het over eens is, dus da’s makkelijk scoren. Het gaat er toch om hoe de partij straks met de nuances en écht moeilijk vraagstukken omgaat?

Helemaal eng zijn spotjes zoals die van de VVD, waarin een meneer klaagt dat hij inbrekers niet eens meer uit zijn huis mag verjagen, zonder zelf vervolgd te worden. Dat inspelen op dingen die de laagopgeleide medemens op feestjes spuit, dat is gewoon eng. Een PVV-tactiek. Jongens, daar trappen we toch niet in mag ik hopen??

Dan hebben we nog de stemwijzers. Massaal wordt er gebruik van gemaakt. Alleen al het feit dat je vaak onverwachte adviezen eruit krijgt en iedere stemwijzer je een ander advies geeft, zou toch een belletje moeten doen laten rinkelen?
Stemwijzers zijn ongenuanceerd. Zelfs al kun je zelf een weging geven aan het belang van de vragen en antwoorden. Ga er alsjeblieft niet vanuit dat een stemwijzer je goed kan adviseren over waar je op moet stemmen!

Weer andere mensen laten zich leiden door de debatten. Ik weiger er naar te kijken. In de media wordt steeds breed uitgemeten wie het het beste heeft gedaan, maar wat zeggen de debatteerkwaliteiten van een partijleider in godesnaam over het vermogen van een partij om het land te regeren?? Debatteren is gewoon een vaardigheid waar je op kunt trainen.
Sowieso wordt er mijns inziens veel te veel aandacht gegeven aan de politieke kopstukken (staat hij me wel aan? vertrouw ik hem?) in plaats van de partij als geheel en waar die voor staat.

Mensen die ieder jaar op een andere partij stemmen, snap ik dan ook niet zo goed. De waarden en idealen van een partij veranderen echt niet zo vaak en zo veel.

Hoe het dan wel moet? Zelf de inhoud van een partijprogramma bestuderen. Het hele jaar door volgen wat er op politiek gebied gebeurt, behalve  in verkiezingstijd.

Ik besef dat dat niet makkelijk is. Ik ben ook de eerste die toegeeft onvoldoende geïnformeerd te zijn. Ik interesseer me niet zo voor politiek. Natuurlijk is het superbelangrijk. Maar iedereen heeft bepaalde kwaliteiten en interesses en ik ben van mening dat je moet doen waar je goed in bent. Ik kan bijvoorbeeld heel goede adviezen geven over je website. Een ander kan je precies vertellen hoe je je huis het beste kunt beveiligen. Maar wat er nu met de politiek gebeurt, is eigenlijk vergelijkbaar met al die Nederlanders die van achter de kijkbuis zitten te klagen over de prestaties van hun voetbalteam en het allemaal beter weten dan de coach.

Ik geef gewoon toe dat ik het niet beter weet. Ik weet misschien wat van enkele aspecten uit het partijprogramma. Mark kan een prima oordeel vellen over wat een partij al dan niet met de zorg van plan is. En mijn ouders of ze goede plannen hebben voor het onderwijs.
Maar wie kan het geheel nu écht overzien?

Laten we alsjeblieft de mensen die er verstand van hebben, laten regeren over ons land. Niet de mensen die het beste een last-minute mediacampagne kunnen voeren. Laten we hen alsjeblieft niet dwingen om alleen populaire beslissingen te maken en kamervragen te stellen over irrelevante zaken van het niveau ‘moet Lingo op tv blijven’, alleen maar zodat ze straks herkozen worden. Laat die mensen hun tijd besteden aan het daadwerkelijk doorvoeren van verbeterd beleid op hoofdlijnen.

Wie zijn dan degenen die er wél verstand van hebben? De ambtelijke beleidsmedewerkers. Jawel, diezelfde mensen waarover wordt geroepen dat er op bezuinigd zou moeten worden. Het is hun werk om onderzoek te doen naar en geïnformeerde beleidsvoorstellen te vormen over één specifiek onderwerp. Feitelijk zijn zij degenen die het beleid voor ons land zouden moeten bepalen.
En degenen die wij selecteren om het door te voeren, moeten mensen zijn die vooral goed kunnen luisteren. Die hun ego’s opzij kunnen zetten en open staan voor de informatie die ze van gespecialiseerde mensen krijgen, zonder bang te zijn voor hun imago richting het volk. Die in staat zijn om 4 jaar lang zonder ruzie samen te werken, zodat ze aan kunnen tonen dat hun beslissingen op termijn daadwerkelijk iets goeds opleveren. En op díe manier vertrouwen kweken.

Het klinkt misschien eng, maar wellicht is democratie niet de beste manier om onze landleiders te kiezen. In theorie wel, maar in praktijk is de meerderheid van de kiezers gewoon niet in staat om weloverwogen, geïnformeerde beslissingen te nemen, zonder op allerlei onechte manieren beïnvloed te worden (met de PVV als extreme uitwas daarvan).

Helaas zijn er zo weinig goede alternatieven voor een democratie…

Het is prachtig weer. Ik heb vakantie. Ik heb een tuin.

Je zou zeggen dat alle ingrediënten aanwezig zouden moeten zijn voor ontspanning in de zon.

Mijn Facebook nieuwsoverzicht staat vol met berichtjes en foto’s van mensen die buiten zijn en even he-le-maal niks doen, aan een wijntje lurken, hun kroost in het zwembadje aanschouwen, of een combinatie daarvan.

Aan die mensen zou ik willen vragen: hoe doe je dat?? Of eigenlijk: wat doe je dan? Want mij lukt dat niet.

In de afgelopen dagen heb ik wel even buiten gezeten tijdens de lunch. Maar op een gegeven moment zijn de bammetjes en de thee op en denk ik: wat nu?

Ik ben gewoon niet in staat om op mijn kont te blijven zitten en niks te doen.

Ik hou niet van zonnebaden. Ik heb geen kinderen om vertederd naar te kijken terwijl ze de complete zandbak in het zwembadje overhevelen. Een tijdschrift is al snel uit en bovendien: zo comfortabel zijn die tuinstoelen of hangmat na een half uurtje ook weer niet.

Hoor ik dat nou wel te kunnen? Of is dit soms iets dat de samenleving ons heeft aangepraat, waardoor iedereen in zijn hoofd heeft dat het gewéldig is om niets te doen, en dat dat de enige manier is om écht te ontspannen? Waardoor er hopen mensen zoals ik, onterecht ongelukkig zijn omdat ze denken dat ze iets missen in hun leven en het niet goed doen?

Mijn vakanties worden namelijk meestal gevuld met het doen van dingen. Aan mijn webshop werken. Requisieten en kostuums voor mijn nieuwe LARP-personage in elkaar zetten. Een tafel en de voordeur schuren en verven. Kamers behangen en herinrichten. Nieuwe kleren kopen. Dat soort dingen. Zowel leuke dingen als minder leuke dingen omdat het moet gebeuren. Maar ik word ook blij en ontspannen als ik dingen van mijn to-do list kan strepen.

Aan het eind van de vakantie heb ik altijd het idee dat ik minimaal nog een week extra nodig had gehad. Maar misschien hebben de relaxers dat gevoel ook wel?

Adviezen en jullie visie op de situatie zijn welkom.

Soms dan zit je in de trein en heb je ineens van die hele diepe gedachten…

In dit geval: Hoe weet een computer wat hij moet doen?

Ik weet dat een harde schijf bestaat uit 1-en 0-en, op basis van polarisatie. Ik weet dat software bestaat uit routines zoals ‘if (conditie = iets) then (doe dit)’. Maar… wie vertaalt die programmeertaal dan? Iets moet op een gegeven moment starten met een soort intelligente conversatie. Zoiets als ‘als je een 1 tegenkomt, doe dan dit’.
Een programmeertaal kan toch niet alleen op basis van stroominput begrijpen hoe bij zichzelf moet interpreteren?

Wie kan dit uitleggen? Mijn brein kan dit even niet meer aan na een lange werkdag :-S

De hele week door hartje Amsterdam moeten fietsen, heeft me tot een nieuw inzicht doen komen.

Erger je niet aan anderen. Er zijn te veel anderen.

Amsterdammers zijn er blijkbaar heel ervaren in geworden.
Staat er een vrachtwagen dwars over het fietspad? Geen probleem, dan gaan we over de stoep.
Steken er toeristen over zonder te kijken? We wisten al dat ze dat gingen doen, dus we minderden al vaart.
Staan er andere fietsers de kruising te blokkeren? We wachten wel tot ze weg zijn, en anders is ook hier weer de stoep.

En dat allemaal zonder schelden of gefrustreerde blikken. Het is een way of life geworden. Want tja, anders blijf je bezig…

Iets waar ik veel van kan leren. Ik kan me wel aan alles en iedereen om me heen ergeren, maar er zijn te veel nieuwe mensen die ik tegenkom, dus zelfs al leert iemand beter uitkijken doordat ik bijna tegen hem opfiets als hij oversteekt, de kans dat ik die persoon weer tegenkom is vele malen kleiner dan dat ik iemand anders tegenkom die nog niet recent met zijn neus op de feiten is gedrukt.
Dat wist ik natuurlijk eigenlijk al lang. Maar ik had het nog nooit zo in woorden uitgedrukt.

Zie je wel, fietsen is goed. Het geeft je inzichten die je zelfs na twee maanden mindfulness niet hebt gekregen.