Afgelopen vrijdag mochten we met Androneda spelen bij balfolk Groningen. De folkbals zijn daar nogal onregelmatig en het was het tweede bal dat sinds enige tijd weer werd georganiseerd, en in combinatie met het gegeven dat Groningen niet om de hoek is voor veel balfolkies die normaal gesproken verschillende bals in het land bezoeken, was het even afwachten hoeveel mensen er zouden komen. Gelukkig bleek er voldoende animo te zijn, want het was vol en er waren nog meer mensen komen opdagen dan de eerste keer!
Zelfs Richard was, speciaal voor mij, na zijn werk nog helemaal naar Groningen gereden om naar ons te komen luisteren, want hij had mij nog niet eerder met Androneda horen spelen. <3

Vooraf gaven we zelf een introductieworkshop balfolk voor de nieuwelingen: ik legde de dansen uit, waarbij Patricia als mijn danspartner / assistente fungeerde, en Wouter de boel op trekzak begeleidde. Ik had pas 1x eerder een balfolkworkshop gegeven, namelijk op de bruiloft van Judith en Hugh, dus voor mij valt er ook nog altijd wat bij te leren over hoe ik de dansen uitleg. Maar het ging gelukkig goed, ondanks dat er behoorlijk wat mensen bij zaten die voor het allereerst balfolk kwamen dansen.

En toen mochten we twee uurtjes gaan spelen voor alle dansers. Het ging natuurlijk niet 100% foutloos, maar we hebben echt lekker gespeeld! Het hielp dat we deze week flink hebben gerepeteerd en ik zelf ook heel actief thuis had geoefend op alle voor mij moeilijke stukjes (dat zijn er nogal wat in onze arrangementen), want ik voelde me behoorlijk zeker tijdens het spelen dat het wel ging lukken en dat speelt toch een stuk relaxter. Ik was alleen wat huiverig voor de zangliedjes, want ik heb al een tijdje last van een kraakje in mijn stem, dat ging opspelen als ik te lang zong waardoor ik op een gegeven moment echt moest stoppen. Tijdens het oefenen afgelopen week had ik geen enkel nummer fatsoenlijk kunnen uitzingen…
Die vrijdag heb ik flink wat gember-citroenthee gedronken en dat bleek te helpen (of het was psychisch, maar hee, als het werkt, dan werkt het!). Dus zorgde ik ervoor dat ik op het podium niet alleen mijn gebruikelijke flesje water had staan maar ook een kop thee, die ik tactisch enkele nummers voor de zangnummers begon te drinken. En het zingen ging gelukkig helemaal goed!

Eigenlijk zou ik de volgende dag om 10 uur in het noorden van Overijssel moeten zijn voor een repetitie van De Soete Inval. Ik had daarom geregeld dat ik kon blijven slapen, want het leek me erg onzinning om ‘s nachts van Groningen naar Nijmegen te rijden en de volgende ochtend weer van Nijmegen naar Overijssel. En toen ging de repetitie toch niet door. Maar eigenlijk was het sowieso wel gezellig en handig om te blijven slapen, en de andere bandleden hadden ook besloten om te blijven, dus bleef ik ook zonder repetitie gewoon overnachten. En ook voor Richard kon een extra bed worden geregeld.

De locatie waar we speelden en sliepen was namelijk ORKZ, een voormalig ziekenhuis dat later is gekraakt en waar inmiddels appartementen in zijn gemaakt. Het bijzondere is dat het gebouw echt van de bewoners zelf is en dat er nog steeds een krakers-achtige communitysfeer hangt. Om het gebouw te onderhouden doen alle bewoners minimaal 2 uur per week vrijwilligerswerk. Waaronder: het beschikbaar stellen van het zaaltje waar we speelden, er geluidstechnicus of lichttechnicus zijn, het barretje bemannen, voor elkaar (of voor de band!) koken, etc. In het pand is ook een kamer met stapelbedden en een toilet-/doucheruimte, die fungeert als hotelkamer voor bandleden. Ideaal dus!

Na het optreden konden we dus nog even napraten aan de bar en daarna heerlijk rustig slapen in onze eigen kamer. ‘s Ochtends zijn we naar de Albert Heijn gelopen om verse broodjes en ander ontbijtspul te halen, zodat we relaxed konden ontbijten voordat we de reis naar huis weer aanvingen.

Inclusief repetitie en soundcheck op vrijdagmiddag ben ik meer dan 24 uur kwijt geweest aan dit optreden, maar dat had ik er graag voor over, want het was superleuk en supergezellig! ^_^

Ik had een paar maanden geleden enthousiast twee kaartjes voor een concert van Danny Vera gekocht, er vanuitgaande dat ik vast wel iemand kon vinden die mee wilde. Maar de meeste mensen die ik vroeg bleken niet zo’n fan van de beste man zijn stem, of zeiden: “Wie?” (hint: hij heeft een tijdje geleden een flink hit gehad met ‘Roller Coaster‘, al vind ik dat niet z’n beste of meest representatieve nummer). En de paar mensen die hem wel te pruimen vonden, waren niet in staat om op die dinsdagavond op tijd in Tilburg te zijn. Nou ja, dan ging ik toch lekker alleen? Het tweede kaartje gooide ik gewoon op Ticketswap (en was binnen een paar uur alweer doorverkocht).

Ik was wel not amused dat de 013 geen garderobe bleek te hebben maar enkel kluisjes, waardoor je gedwongen werd €2,50 extra te betalen, terwijl ze ook al €4,80 aan ‘servicekosten’ bovenop de kaartprijs hadden gegooid. Lekker binnenharken zo… is dat normaal bij concertpodia? In Doornroosje in Nijmegen is de garderobe gewoon bij de prijs inbegrepen, net als extra’s zoals het lenen van een zitkruk voor mensen die niet goed kunnen staan!

Anyway. De opzet van de tour was dat Danny Vera met zijn mede-muzikanten in het midden van de zaal zou optreden, met het publiek dus volledig om hem heen. Maar dat had blijkbaar op diverse plekken nogal wat voeten in de aarde rondom het goed regelen van het geluid enzo – de tour heette dan ook zeer toepasselijk “Beggin’ For Trouble”, vertelde hij.    In de 013 was die opzet overduidelijk ook niet geheel gelukt, want ze stonden op een soort verlengstuk voor het podium waardoor er nog nét wat publiek aan de zijkanten van het podium kon staan, en er was een handjevol mensen op het podium zelf achter hen gestald, achter een afzetting met wat touwtjes. Hij deed zijn best om regelmatig naar de andere kanten toe te spelen en aan het eind van de show deed hij twee liedjes terwijl hij midden tussen het groepje luisteraars op het podium ging staan, maar de opzet kwam toch niet helemaal uit de verf.

Ik had gelukkig goed uitzicht, want ik was op tijd gearriveerd en had mezelf op een van de trappen achterin de zaal gepositioneerd, zodat ik (enigszins) over de bezoekers voor me heen kon kijken. Om de tijd tot de start van het concert te overbruggen had ik een boek meegenomen en ik heb dus lekker een uurtje op de trap zitten lezen. Ik had niet zo’n boodschap aan de verbaasde blikken van de mensen om me heen daarover, maar het stelletje Vlamingen dat naast me stond tijdens het concert was wel irritant, omdat ze maar bleven praten tijdens de show, ondanks het regelmatige “Shhht!”-gefluister van zowat iedereen om hen heen. (Ik dacht dat het ‘the Dutch disease’ werd genoemd…) “Het is een concert, geen cinema”, wierp een van hen tegen. Mjah, meezingen tijdens de liedjes of enthousiast aanmoedigingen brullen is uiteraard geen probleem, maar als Vera bv. een gevoelig nummer inzet, of een intro start door alleen maar te fluiten, dan snap je toch dat dát niet het juiste moment is om dingen tegen elkaar te zeggen? Ik zou zeggen: het is een concert, geen kroeg – als je vooral wil ouwehoeren en bier drinken (we moesten wel 5 of 6 keer aan de kant omdat ze weer nieuwe drank gingen halen) ga je daar maar heen.  

Het was verder wel een heel goed concert en de enigszins grofgebekte Vera praatte de nummers leuk aan elkaar. Op een gegeven moment riep hij richting de bar of ze ook een glas bruine rum voor hem hadden? Het volgende nummer ging daar namelijk over. En ja hoor, er werd spontaan een glas voor hem ingeschonken en richting het podium gestuurd en even later kregen de rest van de bandleden ook nog een glas.  

Danny Vera’s muziek is een soort combi van americana, rock-‘n-roll en country, dus er zit vaak een afterbeat in de muziek. Maar dat blijkt toch een moeilijk ding voor de meeste luisteraars. Vera, via de microfoon tegen zijn achtergrondzangeressen: “Misschien kunnen jullie het publiek helpen om op tel 2 en 4 te klappen?” De zangeressen doen het voor. De meute blijft vervolgens stug doorklappen op tel 1 en tel 3. :’-) (Waarschijnlijk heb ik dus ook weer punten voor vreemdheid tussen mijn medebezoekers gescoord door op diverse momenten tijdens het concert precies tegen hun klapritme in te klappen   ).

Na twee uur (En geen toegift? De lichten en achtergrondmuziek gingen per direct aan na het laatste nummer) was het concert voorbij en reed ik weer terug naar Nijmegen, met het voornemen zijn nieuwe cd aan te schaffen!

Het was gisteren weer tijd voor de leuke jaarlijkse traditie van de ‘Christmas carol sing along’ bij Rob en Carlie: met hun (muziek)vrienden in hun woonkamer kerstliedjes zingen, begeleid door Rob op gitaar en incidenteel ook door een andere aanwezige die diens instrument bij zich heeft, en met af en toe een tweede stem erdoor als iemand die kent.

Het is laagdrempelig en gezellig en ik verheug me er dus iedere keer op. En het was hartverwarmend om bij binnenkomst te merken dat mijn aanwezigheid oprecht wordt gewaardeerd. <3

We krijgen ter ondersteuning een dik pak songteksten en bladmuziek in onze handen gedrukt. Ik herken steeds meer liedjes van eerdere jaren, dus meezingen wordt steeds makkelijker. Af en toe wordt er eens iets nieuws toegevoegd. Zo bracht ik vorig jaar ‘The Wexford Carol’ in, maar die bleek voor veel mensen wat te moeilijk om snel op te pikken. Dus vroeg Rob me dit jaar of ik dat nummer solo wilde zingen, en had hij bedacht dat de anderen dat konden ondersteunen met ‘noe… noe…’-klanken. Dat pakte inderdaad mooi uit! (Nadat ik nog even zweetdruppeltjes kreeg omdat de tekst uiteraard bleek af te wijken van de versie die ik ken en we het nummer twee tonen lager dan die versie inzetten – maar het ging goed genoeg!   )
Bijzonder genoeg kreeg ik niet alleen complimenten over mijn zang (mijn zangjuf zei ook al eerder dat mijn stemtype goed past bij Ierse liedjes, misschien toch meer mee gaan doen), maar ook over mijn Engelse uitspraak door een vertaalster/docente Engels!  

Maar de meest opvallende constatering van de dag was wel dat er twee verschillende versies van “Komt allen tezamen” blijken te zijn. Wisten jullie dat Protestanten een compleet andere tekst zingen dan Katholieken?? Ik was in ieder geval totaal in de war toen een deel van de groep dat nummer na de afloop van het officiële gedeelte nog even spontaan inzette.

Na nog even lekker gegeten te hebben, was het tijd om afscheid te nemen en vanuit Arnhem direct door te rijden naar Wageningen voor weer een fijn folkbal. Ook nu was er goede muziek en waren er veel mensen met wie ik graag wilde dansen (hoewel het er lang niet altijd met iedereen van gekomen is).

Ik ben wel iets voortijdig naar huis gegaan, want ik was bek-af en was fysiek ook niet helemaal in orde. Al dat snaaien van compleet verschillende etenswaren gedurende de dag (kerstkransjes, kerststol, soep en broodjes met knakworst bij Rob & Carlie, en een potluck diner tijdens het bal) had ook niet geholpen. Vandaag dus maar even rustig aan doen…

Zoals geschreven was ik last-minute gevraagd om in te vallen voor een mede-bandlid van De Soete Inval. Afgelopen zondag moesten we namelijk spelen tijdens de kerstmarkt in Bourtange. Dat is een supersfeervol plaatsje, maar wel heul ver weg: helemaal in het noorden van Groningen, op de grens met Duitsland. Vandaar dat ik doorgaans niet meega, want het is behoorlijk veel reistijd en het zijn dus ook behoorlijk wat benzinekosten die dan voor mij van de totale gage af gaan. Maar het was nu even niet anders, dus zette ik zondagochtend om half 7 mijn wekker en reed ik 2,5 uur heen én 2,5 uur terug om een dagje muziek te maken.

Ik maakte me vooraf een klein beetje zorgen over de muzikale kwaliteit, want ik had vanwege de last-minute planning helemaal geen tijd gehad om het repertoire nog even door te spelen. De standaardliedjes zitten er wel dermate goed in dat dat niet nodig is, maar mijn bandgenootjes hadden een speciaal kerstrepertoire samengesteld en in de afgelopen weken gerepeteerd met elkaar, wat ik natuurlijk had gemist. Dus hebben we enkele liedjes geschrapt, of besloten die Alexandra solo te laten spelen waarbij ik op de tamboerijn improviseerde. En heb ik erop gegokt dat ik de klassieke kerstliedjes zoals ‘De herdertjes lagen bij nachte’ en ‘Hoe leit dit kindeke’ ook wel zonder oefenen op de doeldelzak kon spelen. Het was soms even hard nadenken over op welke noot ik het lied dan moest beginnen, maar het ging best goed! Ik bleek alleen van één liedje vergeten te zijn hoe het B-deel ging (volgens mij hebben we dat vroeger nooit gezongen en heb ik het dus ook nooit geleerd…) maar ik heb het ter plekke opgepikt en volgens mij merkte het publiek er niks van.  

Het publiek reageerde in ieder geval enthousiast. Hoewel er niet veel applaus werd gegeven, kregen we wel veel bekijks met onze Victoriaanse outfits (we waren de enige… vroeger waren daar echt wel meer mensen in zulke kostuums en meer Dickens-stijl aankleding) en bovendien hebben we een nieuw dagrecord aan donaties in ons visitekaartjesbakje gekregen: dik €105,-!   Blijkbaar nodigt de kerstsfeer uit tot gulheid. (Toegegeven: we waren aan het eind van de dag ook wel tactisch in de straat van de Duitse uitgang van de middenplaats gaan staan, omdat we weten dat Duitsers doorgaans guller zijn dan Nederlanders.   )

Het optreden was ook een vuurdoop voor mijn nieuwe Dickens-outfit. Ik had hem eigenlijk eerst maar een paar uur aan willen hebben om uit te proberen of hij goed genoeg zat voordat ik er een complete dag in ging rondbanjeren, maar ook dat moest maar. Gelukkig werkte die helemaal prima! De baleinen van het lijfje staken niet in mijn vel, ik kon er prima in bewegen, de mantel was absoluut warm genoeg (al heb ik hem niet rond vriestemperatuur kunnen testen, want het was zo’n 9 graden), de schoenen werden niet pijnlijk, en hoewel de bonnet enige tunnelvisie veroorzaakte en ik dus liever aan de zijkant in plaats van in het midden van mijn bandgenoten stond om contact te kunnen houden, zat ook die verder niet in de weg bij het doedelzak spelen. Hoera!

We hadden ook geluk met het weer, want niet alleen was het niet ijskoud, de regen hield na een uur spelen op en bleef weg. En dat eerste uur hebben we het overdekte podiumpje kunnen claimen, omdat rond die tijd nog geen versterkte band erop was ingepland, dus ook toen hebben we droog kunnen spelen.

Al met al was het dus een succesvol optreden. Maar hopelijk is Flip volgende week, als ze weer daar moeten spelen, weer beter want dan heb ik écht andere dingen te doen!

Vanwege mijn uitje naar de Winter-Efteling had ik geen tijd om erover te bloggen, maar zaterdagavond deed ik ook al wat leuks: fusion dance!

Fusion dancing is het combineren van meerdere dansstijlen, zodat je een soort improvisatiedans krijgt met je danspartner, vooral ingegeven door wat je in de muziek hoort.

Aangezien ik tijdens mijn middelbareschoolperiode jarenlang aan stijldansen heb gedaan, ik inmiddels al nog veel meer jaren balfolk dans, ik ooit op een blauwe maandag wat streetdance-lessen heb gehad én ik ooit een beginnerscursus tango dansen deed (en, vooruit, ook één lesje ‘sexy movements‘ 😛), vermoedde ik dat ik dat wel aan zou kunnen en leuk zou vinden. De workshop voorafgaand aan de dansavond sloeg ik daarom over, maar voor de zekerheid sleepte ik wel Koen, een van mijn favoriete danspartners, ook mee, want die is nog veel meer thuis in verschillende dansstijlen en sleurt me vaker de vloer op voor improvisatiedansjes.

De fusion dansavond vond plaats in een mooie tangolocatie in Arnhem waar ik al één keer eerder was geweest en was inderdaad een succes! Ik heb vooral met Koen gedanst (en regelmatig zitten prutsen en struikelen, en hard gelachen 😄), maar heb ook diverse dansjes met andere partners gedaan, zowel met bekenden als enkele mensen van wie ik geen idee had wat voor dansachtergrond ze hadden – best spannend! Ik had eigenlijk ook nog wel wat dansjes willen leiden, maar dat kwam er helaas niet van. Dus dat wordt mijn ogen open houden voor een volgend fusion-event in de buurt!

Gisteravond trad Ilse DeLange op in Doornroosje in Nijmegen – daar moest ik dus wel kaartjes voor regelen! En omdat ik niet heel veel vrienden heb die ook van Ilse DeLange houden, nam ik voor de verandering eens mijn mammie mee.  Ze moest er een stukje voor rijden, maar ik wist dat zij het concert in ieder geval zou waarderen.

Ik was een beetje bang dat ik Ilse’s muziek niet voldoende bij had gehouden. Ik heb namelijk maar één cd van haar (de eerste, die maar liefst 25 jaar geleden uitkwam, herinnerde ze ons vrolijk – *auw*…). Maar ze speelde veel nummers van die cd en bovendien een hoop ‘greatest hits’, zodat ik alleen een handjevol nieuwe nummers niet kende. Ze zong ook een paar nummers van haar voormalige bandje The Common Linnets, en ‘Jolene’ van Dolly Parton.

(Wellicht heb ik daarbij iets té enthousiast staan meezingen – een dame op de tribune voor ons draaide op een gegeven moment lachend haar hoofd om en stak haar duim naar me op…   )

Het was een heel goed concert. Wat heeft die vrouw toch een jaloersmakend goede stem… bij de eerste, zeer beheerste, vibrato’s was ik alweer geheel onder de indruk! En het is ook een schat van een mens; ze staat daar heel gewoontjes op het podium. Ze bedankt aan het eind nog steeds de licht- en geluidsmensen en de rest van de crew en schaamt zich er niet voor om pontificaal een spiekbriefje te pakken om zich nog even te herinneren hoe de tekst van haar nieuwe liedje ook alweer ging (om vervolgens toch nog een zin te verprutsen.   ). En dat vergeef je haar gelijk. <3

Zondag treinde ik naar Utrecht voor een balfolkworkshop gevolgd door een folkbal. Wouter en de Draak heeft sinds kort een paar Nederlandse dansen in hun repertoire en het leek de muzikanten wel leuk om voorafgaand aan hun optreden, ons dansers te leren hoe je deze traditionele dansen danst. Nou, dat leek mij ook wel leuk! 🙂

We besteedden die middag dus eerst drie uur aan het leren van zowel de ijswals als de ‘gort met stroop’. Tijdens de Dansstage volgde ik al een workshopje Nederlandse dansen waar deze dansen werden uitgelegd, maar toen hadden we minder tijd en waren we minder gefocust (want: nog heel veel andere dansworkshops dat weekend) en bovendien had ik in de tussentijd geen gelegenheid meer gehad om ze te dansen, dus was ik de pasjes al lang weer vergeten.

De ijswals ging heel prima, want dat is gewoon een choreografisch gecoördineerde versie van de wals, die je met z’n tweeën doet. De gort met stroop was een wat grotere uitdaging, want die doe je met z’n twaalven, het is best een lange choreografie, en hij werd redelijk snel gespeeld, dus als er dan één persoon even iets verkeerd doet, is meteen een groot deel van de groep van de wap. 😋

Ik had dus al wel verwacht dat tijdens het bal erna de ijswals prima zou gaan en de gort met stroop een grote chaos zou worden, en dat klopte inderdaad… maar we hadden wel enorm veel lol en dat was het belangrijkste. 😄

Het bal duurde lekker lang, met meerdere bands, en tussendoor was er nog een potluck diner wat ook altijd erg gezellig (en lekker) is. Dus uiteindelijk heb ik van 12 uur ‘s middags tot 10 uur ‘s avonds gedanst! Mijn arme voetjes… En daarna moest ik nog met de trein terug naar Nijmegen en met de fiets van het centraal station naar huis. Argh. Maar ik had het erg graag voor over, want dansen is gewoon heerlijk: ik heb zeer veel fijne dansjes met fijne mensen gedaan, zowel als leider als volger, en ook weer leuke nieuwe mensen ontmoet! 😊

Gisteren had ik overdag een repetitie met De Soete Inval, maar ‘s avonds was het tijd om muziek te consumeren in plaats van zelf te maken. In een concert-nieuwsbrief had ik namelijk een tijdje geleden gezien dat de IJslandse band Árstíðir een optreden in de Stevenskerk in Nijmegen zou gaan geven. Ik kende ze van Castlefest en het leek me een prachtige setting voor hun muziek, dus daar wilde ik graag kaartjes voor! Árstíðir heeft namelijk hele mooie meerstemmige zang. Ik vind niet al hun muziek even geweldig – soms vind ik de elektronische beats wat te veel een keurslijf voor de rest van hun zang en ook niet zo super matchen bij hun akoestische gitaren, viool en cello (die laatste twee geven absoluut prachtige effecten in hun liedjes), maar ze hebben ook hele mooie nummers zonder die beats. Ze zijn bv. ooit viraal gegaan met een hymn die ze in een treinstation zongen.

Nadat ik de kaartjes al had gekocht, kwam ik er pas achter dat ze ook dit jaar weer op Castlefest zouden staan, dus dat was een extra bonus. Ik heb daar toen heerlijk op hun muziek gedanst met Sander en Vincent – want als je wil dansen zijn die beats juist weer heel erg gaaf! Het is dus eigenlijk een band die in verschillende settingen op verschillende manieren tot zijn recht komt.

Maar gisteren was het dus een zitconcert en ik had Rinske meegenomen.

De Stevenskerk is geen standaard concertlocatie en dus waren er gelijkvloerse banken in plaats van een tribune-opstelling, waardoor ik de band niet zo heel goed kon zien. Maar ik kwam natuurlijk voor het geluid en dat was prachtig! De akoestiek in de kerk was minstens net zo mooi als waar ik op gehoopt had en de band was zelf ook onder de indruk, want toen ze het podium opkwamen deelden ze mee dat ze die middag bij aankomst hun setlist voor hun Europese tour spontaan op de locatie hadden aangepast: eigenlijk wilden ze vooral de nummers van hun nieuwe cd spelen, maar dit optreden begonnen ze toch maar met twee beatloze hymns, en tijdens hun tweede set zongen ze ook nog twee liedjes volledig a capella! Ik klaagde niet, dit was precies waar ik voor kwam! ^_^

Maar ook de beats galmden mooi vol door de ruimte en gaven daardoor een extra episch effect. Alleen hun verhaaltjes via de microfoon waren helaas wat minder goed te verstaan door de galm (in combinatie met hun IJslandse accent.   )

Na afloop zijn Rinske en ik nog ergens wat gaan drinken onder het genot van een portie nacho’s, dus het was een geslaagde avond!

Een vriendin van me volgt sinds kort ‘sexy movement‘ danslessen en had voor haar verjaardag een extra les cadeau gekregen, die ze ook aan iemand anders kon doorgeven. Of ik een keertje met haar mee wilde in de vorm van een proeflesje? Jazeker, bring it on! 😁

De dresscode was wat lastig: “Geen sportkleding, en ook geen jurkje ofzo want je moet met je benen wijd kunnen. Een kort broekje en een kort topje ofzo is goed. En hoge hakken waar je op kunt dansen!” Argh. Ik heb hoge hakken en ik heb schoenen waar ik goed op kan dansen, maar een combinatie daarvan…? En ik heb een hoop leuke korte jurkjes met mooi decolleté, maar een naveltruitje heb ik volgens mij nooit in mijn leven bezeten. Na wanhopig mijn kast overhoop gehaald te hebben, vond ik in eerste instantie alleen een oud kort sportbroekje waar het elastiek het gelijk van begaf uit ouderdom (*schaam*), maar lo and behold, helemaal achterin en onderin de kast vond ik daarna daadwerkelijk een oude maar nog goed uitziende hotpants! Ik verdrong de opborrelende vraag of je op je 44e nog hotpants moet bezitten, laat staan dragen, en gooide hem maar gewoon in mijn tas.

Eenmaal gearriveerd bleek ik gelukkig niet voor schut te staan. Niet qua kleding en niet in de mate waarin ik mee kon komen. Ik was zéér dankbaar voor mijn danservaring, want na een warming up werd gelijk een nieuwe choreografie (een soort waaierdans) op redelijk hoog tempo aangeleerd. De pasjes en bewegingen waren op zich niet moeilijk te onthouden, maar het was wel een uitdaging om alles gratieus en vloeiend te doen, en vooral op een manier die ik niet gewend ben natuurlijk, want dit soort dans is wel even anders dan balfolk of stijldansen. Bij de warming-up merkte ik al dat ik uit gewoonte mijn benen keurig parallel langs elkaar hield, terwijl het de bedoeling was dat je ze even spreidde richting het (fictionele) publiek! ‘Lopen’ gebeurt door je benen kruislings voor elkaar te zetten en op hakken vereist dat toch een ander niveau aan balans… En hoewel ik redelijk soepel in mijn heupen ben, is er voor dit soort dansen nog een flink hogere mate van soepelheid benodigd waar ik nog even op moet trainen.

Maar al met al ging het voor een eerste keer best prima denk ik. Aan het eind van de les is het gebruikelijk om elkaar op te nemen op video, zodat je thuis de choreografie kunt nakijken en ook goed ziet hoe je beweegt – want ook al is er een spiegelwand in de zaal, je ziet natuurlijk lang niet alles optimaal. Ik wist niet of ik de video van mezelf wel terug wilde zien, maar toen ik naderhand nog even bij mij thuis met mijn vriendin thee ging drinken hebben we onze video’s samen teruggekeken en ik bleek het er goddank een heel stuk beter vanaf te brengen dan ik in mijn hoofd had, dus da’s in ieder geval positief.

(Nee, jullie krijgen niet de hele video te zien, jullie zullen het moeten doen met een paar screenshots eruit. En let niet op mijn serieuze gezicht, want verleidelijk kijken lukt pas nadat je je niet meer op de pasjes en bewegingen hoeft te concentreren. )

Op zich zou ik dit best vaker willen doen, maar ja, tijd… Wellicht dat ik eens incidenteel langsga, want het kan op basis van een strippenkaart. Maar terwijl ik dit type weet ik ook wel dat het er in praktijk niet van gaat komen. Want als ik nog een dansvorm oppak, wordt dat waarschijnlijk Argentijnse tango, want die vind ik ook enorm mooi. De conclusie is dus weer eens: er zijn te veel leuke dingen om te doen in dit leven!!

De afgelopen 5 dagen was ik ondergedompeld in balfolk! Het begon woensdag al, met een folkbal in Nijmegen. En de dag erna vertrok ik naar Steenwijk voor balfolkfestival CaDansa!

Dit jaar vierde het festival haar 10e jubileum. Ik moest het even op mijn blog nakijken, maar ik heb van de 10 edities slechts ééntje gemist vanwege een LARP. Het festival is flink geëvolueerd in al die jaren: het begon in de Musketon in Utrecht, daarna is het een tijdje in Duiven geweest en toen groeide het dermate uit zijn jasje dat ze naar de grotere locatie in Steenwijk zijn verhuisd. Al vanaf het begin zijn er de speciale ‘touches’ die CaDansa CaDansa maken, die al die jaren behouden zijn gebleven: zo is er ieder jaar een dier als mascotte en wordt het festival helemaal in die sfeer aangekleed, hangen er A4-tjes op de toiletten waar je je verbale boodschappen op mag achterlaten, zijn er in de ochtenden dans- en muziekworkshops, worden her en der bordspelletjes gespeeld en zijn er spontane sessies door muzikanten. Toch is er ook veel geprofessionaliseerd en meer geregeld: speldde men vroeger een briefje op de rug als men een ritje naar huis zocht, nu zijn er carpool-lijsten en carpool-Whatsapp groepen. Er is een ‘consigne’ om je instrumenten veilig te stallen en er is een merchandise stand. Het festival is uitgebreid van 3 naar 4 dagen. En tegenwoordig is er actief toegangsbeheer nodig.

Voor het 10-jarig jubileum mochten alle mascottes van voorgaande jaren nogmaals hun opwachting maken en was er divers decoratie-materiaal gerecycled. De programmering bestond uit bands die in voorgaande jaren ooit waren geboekt. In de merch-stand kon ik nog een festivalbeker scoren die ik op een vorige editie had gemist en op de zondag was er een veiling van oud decoratie-materiaal waar enthousiast op werd geboden. Aan het eind van iedere dag werd er nadat de laatste band had gespeeld, een voor-het-slapen-gaan-verhaaltje verteld over alle mascottes die een feestje gaven, dat de volgende dag werd vervolgd en op zondag aan het eind van het festival zijn ontknoping kreeg. Bij de afsluiting van het festival werd nog meer speciaals gedaan: we gingen op kleur van onze kleding staan en maakten een lange dans-rij, zodat we een dansende regenboog vormden, waarna iedereen individueel een chocolaatje kreeg van de organisatie. Dat vind ik zo leuk aan dit festival: het is inmiddels echt groot en internationaal bekend (dit jaar waren de meeste bezoekers en vrijwilligers ooit: zo’n 850 tickets in de voorverkoop en 133 vrijwilligers) maar toch voelt het ook weer klein en persoonlijk.

Toch ben ik maar zelden full-time aanwezig geweest: vaak ging ik slechts één of twee dagen en reed ik daarvoor op en neer in plaats van ergens te blijven overnachten (Duiven was sowieso dicht bij huis), waardoor het niet echt de volledige festival-ervaring gaf. En zo rond 2016 vond ik de sfeer er ook wat minder worden – door de vele buitenlanders die het festival was begonnen te trekken werd het wat anoniemer en ontstond er een beetje een kliekjessfeer voor mijn gevoel, waardoor ik me wat minder thuisvoelde. Maar daar merkte ik dit jaar weinig van.

Dat kwam misschien ook doordat ik dit jaar voor het eerst vrijwilliger was. Ik was oorspronkelijk gevraagd door de organisatie of ik hoofd van het mediateam wilde worden, maar daar had ik voor bedankt – dat leek me iets te veel op werk, en bovendien was CaDansa nog een van de weinige evenementen waar ik gewoon als bezoeker heen kon gaan, zonder verantwoordelijkheden als muzikant of vrijwilliger.
Maar toch bleef het knagen – voor de balfolk-community had ik immers nog niet zo veel teruggedaan. Bovendien zat ik nogal te twijfelen hoeveel dagen ik wilde gaan (eigenlijk maar twee ofzo), maar dan kon je geen gebruikmaken van de kortingsregelingen voor de overnachtingen. En iedereen die ik vroeg om een hotelkamer mee te delen, had al een slaapplek elders gevonden of was vrijwilliger en kreeg dus via de organisatie een slaapplek. Dus bleef ik het kopen van een kaartje voor me uit schuiven omdat ik niet kon beslissen wat ik nou wilde.
Op een geven moment besloot ik daarom om toch maar te gaan vrijwilligen – maar dan wel in een ander team dan het mediateam. Ik belandde in team ‘sfeerbeheer’, wat feitelijk het beveiligingsteam was: we controleerden de kaartjes aan de deur en deelden polsbandjes uit. Daarnaast was het de bedoeling dat we af en toe een rondje door het gebouw deden om te kijken of alles in orde was, en bijvoorbeeld zorgen dat de nooduitgangen vrij bleven van tassen.

In praktijk betekende het ook: voorkomen dat mensen met pizza’s en ander afhaalvoedsel het pand binnenliepen (vond de door de locatie ingehuurde catering niet zo leuk) en men met glaswerk naar buiten liep (om oepsjes met scherven te voorkomen). En de best wel lastige taak om een specifiek persoon die een gebouwverbod had, buiten de deur te houden mocht die komen opdagen, en om mensen die emotioneel over de zeik waren en dergelijke, eerst te kalmeren voordat ze weer de dansvloer op gingen.

Van de ene kant lag die taak mij heel goed: ik vind het leuk om bij te dragen aan een fijne sfeer en mensen vriendelijk glimlachend te verwelkomen. Bovendien kan ik prima streng zijn als het nodig is. Het is daarbij fijn dat balfolkies heel relaxte en meegaande mensen zijn, dus ook al waren ze (begrijpelijk) gefrustreerd als ik ze terug de kou en regen in stuurde met hun pizza’s, ik had nooit het gevoel dat ze het me persoonlijk kwalijk namen. Van de andere kant ben ik wat minder sterk in het persoonlijke aspect en dingen de-escaleren. Eigenlijk zouden we voor die dingen een soort cursusje moeten krijgen, want je kunt dat ook niet zomaar aan iedereen overlaten. Gelukkig hadden we een ervaren teamleider die continu aanwezig was en kon ingrijpen wanneer dat nodig mocht zijn, en waren er nauwelijks echte incidenten, want balfolkies worden bijvoorbeeld niet vervelend dronken, de meeste overtredingen gebeuren uit onwetendheid in plaats van kwade opzet, en als de politie langskomt blijkt dat slechts te gaan om verkeerd geparkeerde auto’s.  

Zo veel mogelijk gezichten herkennen is ook best belangrijk in een functie bij de deur. Natuurlijk kon ik niet weten dat de dame die donderdagavond zonder polsbandje binnen wilde lopen de wethouder van Steenwijk was en voor het openingspraatje kwam, en natuurlijk ken ik niet álle muzikanten. Maar op een gegeven moment zit je zo in de controleflow dat je automatisch eerst naar de polsen van binnenkomende bezoekers kijkt en daarna pas naar hun gezicht, waardoor het lijkt alsof je ook de mensen die je wel kent, niet herkent. Dat leverde soms wat awkward situaties op, zoals toen Pascale van de band Naragonia binnenkwam en dacht dat ik haar niet herkende omdat ik eerst haar bandjesloze pols bekeek en toen automatisch vragend omhoog keek, waarna ik pas haar gezicht zag, waardoor ze zich blijkbaar genoodzaakt voelde om “Euh, ik ben van de band…” te stamelen. Argh, ja, dat weet ik echt wel…  

Dan was er nog de ‘porto-pret’, want naast veel nuttigs komen er ook hilarische dingen langs op de portofoon. “Backstage aan HQ: de band wil een dans gaan uitleggen. Kan er op korte termijn een bezem geregeld worden?” Euh, wut…?  

Hilarisch was ook het wat oudere stel dat mij een ietwat vreemde QR-code aanbood om te scannen. Hij wilde dan ook niet scannen en ik kon hun naam ook niet in de lijst met in de voorverkoop gekochte kaartjes terugvinden. Wat bleek: ze hadden een kaartje gekocht voor een evenement dat de week erna op deze locatie plaats zou vinden en waren domweg een week te vroeg gekomen.  

De hoeveelheid tijd die in de vrijwilligerstaak ging zitten was wel aanzienlijk. Ik moest dan ook even slikken toen ik zag dat ik op vrijdag een dienst van 5 uur had, en op zaterdag eentje van maar liefst 6 uur achter elkaar. Beide tijdens etenstijd, startend al voordat de catering warm eten serveerde en eindigend lang nadat mijn hangry-grens was bereikt. Maar mijn shifts waren ook aangepast doordat ik had aangeboden als back-up te fungeren voor de doedelzakworkshops die in de ochtend werden gegeven, omdat degene die die workshops zou geven mogelijk weg moest vanwege familie-omstandigheden. Doordat ik preventief daarvoor was vrijgeroosterd, betekende het dat ik meer shifts had tijdens de bals in plaats van bv. tijdens de workshops of loze momenten tussendoor. Op zaterdag was ik bijvoorbeeld pas om half 11 ‘s avonds beschikbaar voor dansjes en heb ik die dag dus maar 2,5 uur kunnen dansen. Nou ja, het zij zo. Gelukkig hoefde ik op zondag alleen in de ochtend aan de deur te zitten en heb ik die dag wél alle bands mee kunnen krijgen.

Het vrijwilligerswerk werd ook vergemakkelijkt doordat er veel lieve mensen waren die me tijdens mijn diensten bij de ingang kwamen opzoeken voor een praatje en knuffels, dus dat was erg fijn! En wanneer ik dan eindelijk de dansvloer betrad, werd ik meteen vanuit alle kanten gegrepen voor een dansje door mensen die daarop hadden zitten wachten, dus ik hoefde weinig moeite te doen om een danspartner te vinden.  
Sowieso was dat geen groot issue: op CaDansa lopen heel veel goede dansers rond, dus eigenlijk kun je een willekeurig iemand van de vloer plukken en dan komt het 9 van de 10 keer goed.

Die laagdrempeligheid voor contact is erg fijn. Ik heb weer behoorlijk wat nieuwe mensen leren kennen, en alleen op CaDansa komt het voor dat ik midden in de nacht met 4 wildvreemde Italianen in mijn auto naar een ergens buitenaf gelegen slaaplocatie rijd (want als een van de weinige autobezitters is het wel zo sociaal om zo veel mogelijk mensen mee te nemen en zo de shuttledienst-vrijwilligers wat te ontlasten).  
Ook in de vrijwilligersbackstage was het steeds erg gezellig. Eén van de andere vrijwilligers bleek ook graag te zingen en dus verzamelden we wat andere vrijwilligers bij elkaar die ook wel mee wilden doen met het leren en zingen van een canon die hij kende. Toen we op een gegeven moment maar met z’n tweeën overbleven hebben we ‘De uil zat in de olmen’ vertaald naar het Engels zodat hij en eventuele anderen die makkelijker mee konden zingen.  

Hoewel het even duurde voordat ik stopte met denken in het Engels, heb ik helaas geen tijd gehad om in een after-festival-dip terecht te komen. Het was achteraf gezien dan ook niet zo’n goed idee om in de werkweek na een festival, een serie gebruikerstesten te plannen. En al helemaal niet om twee van die testen op de maandag te doen, voordat ik ‘s middags een tweeënhalf uur durende training moest geven. Argh. En het was ook niet zo’n goed idee om alle avonden van die week plus het weekend erna helemaal vol te plannen: ik vrees dat ik tijdens de bandrepetitie van vanavond bijzonder weinig bij heb gedragen… Morgen coupeuse-opleiding, woensdag een dansworkshop met een vriendin, donderdag bezoek van een vriend, vrijdag t/m zondag een weekendje weg met vriendinnen, maandag zangles, dinsdag weer opleiding… en daarna heb ik daadwerkelijk twee avonden vrij om bij te komen, als ik dan nog niet volledig ben ingestort.   (Oh ja, ik moet ook nog een keer huishouden doen… dat moet dan maar gewoon 2 weken on-hold vrees ik.)

Maar hee – volgend jaar weer!