Eigenlijk zouden we al in oktober naar the Umbilical Brothers gaan. Maar de voorstelling werd een half jaar uitgesteld en vond gisteravond pas plaats. We hebben daardoor in korte tijd wel heel veel culturele uitjes achter elkaar (concert, musical…), maar ach.

Voor wie ze niet kent: the Umbilical Brothers zijn twee Australische komieken, die in hun optredens voornamelijk situaties uitbeelden, waarbij ze zelf voor de geluidseffecten zorgen. Dan staat een van de twee bijvoorbeeld te doen alsof hij voor de badkamerspiegel staat en de ander maakt de begeleidende tandenborstel-, gel- en föhngeluiden.

Ze zijn echt goed – niet alleen grappig en goed in het maken van geluidjes (probeer jij maar eens realistisch een handendroogapparaat op het toilet na te doen), maar hebben ook een heel goed gevoel voor timing.

Bovendien is het super om te zien hoeveel ze kunnen uitbeelden met slechts een zeer beperkte hoeveelheid requisieten. Geef ze twee bureaustoelen op wieltjes en ze gebruiken ‘m niet alleen als auto, maar gaan er ook op hun buik op liggen terwijl ze de rand van het podium vastgrijpen, om uit te beelden dat ze aan een gebouw hangen te bungelen (perspectief van bovenaf)…

Ze hebben overduidelijk lol in wat ze doen. Ze zitten namelijk ook met elkaar te geinen op het podium. En al is het vast ingestudeerd, het is wel supervermakelijk. Dan doet de ene zogenaamd een rits open en maakt de ander een luid, laag ritsgeluid. Waarop de eerste commentaar geeft dat dit helemaal niet zo’n grote rits is en het geluidje veel hoger en subtieler moet, en hij het opnieuw moet doen. Of de ene wil heel stoer op een motor stappen, terwijl de ander het geluid van een ezel maakt.

Bekijk ze zelf op YouTube!

Het leuke is ook, dat ze heel toegankelijk zijn. Na een staand applaus te hebben ontvangen aan het eind van de show, keken ze verbaasd rond en vroegen ze ons om weer te gaan zitten. Vervolgens gingen ze nog even door met slap auwehoeren, nodigden ze ons uit om in de lobby met ze te komen kletsen, en maakten ze een foto van de zaal die ze ter plekke op Facebook plaatsten, met het verzoek om onszelf te taggen in hun foto

Dit zijn wij dus in de zaal (klikbaar):

En ik mocht ook persoonlijk met ze op de foto

Mijn avond was geslaagd

Van meerdere mensen hoorden we dat de musical Wicked erg leuk zou zijn. En omdat we nog eens een dagje quality time met elkaar in wilden plannen, kochten Mark en ik kaartjes voor eerste paasdag.

Dat was alleen niet zo goed voor ons buikvet. We dineerden namelijk voorafgaand aan de musical in het theaterrestaurant, terwijl we die ochtend al een superuitgebreide paasbrunch bij Mark’s ouders naar binnen hadden gewerkt, en we de avond ervoor ook al waren gaan uit eten met Gijs en Suus, voorafgaand aan Suus’ en Mark’s verjaardagsfeestje dat ze samen in een Utrechts café vierden… *burp*

De quality time was pas na het diner succesvol; een Friesch echtpaar (duidelijk dorpsmensen in plaats van stadsmensen) dat aan het tafeltje naast ons werd gepositioneerd, besloot namelijk het gehele etentje tegen ons aan te lullen in plaats van tegen elkaar. Ach ja.

De musical zelf was zeker een aanrader! Hij was misschien ‘slechts’ heel mooi in plaats van episch op het gebied van kostuums of decor, en de liedjes waren niet dermate memorabel dat je ze na afloop meezong, maar hoofdrolspelers Willemijn Verkaik en Céline Purcell zongen prachtig en het was een onwijs leuk verhaal!

De musical is namelijk gebaseerd op de heksen uit de Wizard of Oz. Naar mate het verhaal zich ontvouwt, ontdek je hoe het eigenlijk zit met die goede en slechte heksen uit de windstreken: hoe ze zijn geworden zoals ze zijn, en ook hoe de laffe leeuw, de vogelverschrikker en de blikken man zijn ontstaan. Heel verrassend en heel origineel.

Ook zit er erg veel humor in de dialogen (“Hee, je kunt wel in ons kasteel komen wonen!” “Maar waar moeten jullie dan wonen?” “Gewoon, in ons andere kasteel.” “Oh okee.”). En alleen al om het ‘queen bee’-gedrag van modepopje Glinda, valt er ontzettend te lachen.

Jim Bakkum zorgde nog voor een onbedoelde komische noot: toen hij heldhaftig aan een soort liaan het podium op kwam zwieren, bleef het ding na de landing aan zijn kostuum hangen en moest hij door een medespeler bevrijd worden.
Het moment was natuurlijk verknald en het publiek lag in een deuk,  waarna hij maar besloot het podium af te rennen en te voet opnieuw zijn entree te maken. Maar door alle hilariteit vergat hij prompt zijn tekst en moest het weer opnieuw

De kostuums waren interessant (epic bumroll bij Madam Akaber!), maar jammer genoeg fotografeerde de superprachtige jurk van Glinda voor geen meter (te veel shinyness denk ik…).

Zeker gaan dus, naar deze musical! Vooral voor mijn mede-Unity Weduwen. Het sluit namelijk stiekem erg goed aan op ons nieuwe concept voor een LARP-groepje… Dus Judith, Petra en Suus: snel kaartjes kopen!!

Mark had nog een bon liggen voor een ‘belevenis voor twee’. De gezichtsbehandeling plus massage sprak ons het meest aan. Maar daarvoor moesten we wel naar Apeldoorn.

Geen probleem, dan maakten we er toch gelijk een weekendje quality time van?

Dus boekte Mark via Hotelkamerveilingen.nl een hotelletje met korting, in het nabij gelegen Beekbergen.

Zaterdagochtend zijn we dus eerst lekker vertroeteld. Gezichtje in de crèmepjes en maskers, gevolgd door een gezichts- en schoudermassage, en daarna nog een paar lagen crèmepjes. Prrr….

Vervolgens het centrum van Apeldoorn in om te lunchen en eens goed te shoppen.

Ik kende Apeldoorn niet, maar ik kan jullie nu vertellen: het is een schoenenstad. Het aantal kledingwinkels voor dames van niet-middelbare en niet-puberale leeftijd viel zwaar tegen, maar in iedere straat zaten minstens 3 schoenenwinkels! Mark slaagde flink, met twee nieuwe truien, drie longsleeves (okee, drie dezelfde, maar dan in een andere kleur) en een paar schoenen. Ik ging met lege handen naar huis, want ik kon geen leuke kleding vinden en ik mocht van mezelf alleen een specifiek soort laarzen kopen. Maar die hadden ze niet, of pasten me niet.
Desondanks was het een leuke middag.

Toen naar het hotel om in te checken en even uit te blazen. We besloten er ook te blijven dineren. De kaart zag er goed uit en hoewel de kok zijn eigen interpretatie van het voorgerecht bleek te hebben (“U verwachtte een salade met wat zalm erdoor? Tsja, dat hoor ik wel vaker. Maar de kok wil dit stuk zalm met takje sla toch omschrijven als ‘salade met zalm’ in plaats van ‘zalm met een toefje groen'”), was het toetje van huisgemaakte chocolademousse met passievruchtijs niet te versmaden :-9

Aangezien ik nog een bioscoopbon had liggen, reden we na het eten terug naar Apeldoorn om er een filmpje te pakken. Er draaide niet zo heel veel dat we wilden zien en omdat ‘Puss in boots’ alleen rond etenstijd draaide, werd het ‘Mission Impossible: ghost protocol’.

Ik had al eens een overweldigende ervaring met een bak popcorn gehad in een bios, dus vroeg ik ditmaal wijselijk om de normale variant in plaats van de ‘large’. Nou, dan zeggen ze dat in Amerika alles groter is, maar in Apeldoorn kunnen ze er ook wat van! (*burp*)

De film was niet bepaald bijzonder, maar wel onderhoudend. Ik kon het verhaal volgen en de personages uit elkaar houden en voor Mark zaten er explosies in. Prima avondje dus

Helaas had ik tijdens de film een behoorlijke hoofdpijn ontwikkeld. Of het de door de massage losgekomen afvalstoffen waren, of de hoeveelheid suiker in de popcorn, weet ik niet, maar midden in de nacht was het zo erg geworden dat ik er van wakker werd en ook niet meer in slaap kon komen.

Zul je net zien. Besluit ik eens om voor deze ene keer wat minder mee te slepen (“ach, het is maar één nachtje”) en onder andere mijn EHBO-doosje thuis te laten, heb ik paracetamol nodig! Vergeet het maar, vanaf nu word ik gewoon weer packrat!

Maar goed, de hoofdpijn bleef dus. Mark was inmiddels ook wakker geworden vanwege mijn zoektocht in mijn portemonnee (pleisters had ik daar dus wel in zitten… hee, je zult maar eens ergens onderweg ineens blaren krijgen!). En wat denk je? Hij is midden in de nacht speciaal voor mij naar de receptie gegaan (een buitengebouw, want we zaten op een soort Centerparcs-achtig terrein met huisjes) om daar om paracetamol te vragen. En toen ze die niet meer bleken te hebben, is hij in de auto gesprongen en naar enkele hotels in de omgeving (niemand aanwezig bij de balie) en uiteindelijk een tankstation gereden om daar een pakje te kopen!
Mijn superman. Mijn redder in de nood. Wat mag ik toch in mijn handjes knijpen dat ik met hem ben getrouwd.

Uiteindelijk toch nog geslapen dus, maar wel te kort.

Met slaperige oogjes hebben we de volgende ochtend, na een uitgebreid ontbijtbuffet, uitgecheckt en zijn we de auto ingestapt.

Niet gelijk naar huis – het weekend was nog niet voorbij! Rhenen lag enigszins op de route naar huis, dus zijn we beestjes gaan kijken in Ouwehands dierenpark.

Superleuk! (Alleen jammer dat het een echte kinderdierentuin is, dus ik ben meerdere malen zowat omvergerend en het gekrijs van de kids dreunt nu nog in m’n hoofd na)
Geitjes geaaid, gesmolten om de schattige stokstaartjes en ons verbaasd over de beerachtige geluiden die flamingo’s blijkbaar kunnen produceren.

Moe maar voldaan arriveerden we thuis bij ons eigen beestje, dat gelukkig wél te knuffelen is.

Het weekend sloten we af met zelfgebakken pannenkoeken en een versgekocht filmpje (Avatar) op de bank.

Zo. Dat was een heerlijk weekend met mijn heerlijke man. Moeten we vaker doen!

Januari, oftewel tijd voor ons jaarlijkse uitstapje Cabarestafette!

Ik was er wel aan toe, na een week stressen vanwege het niet soepel lopende project met onze nieuwe klant (ik zal jullie er verder niet mee vervelen). Even lekker lachen en verder niets.
Hoewel ik erg moe was, viel ik gelukkig niet aan het eind in slaap zoals de vorige keer…

Als eerste zagen we Henry van Loon – van Henry van Loon Entertainment BV. Oftewel een niet geheel succesvolle ‘entertainer’, die zijn hand niet omdraaide voor ballonnenhondjes, goocheltrucs, en – vooruit dan, voor deze keer – ook cabaret.
De show was aardig, maar ik vond ‘m de minste van de avond. Zijn typetje was leuk neergezet (plaatsvervangende schaamte werd gerealiseerd), maar de grappen waren niet super sterk.

De tweede cabaretier was Jasper van Kuijk. De rode draad in zijn stuk was zijn commentaar op het NOS-journaal. Hij was iets te ver gegaan in zijn kritiek en had daardoor voor onbepaalde tijd huisarrest gekregen. Vandaar alle lege pizzadozen om hem heen.
Hij had een sterk verhaal, met flink wat mooi sarcasme over de teloorgang van het niveau van de hedendaagse televisie tot SBS6 Actienieuwsniveau (“de lat ligt zo laag dat je er onderdoor moet limbodansen” / “ik zag een programma over een experiment of eencelligen zich op Kreta kunnen voortplanten, genaamd ‘Oh Oh Cherso'”).

Dat viel wel goed in de Stadsschouwburg. Die, als je om je heen keek, toch eigenlijk wel vooral gevuld was met ‘linkse Nijmeegse elite’ en wat studenten. Oftewel het volk dat graag wat hoger niveau nieuws en achtergronden tot zich neemt, maar tegenwoordig daarmee blijkbaar de minderheid vormt.
Toch typisch, dat er een bepaald soort publiek op dit soort dingen af komt. (Ben ik ook linkse elite? Mark’s aanwezigheid zorgde in ieder geval voor een ruk naar rechts :-))

Het laatste optreden van de avond was van Stefan Pop. Op zich een leuk stuk, alleen jammer dat zijn beamer niet meewerkte en de berichtjes in de ‘live Facebook chat’ die hij projecteerde, achter in de zaal onleesbaar waren. Tsja, als usability consultant kan ik niet vaak genoeg benadrukken dat je op moet letten met lage contrasten tussen tekstkleur en achtergrondkleur ;-).
Zijn stuk draaide om zelfpromotie en hij had daarvoor een grappige powerpointpresentatie in elkaar gedraaid. Hij mag alleen wat beter articuleren, want door zijn studentikoze uitspraak kon ik niet alles volgen.

Leuke avond, niet heel hard in een deuk gelegen, maar zeker vermakelijk. Deze jaarlijkse traditie houden we nog wel aan.