Vanwege het succes van vorig jaar, organiseerde Alice gisteravond weer een Sinterklaasavondje, waar er door middel van dobbelen hard gestreden moest worden om de minst suffe leukste cadeautjes te bemachtigen.

De opdracht vooraf: koop zo veel mogelijk cadeautjes voor €10,-. Dat beschouwden Mark en ik als een uitdaging Hij won, met 10 cadeautjes, terwijl ik er slechts 9 bij elkaar had weten te sprokkelen. Maar het is ook niet eerlijk, want hij was na zijn werk in Arnhem naar de eurowinkel geweest en die hebben we niet in Nijmegen centrum

Wederom veel hilariteit bij het speculeren over wat er in de cadeautjes zou zitten. Het spel is veel leuker als de cadeautjes nog niet uitgepakt zijn, want dan moet je maar gokken in welke wat leuks zit. Rammelende cadeautjes zijn per definitie populair. Ik streed persoonlijk hard om ‘de dildo’, wat uiteindelijk een knoflookontvelmatje (…) bleek te zijn. Maar toen de kattenstickers eenmaal waren uitgepakt, ging het hard tegen hard tussen Alice en mij!

In het begin ging het zoals het hoorde (alle vrouwen kregen de cadeautjes, de mannen moesten ze juist afgeven), maar vanaf ronde 2 werd het lastiger om je veroveringen te beschermen tegen de hebberige vingertjes van je concurrenten.

Uiteindelijk ben ik met de volgende buit naar huis gegaan:

• Een zakje hotstonemassagestenen
• Een chocolademelkmaakstaafje
• Een knoflookontvelmatje
• Een papiergeldcadeaugeefscroll
• Een duur pakje zakdoeken
• Een siliconen bakblikboterverspreidkwast
• Een dildo-oh-nee-toch-een-cactuspen

Mark is dolgelukkig naar huis gegaan met onder andere een eiersnijder. Die hij nota bene zelf gekocht had.

Volgend jaar weer.

Onze mannen waren afgelopen weekend soldaatje spelen op Unity, dus was het tijd voor onze kersverse traditie: het Unity Weduwen Weekend!

Aangezien Judith een paar maanden in Finland zit vanwege haar stage en ze er anders niet bij zou kunnen zijn, besloten we dat we het Weduwen Weekend ditmaal best in Finland konden houden. Dus boekten we met z’n drieën een ticket en vlogen we afgelopen woensdag naar het hoge noorden!

Helaas voor ons troffen we het land niet op het beste moment. De zondag voor onze aankomst was het blijkbaar -10 graden geweest, maar op de dag dat we aankwamen was net alle sneeuw weggesmolten!! Balen. Gelukkig vonden we toch nog wat bewijsmateriaal dat het hier toch echt wel HEUL koud kon zijn.

En vanuit de trein zagen we prachtige ijssculpturen aan de rotsen.

De eerste nacht brachten we enigszins noodgedwongen in Lappeenranta door, aangezien er in Finland maar zo’n 3 treinen per dag gaan. Ze hebben er dan ook maar één perron per station

Overigens was Lappeenranta airport ook niet bepaald het drukstbevlogen vliegveld…

De volgende ochtend reisden we naar het door Judith geboekte blokhutje in Kitee, a.k.a. the middle of nowhere.
Het was echt een superschattig, knus hutje!

Bijna niet te geloven, maar de beheerder bleek dit hutje helemaal zelf gebouwd te hebben!

Het was nog behoorlijk luxe, met een eigen keukentje, open haard en sauna (hoewel het hebben van een eigen sauna in Finland blijkbaar gemeengoed is).

Nog mooier: het uitzicht vanuit de woonkamer op het gigantische meer, dat direct in onze voortuin lag!

Wij wilden natuurlijk elanden zien. Dat rendieren niet gingen lukken omdat we daar te zuidelijk voor zaten, wisten we al. Maar bij navraag bleken ook elanden niet zo eenvoudig spotbaar te zijn. Volgens de taxichauffeuse hadden we meer kans om een beer te zien – die liepen hier ook rond. Slik.

Voor ons huisje vonden we al gelijk sporen van beesten die aan het meer waren komen drinken.
Dus toen ik ‘s avonds in het pikkedonker met zaklamp naar buiten moest om hout voor de haard te halen uit het schuurtje achter het huis, kneep ik ‘m dan ook stiekem wel even.

Wat we uiteindelijk aan wild gezien hebben? Een eekhoorn. Ach.

Aangezien zowel Judith als Petra jarig waren tijdens ons bezoek, versierden Suus en ik als verrassing de huiskamer met slingers en ballonnen.
Ik had in Nederland een paar pakken cakejes, glazuur en decoratiespul ingeslagen, en met z’n allen versierden we onze verjaardagscakejes.
Misschien had ik iets te enthousiast cakejes ingeslagen. Met al die chocolade en zoetigheid (en pepernoten, die gaan er ook prima op ) erop waren ze toch ietwat machtiger geworden dan ingeschat. Maar ach, twee dagen achter elkaar cake versieren is ook leuk, toch? (*burp*)

Natuurlijk brachten we onze Fluffies mee. Judith had die van haar helaas niet in haar koffer kunnen krijgen, maar gelukkig had ze een vervangend Fins exemplaar op de kop weten te tikken.
Tijdens onze shopping spree in de stad probeerden we nog om drie extra exemplaren te scoren, maar helaas konden we onze weduwenmascottecollectie niet uitbreiden met een Finfluf.

Bijster veel hebben we overigens niet uitgevoerd. Het was een heerlijk ontspannend bijkletsweekend. Middenin het bos is er dan ook niet heel veel anders te doen dan ouwehoeren met thee, in de sauna hangen, of wandelen.

Dat laatste hebben we dus ook gedaan. Dankzij Judith’s boswandelervaring vond ze paden die ik niet zag (totdat ook zij tot haar enkels in de modder wegzakte en we toch maar omdraaiden) en vonden we de weg naar huis nog voor het donker terug ook (om 3 uur ‘s middags was het daar al donker, dus dat was zeker iets om rekening mee te houden!).

Verder amuseerden we ons met spelletjes. Ik bracht de Duitstalige versie van ‘Er was eens…’ mee, een spel waarbij je aan de hand van kaarten met objecten, karakters en plaatsen, een verhaal moet proberen te verzinnen dat op een bepaalde manier eindigt, terwijl je medespelers je verhaal proberen te kapen om er hun eigen draai aan te geven.
De Duitse woorden veroorzaakten af en toe verwarring, maar ook grote hilariteit, vooral toen Suus besloot het woord ‘vervloekt’ letterlijk te gebruiken en er een compleet onzinverhaal ontstond over een boerendorpje waar een niet te harden ‘verflucht’ hing, waardoor de nabijwonende reuzen steen en been kwamen klagen

Zaterdag reisden we terug naar Lappeenranta, aangezien we zondagochtend het vliegtuig moesten hebben en we anders ook daar niet op tijd met het OV konden komen.

We hebben er onder meer geshopt, gesaunaat, zijn gaan uit eten en hebben een lekker drankje gedaan in een bar (een halve liter aardbeiencider in één glas!). Achtervolgd & op camera gezet door een stel onwijs dronken Finnen die blijkbaar een vrijgezellenfeestje ofzo hadden, want tsja, vier drie lange Hollandse meiden vallen daar nogal op…

Ons hotelletje gaf uitzicht op de haven en als afscheidscadeautje gaf Finland ons de volgende ochtend… sneeuw!!

Nou ja, een dun laagje dat gelijk weer wegregende, en dat de taxichauffeur weigerde ‘sneeuw’ te noemen, maar toch.

Helaas was het moment om afscheid te nemen alweer veel te snel aangekomen. Maar de volgende Unity komt relatief gauw en bovendien hebben we een onwijs leuk LARP-concept bedacht, dat we zeker verder uit gaan werken en over een tijdje ergens neer gaan zetten. Hebben onze mannen ook de gelegenheid om ‘weduwnaren’ te spelen en hoeven ze niet meer stiekem jaloers op ons te zijn

Het is duidelijk bruiloftsseizoen! Vrijdag was die van Roland en Petra, en aangezien we als daggasten aanwezig mochten zijn, bleven we de avond ervoor bij Suus & Gijs slapen. Want als je vanuit Nijmegen moet komen en op vrijdagochtend om 8.30 uur in de Randstad moeten zijn, moet je echt achterlijk vroeg opstaan.

Hoewel het niet de beste dag van het jaar was, hebben ze behoorlijk geluk gehad met het weer, want de regen hield precies op tijd op! Ik was even bang dat ik mijn pretty dress niet aan zou kunnen omdat het te koud zou zijn, maar dat ging gelukkig toch. Hoewel ik tijdens het boottochtje, dat ze aan het eind van de middag hadden gepland, toch echt wel mijn jas moest aantrekken (maar dat gold voor iedereen).

Het was erg leuk om het stralende gezicht van Ro te zien, toen hij Petra voor het eerst in haar jurk zag
De ochtend begon namelijk in het ouderlijk huis van Petra, waar Eline met ons een dobbelspelletje deed om de tijd te doden. Iets met wakken en ijsberen. Heel eenvoudig. Want waar geen wak is, is geen ijsbeer. Dus dat is simpel te begrijpen. Zie je wel? Geen wak, geen ijsbeer. En ijsberen zitten om de wakken. Heel makkelijk, dat snap je toch wel?
Right.
Mental note: ‘Eline in onbewaakt moment vermoorden’ op to-do lijst zetten, wegens beschadigen van ego

Vooral de avond was erg leuk, want toen kon ik weer dansen. Ik had me de hele dag al keurig gedragen, dus met een paar andere dames besloten we nu onze pijnlijke pumps uit te schoppen in een hoekje en op kousevoeten de dansvloer onveilig te gaan maken.
Heerlijk gejived met Brian, die me flink door de lucht smeet, luidkeels meegeblèrd met diverse liedjes en het brings-back-memories-onzinnige-dansje uitgevoerd op ‘When the rain begins to fall’. Ik heb me goed geamuseerd!
Metal note 2: meer van dit type panty’s kopen. Als ze een avond jiven op de dansvloer overleven, overleven ze alles

Wat ik bovendien erg kan waarderen, zijn de persoonlijke touches op zo’n dag.
‘s Avonds werd er naast bitterballen ook sushi geserveerd, en als bedankjes deelden ze waaiers uit. En ik mocht met kleurpotloden aan de slag in het gastenboek \o/
‘s Middags hielden ze samen een theeceremonie, met daaraansluitend het uitspreken van persoonlijke geloften en het branden van een kaarsje. Ik moest tijdens de persoonlijke woordjes aan elkaar toch echt een traantje (of wat) wegpinken. (de meegrienendende dames om me heen en ik hebben overigens besloten dat dit geïnterpreteerd dient te worden als uiting van solidariteit met Petra – we konden haar natuurlijk niet alleen laten huilen)

Ook zijn Mark en ik weer versterkt in het tevreden gevoel over de keuzes die wij voor onze eigen bruiloft hebben gemaakt. Vooral om alles op één locatie te doen. Zo zagen we dat het volgende bruidspaar op ons moest wachten bij het stadhuis. Daar gaat je mooie aankomst met trouwauto, als de vorige groep nog uitgebreid bij de ingang foto’s staat te maken… Gelukkig hebben wij dat risico niet gelopen omdat we op locatie trouwden.
Verder hadden Ro & Peet maar liefst 4 plekken waar we tussen navigeerden en ik weet zeker dat mij dat als bruid te veel stress zou hebben opgeleverd, omdat ik me zorgen zou hebben gemaakt of we overal wel op tijd zouden komen. Gelukkig was Petra een heel relaxte bruid. Ze trok ook zonder blikken of blozen een fluffy oranje fleecejack over haar mooie witte jurk aan, toen we het water op gingen (wachtende mensen bij de pont tegen elkaar: “Hee, is dat een bruid? Toch niet die met het fleecejack..?” You go girl

Het was al met al een mooie dag en ik hoop dat ze allebei genoten hebben en alles 100% hebben kunnen meekrijgen!

Gisterochtend voelde ik me nog een beetje sip, vanwege het teleurstellende afscheid van mijn werk. Maar gelukkig werd dat al snel gecompenseerd door alle lieve vrienden en familieleden die naar mijn verjaardagsfeestje kwamen.

Mijn eigenlijke verjaardag was donderdag, maar da’s niet zo’n praktische dag om een feestje te houden. Dus nam Mark me lekker mee uit eten en speelden we na afloop samen Monkey Island 1 – de opnieuw uitgegeven editie die ik als verjaardagscadeautje van hem had gekregen.

Zaterdag had ik me er eerlijk gezegd wat gemakkelijk vanaf gemaakt. Dankzij de schoonmaakster die de dag ervoor was geweest, hoefde ik niet met de stofzuiger aan de slag. En voor het avondeten heb ik me niet uitgesloofd, het was vooral een kwestie van bakjes open maken en dingen opwarmen. Met net de bruiloft achter de rug, had ik namelijk niet echt behoefte om iets groots te organiseren.

Ik heb zelfs overwogen om mijn verjaardag dit jaar niet te vieren, maar achteraf ben ik blij dat ik het wel heb gedaan, want na zo’n sociale periode had ik anders maar zielig alleen thuis gezeten en had ik de gezelligheid van het samen iets vieren gemist.

Het was heel gezellig en ik kreeg lieve cadeautjes. Suus en Gijs kwamen ook nog de op onze trouwdag beloofde perzikboom brengen, die gelijk een mooi plekje in de tuin kreeg.

Natuurlijk had ik weer veel te veel eten. Maar eigenlijk is dat niet zo erg, want nu ik heb de banden met de buren weer kunnen aanhalen door taart uit te delen. Voor de komende dagen hoeven we bovendien geen boodschappen te doen. Lang leve kliekjesdagen: dankzij de multi-inzetbare noms kon ik voor de lunch een heerlijk stokbroodje-gezond-met-zalmsalade verorberen. :-9

Alleen klinkt 32 jaar best wel oud. Moet er nog even aan wennen…

Eigenlijk zou ik dit weekend naar Badgers Business gaan – het 5-jarig huwelijksjubileum LARP-evenement van Ellen en Remco. Maar zaterdag werd ook Petra’s vrijgezellenfeestje gepland, en dat ging natuurlijk voor. Dus zei ik het evenement af en toog ik richting de Randstad.

‘s Middags stond een make-up workshop op de planning. Aangezien Petra enerzijds prachtige vamp-outfits met killerheels kan dragen, maar op andere dagen gerust in een niet-matchende, jaren oude praktische outfit de deur uit gaat, was het plan om in huispak, joggingbroek, of andere oude flodderkleding en zonder make-up aan te komen zetten, en na afloop van de workshop ons om te gaan kleden in onze feestelijkste outfits. Erg leuk plan!

De workshop was iets anders dan ik gedacht had. Ik verwachtte advies te krijgen over welke make-up het beste bij ons past wat betreft kleur en dergelijke, maar het ging vooral om het correct leren aanbrengen van de verschillende middeltjes.
Toch nog een aantal dingen geleerd – wist je bijvoorbeeld dat je poeder het beste met een kwastje kunt aanbrengen in plaats van het meegeleverde sponsje, en dat je van boven naar beneden moet strijken omdat je niet tegen de haartjes mag inwerken? Ik bedoel maar, dat zijn toch de belangrijkere dingen in het leven om te onthouden

Toch was het geen geheel succes, want het is best lastig werken met make-up die je niet kent / gewend bent. Ik kan lang niet met alle soorten oogpotlood overweg en weet inmiddels precies welk merk mascara een fijn borsteltje heeft en niet klontert, maar die zat er nu natuurlijk niet tussen. Verder kreeg ik het advies eens een rood/roze-achtige make-up te gebruiken bij mijn ogen, maar daar was ik niet echt blij mee. Ik hou niet van roze. En het was crème-oogschaduw in plaats van poeder, wat bijna niet uit te vagen was om het mooi over te laten lopen in de andere gebruikte kleuren. Ik voelde me net weer een puber – toen lukte het ook niet om mezelf mooi te maken :-/

Uiteindelijk zijn we er allemaal toch wel in geslaagd om ons goed op te tutten en werd de mooie kleding uit de tassen gehaald. Verrassing! Ook voor Petra was er een outfit geregeld, stiekem meegesmokkeld uit haar eigen kledingkast.

Dankzij Eline zijn we allemaal professioneel op de foto gezet, met onze beste vamp-blik. Ben erg benieuwd naar het resultaat! Helaas zijn we vergeten om een ‘voor’-foto te maken van ons in onze slobberoutfits (maar da’s misschien ook maar beter…).

Na de fotosessie gingen we lekker eten en gaven we Petra kleine geschenkjes, die onze vriendschap met haar vertegenwoordigden.

‘s Avonds werd het tijd om onze outfits te showen aan de rest van de wereld. Petra kreeg een schattig sluiertje op haar hoofd geplaatst, zodat het duidelijk was dat het een vrijgezellenfeestje was dat om haar draaide, en togen we naar het casino.

Ik ben al vaker naar het casino geweest, maar deze keer was duidelijk anders.
Ten eerste omdat we een arrangement hadden geboekt. Bij het try-out pakket dat ik Mark gaf, zaten wel kaartjes met speluitleg, maar nu werden we zeer hartelijk ontvangen door een dame die ons persoonlijk toelichtte hoe roulette en black-jack werkt en mochten we het ook een paar keer uitproberen voordat het ‘voor het echie’ ging.
Ten tweede was het anders omdat we allemaal supermooi gekleed waren en daarmee een opvallend groepje waren. We hebben de hele avond gratis drank gehad…

Bij binnenkomst kregen we een zakje met twee consumptiebonnen, die bij het arrangement hoorden, maar die heb ik niet eens hoeven gebruiken. De dame die speluitleg gaf, bood ons namelijk eerst namens zichzelf een gratis rondje aan. Later, toen we een beetje aan het ronddwalen waren, sprak een andere casinomedewerker ons aan, waar we even mee babbelden. “Is dit een vrijgezellenfeestje? Oh, wat leuk – kan ik jullie iets te drinken aanbieden?” Maar natuurlijk kan dat
Bij het arrangement zat ook ‘een hapje’. Dat bleek een gigantische schaal met frituursnacks te zijn die we never nooit niet op gingen krijgen, omdat we nog vol zaten van het diner en de heerlijke (maar machtige) taart die Melanie had gebakken. De ober die de snacks bracht, kwam ook even met ons kletsen en was ook al zo aardig om ons een drankje aan te bieden vanwege het vrijgezellenfeestje…

Aan het eind van de avond konden we echt geen drank meer zien! Of we nog een drankje willen…? Euh, nee, alsjeblieft niet!

Ik denk dat Suus gelijk had toen ze opmerkte dat de casinomedewerkers een groep leuk uitziende en opgetutte dames als ons graag bij de tafels heeft, omdat we andere mensen aantrekken…

Toch zijn we niet lang gebleven. Niet iedereen in de groep is even vermogend en de laagste inzet per tafel was een stuk hoger dan de meesten hadden ingeschat. En eigenlijk niemand zag het zitten om flink wat geld over de balk te gooien. Dus maakten we de bij de speluitleg gewonnen fiches op aan de roulettetafel en gingen we vervolgens het Scheveningse strand op.

Want alsof het speciaal voor Petra was georganiseerd, was er die avond een internationaal vuurwerkfestival. Dus konden we als perfecte afsluiting van de dag, vanaf de trappen bij het strand lekker genieten van het moois in de lucht. En al het moois op de grond – lekker joelen naar alle langslopende mannen in uniform mag immers tijdens een vrijgezellenfeestje Waarbij Melanie nog een uitstekende demonstratie ‘flirten met politieagenten terwijl ze een boete uitschrijven’ gaf. En bleek dat je het voornemen ‘de eerstvolgende man met een pet spreken we aan’ wat nader moet specificeren, want er zijn meerdere uitvoeringen van ‘mannen met pet’… :-X

Het was een leuke dag en ik hoop dat Petra net zo heeft genoten van haar vrijgezellenfeestje als ik heb genoten van het mijne!