Category: Uitjes en feestjes

Zeiltochtje

Hoewel ik op 1 september pas begin bij mijn nieuwe werkgever, mocht ik wel alvast mee met hun bedrijfsuitje! We gingen zeilen en daarna barbecuen.

Ik had nog nooit gezeild, maar dat was geen probleem – iedereen die wel kon zeilen kreeg een zeilboot toegewezen en daar stapten dan drie niet-zeilers bij in. En bovendien waren er een aantal sloepen geregeld (gemotoriseerd varen dus) omdat er te weinig mensen waren met zeiltalent :-)
Gelukkig wist ik een plekje op een van de zeilboten te bemachtigen en maakte ik kennis met termen zoals ‘fokzeil’, ‘overstag’ en ‘gijpen’.

Van het sturen bakte ik niet zo heel veel (stomme wind, kan die niet gewoon in dezelfde richting met dezelfde sterkte blijven blazen?), maar als ‘fokmaatje’, die het voorste zeiltje moest bedienen, deed ik het best aardig al zeg ik het zelf :-)

Wel ben ik veel natter geworden dan gepland… ik had wel droge kleding bij me voor de vorm, maar ik had niet verwacht dat er zulke hoeveelheden water over die boot heen zouden spatten! Ik was net zo nat als bij kajakken. Maar ik zat dan ook precies op het verkeerde moment op de verkeerde plek, waardoor ik al het water voor de rest opving…

Vooraf was ik een beetje bang dat ik me episch memorabel zou maken bij mijn nieuwe collega’s en bekend zou komen te staan als ‘dat nieuwe meisje dat in het water viel’, of ‘dat meisje dat de boot deed omslaan’, maar gelukkig zijn deze rampscenario’s geen werkelijkheid geworden ;-)

Het was ook echt heel gezellig, het is een superleuke groep mensen en ik voelde me gelijk thuis. Nou helpt het wel dat ik geen sociale gehandicapte ben, en ik heb er dan ook een punt van gemaakt om met zo veel mogelijk mensen te praten. Ik ben al een heel eind op weg om alle namen te onthouden, maar ben wel benieuwd hoeveel daar over anderhalve week nog van is blijven hangen…

En over anderhalve week mag ik ook gelijk flink aan de bak. Want “Oh by the way, we hebben je al verkocht! Goed hè?” Wat blijkt: op mijn derde (!) werkdag ben ik al ingepland om een van de klanten een workshop in Google Analytics te geven. Wat ik nog nooit heb gedaan. En zij zelf pas 1x eerder, maar er is geen standaard materiaal voor beschikbaar. Slik.
Maar goed, ik sla me er wel doorheen. Stiekem weet ik toch veel meer dan ik denk dat ik weet over dat soort dingen en ik moet gewoon even de tijd nemen om me in te lezen in deze klant en hun statistieken te bekijken.

Waar ik niet heel veel tijd voor ga hebben, want niet alleen is die workshop al op mijn derde werkdag, ook kreeg ik te horen dat ik werkelijk met mijn neus in de boter val, want naast het bedrijfsuitje van gisteren is er op mijn eerste werkdag ook een teamuitje gepland. We gaan waterskieën!

Da’s toch even lekker binnenkomen ;-)

Weekje Tenerife

Van tevoren hadden we besloten dat onze huwelijksreis een weekje rust zou worden. Normaal zijn wij niet zo van de rust. Wij zijn van het dingen doen. Maar misschien was ons lichaam inmiddels wel toe aan wat niets doen. En het idee van een huwelijksreis is bovendien dat je vooral van elkaar geniet. Iets met quality time enzo. Dus boekten we een weekje niets, op een mooi plekje op Tenerife.

En het werd een weekje niets. Want Tenerife is een lekker warm eiland, maar stiekem is er maar bar weinig te doen. Tenzij je houdt van full-time op het strand bakken, maar zo zijn wij niet. Wij zijn nerds, wij zijn een beetje bang van de zon :-P

Al in het vliegtuig merkten we dat we wellicht niet helemaal de doelgroep waren voor dit eiland. Onze medepassagiers bestonden uit gezinnen met jonge kinderen, of stelletjes waarvan de dames allen hoogblond, dan wel geblondeerd waren. En dan voel je je met je backpack en Teva’s aan je voeten, toch een beetje afsteken tussen de felle hard-plastic koffers en meisjes in Birckenstocks. En als in het vliegtuig dan reclame met Gerard Joling langskomt, dan wil je eigenlijk omdraaien.

De meeste toeristen zijn te vinden in de grote resorts in de standplaatsen Playa de las Américas of Los Cristianos. Gelukkig zaten wij zelf wat hoger op de berg, in een klein dorpje genaamd San Miguel.

Ons prachtige appartementje, met jaccuzi, thermaal onder-de-gronds-bad en uitzicht op zee:

Een deel van het gebouw
Uitzicht op zee (het voordeel van op de berg zitten)
Bubbels!
Binnenin - met schommelstoelen!

Als welkom voor het pas getrouwde paar, stond er een fruitmand en een fles wijn voor ons klaar!

Het appartementje was heerlijk om in te verblijven en we hebben lekker lang geslapen en boeken gelezen. Maar om niet helemaal gek te worden, planden we om de dag iets. Eerst een dag in het appartementje, dan een uitstapje, dan weer een dag in het appartement, etc. Alleen waren na twee dagen de doe-dingen wel een beetje op :-)

Het eerste uitstapje ging naar de vulkaan, El Teide, de hoogste berg van Spanje. We hebben een 2 uur durende wandeling gemaakt. Dat klinkt als niet veel, maar in de broeiende zon is het flink heftig om die bergen op en af te klimmen! Overigens was 2 uur de gemiddelde tijd die er voor stond. Wij bikkels deden ‘m in een uur en een kwartier ;-)

El Teide in de verte
Kratertje (en ja, daar zijn we helemaal naar afgedaald - en weer terug!)
Uitstulpinkjes

Het is allemaal heel droog en dor, maar dat geldt voor het hele eiland. Gras kennen ze er nauwelijks. Wel groeien er gigantische cactussen (cacti?):

Mega-cactus

En overal schieten hagedisjes weg:

Hagedis (net lang genoeg stilzittend voor een foto)

De grote, toeristische stranden op het eiland zijn dan ook allemaal nep. Ze zijn gemaakt van geïmporteerd Sahara-zand. Want de natuurlijke stranden bestaan uit zwart vulkaanzand. Mooi, maar je moet ook goed opletten omdat de stenen zo scherp zijn!

Zwart strandje
Scherpe rotskust

Uitstapje twee (dezelfde dag nog) ging naar de piramides van Güímar. Hun oorsprong is niet geheel duidelijk, maar een van de theorieën is dat het volk van de bouwers van de Egyptische piramides, de zee over is gevaren (dus veel eerder dan men dacht dat mogelijk was) en in contact is gekomen met andere bevolkingen, en onder andere dit stukje cultuur heeft overgenomen. Er was een heel museum omheen gebouwd waarin alle piramide-achtige gebouwen op de hele wereld met elkaar werden vergeleken.

Twee van de piramides
Met een trapje op het westen

Op een andere dag zijn we naar ‘Los Gigantes’ gegaan: een gigantische muur van rotsen die recht de zee in lopen. Over het hele eiland loopt langs de kust een autosnelweg, behalve op dit deel van het eiland, want daar kwamen ze niet doorheen.

Los Gigantes
Los Gigantes van opzij

De beste manier om ze te zien, was dan ook per boot. En deze boot ging ook nog wat verder de oceaan op, waar we orka’s en dolfijnen konden spotten, we lunch kregen en we langs de kustlijn even een duik in het water konden nemen.

Flipper!

Met beweging:

Over autosnelweg gesproken: we hadden een huurauto tot onze beschikking en ik moet zeggen dat rijden in Tenerife erg makkelijk is. De wegen zijn er breed en goed onderhouden, ook in de bergen, en alle plaatsen zijn duidelijk aangegeven. De TomTom hadden we helemaal niet nodig. Sterker nog: toen we die op de eerste dag aanzwengelden, stuurde hij ons binnendoor, op een ‘efficiënte’ route. Maar dat moet je daar helemaal niet willen, je moet gewoon de grote weg volgen. Want anders ga je in plaats van slingerend via haarspeldbochten, via miniscule paadjes recht de berg op! En dat is ENG. Ik had echt het idee dat de auto op een gegeven moment achterover zou vallen, zo steil was het.

En je moet dus wel goed zijn in de hellingproef… want het komt herhaaldelijk voor dat je midden op zo’n berg moet stoppen voor een tegenligger of een kruising. Mark reed als eerste en had de auto op een helling geparkeerd. Dus mijn eerste rij-ervaring was wegrijden van een steile helling, in een auto die ik niet kende. Heel leuk… NOT! Na tot 5x toe gefaald te zijn in de hellingproef en bijna de auto achter ons geraakt te hebben, gaf ik het op en liet ik Mark weer achter het stuur kruipen (waarna bleek dat ik de auto in z’n achteruit had gezet, in plaats van in de eerste versnelling… duh, logisch dat ik die berg niet op kwam!).

Het voordeel van zo’n klein eiland is ook, dat alles makkelijk in een dag te bereiken is. Van de ene naar de andere kant van het eiland rijd je in een uur. Mits je de snelweg aan de buitenkant pakt; de bergweggetjes duren natuurlijk veel langer. Grappig genoeg reed op de snelweg bijna niemand 120 km/uur. Waarschijnlijk vinden ze die snelheden daar eng, omdat ze het niet gewend zijn – in de bergen kun je vaak niet harder dan 40 tot 60 ;-)

Voor de vorm toch nog even een of ander monumentje in Santa Cruz op de foto gezet

Het nadeel van zo’n klein eiland is zoals gezegd dat er niet zo heel veel is. Na bovenstaande avonturen waren de uitstapjes wel zo’n beetje op. Ja, natuurlijk staat er nog wel meer in het gidsje, maar niets dat wij echt interessant vonden.

Voor de vorm zijn we nog een dagje naar Santa Cruz, de hoofdstad gegaan. Maar daar was niet zo heel veel te doen. Marktje bekeken, museum in geweest. Helaas was het museum alleen in het Spaans.

Gelukkig was er WiFi in het appartementje, zodat we ons niet hoefden te vervelen als we geen zin meer hadden in lezen en spelletjes spelen ;-)

Het moeilijke is, dat ze daar ‘s avonds pas heel laat eten: pas na 8 uur of nog later. Gelukkig hebben een aantal restaurants zich aangepast aan toeristen en gaan ze ‘al’ om 7 uur open, maar dan nog. Dus je moet tijdens een uitstapje heel lang ergens rond blijven hangen om te voorkomen dat je iedere avond in de plaats waar je overnacht, moet uit-eten. Er waren daar gelukkig wel diverse restaurantjes, maar je kon merken dat het geen hoogseizoen was.

Een van de restauranteigenaren moest bij alles wat we in eerste instantie wilden bestellen, zeggen dat ze dat op het moment niet hadden. Soep van de dag? Nee, dat wil nu niemand, daar is het te warm voor. Ham? Nee, daar is het ook te warm voor. Vis? Nee, dat hebben ze alleen aan de kust. Cola Light? Nee, alleen gewone cola.
Ook merkten we, dat je altijd een bijgerecht moet bestellen, anders krijg je dus echt alléén maar vlees!

Vleesch! Veul vleesch....

De laatste dag dat we er waren, was een officiële feestdag. We hebben niet helemaal meegekregen waar het nou om draaide, maar het gaat blijkbaar om het vereren van de beschermheilige van het eiland, de maagd van Candelaria. De avond en nacht van tevoren, lopen veel mensen een soort pelgrimstocht naar de plaats waar het feest voornamelijk wordt gevierd. Langs de snelweg zag je dus overal mensen in gele hesjes lopen.

Bedevaartsgangers

Ook zagen we een hoop auto’s die honden vervoerden naar die plaats. Maar waar dat nou precies voor was…? We zijn het helaas vergeten te vragen.

Al met al was het dus een hele relaxte vakantie. Je merkt dat als je niets doet, je lichaam echt in een lagere versnelling gaat. Het ontbijt was tussen 8 en 10, maar we hebben meerdere malen snel even wat kleren aangeschoten om te ontbijten, om daarna weer in bed te crashen… Waarschijnlijk hadden we het nodig.

Het was een prima quality-time vakantie, maar de volgende keer gaan we toch echt weer wat anders doen. Na 5 dagen begint het bij mij te jeuken en bovendien mis ik ons poezebeestje enorm! (Misschien word ik toch wel wat burgerlijk wat dat betreft… en wordt het toch tijd om mijn Teva’s te verruilen voor Birckenstocks?)

Onze trouwdag!

5 augustus 2011: Onze trouwdag!!

 

[update] Blogpost aangevuld met foto’s gemaakt door Ork

De locatie

Onze bruiloft vond plaats op kasteel Wijenburg. We waren naar drie kastelen gaan kijken, maar deze was het mooist aangekleed en bovendien konden we het hele kasteel voor onszelf hebben.

We hebben de hele bruiloft op dezelfde locatie gehouden, wat een hoop stress en logistiek scheelde. We hebben ons ‘s ochtends zelfs op de locatie aangekleed en laten optutten, en we konden ‘s avonds in de bruidssuite blijven overnachten!

Kleding & accessoires

Zoals iedereen inmiddels wel wist, had ik geen witte trouwjurk. Wat het dan wel was, had ik nog voor iedereen (behalve mammie en Suus) geheim gehouden. Dat hij groen was, wist Mark wel al, aangezien ik voor hem een bijpassende stropdas had gezocht en van overtollige stof een pochetje had genaaid. Mark had een mooi grijs pak aan.

Eerlijk gezegd hoefde een boeketje van mij niet zo nodig. Maar een vriend van me is bloemist en zodra hij hoorde dat ik ging trouwen, bood hij direct aan om als cadeau, mijn boeketje te maken. Kijk, en dan wordt het wel bijzonder. Een boeketje dat speciaal voor mij met liefde is gemaakt, neem ik graag aan!

Aangezien hij in Zuid-Limburg woont, moesten mijn ouders het ophalen en iets vroeger arriveren om het boeketje af te leveren, zodat het er op tijd was voor de fotoshoot.

In plaats van sieraden, wilde ik iets bijzonders: een bridespaint. Jaren geleden had ik er al eens een foto van gezien en dat had ik onthouden. Het leek me supermooi om een paar sierlijke decoraties te laten schilderen op mijn arm en vanuit mijn rug over mijn schouder heen naar voren.

Ze heeft het echt heel mooi gezet, met verschillende tinten groen en wat glitters er tussendoor. Ik heb er ook heel veel complimentjes over gehad! En aan het eind van de dag ging het er met lauw water en zeep weer prima vanaf.

Fotoshoot

We besloten om de fotoshoot te doen voordat de gasten arriveerden, want we wilden hen niet alleen achterlaten terwijl ze voor ons kwamen. Bijkomend voordeel was dat we er dan nog helemaal netjes bij liepen en de make-up nog zat :-)

Binnenkort volgt er een aparte blogpost met meerdere foto’s van deze fotoshoot, maar hieronder alvast een van onze favorieten (nee, we wilden niet alleen maar serieuze, statische foto’s :-) )

De ontvangst & de corsages

Daarna nog eventjes op ons gemak geluncht in de bibliotheek van het kasteel, waarna we naar het terras zijn verhuisd om de binnendruppelende gasten te ontvangen.

Iedereen was gelukkig keurig op tijd (ik had bewust een half uur ingepland voor de ontvangst, in plaats van een exact tijdstip genoemd – het werkt!) dus konden we voorafgaand aan de ceremonie ook vast de groepsfoto’s maken.

Net als het boeketje, wilde ik eigenlijk ook de corsages schrappen, want ik vind het maar een suffe traditie. En bloemen zijn best duur. Maar toen kwam ik ineens een website tegen waar ze bruidspaar-wuppies verkochten! Ze waren zo schattig dat ik besloot om deze als alternatieve corsages te bestellen.

En zo kwam het dat al onze daggasten, inclusief oma, rondliepen met een witte en een zwarte wuppie (de ene met een sluiertje, en de ander met een hoge hoed) op hun schouder. Echt heel schattig :-D

 

De ceremonie

Een traditie die ik absoluut niet wilde schrappen, was het weggegeven worden door mijn pappie. Ik zie het niet als iets vrouwonvriendelijks (de vader draagt de verantwoordelijkheid over jou over aan de echtgenoot), maar een teken van zegening van ons huwelijk. Dus liep ik samen met pappie naar voren, op heel speciale muziek: die van de vroegere band waar mijn moeder in had gespeeld.

Ze speelde met haar band regelmatig op bruiloften, dus het leek me heel leuk als ze na al die jaren toch ook nog op mijn bruiloft zouden spelen. Dus had ik in het geheim mijn oom, die ook in de band zat, benaderd met de vraag of hij nog oude cassettebandjes had liggen met opnamen van hun muziek. Jawel, dat had hij, en hij wilde ze ook wel voor me op cd zetten! Dus het openings- en afsluitende nummer was op hun muziek, tot grote verrassing van mijn mammie!

Op het tafeltje van de trouwambtenaar hadden we een foto van Zulay neergezet. Zo kon ze er namelijk toch een beetje bij zijn, want ze hoort nu eenmaal bij ons gezinnetje! Vandaar dat we haar ook al op onze uitnodigingen gezet hadden.

We hadden gelukkig een heel leuke trouwambtenaar toegewezen gekregen. Je ziet helaas regelmatig dat de BABS er een potje van maakt en namen verhaspelt of gebeurtenissen verkeerd vertelt. Om dat te voorkomen had ik heel veel voor haar op papier gezet, maar ze heeft ook echt goed naar ons geluisterd en een hele leuke en erg persoonlijke speech voorbereid. Geen generiek verhaaltje over het kasteel en zijn geschiedenis, maar wel hoe wij elkaar hebben leren kennen, wat onze hobbies zijn, waarom we elkaar leuk vinden en een onliner over elkaar. Over die laatste moesten we erg lang nadenken, maar uiteindelijk besloten we dat Mark ‘het zilveruitje in mijn kouw sjotel’ was en ik de ‘kaas op zijn macaroni’. En dat soort dingen konden dus gewoon allemaal :-)

Ook hield ze een verhaaltje over onze getuigen en wat zij voor ons betekenden, en vertelde ze over onze vrijgezellenfeestjes (wel wat lang, en wel erg letterlijk hoe wij het opgeschreven hadden, maar goed).

Omdat Mark geen trouwring wil dragen, deden we een handvastceremonie in plaats van het uitwisselen van ringen. Ik had daarvoor een heel betekenisvol handvastkoord met bedeltjes gevlochten. Na het ja-woord van Mark, legde hij een knoop in het koord. Vervolgens deed ik hetzelfde. De BABS legde daarna twee knopen in het koord en verklaarde ons man en vrouw!

Suus en Zwusje waren onze getuigen, en hingen hun eigen bedeltjes aan het koord, als teken dat ze aanwezig waren geweest.

Met onze handen nog samengebonden, zongen we een duetje: ‘Islands in the Stream’, van Kenny Rogers en Dolly Parton. Ook iets dat mijn moeder vroeger had gezongen, en wij hadden het als nummer uitgekozen om tijdens onze zanglessen te oefenen. Mark en ik vinden het heel leuk om met elkaar te zingen en we wilden dit dan ook heel graag tijdens de ceremonie doen.

Jammer genoeg gooide mijn stem roet in het eten, want ik was door een verkoudheid superhees en er kwam amper geluid uit. Maar ik wilde het niet schrappen, dus ik heb toch ‘gezongen’. Het klonk vast nergens naar, maar dat interesseerde me niet, het ging immers om het romantische moment van ons beiden en niet om een perfect optreden voor het publiek. Al moet ik zeggen dat ik niet weet of ik het terug durf te luisteren op de video-opnamen die zijn gemaakt…

Daarna moest het koord weer af, want de trouwakte moest ondertekend worden. Een activiteit die, heerlijk totaal ongepast, werd begeleid door het nummer ‘Liberté’ van Parla & Pardoux… het lievelingsnummer van Mark. Tsja, zijn bijdrage aan de dag moet natuurlijk ook worden gerespecteerd :-P

De middag: taart, muziek en wijn

Bij het naar buiten gaan, werden we stemmig met doedelzak, draailier en trekharmonica onthaald door enkele leden van de band Madlot, gehuld in Middeleeuwse kledij.  Ik ken hen via het Gebroeders van Limburg festival en de sessies in Wageningen, en het leek me ontzettend leuk als zij de middag muzikaal wilden komen opluisteren met oude volksliedjes op instrumenten van vroegah. Ondanks hun jet-lag (ze waren net de dag van tevoren teruggekomen van vakantie) wilden ze dat graag doen.

Ik had ze ook gevraagd om onze daggasten een balfolkdans, genaamd ‘cercle’ of ‘tovercirkel’, te leren. Het is een dans waarbij iedereen in een kring danst en je steeds van partner wisselt en het leek me een superleuk alternatief voor onze openingsdans, in plaats van de gebruikelijke foxtrot.

Ik was eigenlijk een beetje bang dat niet iedereen dit zou kunnen waarderen. Want het is natuurlijk een specifiek soort muziek waar je wel van moet houden. En ook is niet iedereen fan van dansen. Maar tot mijn blijdschap deed bijna iedereen vrijwillig mee (enkele mindervaliden vanzelfsprekend uitgezonderd) en hadden ze de dans in no-time onder de knie!

Madlot deed het dan ook erg leuk. Ze vertelden tussen het spelen door wat over hun instrumenten, speelden toegankelijke deuntjes en legden heel duidelijk de (voor beginners wat versimpelde) pasjes uit.

We waren ontzettend dankbaar voor het goede weer, aangezien het ondanks alle voorspelde regen superzonnig en warm was, omdat dit soort muziek en dans buiten nu eenmaal veel leuker is dan binnen!

Taart aansnijden en eten kon dus ook lekker buiten. De Taartschuur heeft ondanks onze last-minute bestelling, prima werk geleverd en ons ontwerpje voor een ‘topsy turvy cake’ geweldig in praktijk uitgevoerd!

We sneden de taart met een zwaard aan, maar dat ding was eigenlijk veel te dik en te bot daarvoor. Gelukkig hoefden we het gevaarte alleen voor de vorm aan te snijden en deed een medewerker van het kasteel de rest, zodat alle gasten toch nog een enigszins fatsoenlijk uitziend stukje kregen. Wel moesten we natuurlijk even het zwaard aflikken :-P

Aan het eind van de middag was er voor de liefhebbers nog een wijnproeverij, waar iets meer dan de helft van de gasten aan heeft deelgenomen. De wijnproeverij vond plaats in de supersfeervolle wijnkelder van het kasteel. Het idee was, dat mensen zo meteen konden kiezen welke wijn ze tijdens het diner wilden drinken.

Maar ja, er zijn altijd wel een paar gasten die misbruik moeten maken van de gelegenheid, hè? ;-)

Het diner

Uiteindelijk hadden we toch maar besloten om een tafelschikking te doen, en voor zover ik kan beoordelen heeft die goed uitgepakt, want niemand heeft ruzie gekregen ;-)

Als decoratie voor op de tafels, heb ik lege glazen potjes zitten verzamelen. We hebben maandenlang groente uit pot gegeten, Suus en Gijs hebben helpen sparen, en via de gezamenlijke lunch op het werk ben ik aan een hoop lege pindakaas-, Nutella-, Sandwichspread- en jampotjes gekomen. Ik denk dat ik er uiteindelijk zo’n 75 had!

Helemaal geslaagd was het niet, want ze bleken niet allemaal op de tafels te kunnen omdat er ook nog ruimte moest zijn voor de bijgerechten, terwijl deze decoratie het beste werkt in grote aantallen. Maar het was toch nog redelijk sfeervol.

De gerechten waren heerlijk en ik denk dat iedereen flink heeft zitten smullen. Toen we de menukaart doormailden met het verzoek een keuze te maken uit de drie verschillende opties, reageerden de meesten met ‘ik kan niet kiezen, het is allemaal lekker!’…

Jammergenoeg heb ik zelf maar heel weinig kunnen eten door het ziek zijn (en het strakke torseletje), maar gelukkig waren Mark en ik al een keer gaan voorproeven in het restaurant naast het kasteel (het komt uit dezelfde keuken), dus we wisten al wat lekker was :-)

Na het diner hebben we ons even een half uurtje teruggetrokken om bij te komen, terwijl onze gasten natafelden met koffie en thee.

De ontvangst van de avondgasten

Daarna was het alweer tijd voor het feest. Het uurtje handjes schudden bij de ingang is me eigenlijk heel erg meegevallen. We hebben onze ouders bewust niet in de rij gezet, want dat vinden we zo stijf en formeel… al dat verplichte gefeliciteer van en door mensen die je niet kent!

Er was gelukkig ook geen lange rij met wachtenden, want als we druk waren met anderen, konden onze gasten zich vast bezighouden met het ‘schrijven’ in ons gastenboek. Nou ja, gastenboek… we hadden er een gastendoek van gemaakt. Ik denk niet dat we een standaard gastenboek later met plezier uit de kast gaan trekken en ik weet uit ervaring wat voor ramp het is om te proberen iets origineels in zo’n ding achter te laten.  Dus sloeg ik 4 kleuren stof in die ik in vierkantjes knipte, plus en een hoop fröbelmateriaal dat ik ernaast legde, en een korte instructie. Iedere gast mocht een lapje versieren naar eigen inzicht en na afloop van de bruiloft ga ik alle lapjes aaneen naaien tot een quilt (een soort lappendeken)!

Ook hiervan was ik niet zeker of het een succes zou worden. Want niet iedereen heeft een creatieve inslag. Maar deze gasten konden ook gewoon met textielstift een berichtje achterlaten, wat diversen dan ook hebben gedaan. Van de andere kant zijn er ook mensen geweest die er een uur mee bezig zijn geweest om iets bijzonders te maken! En twee van mijn tantes (waarvan eentje een fourniturenwinkel heeft) hebben het lapje zelfs mee naar huis genomen om er écht de tijd voor te kunnen nemen…!

 

Ik zal helaas wel sommige lapjes wat moet gaan aanpassen en sommige teksten zullen voor een deel wegvallen. Want ondanks de instructies, heeft niet iedereen het concept ‘naadtoeslag’ begrepen en zijn ze niet binnen de aangegeven grenzen gebleven met hun kunstwerkjes. Of hebben ze de hoekjes samengebonden, waardoor het lapje in het geheel niet meer aan andere lapjes vastnaaibaar is. Maar ach, daar verzinnen we wel iets op.

We hebben heel veel lieve kaartjes en cadeautjes gehad. Oscar, ons enveloppenmonster, heeft genoeg te doen gehad en heeft alle geschonken envelopjes enthousiast verorberd :-)

De openingsdans en stukjes

Zoals gezegd hadden we een bijzondere openingsdans. We begonnen met z’n tweeën een Scottish te dansen, terwijl de daggasten (en wat andere mensen die de dans ook kenden) zich vast in een kring om ons heen verzamelden. Halverwege ging het nummer (Richard Parker Fancy van Omnia) over van een Scottish naar een Tovercirkel, voegden Mark en ik ons in de cirkel, en gingen we verder met de gezamenlijke dans.

Wonder boven wonder kwamen alle daggasten opdagen om mee te dansen! En bleek iedereen zich de pasjes ook nog te herinneren! Okee, het ging niet 100% perfect en we hebben wat maten overgeslagen, maar uiteindelijk kwam iedereen weer tegelijk uit. Het was superleuk om te doen en ik denk ook heel leuk voor de overige gasten om naar te kijken.

Aan het begin van de avond hadden we ook nog tijd ingeruimd voor eventuele stukjes. Ik had eigenlijk wel verwacht dat mijn familie van mijn vaders kant, het familielied plus andere liederen-met-nieuwe-teksten ten gehore zou brengen, maar mijn pappie (en waarschijnlijk ook mammie, die zich er altijd ontzettend voor geneert), hadden waarschijnlijk een flinke vinger in de pap en besloten in plaats daarvan een powerpoint presentatie te maken met gephotoshopte foto’s van Mark en mij, dat een verhaaltje in de vorm van een sprookje over ons vertelde. Heel lief gemaakt!

De rest van de avond

We hadden Gert gevraagd om onze DJ te zijn. Arme Gert… hoewel het niet bepaald zijn muzieksmaak was, moest hij onze zelf samengestelde playlist draaien. Oorspronkelijk was het thema “80’s en 90’s muziek” (okee, en met een klein beetje 70’s), maar toen ging Mark zich met de playlist bemoeien en moest er o.a. happy hardcore en Rammstein bij, dus werd het thema “Oud & Fout” ;-)

Logischerwijs was niet iedereen op de dansvloer te vinden, maar we hadden voor genoeg zitplekken gezorgd. Mark en ik zijn in ieder geval flink gaan dansen!

Wel jammer dat je nauwelijks tijd hebt om met al je gasten te praten. Maar ja, dat krijg je nu eenmaal als je 120 man uitnodigt. Je hebt dan zo’n 2 minuten per persoon ofzo…

We hadden dan ook kaartjes op de tafel gezet met een gedichtje waarin we zeiden dat mensen zich niet hoefden te generen om te vertrekken zonder uitgebreid afscheid van ons te nemen. Het komt misschien wat onaardig over, maar we willen toch ook een beetje kunnen dansen op ons eigen feestje, zonder steeds onderbroken te worden… Hopelijk is het niet in verkeerde aarde gevallen.

Op tafels lagen ook wegwerpcamera’s. Ik ben erg benieuwd wat er op blijkt te staan… het is vast hilarisch :-)

Voordat ik verloofd was, had ik al besloten om op mijn trouwdag niet aan bedankjes te doen. Ik vond het een stomme traditie, want hoe moet je nu iets vinden dat alle 120 gasten leuk vinden? De meeste mensen flikkeren het toch gelijk weg en dan is het zonde van het geld. Geen bedankjes op onze bruiloft dus.

Maar toen kreeg ik een idee. Wat als we nu eens stukjes bubbelplastic in zouden pakken? Ik ben gek op het kapotdrukken van bubbelfolie! En ik ben vast niet de enige die dit stiekeme pleziertje heeft. En als we nou in de aanloop naar de bruiloft al het bubbelplastic dat we in enveloppen en als verpakkingsmateriaal in dozen kregen, verzamelden, dan kostte het ons niets en maakte het me geen biet uit als mensen het zouden weggooien.

Het voor 120 mensen verzamelen van genoeg bubbelfolie bleek wat optimistisch, maar gelukkig hadden Roland en Petra nog een complete rol liggen waar ze niets mee deden en die ze wel wilden doneren.

Dus stond er bij de uitgang uiteindelijk toch een mand met allemaal kleine cadeautjes voor onze gasten. Helaas heb ik niet hun gezichten kunnen zien toen ze ze uitpakten. Ik vermoed dat ook een hoop mensen geen idee hebben waarom we verpakkingsmateriaal hebben ingepakt en wat ze er mee moeten, maar ik hoop dat de mensen die het wél begrijpen, er plezier aan hebben gehad. Ik ben alleen bang dat veel mensen helemaal geen bedankje hebben meegenomen, aan de hoeveelheid overgebleven pakjes te zien… Ach, we hebben in ieder geval Alice er met een grote grijns mee rond zien lopen, dus we hebben ten minste 1 persoon blij gemaakt :-P

Om 1 uur ‘s nachts moesten we helaas het feest beëindigen (het kasteel heeft geen vergunning om later door te gaan) en kreeg iedereen buiten nog een puntzak met friet, zodat ze niet met een lege maag nog aan de rit naar huis hoefden te beginnen. En wij trokken ons terug in onze superdeluxe bruidssuite.

Het was een superleuke dag, met een heel persoonlijk tintje, en we zijn heel blij dat we ons huwelijk hebben kunnen vieren met alle lieve mensen waar wij om geven om ons heen!

Transformers 3 (keer niks)

Vrijdag sprak ik af met Mike om samen iets gezelligs te gaan doen. We wilden naar de bioscoop, maar er bleek niet veel soeps te draaien. Mike stelde Transformers 3 voor, want dat leek hem wel leuk. Normaal gesproken stuur ik Mark altijd met Alice naar de bios als hij dat soort films wil zien, want ik geef niet zo veel om snelle auto’s en explosies. Maar ach, het ging me niet om de film, maar om samen wat gezelligs te doen, dus ik stemde toe.

Eerst nog even wat gedronken bij mij thuis, en daarna de stad in.

De film was precies wat ik verwachtte: snelle auto’s en explosies :-)  Oh ja, en mooie vrouwen. Nou ja, vrouwen… er zaten welgeteld 3 vrouwen in deze film, waarvan er twee lelijke bitches waren en de derde (veel te) bloedmooi. Ik geloof ook niet dat ze een cruciale rol in het plot speelde :-P

Het ‘verhaal’ zat in het deel voor de pauze, na de pauze bestond de film uit ‘eindgevecht en explosies’. Na de pauze was na kwart over 11, ver na Lenny’s gebruikelijke bedjetijd, dus dankzij mijn biologische klok heb ik ook niet alles meer actief meegekregen… :-X Maar dat gaf niet, want het was nog steeds te volgen als je stukjes miste (Oh, ze knokken nog steeds. Oh kijk, nog een explosie.) En aangezien we allemaal met een 3D-brilletje op in het donker zaten, viel het volgens mij ook niet op dat ik af en toe wegdommelde :-D

Na de film bleef ik gelukkig wel wakker en zijn we café Camelot ingedoken voor een drankje en een snackje (alleen olijfjes voor mij – ik moet nog in m’n trouwjurk passen!).

Gezellige avond, en voor herhaling vatbaar! Alleen draait er dan hopelijk wat anders ;-)

Two weddings and a funeral

De week begon met een crematie. De partner van m’n opa was afgelopen weekend overleden. Niet onverwacht, en ze heeft gelukkig ook niet geleden. Het enige nare is dat haar familie in Indonesië woont en niet bij de crematie aanwezig kon zijn. En voor oudere mensen is de opkomst op een uitvaart natuurlijk altijd al beperkt.
Hoewel ik officieel geen bloedverwant ben, kreeg ik gelukkig toch een dagje vrij om aanwezig te zijn. Rust zacht, lieve Erna.

Gisteren was de bruiloft van Erik en Jori. Ook daar had ik een complete dag vrij voor genomen (dit ging natuurlijk wel van mijn verlof af), maar achteraf gezien had ik dat wellicht beter niet kunnen doen en alleen naar het feest moeten gaan, want de ceremonie duurde maar een half uurtje en daarna moest iedereen weer weg. Maar omdat het midden op de dag viel, was het bijna niet mogelijk om maar een deel van de dag vrij te nemen. Aan de resterende uurtjes had je toch niets.  Ach, ik heb ze maar nuttig besteed met de voorbereidingen voor onze eigen bruiloft en de Charm special van a.s. zaterdag.

We waren er bijna helemaal niet geweest, want toen we hijgend om precies één minuut voor twaalf aan kwamen rennen (stomme files met dat slechte weer… maar toch nog net op tijd – dachten wij), bleken de deuren al gesloten en de ceremonie al begonnen… Gelukkig mochten we toch nog stiekem de zaal in sluipen. :-O

‘s Avonds keerden we dus terug voor het feest, dat om half 9 begon. Lekker dansen! Jammer dat we vandaag weer gewoon moesten werken, dus om half 12 vonden we het laat genoeg en gingen we weer huiswaarts.

Zeker nu is het voor ons erg leuk om bruiloften van anderen te bekijken om te zien hoe zij het doen. Want iedereen doet het op zijn eigen manier. Dit was een meer traditionele variant. En hoewel we zelf wel een en ander anders zullen doen, hoop ik dat zij een superleuke dag hebben gehad, precies zoals zij het wilden!

En onze eigen bruiloft… tsja. De afspraak voor de bruidstaart heeft nog steeds niet plaatsgevonden. Oorspronkelijk hadden we op dinsdag een afspraak, maar ik was stomgenoeg vergeten haar ons adres door te mailen. Mijn fout natuurlijk, maar het irriteerde me wel dat zij niet even gebeld of gemaild had om het na te vragen en gewoon er vanuit is gegaan dat de afspraak dan niet door zou gaan…
Goed, opnieuw een afspraak gemaakt voor de dag erna. Sms’t ze vervolgens dat ze vergeten was dat ze dan al met een ander bruidspaar had afgesproken en of we weer een andere dag konden prikken. Grom. De afspraak staat nu dus pas voor volgende week.
Inmiddels heb ik de tweede banketbakker op ons lijstje benaderd, want ik geloof er niet meer in. Maar die blijken rond onze trouwdag op vakantie en nemen dus geen opdrachten meer aan. En de taarten van de anderen op mijn lijstje waren toch beduidend minder mooi.
In geval van nood kan ik altijd aan de beheerders van het kasteel vragen om ook onze bruidstaart te maken (is duurder, maar scheelt ook weer bordjesgeld), maar van hen weet ik dus niet of ze ervaring hebben met het type taart dat ik wil (het wordt namelijk geen standaard witte met slagroom en een bruidspaar bovenop).

Wat zouden jullie doen? Toch maar de afspraak afwachten of iets anders regelen?

Om positief af te sluiten: de zoektocht naar een stropdas in de kleur van mijn jurk is inmiddels succesvol afgesloten! Lang leve internet. Dat heeft alles. Ook in een kleur die niet in de mode is. :-)

Mijn Alice in Wonderland vrijgezellenfeestje!

Als echte controlfreak wist ik vooraf al precies wanneer mijn vrijgezellenfeestje zou zijn. En ik had ook zelf bedacht (nou ja, een suggestie gegeven over) wat we gingen doen. Ik wilde namelijk al tijden heel graag eens een ‘tea party’ in Alice in Wonderland thema houden en mijn vrijgezellenfeestje leek me daarvoor de ideale gelegenheid.

Petra wilde gelukkig deze zware taak wel op zich nemen en schakelde de overige genodigden in voor hulp bij de voorbereidingen.

Ik wist alleen waar de Alice in Wonderland tea party plaats zou vinden (namelijk bij Yvonne in de tuin) en via een uitnodiging per post met een gedichtje erop, vernam ik dat ik er om 13.00 uur verwacht werd, maar verder had ik geen idee hoe ze de dag hadden ingevuld. Spannend!

Ze bleken zich allemaal echt onwijs voor mij te hebben uitgesloofd!!

Toen ik me op de afgesproken tijd in mijn zelfgenaaid Alice in Wonderland jurkje (en met een kater van de afgelopen nacht) meldde aan de voordeur, bleek dat ze een heel parcours voor me hadden uitgezet. Via allerlei bordjes met teksten als ‘This way’, ‘That way’, ‘Up’ en ‘Yonder’, werd ik over de stepstones in de voortuin geleid, waarbij ik langs allerlei supermooi geknutselde bewoners van Wonderland liep! Ik zag bread-and-butterflies, toetereendjes, trommelkikkers, momeraths en paddestoelen.

Waarna ik aankwam bij een metalen deurtje (met oogjes) dat leidde naar een konijnenhol (lees: een met zwart landbouwplastic omgetoverde zij-ingang van de achtertuin)! Daar moest ik natuurlijk doorheen.

Ook hier was de mate van detail super: er stond zelfs een leeg potje ‘orange marmelade’ op een plankje! Zoiets kan ik echt ontzettend waarderen.

Na de ‘val’ door het konijnenhol eindigde ik in de achtertuin, die prachtig versierd was met lampionnen. In het midden stond een grote tafel, overladen met de meest uiteenlopende theepotjes en ander servies en heerlijke hapjes, met daar omheen mijn vriendinnen. Verkleed en wel! Zelfs de niet-LARP’ers in de groep hadden zich uitgesloofd om een karakter uit Wonderland uit te beelden.

Dat was de start van een heerlijk middagje theeleuten en lekkere zelfgemaakte hapjes snaaien. Ondanks de misselijkheid van de kater heb ik toch nog flink wat weg weten te krijgen, vooral nadat ik eenmaal een paracetamolletje had geslikt :-)

Ook wat betreft de hapjes hadden ze zich namelijk niet ingehouden. Er waren onder andere appeltaartjes, muffins, fruitsalade, petit fourtjes, chocoladerotsjes, tomatenspiesjes en pruimentaart. Er waren koekjes in ruit-, hart-, klaver- en schoppenvorm. Potjes met hartensnoepjes. Rupsjes, muisjes en andere dingetjes gemaakt van marsepein. Een blik met likschelpen (verwijzend naar de oesters die de Walrus en de Timmerman aten). En nog veel meer. En natuurlijk alles met mooie ‘eat me’- en ‘drink me’-labels. Wat een plaatje! (Ik heb volgens mij wel twintig keer gevraagd of er wel voldoende foto’s van alles gemaakt waren)

Maar dat was nog niet genoeg, ze hadden ook nog activiteiten bedacht om tussen het eten door te doen.

Als eerste mochten we ‘de rozen rood verven’. Witte gipsen bloemen-op-stok werden erbij gehaald en kwasten werden uitgedeeld. Verven maar!

Daarna was het tijd voor een potje croquet. De roze plastic lawn flamingo’s werden uit het gras geplukt en gebruikt om een arm klein bondage-egelknuffeltje (pootjes aan het kopje vastgenaaid, want hij moest natuurlijk wel rollen) door metalen poortjes te meppen. Waarbij Peggy als Queen of Hearts willekeurig ‘Off with her head!’ mocht roepen :-)

Activiteit nummer 3: Mad Hatter hoedjes versieren! Lekker knoeien met lijm, glitters, lint, pluizige bolletjes, dooie boa’s en andere meuk. Het leverde natuurlijk de prachtigste creaties op.

 

En vlak voor het avondeten (ja, dat was er ook nog) speelden we een quiz. Iedereen had herinneringen / meegemaakte situaties van zichzelf met mij opgeschreven en de anderen moesten dan raden wat er precies was gebeurd om punten te verdienen. Zelfs ik wist niet alle antwoorden meer en het was een heerlijke trip down memory lane voor mij. Niet iedereen kon meelachen met de herinneringen omdat ze er niet allemaal bij waren geweest in die periode, maar ik moest natuurlijk achteraf alles aan de rest toelichten. Oh, en what happens in tea-party, stays in tea-party… (*mental note: nooit meer Zwusjes uitnodigen wanneer er om geheime gênante momenten gevraagd wordt*)  ;-)

De dag werd afgesloten met nog een kopje thee en de waterpijp van Caterpillar Marion.

De hele dag heb ik met een gigantische glimlach rondgelopen. Wat een onwijs leuke dag! Wat een details! Wat een lekker eten! Wat een prachtige rustgevende locatie! En het weer was ook simpelweg perfect: prima temperatuurtje, regelmatig een zonnetje en geen spatje regen.

Maar het allerleukste van de dag was eigenlijk het besef dat ik zo veel lieve vriendinnetjes heb die allemaal onwijs moeite hebben gedaan om er een superdag voor mij van te maken.

BESTE VRIJGEZELLENFEESTJE EVAH!!!!!!

De vrijgezellennacht

Zondag zou mijn vrijgezellenfeestje zijn: lekker rustig theedrinken met vriendinnen in Alice in Wonderland stijl, in plaats van in een konijnenpak bepaintbald worden, of zelf op straat geld moeten verdienen om de genuttigde alcohol terug te verdienen. Dacht ik.

Maar natuurlijk had ik niet gerekend op de evil zijde van mijn vriendinnengroepje: Peggy en Marion.

Mark had op zaterdag zijn vrijgezellenfeestje. Nadat de mannen na een dag vol hindernisparcoursen en bowlen, ‘s avonds hun spullen bij ons thuis waren komen dumpen om vervolgens te gaan stappen, had ik me met poes en een zak chips (en met nog drie lagen make-up en mijn haar in de laatste opsteekpoging) op de bank geïnstalleerd. Eindelijk na 3 weken weer eens een avondje niets!

*ding dong*

Ik schoof een geïrriteerde poes van schoot en liep naar de deur, verwachtend dat er weer een paar mannen voor de deur zouden staan die wat waren vergeten. Maar tot mijn verbazing stonden daar Peggy en Marion en vroegen ze of Mark en ik toevallig zin hadden om mee te gaan stappen? Euh, nou eerlijk gezegd niet echt nee; Mark was er dus niet en ik had net een zwaar vermoeiende dag achter de rug. Oh. Maar mochten ze dan wel even binnen komen? Natuurlijk, ditmaal wel!*

Of ze wat wilden drinken? Ja graag, en ze hadden wat ze wilden drinken zelf meegenomen. Oh? Het bleek een fles Bacardi plus alle benodigdheden om er een lekker mixje van te maken…  En toen viel ineens het kwartje en snapte ik hun bedoelingen :-)

De fles Bacardi trokken we in anderhalf uur leeg. Grotendeels door een rietje.

Mark had inmiddels vernomen dat er twee meiden vast begonnen waren met mijn vrijgezellenfeestje (het was immers na twaalven en dus officieel zondag) en vanaf dat moment kregen we vanuit de kroeg verzoekjes via SMS om foto’s van dronken meiden. Nou, daar moest natuurlijk iets tegenover staan. Dus ontvingen we foto’s van heren met onblootte tepels. Maar wij eisten kontjes. Anyway, jullie begrijpen dat het allemaal een beetje ontspoorde :-)

Toen de fles leeg was, besloot Peggy dat we naar de stad moesten om de kontjes in hoogst eigen persoon te bevoelen en belde ze de heren op om dit mee te delen. Die eigenlijk klaar waren met stappen en juist naar ons wilden toekomen. Neeee, dat was overduidelijk niet de bedoeling en ze beval hen om vooral in de kroeg te blijven. Ondanks mijn tegensputteren dirigeerde ze mij vervolgens naar boven, trok een rokje uit mijn klerenkast met de mededeling “Hier, trek dit aan” en stonden we voordat ik het wist buiten. Protesteren had niet zo veel zin, zeker niet aangezien ik inmiddels toch niet zo heel goed meer uit mijn woorden kwam :-P

Na een bumpy ride bij Peggy achterop de fiets (geen idee waarom ik niet mijn eigen fiets heb gepakt, en geen idee waarom ze het nodig vond om te versnellen voor alle drempels), belandden we bij de heren in de kroeg. Party time!!

Heel fout natuurlijk om Mark’s vrijgezellenfeestje te crashen, maar volgens mij hebben we bewezen dat met dames erbij alles veel leuker is en je ook prima heel stout met anderen kunt dansen terwijl je verloofde erbij staat :-P

Er is een hoop belastend materiaal verzameld via mobieltjes, maar gelukkig door zowel de dames als de heren, zodat geen van beide partijen de boel online zal zetten uit angst voor wraak :twisted:

Tegen een uur of 5 werden we door het personeel als laatste aanwezigen de tent uitgewerkt. Hee, wie zegt er dat 30-plussers niet meer kunnen feesten??

Toen besloot iemand dat het tijd was voor het bewonderen van de zonsopgang aan de Waal.

En vervolgens bleek dat de heren geen vervoer terug naar huis hadden en mijn dames de andere kant op moesten fietsen om thuis te komen. De heren waren al gaan lopen terwijl ik met de dames de fietsen ging ophalen, toen ik me pas realiseerde dat ik dus in m’n eentje naar huis zou mogen lopen. Argh! Uiteindelijk hebben mijn vriendinnetjes me toch achterop de fiets genomen en halverwege de route bij de heren afgezet, waarna ik met Mark en de mannen die bij ons zouden blijven slapen, verder naar huis ben gelopen.

Om 6 uur ‘s ochtends kwamen we eindelijk thuis en crashten we ons bed in. Waarna ik na een paar uur alweer moest opstaan om op tijd op mijn officiële vrijgezellenfeestje te zijn… mreuh!

Jaja, van je vriendinnen moet je het hebben. Ze zijn pure evil. Maar wel lief. En ik heb me onwijs vermaakt, dus ik ben heel dankbaar dat ze me toch nog van de bank hebben weten te sleuren. Dankjewel, dames! :-)

* De dames refereerden bewust naar een gebeurtenis van een paar jaar geleden. Toen wij nog in het centrum woonden hebben ze het eens gepresteerd om rond een uur of 4 ‘s nachts behoorlijk dronken bij ons aan te bellen om te vragen of we mee gingen stappen, en zo niet, of ze even gezellig binnen konden komen, en waren ze stomverbaasd dat ik dat, nog half slapend, weigerde omdat we om half 7 alweer op moesten :-P

Mark de Vlieger!

Mark besloot om na jaren zijn Airmiles maar eens te gaan besteden. Aan een vliegles!

We reden naar vliegveld Teuge, waar hij na een korte uitleg zo’n 20 minuten in de lucht mocht zijn, met twee passagiers (lees: Suus en ik) en tussen het opstijgen en landen mocht hij zelf sturen!

Het is niet dat Suus en ik vliegangst hebben ofzo… maar de instructeur was niet bepaald geruststellend…

Ten eerste konden we het terrein niet vinden, omdat het bedrijf verhuisd was maar de bordjes en het adres niet waren aangepast. Toen we eenmaal de juiste plek hadden gevonden, moesten we aan een gesloten deur rammelen waarna die open werd gemaakt door een pijprokende man, die ons naar een onooglijk achterafkamertje leidde.

We onderdrukten de neiging om te maken dat we wegkwamen, toen hij ons alleen liet om geen idee wat te doen.

Ook zijn opmerkingen waren niet erg bemoedigend.

“Ja, dit vliegtuigje glimt mooi als nieuw hè? Maar dat komt omdat hij net is gespoten. Alle kisten hier zijn uit de jaren ’70.”

“Er zit een horizonmeter in je dashboard om te zien of je stijgt of daalt. Maar die heb ik eruit gesloopt. Want je kunt ook gewoon naar buiten kijken. Als het geen slecht weer is.”

“Deze gordel moet je aandoen. Maar eigenlijk heeft het geen zin, want hij is verkeerd gemonteerd.”

Toch zijn we uiteindelijk moedig het ding in gestapt…

Muhahah, met deze kist ga ik veel chickies oppikken!
Hmm... what does this button do?
Bakboord!!!
OMG we're all gonna die!!!!
Toch best hoog...
This is Whiskey Tango Foxtrot... please stand by for emergency landing!
Yay, we made it! Goed gedaan, lieverd...

En ook nog even een filmpje (luister vooral naar ons gekerm op de achtergrond bij het maken van een bochtje):

Zo via een camera is het niet heel duidelijk, maar het toestel schokte behoorlijk. De normale manier waarop dat kistje zich door de lucht voortbeweegt, zou bij een commerciële vlucht ‘flinke turbulentie’ heten :-P

Met het zweet in onze handjes en een beetje wiebelig stapten Suus en ik uiteindelijk weer uit. Maar stiekem zijn we best trots op onze nieuwbakken piloot. Go Mark! :-)

Balfolk avond

Whieieie, wat een heerlijke avond was het gisteren! Voor het eerst ging ik naar een balfolk avond. De drempel was niet zo hoog, want het was in Nijmegen, dus als het niets was, dan was ik ook weer in 10 minuten thuis :-)

Van de andere kant kende ik eigenlijk zo goed als niemand daar, en aangezien Mark een Yoshida weekendje had, had ik niet eens een danspartner. Ik wist wel dat er een bekende met haar vriend om 22.00 uur zou arriveren, dus als ik het tot die tijd wist uit te houden, kon ik in ieder geval de vloer op.

Maar het bleek allemaal totaal geen issue, want bijna zodra ik binnen was, zag ik al iemand die ik vorige week tijdens de draailier & doedelzak workshop had ontmoet. En aangezien het een man was, had ik gelijk iemand om mee te dansen.

Bovendien was het een heel leuke groep mensen en maakte ik al snel kennis met een hoop anderen. Wat wil je ook, als je tijdens een gigue of een tovercirkel continu van partner wisselt. Kun je gelijk achterhalen wie de goeie dansers zijn :-)

En daar waren er een hoop van! Heel veel mannen konden goed leiden, waardoor ik diverse dansen heb gedanst die ik eigenlijk helemaal niet ken! :-D
Zo danste ik spontaan een Argentijnse tango – terwijl ik alleen in een ver verleden tijdens stijldansen een ‘gewone’ tango heb geleerd. Maar bij de Argentijnse tango is er blijkbaar veel meer vrijheid en geeft de man de vrouw de ruimte om vanalles te doen. Met enige aanwijzigen. Mijn voeten werden op een gegeven moment zelfs letterlijk vastgezet door mijn danspartner, en werd ik automatisch door zijn houding een bepaalde kant uitgestuurd. Geweldige dans, die wil ik wel vaker doen!
Hetzelfde geldt voor de mazurka. In het begin leek het me nogal een suffe dans, maar aan het eind van de avond werd ik gekoppeld aan iemand die ‘m goed kon dansen. Er werd ook heel mooie muziek gespeeld, dus in plaats van de pasjes te staan tellen, liet ik me gewoon door de muziek en mijn danspartner leiden. Het bleek een kwestie van vooral goed contact blijven houden, en toen ging de rest vanzelf.
Alleen die polska hè… die mag iemand me nog eens rustig voordoen. ;-)

Ik was vooraf gewaarschuwd dat ik geen schoenen met hakken moest dragen en dat was maar goed ook, want zo’n hele avond balfok dansen is heftig! De meeste dames hadden platte schoentjes aan, zelfs met sokjes erin onder een jurk of rok. Tsja, bittere noodzaak eigenlijk. En wel zo praktisch. Het was ook bloedheet in de zaal (net onder een puntdak), dus veel drinken was een must. Hoewel ik op een gegeven moment wel een beetje een klotsbuik had van de biologische appelsap en maar op cola ben overgestapt.

Het deed me allemaal heel erg denken aan de vrije dansavonden in het stijldanscentrum, waar ik op zaterdagavonden altijd heen ging toen ik nog op de middelbare school zat. Gewoon een leuke, relaxte club mensen met dezelfde interesse. Geen agressie, geen ladderzatte lui, geen geduw door de drukte om bij de garderobe te komen… gewoon gezellig!

Om 1 uur hield de laatste band er mee op, maar omdat er onder veel gejoel nog twee zugaben werden gespeeld, stond ik uiteindelijk pas om half 2 buiten. Jammer dat het voorbij was, maar ik was ook wel goed gaar. Dus snel naar bedje gegaan en vandaag vooral brak geweest. ‘t Is toch alweer een tijdje geleden dat ik uit ben geweest… maar in deze vorm is het zeker voor herhaling vatbaar!

Elf Fantasy Fair 2011

Wat een heerlijk dagje heb ik gisteren gehad op de Elf Fantasy Fair!

Hoewel het onnoemelijk druk was (het leek wel zondag – er was af en toe geen doorkomen aan), was het sfeertje lekker relaxed. Ik voel me altijd zo prettig tussen al die bijzondere mensen die gewoon doen wat ze leuk vinden! Heerlijk! Ik heb ook heel veel moois voorbij zien komen, meer dan andere jaren heb ik het idee.

Trends van dit jaar waren Roodkapjes, Samurai en Mad Hatters. Helaas blijven ook de ‘free hug’-pubers zich in aantallen vermeerderen.

Wel ben ik bijzonder weinig bekenden tegengekomen. Terwijl ik van behoorlijk wat mensen wist dat ze zouden gaan, ben ik er blijkbaar in geslaagd om ze mis te lopen.

Ik had mijn doedelzak meegenomen om samen met Ernic en zijn draailier, weer lekker muziek te gaan maken. Dat was echt superleuk om te doen. Veel hadden we niet geoefend, maar dit is nu het derde evenement dat we samen spelen en het gaat steeds beter. We raken beter op elkaar ingespeeld en ons repertoire wordt ook steeds groter. We werden al gevraagd of we in te huren waren, maar daar zijn we nog lang niet goed genoeg voor. We houden het maar op een gelegenheidsduo. Hoewel we daadwerkelijk 50 cent hebben verdiend tijdens een van de optredens :-D

Het leuke van muziek maken op de fair, is dat je niet alleen entertainment voor anderen verzorgt, maar je zelf ook geamuseerd wordt door alle mensen die langs lopen. In het begin van de dag hadden we ons langs het pad bij de ingang gepositioneerd, dus we konden onze ogen uitkijken. Er kwamen echt hilarische kostuums en knutsels langs – van de chagrijnig kijkende  ‘zeemeerminman op viskraam’ moest ik zo lachen dat ik bijna niet meer kon spelen :-D

Jammer genoeg waren er maar weinig mensen die echt even stil bleven staan om te luisteren. Het waren vooral fotografen die om ons heen zwermden. Man, wat zijn we vaak op de foto gezet! Op een geven moment stonden ze met z’n vieren tegelijk om ons heen, inclusief statieven en andere apparatuur, en werden lenzen en flitsers zowat in ons gezicht geduwd. Ik weet nu hoe BN’ers zich moeten voelen. En dan ook nog eens stug en ‘spontaan’ proberen door te spelen…

Verrassend genoeg ben ik ook zonder doedelzak op de foto gezet. Ik had het ding in m’n koffer zitten toen een fotograaf me aansprak: “Hee, wat zie jij er mooi uit, mag ik je op de foto zetten?”. Even had ik de neiging om achterom te kijken, of hij het niet tegen iemand anders had die achter me stond, want ik had gewoon mijn generieke groene jurk aan – helemaal niets bijzonders vergeleken met wat de meesten aan hadden. Dat vond ik dus wel een groot compliment.

Dat wordt de komende week dus internet afstruinen naar foto’s van ons, want lang niet alle fotografen hebben een kaartje achter gelaten.

Omdat ik tijdens onze bruiloft graag een bijzondere openingsdans wil doen, heb ik ook meegedaan aan de workshop Balfolk. Ik twijfel nu tussen de toverkring en de jig – de eerste is iets leuker, maar de tweede makkelijker om te leren. Want onze gasten moeten natuurlijk wel snel mee kunnen doen. Wellicht zijn er balfolkers die dit lezen, die advies kunnen geven?

Oh, en dan hebben we natuurlijk ook nog de Buit! Drie mooie klankschalen, en wat touwtjes die rook produceren als je ze aansteekt, die ik wil gaan gebruiken voor mijn eerstvolgende nieuwe LARP-karakter (een ritualist). Het lijkt me een supermooi effect geven om de klankschalen te verdelen onder de deelnemers aan het ritueel en ze er dan om de beurt, steeds sneller en daarna steeds langzamer, op te laten slaan. Ze waren wel flink aan de prijs, maar dankzij mijn afdingskills heb ik toch mooi €16,- bespaard :-)

Ook kocht ik een cd’tje van de Duitse band ‘Schelmisch‘, die ik op de fair had horen optreden. Grote trommels, gigantische doedelzakken en gongs. Heerlijke muziek!

Van Ernic kreeg ik Rufus cadeau (hij had volgens de verkoper nogal last van winderigheid, dus ik heb ‘m inmiddels maar buiten gehangen):

Het volgende wilde ik niet kopen, want het was veels te duur. Maar toen ik van het kraampje wilde weglopen, begon Aimée hevig te protesteren. Ze moest en zou het hebben. Want het zou perfect bij haar groene jurk passen. En ik moest het vooral niet wagen om dit te laten hangen! Tsja, en wie Aimée kent, weet dat je haar niets moet weigeren. Ik kon er dus echt niets aan doen! Het is haar schuld!

It’s so prrrretty!

Alleen jammer dat Omen afgelopen weekend was. De weekends hadden beter omgedraaid kunnen zijn. Nu moet ik een half jaar wachten om het te dragen!