Vanavond met Mark gaan uit eten bij de Griek en daarna naar de bios. Hij stelde ‘Suckerpunch‘ voor, maar hij was niet helemaal zeker of het iets voor mij was… iets met veel explosies en schaars geklede dames enzo…
Ach, ik had wel zin in een avondje bios, want het was alweer lang geleden, dus het maakte me niet zo veel uit. En de basis van het verhaal, ‘meisje wordt in gesticht gestopt en trekt zich terug in eigen fantasiewereld om te kunnen ontsnappen’, klonk nog enigszins veelbelovend. Wellicht werd het wel een soort Pan’s Labyrinth?
Nou… niet helemaal dus. Op zich viel de film best mee. Hij is absoluut niet briljant, maar wel kijkbaar. Hij is vooral ehm… vreemd.
Niet kijken: als je een complex verhaal met verborgen verwijzingen wil zien, want daarvoor is het te oppervlakkig. Ook niet kijken als je een super spanningsboog wil hebben, want de losse scènes zijn daar veel te kort en voorspelbaar voor.
Wel kijken: als je houdt van mooie plaatjes. Want eigenlijk zijn zowat alle scènes prachtig vormgegeven. Ik geef deze film dan ook hoge punten in de categorie ‘bewegend plaatjesboek’.
Nadat ik gisteren al door de stad was gedenderd (moet je eens proberen: met twee potjes planten, een doos bier, twee nieuwe hoofdkussens en een schoenenrek op de fiets naar huis…) en daarna als een wervelwind door het huis was geraasd, was ik eigenlijk al moe. Maar ik wilde ‘s avonds toch nog naar de verjaardag van Dave toe.
Aangezien Mark er met de auto vandoor was en ik geen zin had om zeiknat te regenen op de fiets, besloot ik de bus te nemen. Da’s 3 kwartier reizen, in plaats van 1 kwartier met de auto, aangezien het ding het nodig vindt je een sightseeing tour door Nijmegen te geven. Maar goed, ik kwam er in ieder geval.
Nou ja, bijna dan, want er was geen rechtstreekse verbinding, dus moest ik vanaf de uitstaphalte eerst nog dik 10 minuten de brug overlopen voordat ik bij Dave was. Maar dat was niet echt een probleem.
Dus ik aan de wandel.
Net op het moment dat ik bij Dave wil aanbellen, herinner ik me ineens: hij is helemaal niet thuis… hij zou het bij Marieke vieren! Argh…
Even bellen waar het ook alweer was. “… aan de andere kant van de brug… “. Oh. Grommerdegrom…
Weer terug de brug over. Hmm, en nu? Toch maar even Google Maps erbij pakken. Het bleek stiekem toch nog iets langer lopen dan ik dacht…
Het plan was om om half 9 aan te komen, maar ik was er uiteindelijk iets voor half 10. Bijna 50 minuten gelopen… op hakken… met 6 flessen bier op de arm… Auw.
Natuurlijk was het bomvol in het appartement, dus zitten zat er het eerste anderhalfuur ook niet in. Man, wat was ik blij toen er uiteindelijk een stoel vrijkwam!
Het was wel gezellig, maar ik was zo doodop dat ik het niet laat heb gemaakt.
De terugweg ging gelukkig voorspoediger (lang leve 9292OV op je smartphone), want de bushalte was daar voor de deur en als ik in het centrum overstapte, hoefde ik maar een kleine 10 minuutjes te lopen van de halte naar huis.
En toen lekker de voetjes omhoog! Bah, ik voelde me ergens wel een mietje hoor… die Vierdaagse mag Mark toch echt lekker alleen gaan lopen.
Aangezien onze mannen dit weekend als genetisch gemanipuleerde übersoldaten hun teveel aan testosteron gingen laten uitwaaieren op Unity, besloten wij dames er ter compensatie een gezellig gezamenlijk vrouwenweekendje van te maken, gevuld met oestrogeen. We doopten ons clubje de ‘Unity weduwen’. Een begrip was geboren.
Vrijdagavond ontmoetten we elkaar bij Suus, waar we samen aten en ons vervolgens op de bank installeerden met wijn, bessen, rosébier en een chocoladefondueset. Om nom nom!! Helaas slaagden we erin de chocolade in de magnetron te laten verkolen Gelukkig zijn wij dames dermate vindingrijk dat we onder welke omstandigheid dan ook overheerlijke chocolade op tafel kunnen toveren, al dan niet met medewerking van een hulplijn, dus we hebben enorm gesmikkeld!
Omdat we niet meer de jongste zijn en toch stiekem een beetje moe waren de volgende ochtend fit wilden zijn en genoeg tijd wilden hebben om leuke dingen te doen, kropen we rond middernacht onder de wol.
‘s Ochtends was het een kwestie van douchen, aankleden, ontbijten en de hele auto op z’n kop zetten omdat we de aansluiting van de gordel niet konden vinden en de bank niet los kregen en daarna niet meer vast kregen zonder problemen wegrijden naar… de Efteling!!
Vanaf 11 uur ‘s ochtends tot sluitingstijd om 8 uur hebben we ons onwijs vermaakt met z’n viertjes! We begonnen met de Droomvlucht, keken vertederd en opkomende moedergevoelens onderdrukkend naar baby-Laafjes, vlogen hoog in de lucht met de Pagode (terwijl onze mannen het met een picknicktafel moesten doen) en zaten als echte prinsesjes in de koets van de carrousel (we moesten wel nog even wat kinderen aan de kant schuiven).
En na lang zoeken zijn we er in geslaagd de enige prins in het hele sprookjesbos te spotten!
Verder hebben we laten zien dat we ontzettend stoere meiden zijn, door in de Vogelrock, bobsleebaan, het schip én de Python te gaan! Gelukkig was Petra zo lief om zich op te offeren, want tja, iemand moet toch op de tassen passen hè? Dus we moesten tijdens de rit wel een paar keer hard gillen om haar te laten weten dat we aan haar dachten. Het was alleen zo koud daarboven, dat we na afloop de tranen uit onze ogen moesten vegen. Wat een gure wind ook, hè…
We hebben behoorlijk veel kunnen doen, tussen al het lekkere eten (*burp*) door, want het was helemaal niet druk. In de winter is het sowieso minder vol dan in de zomer en blijkbaar zou vandaag de Efteling eigenlijk afgehuurd zijn door een bedrijf, maar hadden ze dat op het laatste moment afgezegd. Maar daardoor waren wel minder mensen gekomen dan normaal gesproken het geval zou zijn. Met als gevolg dat we zo goed als nergens in de rij hebben hoeven staan en we aan het eind van de dag zelfs maar met 8 mensen in het schip zaten en we een super-extra-lange rit kregen van de machine-bediener die ook niet veel langer had moeten duren!
Het was wel erg koud, maar gelukkig waren we erop gekleed (en had ik de fles bessen in m’n tas gestopt om ons ook van binnen warm te houden).
Op een gegeven moment zagen we een klein meisje met een superschattige eenhoornknuffel lopen. We overwogen even om haar in een onbewaakt moment te ontdoen van haar nieuwe bezit besloten gelijk om onze ogen open te houden in de winkeltjes op het terrein. En jawel hoor: nadat we (voor de tweede keer) de Droomvlucht uitkwamen, zagen we een mand vol met eenhoorns! En ze waren nog betaalbaar ook! Deze kans konden we natuurlijk niet aan ons voorbij laten gaan. Dus vanaf dat moment hadden de Unity Weduwen een mascotte én een yell:
Aan het eind van de dag hadden we flink wat rondgewandeld, mede omdat ons gevoel voor richting ons wat in de steek liet en gloeiden onze wangetjes van de kou. Petra merkte op dat ze alleen nog een gospelkoortje had gemist vandaag. En waarempel, toen we eindelijk de weg naar de uitgang hadden gevonden bij een kampvuurtje gingen zitten om met de knuffels te spelen even uit te rusten, kwam er ineens een koortje bij staan dat begon te zingen!
Een perfecte afsluiting van een perfecte dag. Deze gaat zeker weten in het boek met mooie herinneringen!
En een nieuwe traditie is geboren! Wanneer is de volgende Unity…?
Naar onze eigen populaire traditie organiseerden Mike en Yvonne ditmaal ook een filmdag bij hen thuis. Ook zij vroegen ons om zelfgemaakte hapjes mee te nemen, dus zwengelde ik mijn ijzertje weer aan voor home-made waffles.
Het thema was “contemporary science fiction”, oftewel science fiction in een (semi-)hedendaagse setting. We hebben ons niet 100% aan het thema gehouden geloof ik, maar we hebben het volgende gekeken:
– Constantine
– Jumper
– The League of Extraordinary Gentlemen
– V for Vendetta
– The Reign of Fire
De voorlaatste heb ik niet helemaal meegekregen van de slaap, maar toen we na twaalven de laatste aanzwengelden, ben ik wonder boven wonder wel wakker gebleven. Vanochtend was het flink uitslapen, want ik lag pas om kwart over 3 in bed!
Het was in ieder geval weer een lekker lui, relaxed dagje. Het enige dat ik miste, was zo’n lief bolletje poes op schoot. Want dat is toch onze hoogsteigen USP
Donderdag was een erg vermoeiende dag, dus ik was blij dat we ‘s avonds naar de stadsschouwburg gingen voor wederom een editie van Cabarestafette: drie korte optredens van aanstormend cabarettalent.
Deze avond mochten we achtereenvolgens genieten van Jeroen Leenders, Emilio Guzman en Daniël Arends.
De eerste, een vlaming met een sarcastisch verhaal over het Belgische overheidsstelsel, vond ik duidelijk de leukste. De tweede de minste – ik kon niet echt een lijn in z’n verhaal ontdekken en de hoeveelheid ‘makkelijke’ scoor-grappen (poep, seks en vloeken) te hoog. De laatste was redelijk, hoewel hij ook naar mijn smaak iets te veel van dat soort grappen door zijn verhaal over identiteit en discriminatie gooide. Maar ja, zelfs Herman Finkers maakt zich daar tegenwoordig schuldig aan.
En ik moet ook eerlijk bekennen dat ik de laatste show niet meer 100% heb meegekregen vanwege de slaap… (hoewel dat wellicht ook weer iets zegt over de graad van boeiendheid).
Het was weer eens tijd voor quality time met elkaar. Zondag lekker lang uitslapen in plaats van meteen uit bed springen om allerlei nuttige dingen te doen, lekker een dagje samen aankeutelen, ‘s avonds uit eten, en daarna naar het casino. Mark was namelijk nog nooit naar het casino geweest en was wel benieuwd, dus had hij van mij zo’n try-out pakket gekregen.
Eten deden we bij Quirins, een restaurant in een boot op de Waal. Die zijn gespecialiseerd in vleesspiezen. En hoewel die inderdaad enorm smaakvol en mals waren (en op een bijzondere manier opgediend), vielen de bijgerechten nogal tegen. Je moet er dus alleen komen als je van veel vlees houdt en toch geen groente eet. En als je tijd over hebt, want het duurde al een poos voordat we überhaupt een menukaart kregen, en na anderhalf uur hadden we nog steeds geen voorgerecht…
Het was extra bijzonder om op een boot te dineren, want de Waal is momenteel flink buiten z’n oevers getreden. Op de Waalkade staan momenteel allemaal schotten om het water tegen te houden. En er was een stuk brug bijgeïmproviseerd, zodat we het restaurant toch konden bereiken.
Op de foto is het moeilijk te zien omdat het zo donker was, maar het water komt al tot aan de trapjes naar het casino, terwijl er normaal gesproken nog een flink plein en een straat tussen de gebouwen en de Waal zit:
Zelf was ik al twee keer in een casino geweest, maar wel heel lang geleden. Het is eigenlijk helemaal niets voor mij, om te gokken met geld. Gelukkig dacht Mark er net zo over en hebben we niet veel meer ingezet dan de fiches die bij het try-out pakket hoorden.
Casino’s zijn voor mensen die te veel geld hebben, of mensen die nooit statistiek op school hebben gehad…
Bij de roulettetafels hangen bijvoorbeeld borden met statistieken van de betreffende tafel: hoe vaak er er een rood getal is gerold, hoe vaak een zwarte, welke getallen kwamen het meest en minst voorkwamen, etc. Als je ook maar iets van statistiek weet, dan weet je dat deze gegevens 0,0 zeggen over je kansen bij de volgende ronde. Als ze bruikbaar zouden zijn, zou het namelijk betekenen dat de roulette-installatie niet 100% willekeurig is… Maar ja, de meeste mensen weten niets van kansberekening en gaan dus maar gewoon uit van hun gevoel en doen dingen uit bijgeloof.
Helaas zijn we dus niet met de jackpot naar huis gegaan en moeten we gewoon werken om onze bruiloft te kunnen betalen, maar het was wel gezellig
Helemaal geen zin gehad om veel te bloggen de afgelopen dagen. Dus daarom even een korte status update.
Gezelligheden
Kerstmis vierden we bij (schoon)ouders. Knus en gezellig, eigenlijk niet veel bijzonders.
De donderdag na kerst was mijn vader jarig. Toevallig hadden familieleden mijn ouders op dezelfde dag uitgenodigd voor een ‘amusewandeling’ en dus besloten ze dit te combineren met de verjaardag.
Het was wel leuk om mijn ooms en tantes weer eens te zien. Het bleek maar weer eens hoe lang het geleden was, toen een van mijn tantes vroeg: “Oh, je woont nu in Nijmegen? Hoe lang al?” “Euh… nou, zo’n 13 jaar inmiddels…”
Ook memorabel was mijn spetterende entree – 20 minuten te laat arriveren en prompt voor hun neus met de auto vast komen te zitten in de sneeuw op de parkeerplaats, zodat we door m’n ooms losgeduwd moesten worden. Ook hoi…
De amusewandeling hield in dat we een wandeling door Valkenburg maakten, waarbij we onderweg bij 5 verschillende restaurantjes stopten om een klein hapje op te smikkelen. Mijn hongerige wolf-vriendje verbrandt echter meer calorieën met het door de sneeuw banjeren dan dat hij met zo’n hap-slik-wegje binnen krijgt, dus gelukkig had mijn mammie aan het eind van de dag thuis ook nog een grote pan erwtensoep gemaakt om de honger te stillen.
Oud & nieuw vierden we met 4 stelletjes (waarvan 3 verloofd… ) bij Roland en Petra in Den Haag. Ik was van de ene kant blij dat we dit jaar zelf niet meer hoefden te stressen om het huis schoon & het eten gereed te krijgen voor bezoek, maar van de andere kant had ik het er erg moeilijk mee om poes alleen te laten. Vorig jaar had ze zich niets aangetrokken van de knallen, maar dit jaar had ze ineens op de poef gepoept! Dat heeft ze nog nooit gedaan, dus dat was wel een teken dat ze toch niet helemaal lekker in haar vel zat. Gelukkig was alles in orde toen ik de volgende dag weer thuis kwam. Maar volgend jaar misschien toch weer gewoon bij ons oud & nieuw vieren…
Bruiloft
Jawel, er komt eindelijk schot in de zaak! In de afgelopen twee weken hebben we 3 locaties bezichtigd, waarbij we van de laatste erg onder de indruk waren. Vanzelfsprekend was het degene die ons een rib uit ons lijf gaat kosten, maar ja… nu we die gezien hebben, willen we natuurlijk niet meer voor minder gaan.
De datum is nog steeds niet definitief, maar we hebben wel een paar opties genomen. Onze voorkeursdatum, 5 augustus, is al geopteerd door een ander stel. Maar dat is niet hun eerste voorkeur, zij wachten weer totdat het stel daarvoor heeft beslist of zij de datum van hun voorkeur al dan niet gaan claimen. Dus nu moeten we wachten tot de andere twee stelletjes gekozen hebben. Helaas is de enige datum waar nog geen optie van anderen op rustte een donderdag en dat willen we liever niet, maar we zien wel.
Ook de ceremoniemeester en mijn getuige zijn geregeld. Petra kocht ik om met een mandje wafels. Tot mijn verbazing zei ze gelijk ‘ja’! Ik vreesde eigenlijk dat mijn reputatie als pietje precies mensen zou afschrikken om iets voor mij te willen regelen Van de andere kant betekent het ook dat ik het meeste gewoon zelf zal regelen en niet ga afschuiven op de ceremoniemeester.
Mijn zusje vond een cadeautje onder de kerstboom met een briefje erin, met de vraag of ze mijn getuige wilde zijn. Haar kinderen, die de cadeautjes aan het uitdelen waren, wilden het cadeautje in eerste instantie niet geven omdat ze dachten dat het een leeg pakje was, vanwege het gewicht. Gelukkig kon ik ze overtuigen het toch maar te geven
Werk
Tsja, we moesten vandaag weer. Bah, zo’n weekje vrij was toch wel fijn… en zeker als je weet dat er een hoop niet leuke dingen op je liggen te wachten als je weer aan de slag gaat.
De treinrit viel gelukkig erg mee; het was helemaal niet zo mudvol als ik verwacht had. Blijkbaar is toch niet iedereen vandaag weer aan de slag gegaan.
Het verplichte ‘gelukkig nieuwjaar’ zoenen heb ik ook grotendeels weten te vermijden. De meeste collega’s waren er al, dus heb ik me er met een mass “De beste wensen, hè!?” vanaf gemaakt en heb ik in totaal maar 3x ongevraagd hoeven te lebberen, en dan alleen nog met mensen van wie ik het kan hebben.
Ook altijd fijn om te merken hoe je collega’s de boel voor je hebben achtergelaten. De vissen leefden gelukkig nog allemaal, maar voordat ik kon beginnen mocht ik eerst een sloot verprutste nietjes uit mijn toetsenbord pulken, die een collega die mijn nietmachine had geleend, daarin had achtergelaten. Het nietapparaat was overigens leeg. En bedankt, hè?
Mjah, en inderdaad had ik aan het eind van de dag spontaan weer zin in vakantie. Woensdag en donderdag moet ik ‘s avonds naar Amsterdam voor het uitvoeren van gebruikerstesten (dus naailes en doedelzak afzeggen en twee dagen geen vrije tijd). Verder heeft mijn collega vorige week officieel aangekondigd dat hij weg gaat, maar het zoeken van vervanging schiet niet op omdat mijn managers afwezig zijn en er sowieso discussie is of hij uberhaupt moet worden vervangen.
Maar daarover later meer in een andere blogpost.
Vrijdagmiddag hadden we een erg leuk bedrijfsuitje. Nou ja uitje, het was gewoon op kantoor. Een vergaderzaal en onze gameroom waren uitgeruimd voor een workshop percussie en een workshop jongleren!
Mijn groep mocht beginnen met de percussie. Onze docent begon eerst een heel verhaal over wat hij allemaal deed als professioneel percussionist, met hoeveel bekende artiesten hij wel niet optrad, en bla bla bla. Volgens mij zat iedereen te daveren op z’n stoel: “Man, hou op met zeveren en geef ons iets in handen om kabaal mee te maken!”
Uiteindelijk mochten we ook iets doen. Stap 1 was eerst eens leren om samen op de maat te klappen. FAIL! Mijn god, er zaten er een paar tussen die echt geen gevoel voor ritme hadden Het lukte al amper om om de beurt de cirkel rond te gaan met één klap per persoon in de maat. En toen moesten we het met de ogen dicht doen…
Stap 2: de helft kreeg djembe’s en bongo’s, de andere helft kreeg ander lawaaimateriaal zoals tamboerijnen, rijstkokers en koebellen. En ieder type instrument moest een eigen ritme spelen, waarbij steeds meer instrumenten invielen. Voor mij geen enkel probleem, want muziek is me met de paplepel ingegoten. Maar dezelfde mensen zaten er structureel naast. En hoe we ook probeerden te helpen met tellen, ze waren echt clueless… ze hoorden het gewoon niet. We begonnen redelijk gelijk maar aan het eind was het één grote brij aan geluid. Man, ik had op een gegeven moment de tranen in m’n ogen staan van het lachen! Gelukkig konden ze er zelf net zo hard om lachen.
De jongleerworkshop was veel leuker dan ik vooraf had gedacht. We begonnen met een concentratiespelletje waar je een soort ‘tikkertje’ moest doen, maar dan met gebaren en geluiden. Je gaf een ‘zoef’ door aan degene naast je, die ‘m kon doorgeven aan zijn buurman of kon blocken met een ‘oes’. Of door’flitsen’ naar iemand ergens anders in de kring. Of met een ‘hoppa’ degene naast ‘m een beurt kon laten overslaan. Maar een ‘hoppa’ mocht dan weer niet direct na een ‘flits’ en een ‘oes’ niet direct na een andere ‘oes’, etc. En probeer het dan maar eens op hoog tempo te spelen zonder fouten te maken!
Ze hadden ook een erg goede manier bedacht om te beginnen met jongleren. We kregen allemaal een aantal doekjes van heel licht materiaal. Als je zo’n doekje in de lucht gooit, duurt het even voordat ‘ie naar beneden valt, dus zo had je rustig de tijd om de bewegingen onder de knie te krijgen. Daarna oefenden we eerst met 1 balletje, vervolgens kwam er een tweede bij, en uiteindelijk mochten we proberen er 3 in de lucht te houden.
Chaos en rondvliegende ballen alom!
Toch lukte het me behoorlijk goed en kon ik ze op een gegeven moment 6x gooien zonder er eentje te laten vallen! Toch maar eens meer mee gaan oefenen.
Op het einde kregen we ook nog wat andere vormen van jongleren te zien. We mochten kiezen tussen de ‘flower sticks‘ (ook wel ‘devil sticks’) genoemd, waarbij je een stokje met behulp van twee andere stokjes in de lucht houdt, en ‘contact juggling‘, waarbij je een of meerdere ballen over je handen en lichaam laat rollen.
Hoewel het eerste er makkelijker uitzag, koos ik toch voor het tweede. Want het ziet eruit alsof je die bal op magische wijze door de lucht laat zweven en ik zag gelijk potentieel voor een LARP-karakter Dus even e-mail adres uitgewisseld met de docent en die gaat me wat goeie linkjes doorsturen over waar ik dat spul kan aanschaffen en wat instructievideo’s kan vinden.
De dag eindigde met een gezamenlijke maaltijd met stamppot en rookworst in de kantine, inclusief alcoholische versnaperingen, en daarna heb ik nog wat gepoold met collega’s (en contact juggling geoefend met een poolbal). Een erg geslaagde dag!
Gelukkig reden er nog treinen terug naar Nijmegen, want de sneeuw had volgens mij de randstad helemaal platgelegd. Op de fiets naar huis werd ik echter geschept door een auto!
Aan de kant van van de weg loopt een fietspad, maar dat is her en der onderbroken door een bushalte. Ze hebben het zo gemaakt dat het fietspad achter de bushalte langs loopt. Maar ja, daardoor wordt er op die stukken niet gestrooid en aangezien er ook geen auto’s over rijden, is het momenteel één dikke laag sneeuwprut. Levensgevaarlijk om doorheen te fietsen, dus moest ik aan de linkerkant over de weg langs de bushalte.
Ter mijn verdediging: ik schoot niet ineens naar links de weg op; ik was al ruim naast de bushalte voordat de auto achter me kwam rijden, en aangezien ik ook keurig mijn licht aan had, moet hij me gezien hebben. Maar hoewel hij prima de mogelijkheid en ruimte had om me in te halen (geen tegenliggers, geen diepe sneeuwsporen op de weg), reed ‘ie zo vlak langs me dat hij met zijn spiegel tegen mijn tas, onderarm en stuur aanknalde.
Geen idee hoe ik erin geslaagd ben om overeind te blijven, want het was een flinke klap. Maar gelukkig had ik niets, behalve een hart in m’n keel van schrik. De automobilist is overigens gewoon doorgereden, zonder te kijken hoe het met me ging. De hufter. Helaas zat z’n spiegel er nog aan, maar hopelijk zit er een flinke kras op van m’n stuur *mad*
Maar al met al was het toch een erg geslaagde dag!
In tegenstelling tot Castlefest was de Midwinterfair in het Archeon gelukkig geen ‘wet edition’. En hoewel het flink koud was, vroor het niet meer, dus eigenlijk hadden we behoorlijk geluk met het weer.
Mijn kostuum bleek warm genoeg, hoewel mijn voeten en vingers het wat moeilijker hadden met de kou. En ondanks dat ik er niet zo tevreden over was, heb ik toch nog behoorlijk wat complimentjes over mijn outfit gehad. Alleen de open kaproen bleef me irriteren, want ondanks dat ik ‘m had vastgespeld en m’n staart in de liripipe had gepropt, zakte hij gewoon met band en al af. Voor de volgende keer maak ik er eentje met knoopjes, die ik ook makkelijk af kan zetten als ik ergens naar binnen ga.
We hebben in ieder geval lekker kunnen spelen! Helemaal vlekkeloos ging het zeker niet, maar mensen vonden het leuk en we zijn vaak op de foto gezet (deze is met dank aan Ork).
We waren te gast bij Turning Wheel, een soort heksencoven, dus ik had gratis een toegangsbandje van hen gekregen. Halverwege de dag deden ze een Midwinterritueel dat wij muzikaal mochten begeleiden. Het was een heel mooi ritueel, met handen vasthouden, klankschalen, dingen in het vuur gooien en een wens doen, gezamenlijk kruidenwijn drinken en cake delen, etc. Maar het duurde wel anderhalf uur en aangezien Mark inmiddels ook was gearriveerd en ik ook nog even met hem een rondje over het terrein wilde maken, was het wel een beetje lang. Maar goed, ik heb weer flink wat inspiratie opgedaan voor als ik straks eens een ritualist wil gaan spelen op een LARP evenement!
Mijn doedelzak had wel flink te lijden onder de kou. Hij kraakte flink en soms was er even geen noot uit te krijgen. Aan het eind van de dag was hij zelfs een halve noot gezakt in toon! En de speelpijp van een doedelzak is nu eenmaal niet te stemmen, dus kon ik alleen mijn bourdonpijpen er op aanpassen en moest Ernic zijn draailier er op afstemmen.
Uiteindelijk zijn we er mee moeten ophouden omdat, ondanks de halve handschoentjes, mijn vingers zo koud waren dat ik de gaten in de speelpijp niet meer kon voelen. Maar ach, de fair was toen toch bijna afgelopen.
Wederom veel bekenden gespot en gesproken. Heel leuk als mensen nietsvermoedend langs komen lopen, een halve blik op je werpen, verder willen lopen en zich dan ineens realiseren dat ze de persoon onder dat kaproentje kennen! Alleen gaat terugzwaaien niet zo makkelijk als je aan het spelen bent.
Voor het eerst heb ik helemaal niets gekocht op een fair (eten en drinken niet meegerekend dan). Inmiddels ben ik zo ver dat ik de meeste dingen die er verkocht worden en die ik kan gebruiken, wel in huis heb. Maar wat ik op mijn lijstje had staan, werd gewoon niet verkocht: klompen, weefgetouw, boeken over weven, mooie faun-hoorntjes en nog een paar van die dingen. Ach ja, ik vind ze vast wel eens ergens.
Ik had alleen niet verwacht dat zo’n dagje buiten in de kou lopen zo vermoeiend kon zijn. Na afloop zijn we gelijk doorgereden naar de verjaardag van Gijs, maar rond half 9 voelde het alsof het al half 12 was en zijn we maar naar huis gegaan. Want dat was toch nog anderhalf uur rijden en ik had echt moeite om wakker te blijven. Maar ik heb me in ieder geval goed geamuseerd!
We geloven (helaas) al lang niet meer in Sinterklaas en met onze drukke levens wordt het maken van surprises toch al snel als te veel moeite beschouwd. Alice kwam met een leuk alternatief: iedereen koopt 3 cadeautjes van een paar euro en vervolgens gaan we er om dobbelen.
Dus zaten we gisteravond met Alice, Bob, Suus en Gijs om tafel, met veel te veel snacks binnen handbereik (*burp*) en met een grote zak cheap-ass cadeautjes ernaast.
Om de beurt mochten we dobbelen en aan de hand van het resultaat, mochten we een cadeautje uit de zak pakken, cadeautjes omwisselen, stelen van een ander, of moesten we een opdracht uitvoeren. Pas in de laatste ronde werden de cadeautjes uitgepakt, dus in het begin was het een kwestie van flink speculeren welke cadeautjes ‘de goede’ waren en welke je eigenlijk nog niet wilde hebben als je er geld bij kreeg
Ik ging voor de ‘rammelende’ cadeautjes (die klonken als Lego en daar had ik goede jeugdherinneringen aan), en het cadeau dat leek op een lampenkap werd door zo veel mogelijk mensen doorgegeven aan iemand anders. Maar natuurlijk zaten we elkaar lekker dwars, dus hilariteit alom.
Ook na het uitpakken was het nog spannend wie met welke cadeautjes naar huis zou gaan. Want wat moet je in godesnaam met een topje-van-een-aardbei-verwijder-tang, wie is in de levensfase dat hij een nachtlichtje voor kinderen kan gebruiken, wie verdient de prinsessenlego en wie kan een knalroze knijpzaklamp in de vorm van een varken het beste gebruiken?
Uiteindelijk was toch iedereen tevreden en hebben we alle cadeauvetes weer bijgelegd.
Na een erg gezellig avond eindigden we met drie kwartier vertraging dankzij de harde sneeuwval om half 2 ‘s nachts weer in ons bedje. Sinterklaasavond vieren met vrienden is leuk!
Vanavond met Mark gaan uit eten bij de Griek en daarna naar de bios. Hij stelde ‘Suckerpunch‘ voor, maar hij was niet helemaal zeker of het iets voor mij was… iets met veel explosies en schaars geklede dames enzo…
Vanaf 11 uur ‘s ochtends tot sluitingstijd om 8 uur hebben we ons onwijs vermaakt met z’n viertjes! We begonnen met de Droomvlucht, keken vertederd 
Eten deden we bij 
Het lukte al amper om om de beurt de cirkel rond te gaan met één klap per persoon in de maat. En toen moesten we het met de ogen dicht doen…
In tegenstelling tot 
