Sorry, alleen geregistreerde bezoekers mogen deze post lezen.
Heb je al een account?
Login
Heb je nog geen account en ben je een goede vriend van me, dan mag je een account aanvragen. Stuur me daartoe een mailtje ([email protected]).
Vandaag was de laatste werkdag van mijn uit zichzelf vertrekkende collega. Bovendien was onze tijdelijke medewerkster net weg omdat de andere collega terug was van zwangerschapsverlof. En was onze stagiaire opgevolgd door een nieuwe. Vandaar dat we vanavond een driedubbel afscheidsetentje hadden.
Aangezien niemand zin had om lang na te denken, werd het gewoon wederom de pizzeria. Inmiddels beschouwen we het maar als traditie, om daar met onze afdeling te gaan eten.
Hoewel de vorige keren het etentje door de baas werd betaald, terwijl de eerste ‘gewoon voor de leuk’ was en de tweede om de genoemde collega uit te zwaaien voor haar zwangerschapsverlof, terwijl we vanavond écht afscheid namen van drie man, moesten we dit etentje zelf dokken… Waarschijnlijk omdat ze iemand onverwacht een vast contract hadden moeten geven, wat niet in de begroting stond.
Het was wel enorm gezellig. Ik had vandaag al punten gescoord doordat ik de afscheidsposter voor de vertrekkende collega in elkaar had gephotoshopt (ja, ik bén wel sociaal en heb echt wel wat persoonlijke dingen van jullie onthouden), en heb ook nog eens lekker geouwehoerd.
Gelukkig zat ik aan ‘de goede kant’ van de tafel, waar niet de hele tijd over werk werd gepraat, en hebben we ons slap gelachen over o.a. mijn collega die mee gaat doen aan Lingo, plus mijn flap-uit opmerkingen over piemels en diarree-die-lijkt-op-weeën (en ik had niet eens gedronken). Je had er bij moeten zijn zal ik maar zeggen.
Maar ik heb weer laten zien bést een leuke collega te zijn. En op de fiets terug heb ik nog een goed gesprek gehad met één van mijn collega’s over de gang van zaken op de afdeling.
Maar nu… vakantie!!
Jawel, de aanhouder wint…
Bij gebrek aan andere juridische opties, hebben ze me toch maar een vast contract gegeven.
Met daarbij de afspraak dat ik er naar streef om tegen het eind van het project (waarschijnlijk juni) een andere baan te hebben gevonden. En als dat niet lukt, bieden ze me een vaststellingsovereenkomst aan, waardoor we ‘met wederzijds goedvinden’ het contract beëindigen, maar wel op een dusdanige manier dat ik niet mijn recht op WW-uitkering verlies.
Moet ik tegen die tijd wel bereid zijn om te tekenen, uiteraard… 
Maar ik ben niet van plan om moeilijk te gaan doen hoor.
Ik heb van het management nog complimenten gekregen over hoe ik omging met de situatie. Tsja, dan blijkt een rationele, doelgerichte medewerker ineens ook zo zijn voordelen te hebben…
Ik wist vooraf wat ik wilde en ondanks alles ga ik dat ook bereiken: een website-ontwikkelingstraject van begin tot eind in goede banen leiden. Dus ik ben tevreden.
Onze directeur was geïnspireerd geraakt door het lezen van een boek. Dus wat doet hij? Hij koopt het boek voor alle medewerkers van de vereniging (zo’n 35 man) en deelt het uit tijdens het werkoverleg. 
Normaal gesproken plan ik testen met websitegebruikers altijd in. Die duren namelijk 1 a 1,5 uur, dus dat moet je wel vooraf regelen en er mensen officieel voor rekruteren. Maar nu moesten we alleen even de opzet van het hoofdmenu van de nieuwe website testen, om verder te kunnen met het proces. Dat was een opdracht van slechts 5 minuten per persoon en dan hadden we al genoeg informatie.
Wat doe je dan? Je print alle designs en varianten, grist de gezamenlijke snoeppot onder de neus van je collega’s vandaan en positioneert jezelf tactisch naast de koffie-automaat of naast de toiletten van het gedeelde kantoorpand, en grijpt elke nietsvermoedende mede-kantoorbewoner bij zijn kladden zodra hij het waagt langs te lopen voor een bakje leut of een plasje. Even rammelen met de snoeppot, lief lachen en tadaaa: je hebt een bereidwillige testpersoon!
En zo had ik binnen no-time voldoende respondenten om te kunnen bepalen welke van de vier varianten het meest duidelijk was (uiteraard altijd degene waar je het het minst van verwacht).
Overigens heb ik ook echtgenoot en familie ingezet, omdat ik die van de week toch trof. Maar ik krijg het vermoeden dat testen met familieleden wellicht niet zo’n goed idee is. Zij bleken namelijk de enigen te zijn die foutloos (als in: geheel op de wijze zoals ik bedacht had dat zou moeten) door het menu navigeerden. Hmm… zelfde genen, zelfde opvoeding, zelfde manier van denken? Misschien toch wat minder representatief voor de gemiddelde Nederlander dus 
Vandaag heb ik het officieel aangekondigd in ons bedrijfsbrede overleg (en nu kan het dus ook openbaar op mijn blog): mijn contract wordt helaas niet verlengd. Dat betekent dat ik per 1 maart zou moeten vertrekken.
Ware het niet dat op die datum de nieuwe website, mijn project, nog niet af is. En aangezien ze me inhoudelijk erg goed vinden (dat is niet de reden dat mijn contract niet wordt verlengd), willen ze graag dat ik wel nog even blijf om dat project af te ronden.
Probleem: ik heb al drie tijdelijke contracten gehad, dus nu zou ik een vast contract moeten krijgen (wél een van de redenen om het contract niet te verlengen). Dus wat nu?
Toen ik het afgelopen week te horen kreeg, werd me gevraagd om na te denken of ik inderdaad wilde blijven voor het project en dan zouden we maandagochtend de boel concretiseren.
Ik had al lang besloten dat ik hoe dan ook dat project wilde afronden, dus mijn keus was duidelijk. En dat heb ik ze vanochtend ook verteld.
Ik had verwacht dat ze met een concreet contractvoorstel zouden komen, maar uiteraard had ik inmiddels beter moeten weten – na een halve week hadden ze nog helemaal niets uitgezocht en vroegen ze min of meer aan míj of ik ideeën had hoe dit juridisch op te lossen.
Uiteraard had ik me wél voorbereid op het gesprek, dus kon ik direct de door hen voorgestelde, voor mij minder gunstige opties van tafel redeneren en een paar voor mij gunstige in plaats daarvan presenteren.
Maar het komt er dus op neer dat er nog niets duidelijk is, laat staan definitief. Vooralsnog heb ik dus gewoon een contract dat op 1 maart afloopt en moet ik maar hopen dat er een juridische uitweg te vinden is zodat ik niet over een paar weken op straat sta. Ik zie het daar namelijk nog wel op stuklopen, terwijl we van beide kanten liever iets anders willen.
Maar goed, aangezien dat project hoogstens enkele maanden uitstel biedt, heb ik maar vast mijn cv weer op vacaturesites gezet (saillant detail: nog geen uur later had ik al iemand aan de telefoon hangen, dus dat komt wel goed…).
Dus mocht iemand nog iets weten op het gebied van online marketing / user experience in regio Nijmegen: ik houd me aanbevolen.
Sorry, alleen geregistreerde bezoekers mogen deze post lezen.
Heb je al een account?
Login
Heb je nog geen account en ben je een goede vriend van me, dan mag je een account aanvragen. Stuur me daartoe een mailtje ([email protected]).
Vraag gaat over: Vraag aan Thuiswinkel.org
De vraag:
Geachte beheerder van http://www.thuiswinkel.org, Volgens onze database heeft u, terwijl u er reeds tweemaal op bent geattendeerd, onze link http://www.TopDoek.nl nog niet op uw website geplaatst. Daarom willen wij u nogmaals duidelijk maken wat het belang van linkplaatsing is. Voor een bedrijf als Topdoek is linkplaatsing van groot belang, omdat het de meest doeltreffende manier is om de populariteit van onze website te verbeteren. We verzoeken u voor de derde en voorlopig laatste keer onze link met linknaam Canvas foto, op uw website te plaatsen. Wij hopen dat u alsnog de tijd kunt vinden om op ons verzoek te reageren, ook wanneer u niet bereid bent om de link te plaatsen. Vriendelijke groet, <naam>
Zo, wat een slechte mail, ook al is het spam. Maar goed, ik moet natuurlijk wel netjes antwoorden op een vraag die via onze site binnenkomt >:-)
Geachte mevrouw <naam>,
Bedankt voor uw vraag die u stelde via ons online vragenformulier.
Uiteraard wensen wij een link naar uw website op onze eigen website te plaatsen! Hiervoor kunt u een aanvraag indienen via een ander formulier op onze website: https://www.thuiswinkel.org/leden-aanmelden-als-lid
Zodra wij uw aanvraag hebben goedgekeurd, verschijnt uw website in onze veelbezochte online ledenlijst, die ook toegankelijk is voor zoekmachines.
Tijdens het aanvraagtraject wordt uw website getoetst aan juridische, financiële en veiligheidsciteria. Wij bemoeien ons niet met uw online marketingbeleid. Desondanks wil ik u op persoonlijke titel adviseren om ook hier nog eens kritisch naar te kijken.
…of druipt het sarcasme daar iets te veel vanaf?
Maandagochtend, eerste werkdag na de vakantie.
De directeur loopt onze nieuwe werkkamer binnen.
“Gelukkig nieuwjaar allem…”
*kijkt om zich heen*
“Okee. Jullie krijgen nieuwe bureaus.”
*loopt weer naar buiten*
En zo was de eerste managementbeslissing van 2014 een feit.
In ieder kantoor is het onvermijdelijk: de periodieke interne verhuizing. Omdat je afdelingen anders worden samengesteld, omdat je team is gegroeid en niet meer in de ruimte past, of omdat het management het op z’n heupen krijgt en het gewoon even helemaal anders moet.
Bij mijn tweenalaatste werkgever was het iedere drie maanden prijs. Daar hadden we al geleerd om niet meer te jammeren over achteruitgang in je werkplek, want ach, zo lang hoefde je er toch niet te zitten.
Bij mijn huidige werkgever zijn ze gelukkig wat honkvaster. Afgelopen vrijdag hadden we de eerste interne verhuizing sinds ik er werk (9 maanden).
Een van de andere teams was inmiddels uit de klauwen en daardoor uit haar kamer gegroeid. Hee, die marketeers hebben een mooie grote ruimte… laten we die claimen, moeten ze gedacht hebben. Dus waren wij de zak en moesten we ons met 6 man (=eentje minder dan hun team) in hun oude hok proppen.
Nou moet ik zeggen dat het helemaal niet zo slecht is om af en toe te verhuizen. Want man, wat stapelt zich in de loop van tijd een zooi op in die archiefkasten, waar niemand zich verantwoordelijk voor voelt! En dit was een goede gelegenheid om de boel eens uit te mesten. Er zijn kasten open gegaan waar ik in die 9 maanden nog nóóit in gekeken heb. Van één kast konden we niet eens de sleutel vinden. Wie weet wat daar nog allemaal voor archeologische vondsten in te doen zijn
Probleem: met vier newbies en slechts één persoon van de oude garde was het best moeilijk om te bepalen wat weg mocht.
Uiteindelijk hebben we besloten van al ons eigen drukwerk maximaal 1 exemplaar te bewaren en de rest weg te mikken. Dat waren toch wel vijf ritjes met de steekwagen naar de oudpapiercontainer. Opgeruimd staat netjes!
Helaas werd de uiteindelijke overgang wel heel clean.
Om ons allemaal in het hok te laten passen, hadden ze kleinere bureaus besteld. Niet alleen bleken deze exemplaren tweedehands te zijn (vereniging, het mag niks kosten uiteraard) waardoor we zelf met een poetsdoek aan de slag konden om de ranzige, niet goed sluitende ladenblokken te ontsmetten, ze bleken ook nog eens klinisch wit te zijn in plaats van het warme bruine hout dat we voorheen hadden.
In alle wijsheid was bovendien besloten dat we nog geen kasten kregen. Eerst bedenken hoeveel er nodig waren, daarna pas bestellen. Op zich logisch, maar het heeft als gevolg dat onze collega’s zich konden uitleven met het inrichten van onze oude kasten en wij nog een tijdje tegen stapels niet uitgepakte verhuisdozen aan blijven kijken.
Dat wij netjes de grote planten hadden laten staan, maar onze collega’s al hun kleine plantjes hadden meegenomen, droeg verder bij aan de gezelligheid van hun ruimte en de kaalheid van de onze.
Vergelijk hoe zij nu zitten in onze oude kamer:
En wij in de hunne:
Zucht. Andere collega’s staken regelmatig een meelijdend hoofd naar binnen en er werd zelfs gevraagd of we vanaf nu in witte jassen naar het werk komen…
Dat wordt dus een flinke boodschappenlijst opstellen om het volgend jaar wat gezelliger te krijgen.
De opdracht die alle teams recentelijk hebben meegekregen is, om hun werkruimte de afdelingscultuur te laten reflecteren. Maar in dat geval kunnen we het beter zo laten als het is. Kenmerkend voor ons team is namelijk: geen samenhang (het feit dat onze manager niet in dezelfde ruimte is ingepland is ook tekenend) en te overvol met werk om aan dit soort non-prioriteiten toe te komen…