Dit jaar wilde ik eens wat anders in de kerstboom. Het is namelijk ieder jaar hetzelfde liedje: ik doe mijn best om de boom er leuk en knus uit te laten zien, maar het eindigt altijd met een saaie standaardboom.

Al een paar jaar speelde ik met het idee om zelf versiering voor in de boom te fröbelen. Maar ja, dat bedacht ik me dan altijd vlak voor het moment van optuigen en dan had ik te weinig zin/tijd om het te gaan doen.

Dit jaar bedacht ik het me wat meer op tijd. Alleen had ik nog geen idee wát ik dan precies wilde maken. Eén ding wist ik wel: ik ging geen kerstballen breien of haken…. :-S

Extra uitdaging: ik ben zelf van de warme aardetinten en houd eigenlijk niet zo van knalkleuren of carnavaleske slingers. Het spul wat in de gemiddelde boom hangt vind ik al snel kitsch. Maar ik heb ook geconstateerd dat een boom behangen met zachte tinten, domweg niet werkt. Dat valt allemaal weg in het groen. Dus ik moest tegen mijn natuur in gaan en bonte decoratie maken.

Zonder Plan wandelde ik door de stad. Ik belandde in de Tiger store. Daar hadden ze voor weinig geld zakjes met vrolijk gekleurde houten kralen. Eigenlijk bedoeld voor kinderen, om er kettingen mee te rijgen, maar hee, je bent creatief of niet. Dus sloeg ik een paar zakjes in.

Thuis kiepte ik alles samen uit in een grote bak. Omdat dat handig werkt, en ook omdat het er leuk uitziet.

En dan rijgen!

Ik had mezelf voor de uitdaging gesteld om niet te netjes te combineren. Mooie blauwtinten bij elkaar in de ene, groentinten in de andere… Argh! Must… resist…! Want ook dit moest geheel tegen mijn normale smaak in, heppie-de-peppie worden.
De regels die ik mocht aanhouden, waren dat de groot-klein-verdeling enigszins moest kloppen en verder dat er zo veel mogelijk variatie in moest zitten: andere vormen kralen en niet tweemaal dezelfde kleur per hanger.

De meegeleverde kettingsluitinkjes en buigzame rijgnaaldjes bleken uitstekend dienst te doen als ophangmechanismen voor aan de uiteinden!

Het resultaat:

Ik was erg benieuwd hoe het in de boom zou staan. Misschien werd het wel oerlelijk…
Mark keek ook nogal bedenkelijk.

Maar ik was nog niet klaar. Met alleen dit krijg ik de boom niet vol natuurlijk.

To be continued…

Nu we als Tweedledum & Tweedledee chique visitekaartjes hebben, moeten we ze uiteraard ook in stijl kunnen uitdelen. Plus, in zo’n draagmand verkreuken zaken nogal eens.

Dus presenteer ik: mijn nieuwe leren visitekaartjeshouder!

In no-time geknipt en genaaid. Geen moeilijkheid aan, maar wel lekker praktisch.

Ik heb geprobeerd ‘m wat op te leuken met leerstempels, maar dat was wat minder succesvol. De decoratie in het midden is bijna niet te zien. Vreemd, want die langs het randje zijn veel duidelijker geworden, terwijl ik daar even hard op heb gemept. Maar ook dat randje zie je alleen met de juiste lichtinval.

Idee voor de volgende keer: eerst een naadje stikken langs de rand van het hele stuk leer, dan pas dubbelvouwen en vastnaaien. Geeft een mooi sierstiksel.

Gisteravond gingen we Alice en Bob’s versgeperste mensje bekijken. Over het slabje dat ik had gemaakt voor de babyshower was ik niet zo tevreden, dus nu wilde ik wel met iets leukers komen. Ik bedacht dat ik zo’n wikkeldoek ging maken, voor als het babietje uit bad komt ofzo.

Maar dan wel op mijn manier. Voor een baby van een LARP-familie. Dus het werd een doekje in de vorm van een draak

Het oorspronkelijke plan was, om de punten over de hele rug te laten lopen. Maar bij nader inzien leek me dat niet heel lekker liggen voor de kleine. Dus heb ik ze alleen op het mutsje genaaid en op de staart, die je naar binnen klapt bij het inwikkelen.

Ik naaide de oortjes en punten met de hand vast, want anders moest ik een extra naad in het midden maken, wat ook niet lekker ligt en minder mooi uitziet. Bovendien kon ik de stukjes stof nu ‘open’ op de stof naaien in plaats van platgedrukt, zodat ze wat volumineuzer zijn en beter rechtop bijven staan.

Ik vond gelukkig de perfecte biaisband: donkergroen, met een lichtgroene zigzag erop die precies matcht met het groen van de stof (je moet even klikken op de detailfoto’s hierboven voor een grotere versie om die te kunnen zien).
Note to self: ik kan een volgende keer ook zelf mijn biaisband opleuken door er iets op te stikken met een borduursteek van de naaimachine!

Het is wel opletten met het vastzetten van het band, want badstof rekt ontzettend snel en dan lijkt het alsof je veel te weinig band hebt gekocht (argh! paniek!). Kwestie van opnieuw spelden, maar dan wat strakker.

Ik had geen voorbeeld of patroon; ik heb het concept in mijn hoofd bedacht en vervolgens de vorm gewoon uit de losse pols geschetst op patroonpapier, nadat ik eerst een vierkant had getekend. Ik wist dus ook niet precies hoe groot hij moest worden.

Volgens mijn naailesgenootjes met kinderen, moet zo’n doek 90 x 90 cm zijn. Iets groter mag ook, dat is handig omdat ze toch hard groeien. Dus maakte ik ‘m uit een stuk van 100 x 100 cm. Ook omdat ik de ‘vleugels’ wat schuin af ging knippen en er een smallere staart uit moest; ik was bang dat er anders te weinig stof zou overblijven om het kind te omwikkelen.

Het eindresultaat lijkt desondanks echt belachelijk groot… Toen Alice ‘m uitpakte moest ze ook gelijk lachen om het formaat en mijn gebrek aan babykennis, en pakte er een soortgelijke doek bij ter vergelijking. Maar toen ze ze op elkaar hield, bleek die van mij nauwelijks groter te zijn! Het is dus ook een optisch effect blijkbaar. Wellicht mede doordat de staart wat langer uitsteekt?

Anyway, mocht ook het mutsje veel te groot blijken, dan kan het ding altijd nog over een paar jaar gebruikt worden als carnavalskostuum. Op dat idee kwam ik, toen Mark zei: “Hij is wel erg groot. Trek ‘m zelf eens aan?”

En hoewel mijn hoofd niet in het mutsje past….:

Whieee!!! I is a dragon!

(En als ik ‘m in het zwart maak met een ander mutsje en staart, wordt ‘t Batman!)

Omen is een LARP-evenement met epische gevechten. Voor iemand die genezeres speelt, zoals ik, betekent dat meerdere malen per weekend grote chaos in een geïmproviseerd veldhospitaal. Knipper even met je ogen en er liggen ineens drie nieuwe creperende helden voor je neus. Draai je je om om je spullen te pakken, dan is er al weer iemand overleden. Snel handelen is dus troef.

Ik ben daarom al meerdere evenementen op zoek naar een manier om mijn operatiespullen makkelijk bij elkaar te houden. Mijn rieten mandje werkte voorheen, maar nu ik veel meer operatiemateriaal erbij heb gekregen, is het een grabbelton geworden en ben ik minuten bezig voordat ik terug heb gevonden wat ik nodig heb, zeker als het donker is. Dat moest dus anders.

Men neme een leren lap en de spullen die opgeborgen moeten worden:

Dan pak je je schaar, naaimachine, leernaald en leerdraad. Even stug doornaaien en… je hebt een operatiesetbewaarhoesje!

Handig toch??

Het is allemaal een beetje uit de losse pols genaaid, aangezien je niet in leer kunt spelden, maar ik ben erg blij met het eindresultaat. En mijn naaimachine blijkt echt een bikkel! De naald is geen enkele keer gebroken, ook niet toen ik over meerdere lagen tegelijk heen naaide.

Leuk detail: de lap leer komt van mijn doedelzakbouwer. Hij gebruikt het voor het maken van de zakken waar je de lucht in blaast. En ik mocht een berg van zijn restanten hebben om mee te knutselen. Dus de ene hobby voedt de andere.

Bij Charm verwennen we onze spelers graag met lekkere snacks en drankjes, die ze aan de bar kunnen krijgen. Gratis, want we zijn all-inclusive.

Maar achteraf krijgen we via het evaluatieformulier regelmatig te horen dat ze iets wilden eten wat er niet (meer) was. Wij snappen daar dan niets van, want aan het eind van het evenement was er gewoon nog van over.

Ook wordt er wel eens geklaagd dat er niemand achter de bar stond toen men hongerig of dorstig was. Tsja, ons barpersoneel moet ook wel eens in de keuken zijn. En blijkbaar zijn onze deelnemertjes óf te angstig, óf te onzelfstandig, óf te goed opgevoed om dan zelf wat te pakken.

Dus besloten we afgelopen evaluatie om dan maar expliciet te benadrukken dat self-service is toegestaan, via een bordje.

Maar een papieren briefje ophangen is nogal suf. Het mag wel een beetje bij een IC-bar passen.
Dus sprokkelde ik was resthout bij elkaar en plugde ik m’n houtbrander in:

Ik heb het bordje overigens bewust niet al te recht gezaagd.

Idealiter had ik natuurlijk zo’n platte ovalen schijf uit een boomstam bekalkt, zodat er zo’n mooi randje van schors omheen had gezeten. Maar die had ik nu eenmaal niet liggen. En ooit ga ik misschien nog eens goed worden in houtbranden, zodat ik echt iets fancy’s kan maken van zoiets als dit. Want iets anders dan rechte lijnen trekken is nog best lastig… Maar vooralsnog moeten ze het hier maar mee doen.

Hopelijk helpt dit. We zullen het merken aan de volgende evaluatieformulieren.

Het gaat niet alleen steeds beter met doedelzak spelen; ik zie ook progressie in mijn kaartweeftechniek!

Ik moet vaker thuis weven merk ik, want op een festival word ik te vaak gestoord in mijn concentratie om een foutloos weefsel op te kunnen leveren, en ben ik te veel met uitleggen en andere dingen bezig om meters te kunnen maken.

Gisteren heb ik er weliswaar een uur over gedaan om mijn nieuwe weefsel in te rijgen, maar na een avondje goed doorweven had ik maar liefst een band van 1.60m af! En zonder oepsjes erin!

Ik heb inmiddels dan ook diverse foefjes bedacht, zoals dit hulpstukje om mijn kaartjes in te rijgen:

Het probleem is, dat als je een kaartje hebt ingeregen en in je weefgetouw hebt gehangen, en je de volgende gaat doen, de al ingeregen kaartjes gaan hangen en draaien, omdat je het getouw niet op spanning kunt zetten voordat alle ingeregen kaartjes erin zitten. Door ze in dit houdertje (gewoon een plankje met vier spijkertjes, dat ik op de juiste hoogte aan het weefgetouw heb gehangen) te klemmen en er een elastiekje voor te doen, kan ik de al ingeregen kaartjes (hier even zonder draad, ter demonstratie) netjes in de juiste positie houden, zonder dat ze van volgorde wisselen, ondersteboven gaan hangen of een paar slagen naar voren of achteren vallen – dingen die je echt niet kunt gebruiken, want de positie komt heel nauw en bepaalt de vorm van je patroon.

Nu moet ik alleen nog een historisch acceptabel alternatief vinden voor dat elastiekje – ideeën zijn welkom…

Gezien het tempo waarmee ik nu kan werken, kan ik de decoratie voor mijn nieuwste jurk misschien zelfs afkrijgen voor het evenement van komend weekend!

Twee anderen in mijn reënactmentgroep hadden er al eentje en los daarvan leek het mij ook een leuk idee om een soort uithangbordje te hebben waarop bezoekers kunnen zien welke ambachten er bij mij te vinden zijn.

Dus naaide ik (uiteraard met de hand) twee vaandeltjes van wol. Ook knutselde ik er nog een vaandelhouder bij:

Klikbare versie voor meer detail:

(Ja, het dwarshoutje staat scheef… *mopper mopper*)

Ik denk niet dat het nodig is om het dwarshoutje vast te zetten, maar als dat in praktijk te veel blijkt te gaan verschuiven kan ik er ook nog ijzeren pinnetjes in klemmen ofzo.

Voor het vastzetten van de figuurtjes heb ik stiekem katoengaren gebruikt (ziet toch niemand), maar voor de geborduurde teksten nam ik mijn recentelijk op Castlefest gekochte wolgaren.

Het weefsel op het kaartweef-vaandel is een stukje band dat ik ook echt zelf met mijn kaartweefgetouw heb geweven.

Het was nog even uitzoeken hoe ik mijn ambachten diende te spellen. In de middeleeuwen hadden ze namelijk nog geen vaste spellingsregels zoals wij die kennen – je schreef het vaak zoals je het uitsprak. En aangezien uitspraak verschilt per regio… precies.
Bovendien was de schrijfwijze gebaseerd op het Romeinse schrift, en dat kende nog niet alle moderne letters. Zo werden ‘lange klinkers’ bijvoorbeeld gevormd door er een i of e achter te plakken (dus ‘ae’ in plaats van ‘aa’) en kenden ze letters zoals ‘w’ en ‘j’ niet altijd. Daarom zie je (soms) ‘vv’ of ‘uu’ in plaats van ‘w’ en een ‘i’ in plaats van een ‘j’.
Maar of je nu ‘sak’ of ‘sac’ of ‘sack’ schrijft… dat verschilt dus gewoon per persoon.

Toch maakte ik nog een foutje: ik had er eerst ‘doedelsack’ op geborduurd. Maar toen kwam ik erachter dat dat woord pas vanaf de 18e eeuw werd gebruikt… oeps. Uithalen en opnieuw borduren dus.

Het zou ook wel leuk zijn om de paal wat verder te verfraaien. Misschien mijn reënactmentvriendjes binnenkort maar eens lief aankijken of ik weer gebruik mag maken van hun draaibank…

De afgelopen jaren was Castlefest behoorlijk nat en koud. Na vorig evenement leek het me dus een goed plan om een muzikantenjurk te maken die warm genoeg is voor het gemiddelde Castlefest-weer. Ik had ‘m extreem op tijd af voor het evenement van dit jaar (a.s. vrijdag t/m zondag), maar zoals Murphey’s Law dicteert: dit jaar wordt het op één van de dagen zelfs meer dan 30 graden! Van een wollen jurk ga ik dan niet heel blij worden…

Dus blijft de jurk in de kast hangen voor een andere gelegenheid. Maar wat dan? Ik heb helemaal geen luchtige kostuums, behalve mijn linnen kirtle, maar die heb ik afgelopen reënactmentweekend al aangehad en bovendien zijn ook twee lagen linnen met lange mouwen niet heel erg luchtig.

In de middeleeuwen moest je als vrouw zijnde mouwen tot aan de polsen dragen, maar op Castlefest hoef je niet historisch correct te zijn. Dus dan opteer ik liever voor een jurk zonder mouwen.

Zucht. Kreun. Vooruit, dan toch maar last-minute aan de naai.

Even kijken wat er nog aan linnen in de kast ligt (lang leve een grote stoffenvoorraad)… hm, dat moet lukken.

4 Uur en 45 minuten later….

(Stomme camera! Dat is geen bruine maar groene stof!)

Het is geen bijster originele jurk – het patroon is van mijn wollen kirtle en de kleurkeuze is gedicteerd door de hoeveelheid en het formaat van de reststofjes die ik nog had, maar het is goed genoeg.

Het is waarschijnlijk geen jurk voor meer dan één evenement. Ook al zijn het reststoffen en is ieder stuk linnen dus in ieder geval al een keer de wasmachine in geweest, linnen blijft vaak ook bij de volgende wasbeurten krimpen. En ik heb geen ervaring met hoe drie verschillende soorten linnen ten opzichte van elkaar krimpen….
Omdat het een last-minute project is, heb ik bovendien niet de tijd genomen om de jurk een nachtje te laten hangen voordat ik ‘m ging zomen, wat je altijd moet doen bij schuingeknipt linnen.
Daar komt ook nog eens bij dat ik één van de driehoeken niet recht van draad heb geknipt zoals de anderen, omdat ik daar te weinig stof voor had, dus die gaat ook nog eens anders hangen dan de rest.
Oftewel: ik wil er helemaal niet aan denken hoe schots en scheef die zoom straks gaat uitzien :-X Ik durf ‘m nu niet eens aan een kleerhanger te hangen; ik bewaar ‘m gevouwen, omdat ik anders op dag 3 van Castlefest waarschijnlijk al een scheve jurk heb.

Maar ach, we zullen het wel zien. Ik ga in ieder geval niet oververhitten, het is voldoende middeleeuws geïnspireerd om ermee naast Ernic te kunnen musiceren en ik kan er bovendien lekker in balfolken!

(Mocht de jurk dit weekend overleven, dan ga ik er misschien bredere driehoeken in zetten, zodat hij mooier uitwaaiert bij het ronddraaien. Mijn danspartners moeten het nu maar even hier mee doen)