Ditmaal goed nieuws op het jurkenfront: mijn Alice in Wonderland jurkje is af!

Als authentieke controlfreak heb ik tegen alle tradities in, van tevoren aangegeven wat mij leuk zou lijken voor mijn vrijgezellenfeestje. Een Mad Tea Party!

De meest populaire pagina van mijn website is een lijst met tips voor een Alice in Wonderland themafeestje, maar ik heb zoiets nog nooit daadwerkelijk zelf gedaan. En mijn vrijgezellenfeestje leek me daar de ideale gelegenheid voor! Gelukkig zag Petra het ook wel zitten om dit te regelen en is ze voor me aan de slag gegaan. Behalve het thema, de datum en de locatie weet ik verder niets hoor… het is dus nog wel enigszins een verrassing wat het uiteindelijk wordt.

Geen idee dus of mensen in kostuum komen, maar ik vind dat ik toch wel op z’n minst zelf in een Alice jurkje op moet komen draven. En zeg nou zelf: een redelijk ervaren naaister die Alice in Wonderland liefhebber is, die geen Alice jurkje heeft?? Schandalig.
Bovendien, op vrijgezellenfeestjes is het gebruikelijk dat je in een of ander lullig kostuum wordt gehesen, dus dan kan ik er beter zelf voor zorgen, toch?

Dus bestelde ik een patroon en ging ik aan de slag.

Omdat ik niet alleen een controlfreak, maar ook een pietje-precies ben, wilde ik het jurkje zo exact mogelijk laten lijken op die in de illustraties uit het boek. Dat bleek wat eenvoudiger gedacht dan uitgevoerd…

Er zijn namelijk meerdere versies in omloop. In Alice’s Adventures in Wonderland blijkt Alice een net iets ander jurkje aan te hebben dan in het vervolg, Through the Looking Glass and what Alice found there:

 

In het tweede deel zitten er o.a. ineens ruches om het schortje, draagt ze gestreepte kousen en heeft ze een haarband in. En nog een paar andere details.

In The Nursery Alice, een verkorte versie van Alice’s Adventures in Wonderland voor de allerkleinsten, waren de afbeeldingen voor het eerst ingekleurd. Ik dacht dat ik op basis daarvan dus de kleur van de jurk kon bepalen. Maar ook hier bleek ze ineens wat anders aan te hebben!

Er zit ineens een of andere lap stof met strik onder haar schortje door. En de haarband is een strik geworden. En waar komen al die rechte plooien in haar jurkje vandaan? Argh!

Verder is in latere uitgaven van de Alice boeken de geel/oranje jurk blauw geworden. In de ene versie met blauwe lijntjes op het schortje (en gestreepte kousen!), in de andere versie met rode (en half-hoge kousen!). Disney heeft dit blauwe jurkje overigens overgenomen, en daardoor denkt iedereen nu dat Alice’s jurkje oorspronkelijk blauw was. Maar daar valt dus over te twisten.

Ik besloot voor de allereerste gekleurde versie te gaan – geel/oranje dus. Alleen was die kleur niet te vinden en is het een knalgele stof geworden. Achteraf gezien had ik dan misschien toch beter voor blauw kunnen gaan, maar goed.

Verder heb ik gekozen om de versie van Through the Looking Glass te maken. Daar is Alice 7,5 jaar oud, terwijl ze in het eerste boek 7 jaar is. En aangezien ik als 31-jarige voor minder dan een kwart van mijn leeftijd moet gaan doorgaan, leek het me verstandig om de oudste versie te kiezen (en bovendien vond ik die ook net wat leuker).

Tadaaaaaa:

Hij is echt extreem over-de-top-schattig geworden… Die pofmouwtjes!! :-O

Bij nader inzien moet ik een maillot kopen met iets subtielere strepen. En in het blauw in plaats van zwart. Maar ik heb al best lang moeten zoeken om deze te vinden.

(En ja, ik moet naar de kapper. Maar ik mag niets laten knippen tot mijn proefkapselafspraak geweest is)

Ik kan inmiddels ook geen rimpels meer zien. Man, ik heb in al mijn naaiprojecten samen nog nooit zo veel gerimpeld als in dit kostuum! Rimpelen van de mouwtjes van het jurkje, rimpelen van de mouwtjes van het schortje, rimpelen van de taille van het jurkje, rimpelen van het midden van het schortje, rimpelen van de ruches… aaahhh!!

Hij is niet helemaal perfect volgens het plaatje. Zoals ik al zei klopt de kleur niet helemaal, maar ik merkte ook te laat op dat ik de rand van het schortje bovenin hoekig heb gemaakt in plaats van rond.
Verder bleek bij het bestuderen van de illustraties dat haar schortje helemaal geen achterkant heeft!! Terwijl het onmogelijk is dat het ding alleen met een koordje in de nek vastzit, want dan zou er geen plek zijn om die mouwtjes aan vast te zetten. De illustrator is dus ook niet heel erg realistisch geweest. In het patroon dat ik kocht, hadden ze zich er ook gemakkelijk vanaf gemaakt: daar zat de bovenkant van het schortje gewoon in de schoudernaad vastgenaaid, zodat er helemaal geen achterkant was… lekker dan. Dus heb ik maar van die rechte bandjes erin genaaid. Niet volgens de illustratie, maar een zwevend schortje kan nu eenmaal niet.

Het is in ieder geval een stuk authentieker dan de meeste filmversies die je ziet. Die uit 1999 komt nog wel het meest in de buurt.

Dankzij mijn naaijuf heb ik ook nog iets geleerd: die zwarte streepjes aan de onderkant van de jurk zijn geen decoratieve streepjes, maar plooien. Omdat kinderen zo snel uit hun kleren groeien, namen ze zo’n jurkje vaak op door er een paar plooien in te naaien. Als het kind was gegroeid, haalden ze er een of meerdere weer los zodat de jurk langer werd!
Dat hoorde ik pas nadat ik de jurk al gezoomd had, dus moest ik er weer een stuk onder aan zetten, om genoeg stof te hebben voor de plooien. Met wat gepriegel heb ik die extra naad weggewerkt in de plooien. Vandaar dat de onderste plooi iets korter en donkerder is dan de rest. Maar goed.

Ondanks de kleine afwijkingen ben ik wel blij met het resultaat. Toen ik halverwege was noemde ik de jurk nog ‘het grote gele gevaar’, maar nu er een schortje met mouwtjes overheen zit, valt het weer mee.

En nu heb ik zin in mijn vrijgezellenfeestje!!

Ik was toch niet helemaal blij met het handvastkoord dat ik had gemaakt. De meeste feedback van jullie kwam neer op: ‘het is jullie dag, je moet doen wat jullie leuk/mooi vinden’. En aangezien ik een perfectionist ben… heb ik het koord toch maar opnieuw gemaakt. Anders zou ik er altijd met iets van spijt naar blijven kijken.

Ik heb ten eerste de grijze UTP kabel vervangen door een witte. Net iets minder saai en iets meer ‘puurheid / trouwen’, wat de kleur wit schijnt uit te dragen…

Maar aan het inkorten van de kabel wilde ik me niet wagen, dat zou hoe dan ook lelijk worden. Dus heb ik juist het lint en de jiujitsuband verlengd. Ik had gelukkig genoeg lint laten drukken en ik heb gewoon een tweede strook van de band geknipt en die er aan het uiteinde van de eerste aan gezet. Gelukkig zie je de naadjes nauwelijks in de vlecht.

De kraaltjes waren weliswaar heel vrolijk, maar ze matchten niet met de vlecht. Dus heb ik ze overgespoten met goudverf, die ik toch nog had liggen. Het is niet heel shiny-shiny-bling-bling-goud geworden, maar de kleur past nu veel beter bij de rest van het koord. Samen met de zilverkleurige kralen is het toch enigszins chique.

En dit is hoe hij er nu uitziet:

Minder vrolijk, maar meer één geheel. En aangezien ik niet zo erg van de bonte kleuren maar wel van het dingen op elkaar afstemmen ben, past dit veel beter bij mij (en Mark maakt het allemaal niet zo veel uit, zolang hij maar niet voor schut staat met het ding ).

Hij is af: ons handvastkoord! Een watte? Een handvastkoord. Een koord dat gebruikt wordt tijdens een handvast ceremonie.

Mark wil geen trouwring gaan dragen en ik vind het zonde om veel geld uit te geven aan iets dat de rest van ons leven in een la ligt. En alleen voor mezelf een trouwring nemen vind ik ook suf; het moet wel een setje zijn anders is de symboliek er voor mij te veel vanaf. Dus besloten we om in plaats van het uitwisselen van ringen, een handvasting te gaan doen.

Voordat al onze familieleden en niet-LARP-vrienden luchthappend van hun stoel vallen: het is niet per definitie een Paganistische / heksenceremonie hoor. Het is een hele oude Keltische, religie-neutrale traditie, die op veel plekken in Europa werd (en nog steeds wordt) gedaan. Hier komt ook de uitdrukking ‘tying the knot’ vandaan.

Het idee is dat de man en vrouw die willen gaan trouwen, elkaars hand vasthouden en dat deze vervolgens samengebonden worden met een koord, als teken dat ze samen willen blijven. Paganisten hebben daar een heel ritueel bij met een tafel, mes, bezemsteel, etcetera, maar in principe zijn er helemaal geen regels over ‘hoe het hoort’ en kun je gewoon doen wat je bij jou vindt passen.

Hoe het koord eruit ziet, is ook helemaal vrij. Je kunt een lintje nemen, of een mooi touw. Maar zoiets als het gemiddelde koord uit een fourniturenwinkel vind ik als hobbynaaister te gewoontjes. Ik wilde er graag iets van maken dat meer symbolisch was.

Ik bedacht dat het mooi zou zijn om aan de ene kant van het koord bedeltjes te hangen die iets over mij zeggen en aan de andere kant bedels die op Mark betrekking hebben, en deze bedeltjes te verbinden met een vlecht van dingen die symbool staan voor hoe wij bij elkaar zijn gekomen.

Voor de vlecht koos ik:
– Een strook geknipt van Mark’s oranje jiu-jitsuband: omdat we elkaar tijdens jiu-jitsu ontmoet hebben
– Een goudkleurig lint, dat ik liet bedrukken met een tekst uit Lord of the Rings: omdat ik Mark tegenkwam tijdens de première van de eerste Lord of the Rings-film, zo met LARP in aanraking kwam, en we daardoor buiten jiu-jitsu om met elkaar gingen afspreken
– Een UTP-kabel: omdat we met elkaar zijn gaan chatten en elkaar zo beter hebben leren kennen

De uiteinden van de koorden maakte ik vast aan een metalen ring:

En vervolgens heb ik alles in elkaar gevlochten en aan het andere uiteinde ook weer een ring vastgemaakt:

Jammer dat het stuk jiu-jitsuband net iets korter was dan de UTP-kabel. Maar ja, ik kon moeilijk een stukje van de kabel afknippen. Dus heb ik de stekkertjes ook maar als een soort bedeltjes beschouwd.

Ook jammer dat het lint zo kreukte dat je de tekst erop nauwelijks meer kunt lezen. Terwijl ik het ding dubbel had gevouwen voor de stevigheid.

Close-up van de vlecht:

Daarna heb ik een aantal kralen aan touwtjes geregen die ik aan de ring had vastgemaakt, en aan de uiteinden bedeltjes bevestigd. Niet alleen maar ‘officiële’ bedeltjes die je aan een armband hangt, maar ook miniatuurdingetjes die we nog in huis hadden of die ik her en der in winkels vond.
Kralen los kopen is best duur, dus deze zijn afkomstig uit doosjes met diverse kralen van de Xenos.

Dit zijn de bedeltjes aan Mark’s kant:

– Een laptop: omdat hij graag achter de computer zit en verhaaltjes schrijft
– Een D20 dobbelsteen: omdat hij houdt van spelletjes spelen
– Een mini-samuraizwaard (eigenlijk een briefopener): dit staat voor LARP; zijn langst lopende karakter is een samurai.
– Een voetbal: omdat hij zo graag sport

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En dit zijn die aan mijn kant:

– Een White Rabbit bedeltje: omdat ik weg ben van Alice in Wonderland en er een website over heb
– Een elvenoor: staat voor LARP
– Het WNF-symbool: omdat ik gek ben op beestjes en al jaren donateur ben
– Een klosje garen: symbolisch voor het naaien van kleding en kostuums
– Een solsleutel: omdat ik graag zing en muziek maak

 

 

 

 

 

En zo ziet het koord er in zijn totaal uit:

Eigenlijk ben ik een beetje teleurgesteld over het uiterlijk. De vlecht is niet echt supermooi geworden met zo’n UTP-kabel erdoor, en omdat ik niet zomaar mooie kleuren bij elkaar kon kiezen. De bedeltjes en kralen zijn eigenlijk ook maar een bijelkaar geraapt zootje en matchen niet met de vlecht.

Langs het lint heb ik nog goudkleurige draadjes zitten weven voor de extra *bling*, maar dat zie je nauwelijks.

Maar het heeft wel heel veel betekenis. En dat vind ik ook belangrijk.

Wat vinden jullie? Moet ik andere kraaltjes proberen te vinden in de kleuren van de vlecht? Of moet ik er iets anders aan veranderen om het mooier te maken? Of gewoon zo laten?