Alternatief gealloceerde aankopen

Nu ik mijn glas heb laten vervangen en mijn kozijnen heb geschilderd, ben ik weer in een van mijn ‘verbeter het huis’-buien…

De diepe hoek in mijn keukenblok vond ik altijd maar onhandig en rommelig. Maar wat deed ik daar aan? Ineens had ik een ingeving: driehoekige plankjes, of zo’n rekje dat in een hoek past! Dus ik googlen. En ik kwam na een hoop opties te hebben vergeleken, bij Ikea uit.

Aangezien er geen regel is die verbiedt om badkamermeubeltjes in je keuken te gebruiken, ziet het er nu dus zo uit. :-)

Tijdens dat googlen belandde ik ook op de website van een tuincentrum. Daar hadden ze niet alleen hoekrekjes, maar ook een hele mooie metalen boomdecoratie voor op je schutting of buitenmuur ofzo.

Nou had ik boven mijn bed een kale muur waar ik al lang iets voor zocht… en aangezien er ook geen regel is die verbiedt om tuindecoratie in je slaapkamer te gebruiken… :-)

Ik ben erg blij dat hij recht hangt. Want dat ik nog niets leuks voor boven het bed had gevonden was niet de enige reden dat die muur al twee jaar leeg was. De muren in mijn huis zijn namelijk dramatisch om in te boren. In het begin ga je er doorheen als boter, daarna lijk je op een gewapend betonnen deel te stoten. En je boor schiet soms ineens een stukje naar opzij, alsof hij struikelde over een steentje. Dus eindig je altijd met een taps toelopend gat dat te wijd is aan de voorkant en bovendien net niet diep genoeg is voor je plugje. Nu ook weer, maar gelukkig verbergt de stam van de boom de gaten mooi.

Een andere uitdaging werd veroorzaakt doordat het bed niet is uitgelijnd met het midden van de muur. Tsja, hang je de decoratie dan recht boven het bed of in het midden van de muur? Het gaat allebei hoe dan ook een tikje vreemd ogen. En als je in je eentje woont, is er niemand die je even met het ding in de hand daar neer kunt zetten en rond kunt commanderen: “Een stukje naar links… nee toch weer naar rechts… ho stop, daar staat ‘ie goed!”. ;-)

Maar al met al hangt hij best prima. Hij was niet goedkoop, en ook niet nodig, maar ik ben er wel blij mee. Mijn huis is weer een stukje fijner geworden!

Kleur op de kozijnen!

Hoewel ik helaas nog niet alle kozijnen kon schilderen omdat drie glasplaten verkeerd geleverd waren, begon ik na plaatsing van wat wel paste, moedig met het verven van de overige kozijnen en deuren. Als je glas is vervangen zijn er namelijk soms wat stukjes verf beschadigd en bovendien zijn er op verschillende plaatsen nieuwe latjes geplaatst, die alleen een laagje witte grondverf hebben. En mijn kozijnen waren sowieso toe aan een nieuw laagje, want op sommige plekken was de verf al aan het bladderen. Bovendien: nu kon ik éindelijk van die spuuglelijke paars-achtige tint afkomen!

Maar mijn hemel, wat een werk is dat… Schilderen vind ik niet het allervervelendste klusje, maar al je deuren en kozijnen schilderen is VEEL werk. Zeker omdat alles twéé keer moet en de nieuwe latjes ook nog eens eerst een extra laag grondverf moesten krijgen. En dan moet je natuurlijk nog schuren, vooraf en tussen de verflagen in. En maar hopen dat het weer een beetje goed blijft, want bij regen kun je niks doen.

Gelukkig heb ik fantastische ouders. Die schilderen hun huis ook altijd zelf en wisten daardoor wat voor enorme klus het is. Dus konden ze twee dingen zeggen:
1: “We weten wat voor k**-klus het is, dus je zoekt het maar lekker uit.”
2: “We weten wat voor k**-klus het is, dus we komen je helpen.”
Gelukkig kozen mijn ouders voor het laatste en zijn ze maar liefst vier dagen naar Nijmegen gekomen om mee te helpen schuren en schilderen!! Wat een helden! <3

Tijdens de andere dagen van de afgelopen twee weken heb ik zelf geschilderd. Ik mocht van hen niet op de ladder zonder dat er iemand bij was om me in de gaten te houden (het blijven je ouders, hè ;-) ), dus zorgde ik er op die dagen voor dat de benedenverdieping zo veel mogelijk werd gedaan, zette ik hang- en sluitwerk terug en heb ik op regenachtige dagen waar nodig de kozijnen binnenshuis opnieuw van een likje verf voorzien.

Dat laatste hoefde gelukkig niet heel grondig, want in de afgelopen twee jaar heb ik al genoeg uren in die binnenkozijnen gestopt wat mij betreft… Het was nu alleen een paar stukjes bijtippen.

Zo ziet de binnenkant van je kozijnen eruit nadat er nieuw glas in is gezet.

Behalve op zolder. Dat waren de enige kozijnen met nog de kleurkeuze van de oud-bewoners: rood. Als ik toch de buitenkant moest schuren en schilderen, kon ik ook wel gelijk de binnenkant doen, besloot ik. Dus die zijn inmiddels ook mooi wit! Nou ja, behalve dat middengedeelte dan, want dat is een van de plekken waar het glas nog vervangen moet worden.

Voor (met tochtgat middenboven)
Na (met ducttape tegen de tocht)

Helaas zijn er dus in totaal drie kozijndelen nog niet geschilderd, in afwachting van het nieuwe glas. Dat kan ik pas half september afronden, want dan wordt het alsnog geleverd. Maar toch ziet het er nu al heel mooi uit! Bovendien heb ik voor dat aanvullende schilderwerk geen hoge ladder meer nodig, dus dat is allemaal prima te overzien en in mijn eentje te doen.

Ik ben ook superblij dat het gelukt is om de buitenkant van de dakkapel op zolder van binnenuit te schilderen, door een beetje uit het raam te gaan hangen. Want zo hoog kwam de ladder niet, dus anders had ik een steiger moeten neerzetten.

Dat op die hoge ladder staan was overigens nog best een ding. Als je er gewoon naar kijkt, lijkt het niet zo hoog. En ik ben ook helemaal niet bang voor hoogtes. Maar er op en af klimmen blijft stiekem een beetje griezelig. En het blijkt heel veel uit te maken op welk punt van de ladder je staat. Als ik nog een stukje ladder voor me heb vind ik het geen enkel probleem. Maar als de ladder ergens halverwege mijn lichaam ophoudt en ik erg dicht tegen de muur sta, is het een heel ander verhaal! Desondanks is het goed gelukt om vanaf die ladder te schilderen en schuren. Met dank aan ‘de buurtladder’, een gezamenlijke aankoop van mijn straatgenoten jaren geleden, en Mark’s ladder, die ik mocht lenen.

Gezellig samen schilderen met pa <3

Tot slot uiteraard nog even de voor- en na-plaatjes:

Voorkant, voor
Voorkant, na
Achterkant, voor
(Ja, gek hè, die deuren? Die schijnen overgenomen te zijn van de buren toen die gingen verbouwen en de vorige bewoners waren ‘er nooit aan toegekomen’ om die in een bijpassende kleur te schilderen. Ik vind hout weliswaar mooier dan een kleurtje, maar niet als het afwijkt van de rest en bovendien moet je ze dan eigenlijk jaarlijks beitsen – te veel werk)
Achterkant, na
(Minus het bovenlichtje boven de rechterdeur dus. :-( )

Het is op de foto’s niet zo goed te zien, maar het bankje kleurt nu ook veel beter bij de kozijnen, die nu mergelwit zijn in plaats van gewoon wit. :-)

Al zeg ik het zelf: ik heb écht ontzettend hard gewerkt in de afgelopen twee weken. Zowat dagelijks, vaak van ‘s ochtends tot ‘s avonds. Zonder de hulp van mijn ouders had ik het waarschijnlijk niet getrokken. Daardoor heb ik niet het gevoel zomervakantie te hebben gehad (ik ben gisteren weer aan het werk gegaan), wat wel een beetje sneu is. :-( Dus hopelijk houdt deze verf de beloofde 10 jaar en heb ik tegen de tijd dat het opnieuw gaat bladderen een bankrekening die weer dik genoeg is om het schilderwerk lekker uit te besteden.

Ommer Bissingh

Hoe glamoureus, het leven van een single muzikant met eigen huis en kat. Vannacht een gebroken nacht gehad omdat Sammy nog niet terug naar zolder mocht (de kit van het raam was nog niet droog) en herhaaldelijk besloot gezellig op mijn gezicht te komen liggen. Waarna de wekker extra vroeg ging, zodat ik nog snel even de ramen binnenshuis kon lappen voordat ik me omkleedde in middeleeuws tenue en naar Ommen reed voor een optreden.

Ik was nog nooit eerder op ‘Ommer Bissingh’ geweest. Aangezien het een doordeweekse dag betrof, de website erover slechts een korte pagina met amper info besloeg en onze instructies niet meer waren dan ‘jullie spelen tussen 12.00 en 16.00 uur in Ommen’ (nee, niet eens een meer specifieke locatie), verwachte ik een klein braderietje in een schattig centrumpje met een handje vol locals die een jute zak over hun hoofd hadden getrokken en nu ‘middeleeuwer’ waren. Ik had het mis.

Het centrum bleek behoorlijk groot en werkelijk stámpvol mensen. Er waren diverse podia, meerdere springkussens, straten en straten vol met marktkraampjes en daadwerkelijk diverse bekenden uit de re-enactmentscene! Inclusief andere muziekgroepen, zoals Slag ende Stoot en de Ontfanck Gheselle, met wie we allemaal nog even gezellig samen hebben gespeeld.

Dat was wel nog een uitdaging, want Cora had alleen een C-doedelzak en ik alleen een G-doedelzak. Flip en Alexandra hebben ook een C, dus die pakten ze erbij en aangezien ik op zich ook wel met mijn instrument in C kan spelen, transponeerde ik onze gezamenlijke nummers ter plekke. En dat ging me verbazend goed af! Als ik van papier speel lukt het voor geen meter om noten een paar trapjes hoger te spelen, maar als ik het nummer uit mijn hoofd ken is het veel makkelijker! Ik struikelde alleen af en toe over wat moeilijke snelle overblaasgrepen – dat lukte niet zomaar zonder even oefenen. Maar het ging goed genoeg.

Ook zijn we niet volledig weggeregend, waar ik gezien de weersvoorspelling bang voor was. Alleen vlak na aankomst, nog voordat we hadden kunnen stemmen, brak er even een hoosbui los, maar verder hebben we op één kort schuilmoment na gewoon door kunnen spelen.

Een succesvolle dag dus! En nu ga ik me heel onglamoureus weer van de bank verheffen om de ramen aan de buitenkant te lappen, zodat er morgen geschilderd kan worden. :’-)

Nieuw glas (nou ja, bijna)

Met de stijgende gasprijzen en het feit dat onze wijk op relatief korte termijn ‘van het gas af’ moet, loont het de moeite om te investeren in isolatie. Op de eerste verdieping van mijn huis zat al grotendeels HR++-glas, maar op de begane grond en de zolder zat nog gewoon dubbelglas, met heel lage isolatiewaarde. En de bovenlichten op de eerste verdieping en het badkamerraam waren zelfs nog enkel glas! De vorige bewoners hadden altijd het badkamerraam open staan, dus daar niet in geïnvesteerd, en vonden dubbelglas voor de bovenlichten te duur waardoor ze destijds kozen voor ‘extra dik enkel glas’ op die plekken. Zonde van het geld als je het mij vraagt, want zo heb je altijd een koudere plek in je ruimte.

Ik ben meer van: als je het doet, doe het dan goed. Dus heb ik alle bovenlichten en het badkamerraam op de eerste verdieping alsnog van HR++-glas laten voorzien en de ramen en deuren op de begane grond en zolder van nog net iets meer isolerend glas (met kunststof afstandhouders in plaats van metalen). Twee van mijn klapraampjes op de begane grond liet ik bovendien vervangen door een vast raam met ventilatierooster.

Voor
Na

Dat was uiteraard nog een hele bevalling. Ten eerste de offertefase. Het is ongelooflijk, maar ik heb 6 bedrijven gemaild met een verzoek een offerte samen te stellen en daarvan reageerden er 4 domweg in het geheel niet, en eentje bleek het echt ontzéttend ingewikkeld te vinden en had na 3x heen en weer mailen nog steeds geen offerte voor elkaar die aansloot bij mijn wensen. Dus werd het nummer 6.

Ik plande de glaszetters in mijn vakantie in, zodat ik daarna gelijk de kozijnen kon gaan schilderen. Want ja, dat moet dan ook en iedereen zegt dat je daar wel 2 weken voor moet uittrekken (en glas vervangen is dermate duur dat schilderen uitbesteden er even niet in zit). Vanwege de bouwvak konden ze pas in de tweede week van mijn vakantie komen. Direct na Castlefest. Oftewel: de dag na late en brakke thuiskomst moest ik om 8 uur ‘s ochtends voor ze paraat staan. *kreun* Maar goed, je moet er iets voor over hebben. Gelukkig was ik zo verstandig om mijn vensterbanken al vrij te maken voor vertrek, zodat ik dat niet ook die ochtend nog moest doen.

En gelukkig kon ik het zo regelen dat ze de ene dag mijn slaapkamer zouden afmaken en de volgende dag pas de zolder, zodat ik Sammy ‘s avonds tussen de twee ruimtes kon verhuizen. Nog meer gedoe, maar het was niet anders.

Ze moesten natuurlijk wel overal goed bij kunnen. Dus de uit de hand gelopen struiken aan de zijkant van mijn huis moesten veld ruimen, ook om straks te kunnen schilderen. Arme struiken. Nou ja, het groeit wel weer terug en eigenlijk was het helemaal niet slecht om de boel daar eens wat uit te dunnen. Het was alleen wat zwaarder werk dan ik vermoedde en leverde ook een hoop meer snoeiafval op dan ik vooraf had ingeschat…

Voor
Na

Gisteren stonden ze dus op de stoep en vanochtend weer, al om hálf acht. Gelukkig ben ik een ochtendmens…

Gelukkig was het goed weer. En ik heb denk ik alle 30 bromvliegen en wespen inmiddels weer het huis uit weten te zetten.
Ja, ook de hoekbank moest aan de kant.

Wat bleek: het mannetje dat eerder was langsgekomen om de boel op te meten had zitten suffen, want er waren maar liefst drié(!!) stukken glas geleverd die niet in de kozijnen pasten! Dus nu moeten die opnieuw besteld worden. Levertijd ongeveer twee weken. Wat betekent dat ik die ramen nog niet kan schilderen. Tegen de tijd dat dat wel kan, heb ik geen vakantie meer, dus dat gaat me ws. extra vrije dagen kosten: een dag om het glas alsnog te laten plaatsen, een dag voor de grondverf, en twee dagen voor de lak. Grom.

Extra ventilatiegat middenboven… :-S. Hiervoor moesten dus Sammy’s loopbrug en de kartonnen schotjes van de vensterbank worden verwijderd. Morgen moeten ze terug worden geplaatst. Bij herlevering van het glas moet dat proces wéér opnieuw.

Ach, ik kan er niet eens echt overstuur van raken. Mijn huis verkeert eigenlijk al maanden in chaotische staat. Eerst met omgekeerde tafels en verwijderde stoelen in de woonkamer vanwege Sammy’s verwonding, toen de aanleg van het kattenparadijs op zolder, het overhoop halen van mijn slaapkamer tijdens de hittegolf om Sammy daar koeler te kunnen stallen, en dan nu het wekenlang uitruimen en vrij houden van de vensterbanken en wederom heen en weer verhuizen van Sammy (we slapen vannacht weer samen op de grond omdat de kit op zolder nog niet droog is). En mijn wekelijkse schoonmaak heb ik vanwege festivals als Le Son Continu en Castlefest ed. al regelmatig moeten overslaan. Zucht.

Maar het wordt uiteindelijk vast heel mooi en warm en energiezuinig. Nog even doorzetten… winter is coming…

Castlefest 2019

Castlefest was weer top!!! Supersfeertje, de regen viel mee, alleen op zondag ben ik een beetje weggebrand en lang leve het inklapbare bolderkarretje dat ik via Marktplaats scoorde om mijn spullen van de auto naar de camping te kunnen vervoeren. :-)

Hoewel het al het derde evenement was dat ik er niet meer als Tweedledum & Tweedledee stond, kreeg ik toch nog van iemand een opmerking dat dat zo jammer is. <3

Omdat mijn opgeleukte Castlefestoutfit niet het hele evenement mee gaat en het de eerste dag wat kouder zou worden, had ik als tweede outfit na lang wikken en wegen toch maar mijn fantasy-outfit van Tweedledum & Tweedledee meegenomen. Ik vind hem namelijk nog steeds superleuk en daarom is het ontzettend jammer dat hij nu maar in de kast hangt. Maar toch voelde het wel dubbel. Die outfit hoort gewoon bij ons duo. Zeker aangezien er ‘Tweedledum’ op mijn capeje geborduurd staat. Ik heb overwogen om het er af te tornen of er iets anders op te borduren, maar ik denk dat je de gaten van de vorige tekst in de stof blijft zien en het dus niet mooi wordt. Gelukkig kreeg ik van bekenden veel positieve feedback. Zij vonden dat het gewoon moest kunnen. En ook van diverse wildvreemden kreeg ik spontaan complimentjes over mijn outfit, dus dat hielp wel.

Worstelen op een loopplank boven het zeewater waarin haaien vervaarlijk rondcirkelen. XD

Ik heb dit jaar wel een beetje doedelzak gespeeld, maar ik ben meer bezig geweest anderen te laten spelen. Stichting Draailier en Doedelzak organiseert namelijk ieder jaar een ‘instrumentenproeverij’ op Castlefest, wat inhoudt dat bezoekers er draailieren, doedelzakken en trekzakken kunnen komen uitproberen. Voor de zaterdag hadden ze niet genoeg mensen om doedelzak-uitprobeerders te begeleiden, dus of ik dat wilde komen doen? Ja hoor!

Ik was vooraf een beetje bang dat het erg saai zou zijn om 5 uur in een ruimte opgesloten te worden en een hoop getetter en ander kabaal over me heen te krijgen, maar dat viel gelukkig mee. Er waren continu geïnteresseerden en het uitproberen deden we buiten, al was het binnen desondank vaak een hoop herrie en was ik dankbaar voor de paracetamol die ik van Marjolein kreeg. ;-)

Alle docenten! (Foto door Kees Stravers)

Heel opvallend was het dat er zo veel niveauverschil zat tussen de uitprobeerders! De meesten hadden nog nooit een doedelzak aangeraakt, maar desondanks speelden sommigen na 10 minuutjes al een eenvoudig melodietje, terwijl anderen er na 15 minuten nog steeds geen fatsoenlijke noot uit kregen. :-)

We werden ook nog eens vermaakt met akoestische concertjes aan huis! Er was qua officiële programmering helaas weinig te balfolken, maar diverse bandjes kwamen bij onze locatie een kort concertje geven.

De andere dagen heb ik helemaal vrij gehad (wat een luxe!) en heb ik lekker kunnen hangen, kletsen met vrienden, bands kunnen luisteren, voorstellingen kunnen bekijken en kunnen shoppen. Zowel alleen als met mijn vriendjes van band Paracetamol als met willekeurige bekenden die ik tegenkwam. Dat vind ik echt ideaal aan dit festival: ik kan in mijn eentje gaan maar ben er nooit alleen. Het is zelfs een uitdaging om ergens op tijd te komen zonder iedere twee meter opgehouden te worden door iemand die je aanspreekt. <3

De buit van dit jaar is zeer beschaafd: een lap wit linnen voor een nieuwe middeleeuwse onderjurk en een mooie paarse rok met bijpassende tuniek!

Ik zag hem op een pop staan en wist meteen dat dit wat voor mij was. Ik moet wel bewust steeds tegen mezelf blijven zeggen: “Ja, ik kán dit inderdaad ook zelf maken, maar dat wil niet zeggen dat ik het niet zou kunnen kopen.” Want ja, dit model is niet moeilijk zelf te maken. Maar dan moet ik wel precies de goede stof vinden en daar blijft het dan vaak op hangen. Aangezien deze set echt niet duur was, heb ik hem dus toch maar meegenomen. En daarnaast bij andere kledingkraampjes toch stiekem wat ‘inspiratie opgedaan’. ;-)

Ik heb alweer zin in volgend jaar!

Dag, ome Paul

Vanmiddag was de crematie van mijn oom. Veel te vroeg overleden: pas 60 jaar en net klaar met een gigantische verbouwing om hun huis ‘ouderdomsproof’ te maken. :’-(

Ik had niet zo veel contact met mijn oom de laatste jaren, maar heb wel een hoop herinneringen. Zo weet ik nog dat ik voor mijn communie van hem een walkman kreeg, met daarbij een cassettebandje waarop hij een speciaal voor mij geschreven nummer had ingespeeld en ingezongen. <3

Zowel mijn zusje als ik wisten ons nog heel goed de dag te herinneren waarop we bij hem en mijn tante gingen spelen en hij zowat al het hout uit zijn schuurtje haalde en een heus piratenschip voor ons in zijn tuin timmerde!

Een meer recente mooie herinnering is dat hij langskwam om het huis dat ik inmiddels heb gekocht, te keuren. Tsja, hij was bouwkundige, dus de bouwkundige keuring kreeg ik dankzij hem gratis. Ik zal nooit vergeten hoe hij op zijn manier de makelaar het vuur aan de schenen legde met allerlei kritische vragen – wat ze natuurlijk helemaal niet gewend was van de gemiddelde, doorgaans neutralere, bouwkundigen. En hoe hij, toen hij de badkamer binnenliep, hoofdschuddend verzuchtte: “Tsss…. Gamma-tegels…”. Typisch mijn oom: die had Standaarden. :-)

Dag lieve ome Paul, bedankt dat je er was.

‘N nuuj leedje

Ik had mijn bandgenootjes van Androneda toegezegd om ook eens een deuntje te schrijven. Tot nu toe komt het meeste repertoire van Wouter, maar ik wil ook graag bijdragen.

Melodietjes bedenken is helaas niet iets wat bij mij van nature komt. Sommige mensen vertellen me dat ze af en toe een deuntje in hun hoofd hebben en dat opschrijven voor later. Maar dat heb ik dus nooit. Althans, geen niet al bestaande deuntjes.

Maar het is vast te leren. Dus legde ik mezelf vast door te beloven iets te gaan schrijven, en hield ik mezelf voor dat het prima was als mijn eerste driehonderd pogingen door mijn bandgenootjes werden verworpen – de driehonderdéénste keer zou het wellicht wel goed genoeg zijn. Je leert door te doen, toch?

Okee, waar te beginnen? Omdat zowel Wouter als Patricia met meerdere instrumenten spelen en ik alleen op een G-doedelzak, stelde ik voor om wat te gaan zingen. Deed ik ook eens wat anders. En konden zij eens in een andere toonsoort dan G spelen. :-)

Om niet werk voor niets te doen, vroeg ik eerst of ze een voorkeur hadden voor de taal: Nederlands of Engels? “(Of Limburgs :-P)”, grapte ik in de groepsapp. “LIMBURGS!!!”, was het unanieme antwoord. Oh euh… okee dan. Het is inderdaad folkmuziek. En dan hoef ik me tijdens het zingen in ieder geval niet te gêneren voor mijn zachte G. :-D

De werkwijze uitvogelen was het volgende ding. Zomaar beginnen met een melodietje ging bij mij niet werken, dus begon ik met te bedenken wat voor type dans ik wilde schrijven en wat het thema van de tekst moest zijn. Dat had ik snel. Vervolgens bedacht ik het leidende zinnetje en het einde van het lied. Lewis Carroll had zijn gedicht “The Hunting of the Snark” immers ook geschreven op basis van alleen de laatste regel, die ineens in hem op kwam (“For the Snark was a boojum, you see”).

Toen ik dat eenmaal had, kon ik verder met de rest van de tekst schrijven. Hee, dit kan ik! Sinterklaas- en moederdaggedichtjes schrijven gaat mij doorgaans ook redelijk af, dus in amper een uur had ik een lopend én rijmend én samenhangend refrein en drie coupletten. Ha!

Vervolgens deed ik er dágen over om er een melodie onder te plakken. :’-) Wat heb ik een hoop weggegooid en herschreven… Typisch; blijkbaar ligt spelen met taal me een stuk beter dan spelen met klanken, terwijl ik toch met zowel veel taal als veel muziek ben opgegroeid. (De liedtekst kan ik desondanks maar beter niet publiekelijk delen, want ik heb nooit Limburgs leren schrijven, dus het staat er min of meer fonetisch.)

Gisteren, de dag voor onze repetitie, moest het van mezelf af zijn, dus heb ik maar gewoon opgestuurd wat ik tot dan toe had. Niet het meest vernieuwende deuntje, maar hee, ik had iéts! En met instrumenten erbij kon het vast meer worden.

Ik hoopte maar dat ze zelf zouden zien aan de bladmuziek in welke toonsoort het stond, want ik had zelf geen idee… Ik had het liedje gezongen op een hoogte die mij lag, daar de betreffende noten bij gezocht, en toen kwam ik uit op iets met twee kruizen. :-X

Ik stelde me er op in dat alles herschreven zou worden tijdens de repetitie en hield mezelf voor dat ik blij was als in ieder geval de tekst stand zou houden.

Waarempel, ze vonden het best een leuk liedje! Okee, er werden een paar nootjes in de coupletten gewijzigd, besloten dat het meer een wals dan een mazurka was, en we improviseerden wat muzikale tussenstukjes erbij omdat coupletten van 9 maten blijkbaar niet werken voor dansers (oeps, had ik die moeten tellen? :-X ), maar het nummer hield in de basis stand! Inclusief de onbewust erin geschreven modulatie. (“Modulatie…? Oh, eh, ja, leuk hè? XD)

Dus straks hebben we daadwerkelijk een Limburgs liedje in ons repertoire! Mijn familie kan trots op me zijn. B-)

Nieuwsgierig naar het eindresultaat? Tsja, kom over een tijdje maar naar ons luisteren dan! ;-)

De Tuinen van Appeltern

Na een hoop zoeken naar een geschikte datum en het alsnog verschuiven vanwege een agenda-oepsje, troffen Kitty en ik elkaar eindelijk weer eens. Kitty stelde voor om naar de Tuinen van Appeltern te gaan. Prima, er was mooi weer voorspeld en dankzij de zegeltjes van de Appie kregen we het tweede toegangskaartje gratis!

Ik hoopte op wat inspiratie voor de voortuin, maar qua inrichtingsideeën hebben ze daar nauwelijks wat voor. Er zijn wat voorbeelden voor achtertuinen, maar in de meeste gevallen moet je daar toch al een fors exemplaar voor hebben. De Tuinen zijn dan ook vooral fijn als je wil kijken welke planten je mooi vindt en hoe je ze in borders kunt combineren.

Oh ja, en er is kunst, her en der verspreid door de tuinen. Maar zowel Kitty als ik waren van mening dat eigenlijk alles in de categorie ‘is het kunst of mag het weg?’ viel…

Na een paar uur lekker slenteren en lunchen tussen alle plantjes en uiteraard een hoop bijkletsen, hadden we het meeste wel gezien (denk ik… een systematische route is er niet te vinden).

Natuurlijk bleef daarna een en ander aan onze vingers plakken in het winkeltje, dus konden we thuis meteen geïnspireerd aan de slag!

Het was een gezellige dag én mijn plantenbakje heeft eindelijk weer haar. :-)

Catproofing 2.0

Inmiddels heeft Sammy dik 6 weken rust gehad, vanwege zijn gescheurde kruisbanden. Nou ja, rust… voor zover mogelijk dan. Hij kon nog op de bank springen, en dat deed hij dan uiteraard ook veelvuldig – en vanaf de hoogste plek weer op de grond, mijn opstapjes negerend. In het begin liet hij het aanrecht en de diepvries nog voor wat het was, maar de afgelopen twee weken voelde hij zich blijkbaar goed genoeg om ook daar weer op te springen. En hij is af en toe uit de woonkamer ontsnapt en toch de trap op gerend. En als ik soms een seconde niet oplette wanneer hij onder toezicht in de tuin mocht, verdween hij alweer over de schutting (het zijn net kleine kinderen, hè…). :-S

Was hij dan genezen? Nope. Hij hinkt nog steeds een beetje met zijn linker achterpoot.

De dierenarts stuurde me dus door naar de specialist in Wageningen. Die constateerde dat de dierenarts alleen foto’s had gemaakt van zijn rechterknie, in plaats van ook de linker, waar hij het meeste last van had. Grom… Bovendien wilde ze toch ook echt zelf even voelen – en gezien Sammy’s humeur kon dat beter wederom onder narcose.

Anderhalf uur en driehonderdvijftig euro later stond ik weer buiten met het advies om ook nog even filmpjes te maken van hoe hij liep. Want blijkbaar was zijn rechter achterpoot voldoende door zijn lichaam zelf gestabiliseerd, maar of er nou reden tot operatie was voor de linker, was nog twijfelachtig.

Na zo’n operatie moet hij immers óók 6 tot 8 weken rust hebben. En als hij dat niet krijgt, scheurt alles wat ze in de operatie hebben gedaan, weer af. Een groot risico. Maar als je voor niks nogmaals rust neemt, dan heeft hij dus in totaal twéé keer 6 tot 8 weken binnen gezeten, waarna hij alsnog geopereerd moet worden en wéér 6 tot 8 weken binnen moet zitten. Ook supersneu voor het beestje.

Eergisteren stuurde ik de filmpjes op en gisteren belde de specialist terug. Nu ze zijn loopje had gezien, zag ze de noodzaak van opereren niet meer zo hard in. Ze adviseerde om het toch nog maar eens met rust houden te proberen.

Goed dan. Maar gezien al het gespring in mijn vorige zogenaamd cat proof-omgeving, moest ik het nu strenger gaan aanpakken, wilde ik progressie gaan zien.

Het is echt heel sneu voor Sammy, maar ik zie geen andere oplossing dan hem de komende weken op zolder opsluiten. Ik heb overwogen om de bank uit de woonkamer te verwijderen, maar ik zal dan ook op de een of andere manier een blokkade tussen de woonkamer en de keuken moeten maken, en ik heb geen idee hoe ik dat moet doen zonder dat ik er zelf ook niet meer makkelijk doorheen kom.

De zolder was redelijk snel opstapjesloos te maken. Ik heb een hoop spullen naar buiten gesleept, de legkast wat verbouwd en de slaapbank op z’n zij gezet (die kreeg ik niet in m’n eentje de trap af).

Enige probleem: de vensterbank. Daar kon hij op springen. En ik wilde niet de mogelijkheid om naar buiten te kijken blokkeren, want waarschijnlijk is dat zijn enige verzetje de komende tijd.

Dus bouwde ik een loopplank, van een lange lat waar ik drie bredere plankjes tegenaan schroefde. Om te voorkomen dat hij vanaf de zijkant op of van dat loopplankje af zou springen, zette ik er met behulp van een nietpistool wat kartonnen wanden tegenaan. En met wat L-profielen en ducttape wist ik ook kartonnen schotjes tegen de rand van de vensterbank te monteren. Gelukkig had ik net twee grote bestellingen van webwinkels binnen, dus kon ik de dozen daarvoor gebruiken. :-)

Dit is het resultaat:

Ik heb maar besloten om aan framing te doen en het vanaf nu ‘het kattenparadijs’ in plaats van ‘de zolder’ te noemen. Hopelijk voel ik me daardoor wat minder schuldig dat ik hem daar zo lang op moet sluiten.

Ik heb zoals je ziet ook mijn tv naar boven gesjouwd en een soort bankje gecreëerd, zodat ik ook wat te doen heb als ik bij hem ben en hopelijk daardoor meer tijd in het paradijs (see what I did there?) doorbreng.

Aangezien ik allerlei spullen van de woonkamer naar boven moest slepen, was Sammy uiteraard ontsnapt. En omdat hij geen trap mag lopen, is hij me uiteraard twee verdiepingen omhoog gevolgd. In ieder geval was hij uit zichzelf de zolder op gelopen, terwijl ik nog aan het inrichten was. Hopelijk maakt het het voor hem draaglijker, nu hij er uit zichzelf naartoe is gegaan, in plaats van dat ik hem erin gedragen heb.

Ben wel een beetje bang dat het er erg warm gaat worden, want alle hete lucht stijgt natuurlijk naar de bovenste verdieping. Gelukkig is er een rolluik. Ik ga aankijken hoe het gaat lopen

Misschien kan ik hem wel af en toe even mee naar de tuin nemen om te ‘luchten’, als ik écht full-time op hem let en niet ook even onkruid ga staan uittrekken of buiten ontbijten ofzo. En misschien toch maar weer dat tuigje proberen.

Zucht… Hopelijk helpt dit en is hij er hierna écht vanaf.

Slopen & recyclen

Ik had de kussenslopen van mijn favoriete dekbedovertrek al een paar keer eerder gelapt. Maar toen ik recentelijk het beddengoed verving, scheurde de boel zo open dat ik wel moest accepteren dat er nu echt niets meer aan te repareren was. Zonde, want ik vind het nog steeds een mooi dekbedovertrek en bovendien voelt het stofje superfijn aan als ik er onder lig. :-(

De overtrek voor het dekbed was wel nog prima in orde. Zonde om de hele boel weg te doen alleen omdat de kussenslopen stuk zijn. Alleen nieuwe kussenslopen aanschaffen dan maar? Mjah, niet matchende exemplaren staan ook een beetje sneu.

Hmm…. de onderkanten van de kussenslopen waren in betere staat dan de bovenkanten… Misschien kon ik de stof van de onderkanten hergebruiken als bovenkant en er gewoon een ander stuk stof tegenaan naaien als onderzijde? Zo gezegd, zo gedaan! Ik tornde de naadjes los, knipte een deel van de stof af en stikte er een stuk wit katoen uit mijn voorraad tegenaan.

Tadaaa! Kussenslopen die (hopelijk) weer even meegaan! :-)