Gisteren was het weer tijd voor een teamuitje. Het oorspronkelijke plan van de organiserende collega’s was om geheim te houden wat we gingen doen, maar daar was ik het uiteraard niet mee eens! Zul je zien, kom ik op hakken, gaan we paintballen. Kom ik op wandelschoenen, gaan we salsadansen. Nohow!
Gelukkig kennen mijn collega’s me inmiddels en vond niemand het een probleem als ik wel werd ingelicht. Maar toen verscheen ineens een mededeling in onze chatgroep over wat we gingen doen en was toch iedereen op de hoogte… Oeps, verkeerd begrepen door een van de organisatoren. Nou ja.
We gingen een ‘wie is de rat?’-spel doen, gebaseerd op tv-programma ‘Wie is de mol?’ (dat ik, volgens mij als een van de weinig Nederlanders, nog nooit gezien heb). We werden in twee teams ingedeeld die tegen elkaar moesten strijden. Maar in ieder team zat een ‘rat’ zie zo onopvallend mogelijk de boel moest proberen te vertragen.
Ik hoopte héél hard dat ik die rat niet hoefde te zijn, want ik ben echt veel te fanatiek bij dit soort spelletjes om ervoor te zorgen dat we juist falen… Maar gelukkig stond het kruisje niet op mijn kaartje.
De bedoeling was dat we door het bos gingen lopen en met behulp van een speciale app, locaties claimden door er naartoe te lopen. Per bezochte locatie kregen we quizvragen, waarmee we letters verkregen die een woord vormden, of moesten we opdrachten doen en die vastleggen op foto. En we moesten ook op de foto’s van de andere groep stemmen, die we via die app ontvingen.
Op zich een erg leuk opgezet systeem, maar uiteraard had ik meteen commentaar op de onduidelijke interface van de app waar ik niet goed mee overweg kon, dus scoorde ik gelijk ‘rattenpunten’ omdat ik de boel vertraagde.
Toen op een gegeven moment een collega haar telefoon 10 meter van een steile helling liet glijden en het even duurde voordat we die terug hadden, was zij uiteraard gelijk door mij verdacht. Maar achteraf bleek dat écht een ongelukje te zijn geweest! XD
Het spel heeft een hoop leuke groepsfoto’s opgeleverd en mijn team heeft uiteindelijk ook gewonnen! Gelukkig maar voor mijn baas, die in mijn team zat en tot nu toe structureel ieder teamuitje winnaar was of bij de winnende partij zat.
Ik was ook blij met mijn andere teamgenoten, want iedereen heeft wel min of meer zijn best gedaan (zelfs de rat, die haar taak ook maar moeilijk vond) en ik vond in een van mijn andere collega’s een goede medestander in het actief bedenken van tactieken om de tegenstander te verslaan (zoals eerst naar de locaties gaan die maar door één team te claimen waren, de groep even opsplitsen voor het efficiënter claimen van locaties en de vragen beantwoorden tijdens het lopen ipv daar uitgebreid voor stil te blijven staan). Fijn, want dat heb ik ook wel eens anders meegemaakt.
Na twee uur door het bos racen waren we allemaal hongerig en zijn we uitgebreid gaan dineren in een nabij gelegen restaurant.
Volgend jaar mei ga ik weer naar een Victoriaans LARP-evenement. Mijn personage is ‘middle class’ en dus moet ik in ieder geval een outfit hebben voor overdag. Avondkleding is ‘optioneel’. . . . Right. We weten allemaal wat dat betekent…
Aangezien het een 24-uurs evenement is en het spel dus ook ‘s nachts doorgaat (euh… dat had ik even over het hoofd gezien bij inschrijving, maar mijn personage kan natuurlijk ook gewoon een ochtendmens zijn met een slecht humeur als je haar ‘s nachts wakker maakt), moeten deelnemers ook verplicht een passende ‘night gown’ hebben.
Nou kan ik wel zelf zo’n ding gaan zitten naaien, maar om eerlijk te zijn voelde ik me daar niet heel erg voor gemotiveerd. Natuurlijk, ik kan helemaal los gaan met kantjes en ruches enzo, maar ik wil eigenlijk gewoon iets simpels waar ik fatsoenlijk in kan slapen.
Dus keek ik eens op Marktplaats. En jawel, daar werden diverse ‘vintage’ nachtjaponnen en nachthemden aangeboden. Deze scoorde ik voor €10 (na wat afdingen vanwege een gat onder de oksel):
Voor dat bedrag kan ik het zelf niet eens naaien denk ik. Dus nu heb ik meer tijd en budget over om in de jurk te steken.
Okee, het is geen authentiek Victoriaans model. Maar voor nachtkleding die (hopelijk) weinig mensen zullen zien maakt me dat niet zo heel veel uit. Bovendien zijn de Victoriaanse modellen volgens mij hoog gesloten bij de nek en dat lijkt me helemaal niet lekker slapen.
Ik heb wel nog even dat gat onder de oksel moeten stoppen en bovendien heb ik twee extra knoopjes en knoopsgaten toegevoegd, want de boel stond wel heel erg open. Maar hierbij is één ding van mijn ‘to sew’-lijst gelijk afgevinkt!
Als je een professionele band wil zijn, moet je natuurlijk ook professionele foto’s hebben – o.a. voor promotie van je optredens, voor op Facebook en voor je website. Dus planden we een fotoshoot in! Bij Ork, die ik destijds ook had ingeschakeld voor de fotoshoot voor Tweedledum & Tweedledee (en niet te vergeten mijn trouwdag en kitteh-shoot).
De planning van de shoot had nog wat voeten in de aarde. Eigenlijk zouden we hem eind juli houden, maar toen bleek Patricia’s knie-operatie daar vlak voor ingepland te worden. En met krukken een steile berg (onderdeel van het plan) ophobbelen werd haar sterk afgeraden door haar fysiotherapeut. Okee, verplaatsen dus.
De week voor de herplande shoot hadden we repetitie. Toen Patricia en ik het er over hadden, trok Wouter een beetje wit weg. Oeps… vergeten in de agenda te zetten en nu stond er een optreden gepland. Argh!
Weer verzet dus. Nu werd het alleen krap qua hoeveelheid licht die er ‘s avonds nog was en het grote risico op slecht weer. En omdat we geen back-updatum meer konden plannen, was het nu of nooit.
Gelukkig was het gisteravond droog en arriveerde iedereen daadwerkelijk op tijd bij Ork’s fotostudio. Eerst hebben we de buitenshoot gedaan. De heuvel die daarvoor nodig was lag zowat bij hem om de hoek, dus dat was makkelijk. Toen het te donker werd zijn we naar de studio gegaan om de individuele close-ups te maken.
Ik ben echt superbenieuwd naar het resultaat! In de previews die we op Ork’s camera zagen, zag het er al super uit, dus als er straks (flink wat) bewerkingen overheen zijn gegaan, moet het helemaal mooi zijn.
Ik vrees alleen een beetje voor mijn individuele foto’s. Uiteraard vind je van jezelf dat je er nooit leuk op staat en daar komt nog bij dat ik een heel glimmende huid heb. Thuis had ik al een flinke laag foundation aangebracht, maar het was zo warm onder de studiolampen dat ik alsnog glom. Bovendien is een doedelzak – en met name de borderpipes variant – een heel moeilijk instrument om leuk vast te houden (of neer te leggen): er steken aan alle kanten pijpen uit en de zak zit of in de kreukels, of loopt leeg tijdens het plaatjes schieten. Toen hij op de grond lag tussen onze andere instrumenten leek hij een beetje op roadkill… Maar goed, ik ga het zien. Er zal er toch vast wel ééntje tussen zitten waar ik tevreden over ben?
Hoe dan ook kunnen we allemaal niet wachten om de eerste versies te zien! Daarna moeten we een selectie gaan maken welke definitief bewerkt gaan worden, dus dat wordt moeilijke keuzes maken en nog meer wachten. Maar dan hebben we ook wat en is er weer een vinkje gezet in de opstart van onze band!
Toen ik vorige week zondag terugkwam van Middeleeuws Ter Apel, heb ik alleen maar mijn toiletspullen en de spullen die (af)gewassen of gedroogd moesten worden uitgepakt. De rest van de meuk liet ik lekker in de gang staan, want vrijdag kon ik alles weer inladen voor het Stellingen festival in Appelscha!
Het was een middeleeuws/fantasy-getint evenement op een dorpsplein. Op zich heel gezellig, maar er waren wel wat uitdagingen.
De tent moest dus op dat dorpsplein in plaats van op een grasveld neergezet worden. Argh, argh en argh. We hadden speciale haringen meegenomen, maar dat maakte het erin hameren niet heel veel makkelijker. Uiteraard liep precies op de plek waar mijn tent moest komen ook nog een soort decoratief paadje, waar geen haringen in konden, dus ik heb mijn tent 3x moeten herpositioneren zodat ik om dat paadje heen kon werken. En toen bleek dat er direct naast het pad ook geen haring de grond in te krijgen was. Grommerdegrommerdegrom… Alleen met wilskracht is die tent opgezet.
De eerste dag was het weer prima, maar zondag stak de wind op en bleef de zijkant van mijn tent loswaaien, want de cruciale hoek-haring had ik er dus niet in gekregen en de wind trok de overige haringen gewoon een voor een uit de grond. Uiteindelijk heb ik onze waterton maar op mijn tentdoek gezet om te voorkomen dat mijn tent wegwaaide.
Het was ook even zoeken naar een goed plekje om op te treden, want het programma was behoorlijk volgepland. Er waren twee podia, waarvan een versterkt, waar om en om iets te doen was. Wij moesten niet alleen op die plekken spelen volgens een vast programma, maar ook tussendoor op het terrein. Dat marktplein was alleen wat klein, waardoor we eigenlijk nergens goed konden spelen zonder met onze doedelzakken geluidsoverlast voor anderen te veroorzaken, of zelf gestoord te worden door de versterkte podiummuziek. Maar we hebben ons flexibel opgesteld en zo veel mogelijk afgestemd met de andere aanwezigen. En we zijn De Soete Inval, dus hoe meer zielen, hoe meer vreugd: we hebben een optreden van een andere entertainer muzikaal ondersteund, publiek verzameld voor een goochelaar en hem vervolgens de boel laten overnemen, en samengespeeld met andere muzikanten waaronder iemand die didgeridoos demonstreerde!
Nog meer uitdaging: de gemeente had een oepsje gedaan en per ongeluk aan twee verschillende evenementen een vergunning verstrekt voor dit weekend. Op zaterdag vond er direct naast het marktplein dus ook een wandelevenement plaats, waardoor we ‘s avonds werden getrakteerd op versterkte Nederlandstalige hoempa-muziek, een country-band, en konden meezingen op nummers als ‘These boots are made for walking’. Ach ja. We hebben wederom zeer flexibel besloten aan de andere kant van het terrein op te treden in plaats van op het volgens het programma aan ons toegewezen plekje. Wel echt vervelend was dat het café aan de overkant het nodig vond om tot half 4 ‘s nachts snoeiharde stamp-muziek te draaien, waardoor een groot van deel van degenen die op het terrein overnachtten, weinig slaap heeft gehad. :-/
Het festival werd pas voor de tweede maal georganiseerd, dus er waren nog wel wat meer leerpuntjes, maar de organisatie was erg vriendelijk en enthousiast en deed ontzettend haar best. Het oepsje met de volle Dixies (blijkbaar waren die alleen bedoeld voor ‘s nachts en hadden we overdag de toiletten in de naburige horeca moeten gebruiken) werd opgelost door per direct nieuwe Dixies te laten aanrukken, dus er was de tweede dag toch geen nachtelijke nood.
En dan waren er nog een hoop ‘bijzondere’ mensen op het festival. Je kent ze wel, mensen die ontzettend veel energie vreten. Maar ook een meisje met een verstandelijke handicap, die continu aandacht kwam vragen. En het is niet zo handig als je probeert op te treden en er iemand tijdens het spelen tegen je aan staat te schreeuwen en je probeert mee te trekken om een konijn te zoeken. Vriendelijk uitleggen dat je niet kon praten als je muziek maakte kwam niet over, dus dat werd op een gegeven moment wel erg vervelend.
Maar ondanks alle uitdagingen heb ik een positief gevoel overgehouden aan het weekend. We hebben het droog gehouden (dat scheelde echt niet veel tijdens het afbreken), het publiek was enthousiast en we hebben gezellig samengewerkt en gesocialized met andere deelnemers. En ik mocht weer eten bietsen bij Micha, omdat er onvoorzien toch geen avondeten op zondag voor ons was geregeld. Burp. Een geslaagd evenement dus!
Als je langs de straat speelt voor voorbijgangers, is het belangrijk om je eenmaal verzamelde publiek niet weer kwijt te raken. Dat gebeurt onder andere als je te lang wacht met het inzetten van het volgende liedje. Je moet dus een lijstje in je hoofd hebben zitten, anders speel je steeds hetzelfde en dat is ook niet leuk. Maar ja, we hebben met de Soete Inval best wel wat nummers en er komen er regelmatig bij, dus die lijst zit niet echt in ons hoofd.
Toen ik nog met Tweedledum & Tweedledee speelde, hadden we daar een oplossing voor bedacht: een spiekbordje. (Niet alleen om te zien wat het volgende nummer was, maar ook wat de eerste maten van dat nummer waren, want een melodie bij een titel herinneren is soms ook nog een uitdaging…). Dus besloot ik dat ook bij mijn huidige clubje te introduceren.
Met een kleine toevoeging, want we moesten ook nog een plekje hebben om onze visitekaartjes uit te stallen. En heel soms willen mensen ons wat geld toestoppen als bedankje. Tot nu toe probeerden ze ons dat tijdens het spelen te overhandigen (niet praktisch) of mikten ze het in onze bolderkar met instrumenten (waardoor het kwijtraakt).
Dus zaagde ik wat plankjes die ik beschilderde en aan elkaar bevestigde, en monteerde ik aan de voorkant ook een klein bakje. Wel op de Lenny-methode, dus schots en scheef, want hout recht zagen is een van de weinige dingen die ik echt niet schijn te kunnen leren… :-S Tot slot nog een laagje lijnolie erover en klaar!
Het spiekbriefje is dankzij de punaises makkelijk vervangbaar. Ik heb even overwogen om er zo’n doorzichtig klapperhoesje op te bevestigen waar we het briefje in kunnen schuiven, zodat het ook beschermd is tegen regen. Maar als het echt regent, kunnen we toch niet spelen. Dus liever een paar keer opnieuw moeten printen vanwege uitgelopen plekjes door wat druppeltjes, dan overduidelijk niet-middeleeuwse materialen gebruiken leek me.
En ik heb ook maar gelijk een ophangsysteem voor natte tentdoeken in de garage geïnstalleerd. Ga ik waarschijnlijk vaker nodig hebben…
Middeleeuws Ter Apel is toch wel een van mijn favoriete middeleeuwse evenementen. Het voelt zo vertrouwd en ze slagen er in om echt een dorpsgevoel te creëren rond het klooster. Je zou in principe het publiek gewoon weg kunnen laten en dan is het nog steeds een geweldig festival.
We stonden dit jaar samen met Campvere / Slag ende Stoot op het terrein, dus dat was sowieso erg gezellig. Maar het was ook weer een heerlijk weerzien van allerlei bekenden, al heb ik vanwege ons drukke programma niet zo heel veel vrije tijd gehad om even te gaan buurten.
Dit jaar was de 25e editie dus werd er flink uitgepakt, met onder andere extra veel muziekgroepen. Om de boel een beetje goed te laten verlopen was er ook een programma waar we ons aan dienden te houden, alleen hield het programma zich niet aan zichzelf en bovendien bleken er meerdere versies te circuleren, waardoor wij soms tevergeefs zaten te wachten op aflossing door een andere groep, of een andere groep tevergeefs op ons zat te wachten om samen te spelen. XD Ach ja.
Ons eigen groepje was weer letterlijk de zoete inval, want onze gebruikelijke slagwerker kon niet en was vervangen door maar liefst twee andere slagwerkers, die ik voor het eerst ontmoette. En Jan was er ook weer bij. Omdat de G-doedelzakken nogal ontstemden, speelden de anderen vooral op hun C-doedelzakken. Die heb ik niet, dus ik moest ineens alle liedjes ter plekke een paar noten omhoog transponeren. Gelukkig ging het me redelijk goed af en heb ik ook wat kunnen oefenen met het improviseren van een tweede stem.
foto door Kor Bakker
Er moest sowieso wat geïmproviseerd worden, wat op de tweede dag viel er midden op de dag een fikse bui, waardoor we even niet hebben kunnen spelen. Dat wil zeggen: waardoor we even niet in de normale samenstelling met doedelzakken konden spelen. Ik stelde op een gegeven moment maar voor oom een liedje te gaan zingen met draailier- en pommerbegeleiding onder een van de luifels, want zo tetterden we niet gelijk alle aanwezigen weg. Dat sloeg aan en trok ook nog wat andere loslopende muzikanten aan en voordat we het wisten stond het proppievol onder onze luifel met allemaal zingende en musicerende mensen! Heel gaaf!
We mogen echt nog van geluk spreken met het weer, want voor zaterdag was zelfs onweer en hagel voorspeld, maar die eerste dag is het tijdens openingstijd bijna volledig droog gebleven. Ik moet nu wel de tentdoeken in de garage laten drogen, maar dat komt wel goed. En al die modder… ach, ik heb het wel eens erger meegemaakt. En ik had gelukkig een tweede paar kousen bij me.
Heerlijk, zo’n zondag waarop je even lekker dingen gedaan kunt krijgen.
Wat ik gisteren heb gedaan:
De zolder opgeruimd/heringericht en de krabpaal weer opgebouwd (aangezien Sammy inmiddels weer mag springen en klauteren).
De regenton die ik voor mijn verjaardag kreeg, geïnstalleerd. Gelukkig had ik nog een paar tegels over van het oude terras van mijn achtertuin en kon ik ook de drie loze tegels die in de voortuin lagen, recyclen. De vulautomaat van de vorige bewoners zat nog in de regenpijp, dus daar hoefde ik niet in te zagen; ik hoefde er alleen maar voor te zorgen dat ik op de juiste hoogte een gat van het juiste formaat in de ton boorde.
Vogelhuisjes (waarvan eentje ook een verjaardagscadeau) opgehangen. Nu maar hopen dat de mussen het goed genoeg vinden.
Een nieuwe lichtschakelaar in de slaapkamer geïnstalleerd. Het oude afdekraampje was van ellende gedesintegreerd en van de muur geflikkerd, en bleek dermate oud dat het model niet meer leverbaar is. Dus kon ik ook een nieuwe inbouwschakelaar aanschaffen en monteren – zucht. Helaas kon ik ook niet de afdekraampjes en schakelaars vinden die de vorige huiseigenaren hadden gemonteerd toen ze andere oude exemplaren vervingen (ik dacht: laat ik die maar nemen want anders heb ik drié verschillende soorten in huis). Degene die ik besteld had bleek echter voor geen meter te lijken en was nog lelijk ook (op het plaatje in de webshop zag ‘ie er veel beter uit), dus ik heb weer een nieuwe besteld – alsnog maar een ander model.
Jammer genoeg moet ik dus nog heel even wachten voordat ik dit klusje helemaal kan afronden, maar de laatste stap is gewoon een kwestie van de boel erop schroeven / erin klikken en daar hoeft de stroom er niet meer voor af.
Voor Josh’ verjaardag gingen we gisteren naar Kasteelpark Born, waar we al vaker waren geweest, om naar de dieren te kijken en de speeltuin in te gaan. (Ik heb een kameel uit mijn hand laten eten en maar liefst drie kleine kinderen, waarvan twee wildvreemden, op het springkussen geëntertained, goed hè??)
Daarna gingen we naar Zwusje’s huis en was het tijd voor taart en cadeautjes!
Het is natuurlijk het leukst om zelfgemaakte cadeautjes te geven, maar voor babies en beginnend peuters is het een stuk makkelijker om iets te bedenken dan voor een kind op deze leeftijd. Gelukkig kreeg ik van Zwusje een verlanglijstje waar ‘Mega Mindy masker & cape’ op stond. “Niet een heel verkleedpak?”, was uiteraard mijn eerste gedachte. Maar eigenlijk is dat ook wel logisch. Het moet maar net de maat van een 3-jarige hebben en ze groeien er zo snel uit dat het eigenlijk zonde is. Terwijl alleen een cape en masker wel jaren mee kunnen gaan, en voor de fantasie van een kind ruim voldoende zijn om zich Mega Mindy te wanen. Roze legging en longsleeve eronder (waarvan ik weet dat ze ze heeft), en gaan!
Ik dacht in eerste instantie dat zo’n masker en cape wel een kant-en-klaar setje zou zijn, maar dat was niet het geval. Het masker kun je los kopen, maar niet de cape. Toen ik ging opzoeken hoe die cape van Mega Mindy er dan precies uitziet, begreep ik ook waarom: het is niet meer dan een lullig geel stukje stof. Oh. Ik heb zelfs filmpjes bekeken om haar rug goed te kunnen bekijken, omdat ze op afbeeldingen alleen maar van voren te zien is, maar ik kon er echt niet meer van maken.
Dat zit natuurlijk supersnel in elkaar om zelf te maken, maar is ook wel een beetje sip. Als de rest van het pak ontbreekt, moet er op z’n minst wel een Mega Mindy-logo op, besloot ik. Sowieso moest ik de cape aanpassen, want hij zit zo te zien aan haar pak vast en dus moest er op de een of andere manier een sluiting komen. Ik moest wel een paar keer slikken om deze wijzigingen te accepteren. Details matter – zo wordt Josh toch nooit een goede cosplayer of re-enacter?! Maar vooruit, voor een driejarige gaat het zoals gezegd toch vooral om het idee.
In mijn stoffenkast vond ik een restant gele stof die groot genoeg was om er een capeje uit te maken. Maar voor het logo had ik ook roze nodig. Roze stof… nope, dat komt niet zo veel voor in mijn kast! Het enige dat ik had was een restant van mijn pink fluffy unicorn-pyjama. Maar dat was lichtroze en bovendien stretchstof. En appliceren met stretchstof is een drama, weet ik van al die badstoffen babydoeken en slabbetjes die ik massaal heb genaaid. Maar ja, om nou een nieuwe lap te kopen voor die paar vierkante centimeter die ik nodig had… ik probeer mijn kast leger in plaats van voller te krijgen!
Dus toch maar geprobeerd, in de hoop dat het niet-stretchende geel dat ik er tegenaan naaide, wat zou compenseren. Niet dus. Het trok zoals gevreesd van alle kanten bij elkaar en dus is het logo niet echt mooi geworden.
De lengte van de cape heb ik op de gok gedaan, want ook al ben ik niet de grootste, mijn paspop is niet representatief voor de lengte van een kind. Mjah, heel nauw komt het toch niet, als het geen cosplay-kwaliteit hoeft te zijn.
Als sluiting had ik eerst een geel koordje bedacht, maar zou dat wel lekker zitten? En veiligheid is bij kinderen natuurlijk ook belangrijk – zou ze zich er niet aan kunnen ophangen ofzo? Ik heb geen idee op welke leeftijd welke risico’s spelen. En omdat je toch niet op je geweten wil hebben per ongeluk je petekindje vermoord te hebben met je cadeau, koos ik toch maar voor een reepje stof dat met een klittenbandje vast kan.
Het resultaat:
En daar zat dus ook nog een roze masker, kant-en-klaar gekocht, bij.
De outfit was een succes, want ze wilde hem gelijk aan en heeft er lekker in rondgerend!
En omdat ik nou eenmaal peettante ben, heeft Josh ook nog een kassa gekregen. Mijn vader heeft namelijk vroeger voor Zwusje en mij een heus winkeltje getimmerd en Zwusje gaat dat binnenkort weer opbouwen voor Josh. We hadden daarin o.a. zo’n Fisher-Price-kassa die waarschijnlijk iedereen in die tijd had (OMG hij blijkt nog steeds verkocht te worden!). Die is ook nog steeds leuk, maar het model was al ouderwets toen wij nog jong waren. Inmiddels is het toch echt tijd voor iets dat beter past bij de 21e eeuw. Dus nu heeft ze een systeempje met… weegschaal, pinautomaat, toetsenbord met display en werkende rekenfunctie en een heuse barcodescanner die echt bliept! B-)
Er waren ook varianten met minder opties en bijvoorbeeld een scanner die niet echt bliepte, maar dat leek me nou juist het leukste van het ding. En jawel hoor, de kassa was in zijn geheel een succes, maar dat bliepen door te scannen vond Josh helemaal the bomb! Alles in de buurt (waaronder opa’s hand) werd minimaal 20x gescand.
Mooi. Ik begin wat van kinderen te begrijpen vermoed ik. (Of wat ik zelf leuk vind komt erg goed overeen met wat kleine kinderen leuk vinden. :-P)
Vanochtend voor de 873e keer met Sammy naar de dokter geweest. Er was weer een nieuwe specialist bij de kliniek en die wilde hem toch ook even zelf gezien hebben. Zucht. (Heb gelukkig wel weten te bedingen dat dit consult gratis was – het is niet mijn probleem dat hun personeel wisselt, toch?)
Maar deze gaf me gelukkig een hoop vertrouwen: ze vertelde me dat Sammy geen pijn heeft, ook al loopt hij nu wat mank. Het is alsof hij gewoon te grote schoenen aan heeft, volgens haar. Niet zo handig, maar opereren vindt ze niet nodig. Alleen als hij zijn poot echt niet meer gebruikt, is dat een teken van pijn en moet er alsnog worden geopereerd.
En daar ben ik blij om, want al gun ik hem een gewoon loopje, hij heeft de afgelopen maanden bewezen geen rust te kunnen nemen, ook niet als ik hem opsluit, dus ik vrees dat hij in de herstelperiode na de operatie de boel weer gewoon opnieuw zou afscheuren waardoor de operatie voor niks zou zijn geweest. En 8 weken in een bench is ook onwijs zielig.
Okee dan, Sammy moet het hier dus maar mee doen. Hij mag nu weer door het huis lopen en naar buiten. Maar die schutting is best hoog en springen doet hij weliswaar ondanks zijn belemmeringen, maar niet van harte. Ik wil niet dat hij steeds hard neerkomt als hij op de heen- en terugweg van de schutting springt. Dus heb ik het hem wat gemakkelijker gemaakt om de tuin te verlaten.
Je moet wat over hebben voor je kat…
(Overigens moet ik vrijdag toch weer terug naar de kliniek. Want de specialist zei dat er misschien wél wat te doen was aan de structurele prut in zijn oogje, ook al zei de dierenarts dat het waarschijnlijk iets chronisch is. Dus nu staat er een afspraak met een oogspecialist. :’-) )
Hoera, vandaag ben ik 40 jaar geworden! Zo’n mijlpaal kun je op twee manieren vieren: jezelf verstoppend onder de dekens in de hoop dat de dag stilzwijgend aan jou en je kennissen voorbij gaat, of met een grote fuif. Ik opteerde voor het laatste. En wat een goede keuze was dat!
De planning van het feest begon al in januari, want als je een locatie en bands wil hebben, moet je daar niet te lang mee wachten. Die locatie vinden was een behoorlijke uitdaging, want bijna overal ben je verplicht om minimaal ook drankjes af te nemen en dat loopt dan kostentechnisch behoorlijk uit de hand. Of de huurprijs is weer enorm hoog. Gelukkig vond ik uiteindelijk in Nijmegen een scoutingvereniging die zijn gebouw tegen een betaalbaar bedrag ook aan niet-scoutinggroepen wilde verhuren. Enige nadeel was dat we na 10 uur ‘s avonds buiten geen lawaai meer mochten maken, dus een sessie om het kampvuur zat er niet in, maar dat was de enige concessie die ik aan mijn plan hoefde te doen. (Ere aan wie ere toekomt: het concept voor het feest heb ik schaamteloos gejat van Jolanda en Tim, want beter goed gejat dan slecht verzonnen.)
Het voordeel van muzikant zijn is dat je een hoop andere muzikanten kent. En dat die dan ook nog eens bereid zijn om tegen een vriendenprijsje of zelfs gratis te komen optreden. En die zelfs bereid zijn om daarvoor van een balfolkfestival terug te komen of er een LARP-evenement voor af te zeggen. <3 Ik had dus maar liefst drie bands, in verschillende genres! De iPaddies speelden Ierse muziek tijdens en na de potluck maaltijd, Paracetamol gaf samen met mij dansuitleg en daarna een optreden waar mijn gasten Balfolk in praktijk konden toepassen, en Kapitein Dekzeil & de Hutkoffers sloten af met pop/rock-covers tijdens hun allereerste optreden ooit!
In eerste instantie had ik zelf ook nog met Androneda willen spelen, maar Wouter wist niet zeker of hij kon komen en bij nader inzien was het programma ook al erg vol. En ik wist ook niet of het voor mezelf te druk zou worden, want als gastvrouw ben je natuurlijk een groot deel van de tijd aan het regelen, ontvangen, uitzwaaien en je gasten aan het entertainen. Achteraf gezien was het goed dat ik zelf niet heb opgetreden, maar ik had wel best een nummertje met de iPaddies mee kunnen spelen. Nou ja. Ik ben heel blij dat ik zelf heb kunnen genieten van mijn feestje. Want ja, ik was veel bezig, maar ik heb ook lekker kunnen dansen, eten en kletsen.
Met dank aan al mijn fantastische gasten! Want jeuj, wat was het leuk en gezellig! Het voordeel van je eigen feestje is natuurlijk dat je alleen maar mensen uitnodigt die je leuk vindt, dus dat komt sowieso goed, maar iedereen heeft ook zo hard zijn best gedaan om me te helpen! Zelfs zonder dat ik het hoefde te vragen kwamen mensen helpen bij het opbouwen, afbreken en schoonmaken. Dat was nodig, want het was toch wel wat meer werk dan ik vooraf had ingeschat.
Mede door wat slechte communicatie vanuit de locatie, want mij was bijvoorbeeld verteld dat de luiken open zouden zijn (niet dus, moesten we er zelf een voor een af halen en naderhand weer terug ophangen, dat er toiletpapier aanwezig zou zijn (was er ook, maar niet genoeg voor 60 personen… lang leve Bob die even naar de supermarkt is gereden voor Woezel & Pip-toiletpapier ), er stond ineens een koelkast op de plek waar ik een band had gepland, etc. Maar dankzij mijn fantastische familie en vrienden is het helemaal goed gekomen. En nog beter dan ik het zelf in mijn eentje had kunnen doen – zo bleken o.a. de professionele lichtsnoeren die ik van mijn schoonbroer had geleend, buiten zelfs hoog in de vlaggenmast te zijn gehesen. En ook al was tegen twaalf uur ‘s nachts het grootste deel van de mensen al naar huis, het overgebleven clubje heeft direct de handen uit de mouwen gestoken en zelfs de toiletten gepoetst en dergelijke, zodat ik de sleutel ‘s nachts op weg naar huis gewoon bij de beheerder in de brievenbus heb kunnen kiepen en vandaag niet eens meer terug hoefde naar de locatie! <3
Ik hou van mijn vriendjes. Echt. Ik weet gewoon dat ik er op kan vertrouwen dat het goed komt. Dat ze de locatie niet slopen, dat ze niet asociaal dronken worden, dat ze zelfstandig genoeg zijn om hun apparatuur neer te zetten zonder mij iedere twee minuten aan te klampen met een vraag. Het zijn ook de hele kleine dingetjes. Zoals dat blijkbaar iedereen netjes heeft gekeken of er al een fles open was voordat hij een nieuwe aanbrak. Ik had verwacht aan het eind van de avond met meerdere open flessen wijn, frisdrank etc. te zitten, maar niets was minder waar.
En het zijn de grotere dingen. Maar liefst twee van de drie bands speelden een liedje speciaal voor mij! Paracetamol had vorig jaar op Castlefest beloofd een liedje voor me te schrijven en dat hebben ze gisteren voor het eerst gespeeld (de ‘Scotty voor Lennish’ ). Ik danste erop met Bob terwijl iedereen keek en ik heb halverwege maar even geroepen dat anderen ook heus mee mochten dansen, want het begon een beetje te voelen als de openingsdans op een bruiloft. XD Daarnaast had Kapitein Dekzeil & de Hutkoffers een nieuwe tekst geschreven op het nummer ‘A whole lotta woman‘ van AC/DC die over mij ging! Tijdens de uitvoering ervan werd ik door Bob (een andere, we hadden er twee ) en Ro op de schouders genomen en horizontaal door de zaal gedragen. Nou, dan voel je je wel jarig hoor! Gelukkig vind ik het niet gênant om in het middelpunt van de belangstelling te staan. XD
Ik ben sowieso schandalig verwend. Ik had mijn gasten gevraagd om in plaats van cadeautjes, eten voor de potluck mee te nemen. Maar natuurlijk vonden diverse mensen dat niet genoeg en kreeg ik toch nog wat. Ik heb zelfs cadeautjes gekregen van mensen die helemaal niet konden komen! Een pakketje per post, mensen die bloemen of zelfgemaakte snaai aan de deur langs kwamen brengen, een presentje vanuit Boombal meegegeven aan bandleden… wauw, wat lief!
Van een regenton (paste niet op de foto) tot een mondharp, van een antiek Victoriaans portemonneetje tot een Alice in Wonderland zakhorloge, en van Exploding Kittens tot, jawel, een Crazy Cat lady action figure! Mijn vrienden weten waar ze me blij mee maken.
Ik had me vooraf een beetje zorgen gemaakt of al die verschillende mensen wel een beetje zouden minglen. Er waren familieleden, LARP’ers, re-enacters, muzikanten, balfolkers, buren, oud-collega’s, studiegenoten, en meer. Aangezien verschillende mensen me vooraf hadden gevraagd welke andere gasten ze er zouden kennen, en er ook mensen zouden komen die zo goed als niemand kenden, bedacht ik dat ik ze een stukje op weg ging helpen met ‘conversatiekaartjes’ en ‘kennismakingsbingo’. Geen idee in hoeverre mensen daadwerkelijk gebruik hebben gemaakt van deze spelletjes, maar voor zover ik kon beoordelen heeft iedereen zich uitstekend vermaakt. Er zijn zelfs recepten en e-mailadressen uitgewisseld dankzij nieuw gelegde contacten, en volgens mij hebben we er dankzij de dansuitleg ook weer een paar enthousiaste balfolkies bij.
Wie ik ging uitnodigen is wel een behoorlijk hoofdbreken voor me geweest, moet ik bekennen. Als je je verjaardag thuis viert, moet je heel selectief zijn vanwege het formaat van je woonkamer. Yay, dacht ik, met zo’n groot feest kan ik eindelijk iedereen uitnodigen! Maar ook dan is er een beperkte capaciteit aan je locatie en budget, dus moet je alsnog keuzes maken. Veel mensen ken ik via een clubje – als je bepaalde mensen daarvan uitnodigt, moet je dan ook de anderen daarvan uitnodigen? En bij welk huis eindig je met het uitnodigen van buurtgenoten? En om het mezelf nog lastiger te maken, heb ik ook juist wat mensen uitgenodigd die ik alleen oppervlakkig ken, maar eigenlijk nooit spreek. Bijvoorbeeld omdat ik ze alleen op evenementen zie. Hen heb ik juist uitgenodigd om ze wat beter te kunnen leren kennen (nou ja, voor zover mogelijk als je tussen al je gasten aan het heen en weer rennen bent, maar dan mogen ze het in ieder geval beschouwen als een toenaderingspoging met de betekenis ‘hee, jij lijkt me aardig’). Heel eng, want wat zouden die mensen denken als ze van mij een uitnodiging kregen? Uiteindelijk heb ik besloten dat ik me er maar gewoon niet druk om moest maken en moest uitnodigen wie ik wilde – het was immers mijn feestje. Waarschijnlijk zijn er mensen die verbaasd zijn dat ze geen uitnodiging hebben gehad, en waarschijnlijk zijn er mensen die het vreemd vonden dat ze wel werden uitgenodigd, maar het zij zo.
Gelukkig was de opkomst relatief hoog – normaal gesproken komt maar eenderde van de genodigden opdagen op mijn verjaardag (tsja, als je in de zomer jarig bent zijn mensen domweg op vakantie of op festivals) en nu is de helft komen opdagen, dus dat vind ik een goede score. En 60 personen was echt wel ruim genoeg om de tent vol te hebben.
Ook nog zo’n dilemma: hoeveel moet je inkopen? Niet iedereen had gereageerd, dus er zouden ‘ongeveer 50 tot 80 mensen’ komen. Hoeveel drank en snacks haal je daarvoor? Een horecaregel is 8 drankjes per persoon, maar mijn ervaring is dat dat te veel is. Want niet iedereen blijft de hele avond – mensen met kinderen gaan veel eerder weg. En los van de totale hoeveelheid: hoe moet de verhouding bier/wijn/fris/etc. zijn?? Gelukkig blijk je bij de AH je teveel gekochte spullen achteraf weer terug te mogen brengen, dus kocht ik maar gewoon meer in dan ik nodig dacht te hebben.
En het is helemaal goed gekomen! Alleen de Spa & Fruit was echt op (vanwege het warme weer waarschijnlijk) en van al de andere drank was er maar in beperkte mate wat over. Wel stonden er nog veel snacks. Zelfs mijn zelfgebakken muffins, waarvan ik dacht dat ze in no-time verdwenen zouden zijn omdat ik er maar 24 had gemaakt, stonden er nog voor een groot deel! Geen idee waarom. Was de potluck-maaltijd zo vullend geweest? Hadden mensen geen honger vanwege de warmte? Had ik nog meer schalen buiten moeten zetten ipv binnen? Of kan ik gewoon echt niet bakken? Nou ja. Er heeft vast niemand honger geleden. (Oh ja, excuses aan degenen die geprobeerd hebben om koffie te drinken. Het dekseltje van de kan was niet te vinden, dus heeft Zwusje dapper met ducttape geMacGuiverd aan de filterhouder om toch de koffie te laten doorlopen, wat resulteerde in een overstroomd filter… het was mijn idee en helaas zijn niet al mijn ideeën briljant )
Oh, en de weergoden verdienen ook heel veel dank! Eind augustus kan het zowel bloedheet zijn als keihard regenen, dus ik moest een locatie hebben waar je zowel binnen als buiten kon zitten. Maar buiten is natuurlijk veel leuker. En hoezee, het was heerlijk weer! De grootste hitte was al voorbij toen het feest om 6 uur startte en we hebben tot aan het einde buiten kunnen zitten. De eerste twee bands speelden voor 10 uur en hebben dus ook lekker buiten muziek kunnen maken. Ik had het niet beter kunnen treffen.
Vandaag loop ik dan ook al de hele dag met een big smile rond op mijn gezicht. Wat voel ik me blij, geliefd en tevreden! Het was een topfeestje en het voelde echt als een feestje voor vrienden, door vrienden. Ik heb een hele hoop mensen enorm veel plezier zien hebben en achteraf heel veel blije bedankjes gehad. Supertof toch, om vrienden helemaal los te zien gaan op een liedje, of je buurvrouw enorm enthousiast te zien balfolken?? <3 Als ik 50 word, dan moet er dus maar weer een groot feest komen (ja, ieder jaar is ook leuk, maar dat laat mijn portemonnee niet toe. Er zijn gelukkig genoeg andere manieren om van deze levensfase te genieten. )
Oh ja, en uiteraard zijn er altijd wat gevonden voorwerpen. Dus mocht je een of meerdere onderstaande objecten herkennen, geef even een gil en dan regelen we dat ze weer thuis komen.
Een geslaagd evenement dus!
), er stond ineens een koelkast op de plek waar ik een band had gepland, etc. Maar dankzij mijn fantastische familie en vrienden is het helemaal goed gekomen. En nog beter dan ik het zelf in mijn eentje had kunnen doen – zo bleken o.a. de professionele lichtsnoeren die ik van mijn schoonbroer had geleend, buiten zelfs hoog in de vlaggenmast te zijn gehesen. 
