Moresnet 2

Afgelopen weekend speelde ik weer de ietwat dutsige Anna Bindels, scribente van de burgemeester en workaholic, op LARP ‘Moresnet’. Het is een bijzondere rol, want vanaf tijd-in raak ik moeiteloos overladen met werk. Ik spéél niet eens dat ik het druk heb, ik héb het oprecht druk!

Wat wil je ook, als er zoveel problemen zijn dat de gemeenteraad 2x per dag én op zondagochtend vergadert (en jij er voor verantwoordelijk bent dat alle stukken inclusief de notulen van de vorige keer klaarliggen – en nee, er waren in 1888 nog geen computers, ik mag blij zijn dat de vulpen net was uitgevonden). Dat de veldwachters en anderen maar rapportages blijven inleveren. Dat er maar vervangers benoemd blijven worden. Dat er antecedentenonderzoek naar diverse personen moet worden uitgevoerd. En dat de dorpelingen bij jou komen aankloppen om al hun dubieuze afspraken formeel te laten vastleggen en diepst geheime documenten te laten voorlezen. Want tsja, in een landje waar men het niet zo nauw met de wetten en regels neemt, is het fijn als er iémand is die je kunt vertrouwen. Enigszins. Meestal. ;-)

Notuleren tijdens een raadsvergadering. Foto door Hanneke Vissers

Die betrouwbaarheid is een erg leuk spelelement. Want Anna moet en zal de onfeilbare steun en toeverlaat van de burgemeester zijn, ook al betekent dat dat ze iedere nacht moet doorwerken en geen tijd meer voor zichzelf heeft. En als je dan tóch nog faalt…

Faal 1: Vorig evenement had men mij de taak in de maag gesplitst om de lokale krant te ‘controleren op spelfouten’ voor verschijnen, aangezien het heersend gezag de inhoud van enkele in het verleden gedrukte berichten niet had gezint. Dat deed ik braaf, maar ik had me vooral gefocust op de inhoud van de berichten, niet de positionering ervan ten opzichte van elkaar. Dat had als resultaat dat een foto (van de pastoor) die bij het ene artikel hoorde, boven de kop (“Enorme knolraap”) van een ander artikel verscheen. Oeps.

(OC had ik dat natuurlijk wel gespot, maar dit soort bedenksels van andere spelers zijn veel te hilarisch om af te schieten, alleen maar omdat jij je personage perfect wil spelen. :-D )

En toen bleek er ook nog een ‘alternatieve versie’ van de krant te circuleren, die mij in het geheel niet onder ogen was gekomen als een van de dorpelingen mij daar niet op had geattendeerd!

Dat leverde me dus een vingertik van de burgemeester op en bovendien werd me prompt een andere taak toebedeeld. (‘Help de telegrafist bij het controleren opvangen van binnenkomende berichten’ – nee, híér ga ik vrienden mee maken… :-S )

Faal 2: Een van de organisatoren kwam in zijn rol als veldwachter naar me toe om een belangrijk document op te halen dat ik zou opstellen. Dat was er nog niet van gekomen (niet mijn schuld, ik had welgeteld 2 minuten daarvoor de opdracht pas gekregen en dat was precies op het moment dat de partytent die als raadhuis diende begon door te lekken op mijn papieren archief) en het was wel per direct nodig. Kon ik niet even gewoon een leeg document meegeven, vroeg hij? Omdat er OC haast bij was om het plot af te kunnen ronden voordat het tijd-uit was, begreep ik. Dus gaf ik hem een leeg blad mee.

Even later stond de burgemeester met datzelfde lege blad voor mijn neus. “Mevrouw Bindels, kunt u dit uitleggen??” Euh… Argh! Dus ik had het verkeerd begrepen: dat verzoek om een leeg document was helemaal niet OC gedaan, het was een poging van die veldwachter geweest om de boel naar zijn eigen hand te kunnen zetten! Stom stom stom, hoe had ik dat verkeerd kunnen interpreteren?!

Nou ja, het was gebeurd, laten we er dan maar gewoon mee spelen. Hierbij was ik blijkbaar officieel overwerkt. :-P Dus volgde een wanhopige “Nee meneer de burgemeester, dit kon inderdaad echt niet. Ja, als u dit pas bij de grens had ontdekt had u ontzettend voor schut gestaan. Het zal nooit meer gebeuren, heus, ontsla me alsjeblieft niet!” en kreeg ik mijn tweede berisping van dat weekend. Met de mededeling dat ik de rest van de dag maar vrij moest nemen en vanaf nu alleen nog maar tussen 9 en 5 mocht werken.

(Achteraf bleek het wel degelijk een OC-verzoek te zijn geweest, maar door onverwachte omstandigheden was het document in handen gekomen van andere spelers die niets van de herkomst wisten. Lang leve LARP. XD)

Het mooie is dat de burgemeester het steeds bracht onder het mom van “U heeft te veel werk, mevrouw Bindels. U moet echt rustiger aan doen” uit een soort bezorgdheid, terwijl het nooit duidelijk werd of hij dat nou oprecht meende of dat het een verkapte manier was om te zeggen: “deze taken vertrouw ik je niet meer toe, ga maar iets doen wat minder kwaad kan / je bent voor deze taak/dag op non-actief gesteld”. Uiteraard was mijn interpretatie altijd de laatste. :-D

Het leuke van de rol is dat ik enorm veel meekrijg van wat er speelt (“dit hoeft niet in de notulen, mevrouw Bindels”), maar helaas zie ik wel alles vanaf een afstandje gebeuren in plaats van zelf intense scènes met andere spelers te hebben. Maar ach, het is het een of het ander denk ik.

Foto door Hanneke Vissers

Ik heb me in ieder geval goed geamuseerd en alweer veel plannen voor Moresnet 3, wat het laatste evenement wordt. Wel nog even snel mijn éigen notulen opstellen, want ik ga anders écht niet onthouden wie ook alweer in welke shit zit en welke mensen ik ook alweer met welke informatie zenuwachtig kan gaan maken. :-P

Tijd voor thee!

Als het herfst wordt, krijg ik altijd hamsterneigingen. Heerlijk, een volle voorraadkast! Dit jaar richtte mijn verzamelwoede zich op de plank met thee.

Tot nu toe had ik doorgaans een stuk of drie blikjes met losse thee en daarnaast een theedoos met gewone zakjes daar staan. Als een van de theesoorten op was, vulde ik het blik aan met iets dat nog in de kast lag – gekregen voor mijn verjaardag ofzo. Maar ja, dan drink je best vaak hetzelfde. En toevallig had ik de laatste maanden bijna alleen maar zwarte thee in mijn blikjes, terwijl ik ook graag groene en kruidenthee drink.

Verdorie, waarom doe ik ook zo zuinig? Waarom niet gewoon alles beschikbaar maken wat in de kast ligt en mezelf de keuze geven? Dus hop, besloot ik, alles open maken en op de plank!

Daarvoor had ik wel meer theeblikjes nodig. Ach jee, wat vervelend. ;-)

Ik heb me heel erg in moeten houden, want wat een hoop leuke theeblikjes zijn er verkrijgbaar! Maar ik heb er nu precies genoeg om al mijn thee in kwijt te kunnen. Inclusief de extra theevarianten die ik gelijk meebestelde met de nieuwe blikjes. Want hee, ik mag mezelf best af en toe verwennen, toch? Bovendien: hamstereeeen!!!

Het in de blikjes doen van alle thee (en proberen het type blikje te matchen met het type thee) en alles labelen stilde zeer goed mijn hamstervoorraaddrang:

Dit is hoe mijn collectie er nu uit ziet! <3

Ook heel leuk als er bezoekers langskomen, want die kunnen nu niet alleen uitgebreider, maar ook makkelijker kiezen nu alles een labeltje heeft met de smaak en het type thee (zwart, groen, rooibos of kruiden). De keuze loopt nu van vlierbloesem tot chocolade, van appel/kaneel tot rooibos en van jasmijn tot mandarijn/sinaasappel. En voor de minder avontuurlijke theedrinkende gasten zitten er in het theedoosje hele standaard zakjes met Earl Grey – het enige in de collectie wat ik zelf niet drink. :-)

Middeleeuws festijn Hernen

Na de afgelopen keren meermaals naar het hoge noorden te hebben moeten rijden voor optredens, kon ik afgelopen weekend eindelijk een thuiswedstrijd spelen. We traden namelijk op bij kasteel Hernen – slechts 15 minuten rijden van mijn huis! En de openingstijden waren ook nog eens zeer relaxed: van 11.00 tot 17.00 uur. Da’s wat anders dan van 10.00 tot 18.00 uur, of zelfs nog inclusief zaterdagavond moeten spelen.

Met opgespelde mouw!

Met het weer hadden we enorme mazzel. De regen hield op toen ik vrijdagmiddag arriveerde voor de opbouw, kwam heel even terug op zondagochtend voor openingstijd, en de stortregen met onweer begon pas toen ik me zondagavond al uitgebreid op de bank had geïnstalleerd! Dus mijn trauma over het weer bij Hernen is wat afgenomen. :-) Desondanks was ik ‘s avonds wel bij met mijn nieuwe mouwen, want hoewel het zondag zelfs echt puffen was, was het zaterdagavond behoorlijk frisjes. De spelden deden het uitstekend – de mouwen zijn de hele dag perfect blijven zitten, wat ik niet had verwacht.

Het spelen ging ook goed, al voelde ik wel een beetje druk om veel bezig te zijn. Het terrein was namelijk opgesplitst in twee delen: een soort markt met horeca aan de voorkant van het kasteel en een kampement aan de achterkant. Aangezien we de enige muzikanten waren, was het dus altijd wel ergens stil. We merkten dan ook dat onze muziek heel erg werd gewaardeerd door de diverse standhouders en re-enacters.

Oh, en er zijn diverse bezoekers die geld in ons nieuwe spiekbord/visitekaartjesbakje hebben gegooid! :-D

Waarschijnlijk hebben we ook nog een hoop goed bruikbare foto’s overgehouden aan het evenement, want er waren diverse fotografen aanwezig en eentje heeft zelfs een halve fotoshoot met ons gedaan op het binnenplein van het kasteel! We wachten met spanning op het resultaat.

foto door Paul Dingenouts

Middeleeuwse mouwen

Als ik tijdens een optreden op een middeleeuws festival de hele dag buiten moet zijn, dan wil ik me ‘s ochtends en ‘s avonds meestal wat warmer kleden dan overdag. Maar een mantel zit een beetje in de weg bij het doedelzak spelen en me twee keer per dag helemaal omkleden om een onderjurk met lange mouwen onder mijn overjurk met korte mouwen uit of aan te trekken is nogal een tijdrovend gedoe. Gelukkig hadden ze in de middeleeuwen daar een goede oplossing voor: losse mouwen!

Losse mouwen werden niet alleen voor warmte gedragen, maar ook voor de sier. Bijvoorbeeld om je gewone jurk mee op te leuken bij speciale gelegenheden. Dames van stand hadden dan ook prachtige mouwen van zijde met brokaatweefsel:

Helaas ben ik maar een eenvoudige muzikante, dus dat soort mouwen vond ik niet zo passen bij mij. Dan maar gewone wol – da’s ook warmer.

Ik had nog een restant groene wol van de tweekleurige cotehardie waar ik ze bij wil dragen en een restant lichtgroen linnen van mijn gardecorps liggen, die ik ervoor kon gebruiken. Van de rode wol had ik geen restant meer, maar volgens mij waren losse mouwen niet tweekleurig en bovendien hoefden ze qua kleur ook helemaal niet te matchen met je outfit.

Dit zijn ze geworden:

De naad zit zoals je ziet keurig aan de achterkant in plaats van aan de onderkant, zoals ze dat in die tijd hadden.

Via Etsy bestelde ik handgemaakte replica-mouwpinnen, waarmee de losse mouwen destijds aan de jurk werden vastgespeld. Niet echt een heel handige methode als je het mij vraagt, want het laat snel los en er is een kans dat je iemand er mee prikt. Maar zo deden ze het nu eenmaal.

De spelden kwamen vandaag binnen – net op tijd voor mijn laatste middeleeuwse festival-optreden dit jaar, wat komend weekend is. Het zijn heel mooie én stevige spelden! Ik dacht eerst dat ik ze misschien ook voor mijn sluier zou kunnen gebruiken, maar daar zijn ze wat dik voor. Wat de verkoopster overigens ook meldde in de productomschrijving – voor het vastspelden van sluiers had ze iets dunnere exemplaren.

Omdat het erg moeilijk is om een duidelijke foto van je eigen schouder / bovenarm te maken, moeten jullie het helaas doen met een foto van een lege mouw voor het totaalplaatje:

Het enige probleem met deze warmte-oplossing: dit soort losse mouwen zie ik vooral terug op afbeeldingen van eind 15e eeuw, terwijl mijn outfit is gebaseerd op de stijl van eind 14e eeuw… Dus shhht – niks tegen anderen zeggen hierover, okee? :-X

Samenspelworkshop

Zaterdag was er weer een workshopdag van stichting Draailier & Doedelzak. Het was lastig kiezen, want de workshop voor gevorderde doedelzakspelers werd gegeven door Matthias Branschke, degene bij wie ik een nieuwe speelpijp voor mijn doedelzak heb besteld, maar ik koos toch voor de samenspelworkshop van Zabou Guérin omdat ik vermoedde daar meer aan te hebben. Bovendien is samenspelen leuk – naar de workshopdagen ga ik iets meer voor de gezelligheid dan om echt iets te leren, want het is natuurlijk maar zo’n 6 uur die je aan een onderwerp kunt besteden.

Ik had niet alleen mijn doedelzak maar ook mijn viool meegenomen. Hoewel ik al jaren nauwelijks tot niets meer op de viool heb gespeeld en mijn vingervlugheid en zuiverheid ver te zoeken is, is het toch wel handig om een instrument te hebben dan alle toonsoorten aan kan. Maar goed ook, want ik kon maar één van de drie liedjes die we arrangeerden op doedelzak meespelen. Het andere nummer in G ging te laag voor mijn instrument en het derde nummer was in A mineur. En ook in het wel speelbare nummer hadden we op een gegeven moment begeleiding waarbij we staccato moesten spelen en erg laag, dus voor die oefeningen heb ik even van instrument gewisseld. Maar ik heb me kranig geweerd op de viool.

Het is wel raar hoe anders mijn hoofd werkt als ik viool speel. Er werden akkoordenschema’s op het bord geschreven, maar ik denk niet in ‘F’ of ‘C’. Ik ken de noten van de losse snaren: G, D, A en E. Dus die speel ik zo. Maar als ik een C moet spelen, dan moet ik dat eerst omdenken naar ‘snaar A + 2 vingers’. Gek hè? En dat zorgt er natuurlijk voor dat ik trager ben in het spelen van de partij en dat ik af en toe een verkeerde noot speel.

Desondanks kon ik voor mijn gevoel goed meekomen en lukte het me zelfs om ‘vier over drie’ te spelen: een loopje van 4 noten herhalen tijdens maten van 3 tellen. Dat is mentaal heel verwarrend, omdat de nadruk dus steeds op een andere noot in het loopje komt te liggen: G-B-D-E-G-B-D-E-G-B-D-E (etc.). Maar op een gegeven moment ‘klikt’ het in je hoofd en dan lukt het gewoon!

Ik was wel dermate gefocust dat ik helemaal vergeten ben om foto’s te maken, dus dit blijft een plaatjesloze post. Hopelijk heeft de stichting wat foto’s gemaakt en misschien ook een opname van onze demonstratie aan het eind van de dag. Dat zou ik wel leuk vinden om terug te luisteren!

Collecteweek

Het was de week van Dierendag, dus organiseerde ik weer de jaarlijkse collecte van de Dierenbescherming in mijn wijk en de buurwijk.

Het aantal beschikbare collectanten is altijd maar afwachten en na een paar afzeggingen hield ik er maar 3 over voor 2 wijken, inclusief mezelf. Alle collectanten woonden ook nog eens in mijn wijk, dus besloot ik zelf eens de andere wijk te doen. Ik was wel benieuwd of mijn ‘opvolger’ ongeveer hetzelfde bedrag zou gaan binnenhalen als ik altijd deed, en hoe de andere wijk zou zijn om te collecteren. Dat helpt mij volgend jaar ook om betere routeplanningen te maken.

Een nieuwe ronde betekende ook nieuwe verrassende situaties, die ik wederom heb genoteerd te uwer vermaeck!

Het blijkt dat diverse mannen het geld geven aan collectanten een vrouwentaak vinden. Ik zag een man de hal in lopen, die zag mij, liep de woonkamer weer in en na een kort gesprekje kwam een vermoeide vrouw in alleen een badjas de deur open maken om me geld te geven.
Bij een ander huis hoorde ik een man vanuit de woonkamer roepen: “Het is voor jou!”. Vervolgens hoorde ik een mopperende vrouwenstem: “…deur. Wat een onzin!”. Ze deed open en trok meteen van wal: “Mannen!! Ik sta te koken, hij zit op de bank tv te kijken, en dan moet ík de deur open doen!”. Ik heb maar medelevend bevestigd dat kerels nergens goed voor zijn. ;-)

Ook moeders hebben het zwaar. Een zeer vermoeid kijkende vrouw deed open, wrijvend over haar voorhoofd. Terwijl ze geld pakte, riep ze naar achteren: “Eddie, en nou kom je uit de schuur!!”
Vanuit achteren, een krijsende kinderstem: “IK BEN AL UIT DE SCHUUR!!!”

Terwijl kinderen zelf heel enthousiast worden van geld geven. Een vader kwam met zijn twee dochters aan de deur en toen ik uitlegde waar ik voor kwam, begon de oudste dochter te stuiteren tegen haar pa: “Jaaaa! Geld geven voor de dieren!!” Pa keek nog wat verward. “Het is Dierendag, duh!!” Toen pa geld had gevonden, had hij het aan de jongste dochter gegeven en die mikte gelijk alles in mijn bus, tot grote teleurstelling van de oudste, die er zelf ook iets in had willen doen. Aw. :-)

Een andere vader zat binnen en gebaarde via het raam dat hij niks wilde geven. Zijn zoontje was buiten op zijn fiets, vroeg me waar ik voor collecteerde, en viste vervolgens wat kleingeld uit zijn broekzak en gaf me een stuiver. <3

Een moeder was buiten met haar dochtertje en wilde op zich wel geven, maar had geen cash geld in huis. Ik loop verder, waarna het kindje het hoekje om kwam gelopen: “Maar we hebben eigenlijk geen hond en geen kat.” Ik leg uit dat dat ook niet nodig is en dat het is voor dieren die het niet zo goed hebben. Als ze terugloopt naar haar moeder hoor ik: “Ja, ik moest het toch zeggen…”

Sommige mensen hebben al geld gepakt voordat ze weten voor welk doel ik eigenlijk collecteer. Het maakt hen niet uit, een collectant krijgt geld. Andere mensen kijken eerst kritisch, maar als ze horen dat het voor de dieren is, willen ze graag geven. Maar het is ook regelmatig precies andersom. Onderstaande situatie kwam meermaals voor:
Bewoner doet open.
Ik: “Goedenavond, ik kom collecteren…”
Bewoner draait zich al om naar een kastje of grijpt naar achterzak.
Ik: “…voor de Dierenbescherming.”
Bewoner: “Oh, daar geef ik niet aan”. Stopt portemonnee weer terug en doet deur dicht.

Helaas zijn er ook soms pijnlijke situaties. Zoals de jongen die open deed en meldde: “Dit huis staat leeg.” “Euh, jij bent er toch?”, grapte ik. “Ja… het is van mijn opa… we zijn aan het uitruimen.” Ai… :-(

Of de eenzame oude man. Zodra ik klaar was met mijn introductie, stak hij meteen van wal. Hij had ook een hondje gehad, zo groot (gebaart met zijn handen). Maar die moest een spuitje. Een maand daarna was zijn vrouw overleden. Borstkanker. Wat had hij daar nog steeds een verdriet van. Hij miste haar nog steeds. Wist ik dat je maar één persoon in je leven tegenkwam wat ware liefde was? En toen kwam het hele verhaal van hun kennismaking, maar ook hoe zijn dochter en zijn kleinkinderen langskwamen en nog in de kamer sliepen waar niets was veranderd. En dat de buren nu een beetje voor hem zorgden. Ik had zo’n medelijden met de man; ik heb zijn verhaal helemaal uitgeluisterd totdat hij het zelf afrondde en afscheid nam. :’-(

Gelukkig zijn er ook hele leuke ontmoetingen. Zoals de vrouw die uitgedost in Dirndl-jurk open deed. “Ja, je zult wel denken… Ik heb zo een feest van de afdeling… een Oktoberfeest. Ik heb er zo’n zin in!!” Ze straalde helemaal en ik heb haar verteld dat ze er fantastisch uitzag! (Hij stond haar ook echt goed.)

Man: “Is het voor alle dieren?”
Ik: “Ja, voor huisdieren, maar bijvoorbeeld ook voor vee.”
Man: “Vee is belangrijk! Wat moeten we anders eten? Moeten we dan vlees gaan importeren, met al die stikstof enzo? Mannen hebben dat nodig! We kunnen toch geen planten gaan kauwen? Je vraagt een leeuw toch ook niet te stoppen met vlees eten?”
Mjah. :-P

En dan was er nog de vrouw die zei dat ze eigenlijk geen geld wilde geven, omdat de Dierenambulance haar een keer in de steek had gelaten toen ze een adelaar (“of was het een buizerd ofzo?”) aan had gereden. Ze moest hem eerst zelf in een doos doen. Wist ik wel wat de spanwijdte van die beesten was??
Ik legde haar uit dat de Dierenambulance Nijmegen niet onder de Dierenbescherming valt maar zelfstandig is, maar dat het inderdaad een vervelende situatie was geweest. Ze snapte het wel, maar moest toch even haar verhaal kwijt. En deed toen alsnog geld in mijn bus.

Hoewel ik volgende week pas met mijn collectanten de inhoud van de bussen ga tellen, is mijn eerste voorzichtige conclusie over de andere wijk: mensen met compleet gemarmerde voortuinen, voortuinen vol kitscherige beeldjes of voortuinen gebruikt als winkelwagenstalling, geven niet noodzakelijk minder dan mensen uit mijn wijk.

De tweede conclusie: jezelf volledig laten natregenen in de hoop uit zieligheid meer geld te krijgen, heeft geen effect. Misschien werkt het op zich wel, maar doet de capuchon het effect teniet, omdat ik dan geen ‘schattig langharig meisje met pony-look’ meer heb. ;-)

Indrukwekkende marketing

Kom ik terug van een kop thee halen, staat er een grote doos op mijn bureau. Huh? Wie stuurt er mij nou een pakketje op mijn werk? Het afzenderadres was uit de UK. Nog vreemder.

Collega’s keken ook al nieuwsgierig, dus onder veel belangstelling werd de doos geopend. Er bleek nog een doos in te zitten, vol met goodies! Blijkbaar een reclamepoging van een internationaal online marketing bedrijf. Waarschijnlijk hebben ze mijn gegevens gewoon van LinkedIn geplukt.

Ik open een soort boekje en schrik me de pleuris, want er begint zomaar een filmpje af te spelen met een introductieboodschap! Collega’s die nog niet jaloers naar de goodies waren komen kijken, verzamelen zich nu ook rondom mijn bureau.

Wow. Ook al heb ik geen enkele behoefte aan de diensten van dit bedrijf, het maakt wel indruk. Wat moet het wel niet kosten, om zo’n pakket internationaal naar willekeurige ‘cold leads’ te sturen? Zoals een van mijn collega’s opmerkte: “Dan zullen hun diensten wel niet goedkoop zijn”. :-P (Of ik ben gewoon enorm bekend en belangrijk in deze branche ;-) )

In ieder geval wel een goeie om te onthouden, als je een keer echt indruk wil maken en wil dat mensen je onthouden. En je marketing delen, want dit staat nu niet alleen op mijn blog maar ook in de chatgroep van mijn afdeling.

Nu worstel ik wel een beetje met de vraag: mag ik het spul houden, of hoor ik het te delen met collega’s? Volgens mij hebben we geen beleid over relatiegeschenken. :-)

Donkere Dagen

Wat ben ik trots op mijn pa! Hij verdiept zich als sinds ik me kan herinneren in de geschiedenis van ons dorp (ja okee, ik woon inmiddels al langer in Nijmegen dan in Ulestraten, maar nu is het even ‘ons’ dorp… net zoals je ‘wij’ zegt als het Nederlands elftal heeft gewonnen. ;-) ) en nu heeft hij een boek uitgebracht over Ulestraten tijdens de Tweede Wereldoorlog!

Hij presenteerde het boek tijdens de lokale viering van 75 jaar bevrijding. Op advies van de drukker had hij wat meer exemplaren laten drukken dan hij zelf nodig dacht te hebben, maar diezelfde dag was hij al door de voorraad heen! Dus nu is een tweede oplage in de maak.

En hoe kunnen mensen nou makkelijk intekenen voor die tweede oplage? Via een website natuurlijk. Maar ja, wie kan zo’n site maken en waar stal je die dan?
.
.
.
Euh, pa… je hebt een dochter die dit soort dingen kan? Oh ja! :-P

Dus werd ik ingeschakeld voor het maken van de site (en het maken van een van de foto’s, omdat een van de neergestorte piloten begraven bleek op de Nijmeegse militaire begraafplaats!) en werd Zwusje ingeschakeld voor het ontwerpen van de omslag.

Hoewel ik niet verwacht dat iemand van jullie interesse heeft in een boek over een Limburgs dorpje, is hier dan toch de website van “Donkere Dagen… Ulestraten in de Tweede Wereldoorlog”! (Hoe meer links naar een website, hoe beter de vindbaarheid in Google O:-) )

Zo’n basic website zit qua bouw relatief snel in elkaar. Het vullen met content bleek de grootste uitdaging…

Het oorspronkelijke idee was namelijk dat de site gebruikt ging worden als ‘teaser’, voorafgaand aan publicatie. Er zouden een voor een stukjes uit de hoofdstukken op komen te staan. Met vervolgens de oproep om het complete boek te bestellen. Maar die stukjes, en andere content, kwamen maar niet.

Ineens hoorde ik via mijn ma dat de presentatie van het boek zou plaatsvinden. Huh? Hoewiewatwaar? En de website dan? Ook al gebruik je hem niet voor teasers, moet de site niet tenminste in de lucht zijn als de verkoop start?? En je moet er tijdens je presentatie toch meteen naar kunnen verwijzen??

Met pijn en moeite wist ik wat tekst los te peuteren van pa. Foto’s? Die zouden binnenkort volgen, net als de rest van de tekst. Dagen later had ik nog niets en ripte ik wanhopig foto’s van de site van een lokale omroep die aanwezig was geweest bij de boekpresentatie.

Vervolgens postte ma op Facebook een foto van pa met boek – een foto waarvan mij beloofd was dat ik hem zou krijgen. Met een link naar de website erbij. Argh argh argh, paniek. Gelukkig had ik wat tijd tussen mijn werkzaamheden op kantoor door en heb ik nog snel die foto van Facebook gekopieerd en ertussen gegooid, de statistieken ingeschakeld en de tijdelijke teksten die nog her en der op de pagina stonden (“PA: HIER MOET NOG WAT KOMEN OVER HOE MENSEN HET BOEK KRIJGEN”) er tussenuit gehaald.

En toen ik zojuist Google checkte op vindbaarheid van de site, kwam ik ineens ook nog een filmpje van die lokale omroep over de boekpresentatie tegen, dat twee dagen geleden geplaatst bleek te zijn. Waarom wist ik niet van het bestaan van dat filmpje? Dat is natuurlijk perfect materiaal voor de site! Hup, erop.

Ik ben blijkbaar een beetje vergeten hoe het is om projecten te doen met leken in plaats van communicatiemedewerkers… en hoe niet belangrijk andere mensen een website of een volledig georganiseerde en nauwkeurig getimede mediacampagne vinden. :-P

Ik snap nu een beetje hoe de communicatiemedewerkers van onze faculteiten zich voelen, die moeten proberen het werk van hun wetenschappelijke collega’s te promoten. “Hee, dit is gaaf materiaal om aan de wereld te laten zien! Waarom wist ik / had ik / kreeg ik dat niet??”. :’-)

Maar ach, eerlijk is eerlijk: het is niet alsof de website mensen moet overtuigen om dat boek te bestellen. De doelgroep is heel klein en wordt heel persoonlijk benaderd; die mensen weten al lang dat ze dat boek willen. Dat heeft pa maar mooi op zijn eigen manier voor elkaar gekregen! Dus eigenlijk was één enkele lullige pagina met een e-mailadres ook al voldoende geweest. Maar dat is toch een beetje mijn eer te na… ;-)

Er is altijd wat te doen

Pff, wat een week! Het begon met een weekend optreden op het Stellingen festival. En doordeweeks, naast overdag gewoon werken, had ik maandagavond bandrepetitie, dinsdagavond een fotoshoot, woensdagavond naailes en donderdagavond een teamuitje. Vrijdag moest ik ‘s ochtends naar Wageningen voor Sammy’s operatie, ‘s middags deed ik het huishouden en schilderde ik de laatste drie kozijnen (vorige week vrijdag is het resterende glas alsnog geplaatst), en ‘s avonds kwam Judith op bezoek. Zaterdag en zondag haalde ik boodschappen en nieuwe verf, schilderde ik een tweede en derde laag, waste ik de ramen, haalde ik aangekoekte bladeren uit de dakgoot (geen zorgen, mammie, er waren mensen bij die de begrafenisondernemer konden bellen als ik van de ladder was geflikkerd!), werkte ik in de tuin, deed ik administratie, oefende ik doedelzak en werd tegelijkertijd mijn riolering vervangen.

Voor
Na

Die riolering was weer zo’n onverwachte uitgave. Ik had al langer last van een slecht doorlopende keukengootsteen en ik had al eerder een bedrijf laten langskomen met zo’n elektrische veer, omdat ik er met mijn eigen veer niet doorheen kwam. Maar nu kreeg ook de loodgieter de veer er nauwelijks doorheen. Normaal gesproken kun je dan een stukje buis verwijderen en er een nieuwe in zetten. Maar na inspectie van mijn kruipruimte constateerden ze dat daar nog gietijzeren leidingen lagen in plaats van PVC. Tsja, daar was niet zomaar een stukje tussenuit te halen. Bovendien was het waarschijnlijk allemaal verroest van binnen – vandaar de verstopping. Riolering gaat blijkbaar 40 à 60 jaar mee (afhankelijk van wie je het vraagt) en aangezien mijn huis uit de jaren ’60 stamt, is het dus niet gek dat de boel inmiddels aan vervanging toe is. Dus okee, laat dat dan ook maar grondig oplossen…

Het graven op zoek naar de erfscheidingsput bleek een wat grotere uitdaging dan ze verwachtten. Er bleek namelijk een enorme hoeveelheid puin in de grond gestort te zijn. Dus dat moest er eerst allemaal uit. Voordat ze de put en een sleuf voor de leidingen eindelijk hadden uitgegraven, was er veel tijd verstreken en dus hebben ze niet alles kunnen afmaken. Ze komen dinsdag terug om de leiding in de kruipruimte af te maken en daarwerkelijk aan te sluiten en om mijn looppad te herstellen. Tot die tijd is het even om de gaten en door het zand heen manouvreren.

Overigens is het mysterie van de niet doorlopende regenpijp nu ook gelijk opgelost. Er bleef altijd water staan op de overkapping boven de voordeur. De buurman had al eens geprobeerd om daar met een veer de boel te ontstoppen, maar die kwam er niet doorheen. En nu blijkt waarom: de regenpijp was helemaal nergens op aangesloten! Er was een dikke tak in het uiteinde gepropt en toen was er gewoon grond overheen gegooid. Logisch dat het niet doorloopt en je er met een veer niet doorheen komt…

Omdat we helaas geen infiltratiekrat op voorraad hadden en de locatie van de leiding voor de regenwaterafvoer niet bekend was, hebben we besloten om de pijp maar op het riool aan te sluiten nou de boel toch open lag. Het gaat om maar een klein beetje regenwater, da’s vast geen ramp. En nu loopt ook die pijp hopelijk weer beter door.

Dus, dat was mijn week. En nou ben ik moe en ga ik met een frietje op de bank proberen Disney+ aan de praat te krijgen. Gisteren had ik namelijk wel geluid maar een zwart scherm. Hee, er is altijd iets te doen! Kama-jaja-jippie-jippie-jeey!

Cone of Shame

Toen de specialist verklaarde dat Sammy niet geopereerd hoefde te worden voor zijn gescheurde kruisbanden, adviseerde ze me om wel nog even een afspraak met de oogarts te maken. Sammy had namelijk al maanden last van bruine prut in zijn oogje, maar na twee verschillende druppels van de deirenarts gekregen te hebben die weinig tot niets deden, had de dierenarts verklaard dat het waarschijnlijk een virus was waar hij mee zou moeten leven. Maar wellicht kon de oogspecialist meer zien met zijn microscoop?

Dus ik een afspraak gemaakt met die man. Die keek twee seconden naar het oog van Sammy en verklaarde dat zijn onderste ooglid naar binnen stond. Doordat zijn wimpers steeds tegen zijn oog aankwamen, ontstond irritatie, en dus de bruine prut. Oplossing: een klein sneetje maken onder het ooglid, waardoor het weer naar buiten ging staan. Kosten van de operatie: zo’n €300.

Nou ja, dat was een stuk minder dan de kruisbandoperatie zou hebben gekost en je laat je harige kindje niet onnodig lijden, dus plande ik de operatie in. Vanwege beperkte beschikbaarheid van de oogarts kon dat pas over tweeënhalve week. Ik kreeg vast een zalfje mee naar huis om de irritatie wat te verzachten.

Twee dagen nadat ik was begonnen met zalven, besloot Sammy zijn oog permanent dicht te houden.

Ik bellen met de specialist. Misschien kon hij niet goed tegen de zalf? De specialist adviseerde even te stoppen met de zalf. Als het binnen 2 dagen niet beter ging, moest ik naar de dierenarts om te laten controleren of er misschien een beschadiging in het oog was ontstaan.

Twee dagen later was er niets verbeterd. Maar blijkbaar had de dierenarts niet alle gegevens van de kliniek binnen gehad, en die wilden ze eerst hebben. Dus duurde het drie dagen voordat ik daadwerkelijk langs kon komen. En toen ik er eenmaal was, konden ze niets vinden.

Weer bellen met de specialist. Wat nu? Kon de operatie wel gewoon doorgaan? Was er iets met mijn kat dat NU opgelost moest worden?
De specialist had die middag nog een klein gaatje, dus liet ik mijn werk voor wat het was (gelukkig heb ik een flexibele baas) en reed ik maar weer met een jammerende kat op en neer naar Wageningen.

Wederom binnen twee seconden had de specialist gezien dat Sammy’s hoornvlies was beschadigd door de aanhoudende irritatie. Heel vervelend voor hem. Maar niets aan te doen, behalve opereren. Als de bron van de irritatie werd weggenomen, zou het hoornvlies vanzelf weer moeten herstellen. Maar die operatie kon niet worden vervroegd. Dus heeft het arme beestje nog dik een week met een gesloten oog rondgelopen. ;’-(

Gisteren was het dan éindelijk zo ver. Weer een half uur durende autorit met een jammerende (en hongerige, want voor de narcose moest hij nuchter zijn) kat.

Volgens de specialist zou de operatie ongeveer een half uur duren. Daarna had de kat minimaal een half uur, maar waarschijnlijk een uur nodig om bij te komen van de narcose. Wilde ik tussendoor naar huis?
Nou nee, ik ken mijn kat… ik wacht wel.

En jawel: 25 minuten na de operatie waren er ineens tot in de wachtkamer doordringende “MAUW!”‘s te horen. Het was overduidelijk dat zich daarachter ergens een kat bevond die het er hartgrondig Niet Mee Eens was. En ik herkende die mauw uit duizenden… XD

De operatie was gelukkig geslaagd. Nu moet het arme beestje 2 weken lang een cone of shame dragen om te voorkomen dat hij aan zijn oog gaat krabben. En twee weken lang 4x per dag dat zalfje in zijn oog. En mag hij twee weken lang niet naar buiten.

De eerste uren was hij nog een beetje gedesoriënteerd door de narcose en liep hij overal tegenaan. Nou ja, ik dacht dat het door de narcose kwam, maar ook toen die was weggetrokken bleef hij botsen en raar lopen. Blijkbaar hindert de kraag toch zijn gezichtsveld. En als een van je ogen het niet goed doet, kun je natuurlijk ook slecht diepte zien. Arme Sammy…

Hij loopt ook nog regelmatig achteruit in de hoop de kraag kwijt te raken.

Eten gaat ook nog moeizaam, want hij snapt niet dat hij de kap als een soort stolp over zijn complete voerbakje heen moet zetten om bij het eten te kunnen. Ik experimenteer nu dus maar met verschillende soorten bakjes en schaaltjes.

Het zal wel neer gaan komen op 2 weken strijd, veel dweilen en vooral veel knuffelen ter compensatie. Hopelijk is Sammy hierna eindelijk weer gezond te verklaren!