Nieuwe foon!

Eindelijk, ik kan weer fatsoenlijk bereikt worden. Mijn Moto G4 vertoonde namelijk al sinds november afgelopen jaar kuren.

Het begon met spontaan uitschakelen toen ik foto’s en video’s wilde maken van een locatie die ik voor mijn verjaardagsfeest scoutte. Pats, zwart scherm. Ik besteedde er destijds niet veel aandacht aan, het was vast een tijdelijk bugje.

Een tijdje later gebeurde het weer.

Nog een tijdje later viel de telefoon ineens uit tijdens het navigeren, net toen ik de snelwegafslag nam. Argh!! Ik kon hem wel weer opnieuw opstarten, maar iedere keer viel hij na een paar seconden navigeren weer opnieuw uit.

Dit gebeurde me nog enkele malen en bovendien begon hij ook uit te vallen als ik iets op de telefoon aan het doen was en dan ineens een sms, Whatsappje of telefoontje kreeg. Superirritant, want de beller ging wel naar voicemail, maar het Whatsappberichtje bleek opgegeten te worden door de telefoon. Dus ik wist wel dat iemand mij iets had proberen te sturen, maar niet wie of wat.

Op een gegeven moment viel de telefoon soms zelfs uit als iemand belde of appte terwijl hij gewoon in mijn tas zat. Kwam ik er een uur later pas achter dat mijn telefoon uit stond. Grom.

In het begin dacht ik nog dat het een softwarebug was en heb ik allerlei apps opnieuw geinstalleerd en geupdated, cache gewist, batterij gehercalibeerd, etcetera. Maar dat hielp niet.

Met googlen vond ik veel mensen met hetzelfde probleem, maar geen oplossing. De algemene conclusie was in ieder geval dat het iets met de batterij was. Die kreeg kuren als hij ineens veel te verduren kreeg. En inderdaad, toen ik een nieuwe oplader voor in de auto kocht (mijn vorige paste niet goed waardoor het laden af en toe stopte) waardoor hij continu stroom kreeg via de auto, viel mijn navigatie nooit meer uit.

Dus liet ik de batterij vervangen. Door een plaatselijke telefoonboer, want hoewel het probleem begonnen was toen ik nog net een maandje garantie had, was die inmiddels verlopen. Zul je net zien. >:-( (Overigens was dat nog niet makkelijk geregeld – mijn model werd te oud bevonden dus geen enkel bedrijfje had zo’n batterij op voorraad en moest het eerst gaan bestellen.)

Na vervanging van de batterij ging het een tijdje goed, maar vervolgens gebeurde het opnieuw. Pats, telefoon uit als ik een berichtje kreeg of foto wilde maken.

Motorola/Lenovo was niet behulpzaam. Nee, het toestel viel toch echt buiten de garantie en omdat ik er zelf een nieuwe batterij in had laten zetten zouden ze al helemaal niets meer gratis doen. Ik kon het toestel wel naar ze opsturen voor reparatie, maar dat ging minstens €120 kosten dus kon ik volgens hen beter een nieuwe telefoon kopen. Fijn dan. :-(

Mjah, ik had sowieso al geen vertrouwen in opsturen voor reparatie, want volgens de berichten op internet van de mensen met hetzelfde probleem, had niemand vervolgens een wél werkend toestel teruggekregen.

Dus zat er inderdaad niets anders op dan een nieuw toestel aan te schaffen. Heel frustrerend, want het ding was dus amper twee jaar oud. Mijn vorige foon was 5 jaar meegegaan. En in die twee jaar was niet alleen dit probleem opgetreden, maar had ik ook al last gehad van een ‘ghost touch’, waardoor tijdens het opladen ineens allerlei apps uit zichzelf startten, waarvoor ik het toestel heb moeten opsturen zodat het scherm vervangen kon worden (dat viel gelukkig wel onder de garantie). Mijn volgende toestel ging in ieder geval geen Lenovo of Motorola worden…

Maar welke dan wel? Ik hoef echt geen topklasse telefoon, hij moet gewoon goed werken en minstens net zo’n specs hebben als mijn huidige. Wel belangrijk: een fatsoenlijke interface. Op mijn werk heb ik een Samsung S7 en ik word gillend gek van die interface. Wat zou het fijn zijn als fabrikanten eens gewoon af zouden blijven van de standaard Android interface en niet per se er een eigen smoel aan willen geven en allemaal bloatware mee installeren!

Mijn oude Moto G4 had weliswaar een klein eigen schilletje, maar dat verschilde amper van de stock Android, dus die was acceptabel. Maar ja, ik had al besloten dat ik dat merk niet meer ging kopen. Andere fabrikanten hadden helaas veel heftigere schillen. Dus dat werd zoeken naar een toestel met Android One.

Daar was niet veel keus in, maar na wat twijfelen tussen een Nokia en een Xiaomi werd het uiteindelijk de laatste. Ik had nog nooit van het merk gehoord, maar het schijnt een behoorlijk upcoming merk te zijn en de reviews van het model waren zeer goed. In de meeste gevallen was de conclusie dat je veel waar kreeg voor relatief weinig geld. Dus besloot ik de gok te wagen en nu ben ik de trotse bezitter van een Xiaomi Mi A2!

Hopelijk gaat die geen onverwachte problemen opleveren en gewoon netjes weer jaren mee.

(Mochten jullie nog steeds wachten op mijn reactie op een berichtje dat je me ooit hebt gestuurd: probeer het alsjeblieft nog eens…)

Le Son Continu

Wouter had gevraagd of ik met hem mee wilde naar Le Son Continu: een folkmuzikantenfestival bij chateau d’Ars in hartje Frankrijk. Ik was er nog nooit eerder geweest maar het schijnt een beetje the place to be te zijn voor folkmuzikanten, vooral als je een bourdoninstrument speelt. Tot nu toe had ik al die buitenlandse festivals een beetje afgehouden, want ik bezoek al genoeg Nederlandse festivals, als bezoeker of muzikant, maar nu ik me meer in de balfolkmuziek ga storten leek me dit een mooie kans om eens kennis te maken met dit festival.

Helaas kon Patricia niet mee, anders hadden we er met Androneda op een open podium kunnen spelen. Desondanks was er genoeg gelegenheid om muziek te maken.

Het festival heet namelijk niet voor niets ‘le son continu’ (het continue geluid): dat verwijst niet alleen naar bourdons, maar ook zijn overal op het terrein mensen samen muziek aan het maken. Er zijn geprogrammeerde luisterconcerten en bals, maar ook spontane sessies. Er zijn wedstrijden, presentaties en lezingen. En er is een enorme markt waar instrumentbouwers hun instrumenten showen en verkopen. Je mag alles uitproberen en dat wordt dan ook veelvuldig gedaan. Met als resultaat een constante kakofonie van doedelzakken, draailieren, trekzakken, violen, fluiten, trommels, nickelharpa’s, banjo’s en nog veel meer. Soms prachtig om naar te luisteren, soms retevals. :-P (En ik heb geconstateerd dat je blijkbaar heel prima ‘The Final Countdown’ op een zampogna kunt spelen! XD ).

Het probleem is wel dat de definitie van ‘sessierepertoire’, oftewel ‘dit kent iedereen’, behoorlijk verschilt. In Nederland verschilt het al per sessiekring, dus al dat Franse repertoire zei me helemáál niets. Ik was dan ook blij dat ik ontzettend veel Nederlandse bekenden trof met wie ik wel wat overeenkomstig repertoire had. En ik heb veel titels opgeschreven, met de intentie die te gaan instuderen voor een volgende keer. Wat dat betreft is het festival enerzijds enorm inspirerend, anderzijds enorm frustrerend. Want oh mijn god, wat heb ik nog veel te leren…

Vooraf was ik een beetje bang dat mijn bioritme niet overeen zou komen met dit festivalritme, want de optredens begonnen ‘s avonds pas en duurden tot 4 uur ‘s nachts. Terwijl je niet kunt uitslapen, want rond half 9 ‘s ochtends brand je je tent echt wel uit! (Het was er 33-35 graden… maar gelukkig waaide het een beetje en was het onder de bomen van het festivalterrein veel beter uit te houden dan op het campingweiland). Maar ik heb me kranig geweerd! De eerste nacht heb ik het tot 4 uur gered en de volgende dagen ben ik steeds een uurtje eerder gaan slapen. Met dank aan Wouter, die me iedere nacht overtuigde om toch nog éven langer te blijven hangen dan ik me had voorgenomen. :-P

Het blijkt wel handig om actief te gaan shoppen op de instrumentenmarkt, want dat (plus met anderen hangen en muziek maken) is de voornaamste bezigheid overdag. Ik wilde graag een vedel kopen en heel misschien een meer middeleeuws ogende doedelzak, mocht ik die tegenkomen. Maar de mooi middeleeuws uitziende exemplaren klonken niet bepaald optimaal en er waren maar twee standjes met slechts 1 a 2 vedels, die me ook niet konden bekoren. Dus die heb ik laten liggen.

Wel heb ik progressie gemaakt met het oplossen van het probleem van mijn oude doedelzak. Die is structureel wat te hoog, wat lastig is met samenspelen met De Soete Inval. Maar als ik het riet hoger in de speelpijp zet om de hoogte wat te verlagen (volg je het nog? :-P ) dan worden de hoge tonen heel vals ten opzichte van de lage tonen en gaat de D kraken. Ik had al diverse rieten geprobeerd, zonder succes. Flip had voorgesteld een riet met langere stift te proberen. Dus heb ik op het festival me gemeld bij een instrumentbouwer die heel veel rietjes te koop had. Nou, we hebben alle varianten uitgeprobeerd en de conclusie was: het ligt aan de speelpijp, niet (alleen) het riet. Die is namelijk krom getrokken ergens in de afgelopen jaren.

Een mogelijke oplossing was alleen een nieuwe speelpijp in plaats van een compleet nieuwe doedelzak. Dus ging ik de volgende dag daarvoor shoppen. Dat was een behoorlijk frustrerende ervaring, want iedere bouwer had er zo zijn eigen mening over. Van “nee, volgens mij is het toch echt het riet hoor” tot “je moet inderdaad een nieuwe speelpijp maar daarvoor moet je instrument mee naar mijn atelier” tot “volgens mij doet ‘ie het prima, het is gewoon de temperatuur”. :-S Eentje waagde het zelfs aan mijn huidige (enige enigszins functionerende) riet te gaan prutsen, ondanks mijn protesten, waardoor ik daarna niet meer fatsoenlijk met anderen samen kon spelen. :-(

Ook opvallend: de bouwer van mijn huidige doedelzak zei altijd dat mijn riet eigenlijk te licht was en ik beter een zwaardere kon nemen. En Flip’s doedelzakken, waarop mijn collega’s van De Soete Inval spelen, zijn zo zwaar dat ik er moeite mee heb geluid uit te krijgen en het lang vol te houden. Maar diverse bouwers op dit festival vonden mijn huidige riet maar zwaar en zeiden dat ik te hard druk gaf op hun rietjes. Of ik niet liever een lichter riet wilde? Zucht…

Anyway, uiteindelijk vond ik een paar bouwers die niet moeilijk deden en gewoon een losse speelpijp wilden en konden verkopen die in mijn huidige doedelzak kon. Na wat vergelijkend warenonderzoek te hebben gedaan, heb ik er eentje besteld! Er zit een wachttijd op, maar hopelijk heb ik hem voordat het nieuwe festivalseizoen in 2020 begint binnen.

Verder is er niet heel veel aan mijn vingers blijven plakken, behalve een setje cd’s van Patates Sound System en de statiegeldbeker van het evenement. :-)

Natuurlijk heb ik ook gedanst: iedere avond waren er diverse bands ingepland en overal op het terrein waren houten dansvloeren neergelegd. Helaas was het bij de geprogrammeerde optredens loeidruk, waardoor je of van de rand van de dansvloer werd gedrukt als je niet uitkeek, of ergens in het midden werd geplet. De Fransen zijn blijkbaar ook niet zo van het veilig dansen; er waren diverse lomperikken die niet uitkeken waar ze heen walsten en gewoon doordrukten. Op een gegeven moment heb ik zelfs besloten om maar niet meer mee te doen aan cercles en gigues, want meermaals was het zo chaotisch op de vloer dat het onmogelijk was om een of meerdere sluitende cirkels te vormen, waardoor je ergens tijdens de dans partnerloos raakte, en bovendien bleven sommige leiders het een goed idee vinden om hun volgers te draaien terwijl er al nauwelijks ruimte was om elkaar te kruisen. :-S

Maar verder was de sfeer op het festival echt super. Ik dacht dat Castlefest relaxte mensen trok, maar dit folkfestival was helemaal bijzonder. Overal vriendelijke mensen, iedereen was welkom om bij een willekeurige sessie aan te schuiven, instrumenten mochten ook zonder koopintentie uitgeprobeerd worden en het hele terrein bleef brandschoon – niemand die het in zijn hoofd haalde om ook maar een papiertje op de grond te gooien! En dan heb ik het nog niet eens gehad over de superstille camping, waar je daadwerkelijk kon slapen en niet midden in de nacht werd wakkergebrald of om half acht ‘s ochtends al door een overenthousiaste muzikant uit je tent werd gedoedeld. :-)

Er was ook wachtmuziek bij de toiletten en douches. De rijen waren daar wat minder optimaal, in de brandende zon, maar uiteraard is er dan altijd wel iemand die zijn instrument erbij pakt en muziek gaat maken om de wachtenden te amuseren. <3

Ik had vooraf behoorlijk opgezien tegen de heen- en terugrit, maar dat is me heel erg meegevallen. Het scheelt als je goed gezelschap hebt en je onderweg met elkaar kunt afwisselen. Bovendien hebben we ontzettende mazzel gehad met files bij zowel Antwerpen als Parijs. Op de terugweg waren we uiteraard wel vermoeid, maar gelukkig niet te moe om te rijden. Lucas is op de terugweg ook met ons meegereden en dus heeft mijn car of holding bewezen dat er heel prima 3 mensen met bijbehorende festivalbagage (waaronder 3 tenten en zeker 6 instrumenten) in kunnen, zonder dat het zicht op de achterruit wordt geblokkeerd. B-)

Al met al was Le Son Continu dus een succes, al denk ik dat ik het nog leuker ga vinden als ik meer mee kan spelen met anderen. Dat wordt dus nog meer repertoire instuderen en oefenen met tweede stemmen erbij improviseren. Maar nu eerst… bijslapen!

Slag om Doornenburg 2019

Ik realiseer me nu pas dat ons optreden met De Soete Inval afgelopen weekend bij kasteel Doornenburg, mijn éénjarig jubileum bij de groep was! Helaas kon Alexandra er ditmaal niet bij zijn, dus speelden we met z’n drieën. Dat ging gelukkig boven verwachting goed, al misten we tijdens de draailier- en pommerstukken wel wat extra geluid.

Fijn, zo’n evenement lekker dicht bij huis! Het was maar een half uurtje rijden en ik trof er veel bekenden aan, waaronder mijn voormalige re-enactmentgroep ‘t Vaerdich Volk, dus ik kon gezellig buurten.

Het weer blijkt daar wel wat wisselend te zijn. Toen ik er in 2016 was zijn we weggeregend, vorig jaar zijn we weggebrand, en dit weekend was het van alles wat. Zaterdag was het overdag behoorlijk heet en puften we wat af. ‘s Avonds heeft het flink geregend, maar gelukkig pas na sluitingstijd. En zondag was het een beetje bewolkt en frisjes, maar op zich prima te doen (en de tenten waren op tijd droog voor het inpakken, hoezee!).

Qua organisatie rammelde het wel weer wat: vooraf hadden we geen enkele briefing ontvangen en we hebben dus maar op de site gekeken hoe laat de openingstijden waren. Ik wist van de vorige keer dat re-enacters wel eten kregen en muzikanten niet, maar of dat dit jaar ook weer zo was? Er werd niets afgestreept, dus volgens mij hadden we gewoon eten kunnen halen, maar we hadden uit voorzorg toch maar gewoon zelf eten meegenomen. En omdat het programma en de bewegwijzering erg onduidelijk waren, werden we regelmatig aangeklampt door zoekende en mopperende bezoekers (“Die vrijwilligers hier weten ook niks!”) Of wij wisten waar <insert bezigheid> te vinden was? Euh, nee sorry, wij komen alleen maar muziek maken en weten net zo weinig als jullie… En nee meneer, u kunt gebruikte kinderzwaardjes niet bij ons inleveren…

Gelukkig reageerden de mensen enthousiast op onze muziek (zelfs smid Roodbaert, notoir doedelzakhater, vond het leuk dat we bij zijn stand kwamen spelen. :-P ). Zaterdag was het nogal rustig, maar zondag liep het storm en zeker in het kasteel zelf was het erg leuk spelen omdat je echt het gevoel had onderdeel van een marktje te zijn. Het veld was daarvoor wat te uitgestrekt, waardoor het daar nooit druk voelde ook al liepen er behoorlijk wat mensen.

Datura was er ook en we hebben beide dagen afgesloten met een gezamenlijk nummertje. Een superleuk einde van een geslaagd weekend!

Nieuw paar sokken

Nu ik weer regelmatig op middeleeuwse festivals optreed en dan ook nog eens in de warme zomer, merk ik dat ik behoefte heb aan een extra paar middeleeuwse kousen. Ik had jaren geleden al 3 wollen exemplaren en 1 linnen exemplaar genaaid, maar ik draag de linnen kousen veel vaker dan de wollen, domweg omdat ze luchtiger zijn én makkelijker in de was kunnen. Alleen: twee dagen achter elkaar hetzelfde paar moeten dragen is niet zo fris… Tijd voor een tweede paar dus!

Het voordeel van een passend patroon hebben, is dat ze relatief snel in elkaar zitten. Ik heb alleen wat meer ruimte bij de hiel erbij gedaan omdat het vorige paar wat lastig aan ging.

Eigenlijk wilde ik ook nog een extra linnen onderjurk maken, maar helaas bleek de lap linnen die ik nog had liggen maar 130cm breed te zijn (?) en dus had ik niet genoeg oppervlakte om daar een volledige onderjurk uit te krijgen. Die aanvulling moet dus nog maar even wachten.

Misschien dat ik komend weekend tijdens ons optreden in Doornenburg wel een mooie lap kan vinden. In ieder geval kan ik dan gelijk mijn nieuwe kousen aan!

Doedelzakmicrofoons

Na me uitvoerig te hebben ingelezen in opties voor het versterken van doedelzakken en microfoontypen en the Power of Facebook had ingeschakeld voor advies, kwam ik tot een aantal conclusies:

  • Niemand is het met elkaar eens. Het is een kwestie van persoonlijke voorkeur én de situatie waarin je de versterking wil gebruiken. (Gaat het om live optreden of opnames maken? Blijf je netjes stilstaan tijdens je optreden of wil je (erg) mobiel zijn? Speel je met muzikanten samen die achter je staan en waar je microfoon van kan storen of niet? Wat vind je persoonlijk mooi klinken? Etc.)
  • Er is maar één fabrikant die een kant-en-klare set heeft voor doedelzakken. En die is behoorlijk aan de prijs.

Omdat ik niet meteen heel veel geld durfde uit te geven aan een microfoonset waarvan ik niet kon testen of het wel iets voor me was, besloot ik voor de goedkopere optie te gaan en zelf een setje samen te stellen.

De t.Bone microfoon werd door meerdere mensen geadviseerd als zijnde ‘goede microfoon voor de prijs’ en was een van de weinige microfoontjes die je met flexibele zwanenhals en voor doedelzak bruikbare instrumentclipjes kon krijgen.

Het enige probleem was nog de combinatie van de microfoons. Ik hoef niet per sé alle drie mijn bourdons te versterken, maar twee van de drie is wel fijn. Samen met een microfoon voor de speelpijp kom je dan op een totaal van 3 uit. Maar die power supply kastjes waarmee je microfoons kunt mixen en combineren naar één outputkabel hebben maximaal ruimte voor twee stekkertjes, geen drie. En splitters zijn wel te krijgen, maar niet in het type stekker dat ik nodig had (micro XLR). Dus daar moest wat maatwerk aan te pas komen.

Gelukkig was daar Lucas, die verstand van dit soort dingen heeft. Die knutselde voor mij een splitter naar wens (nee, ik doe een hoop zelf maar in dit geval leek me uitbesteden een betere, snellere en goedkopere optie). Waarmee dit de totale set aan materiaal is geworden:

En dit is hoe het uitziet als alles aan de doedelzak is bevestigd:

Nu nog een grote kabelzooi, maar ik ga alle loshangende draadjes nog netjes bij elkaar binden. Het wordt even pielen om de clipjes met klittenband stabiel te krijgen. En ik moet nog een band maken om het kastje om mijn nek te kunnen hangen, want mijn podiumoutfit heeft geen riem. :-)

Het voelt wel een beetje raar om bezig te zijn met het regelen van microfoons, podiumkleding, een fotoshoot en website terwijl we nog niet eens genoeg repertoire hebben voor een volwaardig optreden. Maar ja, dat laatste kost gewoon veel tijd om te schrijven en in te studeren, en op het moment dat je écht gaat optreden moet al het andere natuurlijk ook geregeld zijn. In ieder geval is dit alweer van het lijstje afgevinkt. Maar hoe het in praktijk gaat werken en klinken met deze microfoonset is dus nog even afwachten.

Podiumjurkje 2.0

Omdat ik niet helemaal tevreden was met de eerste versie van mijn podiumjurkje voor Androneda, kocht ik nieuwe stof en ging op opnieuw aan de slag.

De nieuwe stof heeft bijna exact dezelfde kleur, maar valt nét een tikje soepeler. Om problemen met de plaatsing van de doedelzak over de knoop te voorkomen, heb ik de omslag er ditmaal in spiegelbeeld op gezet (en er gelijk wat extra plooitjes in gemaakt). De mouwtjes zoomde ik met de hand om om omkrullen te voorkomen, maar dat heeft helaas niet geholpen. Na de zomerstop toch maar eens informeren bij mijn naaijuf waarom die stof zich zo gedraagt. :-/

Anyway, die kleine aanpassingen hebben er voor gezorgd dat ik het jurkje goed genoeg vind om te dragen. Het is natuurlijk nog steeds geen fantastische show-outfit, maar de enigszins ingetogen stijl was zoals gezegd een bewuste keuze.

Patricia vond mijn eerste versie helemaal prima en het model bleek haar gelukkig ook heel leuk te staan. Als ik hem wat inneem bij de taille (meerdere centimeters… zucht, ooit was ik ook zo slank) past hij haar perfect! Dus nu hebben we, ongepland, matchende outfits voor op het podium! :-D

(Patricia arriveerde iets eerder dan Wouter op onze repetitie bij mij thuis, dus als verrassing hulden we ons beiden in deze outfits en deden we zo de deur voor hem open. Tadaaa! :-P )

Dennefeest 2019

Dennefeest is een heerlijk klein balfolkfestivalletje. Ik ga er bijna ieder jaar heen want het is een heerlijke traditie. Ik had er zin in, want ik had al veel te lang niet meer kunnen dansen. Maar er was wel een domper op de voorpret: er werd 33 graden voorspeld (en gehaald) én het openluchttheater waar het plaatsvond had last van eikenprocessierupsen. Advies: doe bedekkende kleding aan. Argh.

Mjah, mooi niet dus. Als ik me bedekt kleed weet ik zéker dat ik het niet leuk ga hebben vanwege de hitte (ja, kleding houdt de zon weliswaar ook tegen, maar als je actief danst moet je lichaamswarmte wel weg kunnen), als ik me niet bedekt kleed heb ik káns op last van jeuk. Ik nam het risico.

Gelukkig heeft het goed uitgepakt, want tot nu toe heb ik nergens last van. Nou ja, slaapgebrek, vermoeide benen enzo, maar dat hoort er bij. :-P

De hitte was nog enigszins te doen omdat we daar onder de bomen zaten, maar ik heb ‘s middags een hoop minder dansjes gedaan dan ik normaal gesproken zou hebben gedaan. Gelukkig had de organisatie op een gegeven moment een sproeier neergezet. Heeeeeerlijk, even volledig natgespoten worden! Je droogde binnen een paar minuten weer op, maar je was daarna wel even wat afgekoeld.

En het is volgens mij voor het eerst dat ik aan het einde van het festival (rond 12 uur ‘s nachts) nog steeds geen vestje of legging heb aangetrokken vanwege het afkoelen…

Websitecadeautje

Ik krijg wel eens gratis spul toegestuurd vanwege mijn website. Meestal gaat het om boeken die uitgevers sturen in de hoop op een positieve recensie, zoals deze, die ik vorige week las en beoordeelde. (Handig joh, ik kreeg hem nét binnen voordat ik lange treinreizen naar Amsterdam moest maken vanwege mijn conferentie!)

Maar vandaag kreeg ik wat ‘artwork’ opgestuurd van iemand die hoopte voor zijn bedrijfje te kunnen adverteren via mijn site, maar die ik daarvoor had verwezen naar mijn forum. Blijkbaar was hij toch dankbaar genoeg (of hoopte hij op alsnog een blogpost ofzo), want hij bood zomaar aan een exemplaar uit zijn webshop naar me op te sturen!

Het is geen hoogdravende kunst; gewoon een (deel van een) illustratie uit het boek gedrukt op een pagina uit het boek, maar toch is hij erg leuk, of niet? :-)

Fable & Fantasy

In Emmen werd afgelopen weekend voor het eerst ‘Fable & Fantasy’ georganiseerd. Zoals de naam al zegt was het een soort fantasyfestival, qua opzet enigszins vergelijkbaar met Elfia en Castlefest, maar dan een stukje kleiner.

Het evenement vond plaats in de voormalige dierentuin van Emmen en dat was een perfecte locatie! De standjes en kampementen stonden op de plekken waar voorheen de dieren rondwandelden, dus op ‘de savanne’ en tussen rotsformaties. Erg sfeervol! Bovendien erg fijn dat er veel bomen stonden, want poeh, spelen in 30 graden is toch een behoorlijke uitdaging… dan wil je echt niet ergens op zo’n open weiland staan.

foto door Harry Bos (Zie ook de opblaasdraken op de achtergrond! :-D )

Hoewel er nog wel wat leerpuntjes zijn voor de organisatie (instructies bij aankomst over waar je moet opbouwen in het park zijn wel handig, bij het afbouwen moet de toegangspoort continu open zijn anders heb je een file met boze standhouders, en ja, re-enacters verwachten een watertappunt en dat er brandhout wordt verstrekt! :-) ), was het voor de eerste keer zeker geslaagd.

De sfeer was in ieder geval ontzettend relaxed, zowel onder de bezoekers als onder de deelnemers. We zijn enorm verwend door Micha en Marijke, die de hele dag door stonden te koken en mosterd te maken. Bezoekers konden een portie kopen, maar wij mochten gratis en voor niks bij hen komen crashen voor zowel ontbijt, lunch als avondeten. Omnom! Ook anderen, waaronder de ocarina-verkoper waarvan werd gefluisterd dat hij werd uitgebuit en dit weekend nog amper had gegeten, werden spontaan bijgevoederd. <3

foto door Reinder Lolkema

Ik heb dan ook echt een heel leuk weekend gehad. Stiekem vind ik deze fantasyfestivals veel leuker dan de middeleeuwse evenementen. Jij staat de bezoekers te entertainen, maar met al hun mooie kostuums entertainen ze jou net zo goed! En ik kon nu ook weer wat moderner repertoire van Tweedledum & Tweedledee spelen. Het was een beetje een flash-back naar vroeger, omdat we o.a. bij de ingang zijn gaan spelen om de bezoekers te verwelkomen, net als we vroeger met Tweedledum & Tweedledee op Castlefest deden. Ik had zelfs een beetje heimwee naar onze mooie fantasy-outfits…

Maar dat we op een fantasyevenement spelen blijft helaas een uitzondering. Flip houdt er helemaal niet van en deze boeking was min of meer een ‘nou vooruit, voor deze keer’. Toevallig bleek hij later per ongeluk een dubbele boeking te hebben en waren we uiteindelijk maar met z’n drieën, dus hij heeft zich niet hoeven ergeren en wij hebben lekker volop kunnen genieten. Win-win. :-)

UX conference 2019

Normaal gesproken is de UX conference van de Nielsen Norman Group om het jaar in Amsterdam. Groot was dan ook mijn verbazing dat er dit jaar wéér eentje plaats zou vinden, terwijl ik vorig jaar ook al had kunnen gaan. Top! Maarre… wilde mijn werkgever daar ook weer voor betalen? Aanmelding is immers behoorlijk prijzig en ik had dit jaar ook al een duur coachingstraject vergoed gekregen.

Mijn baas zei inderdaad dat ik niet al te veel hoop moest hebben, maar hij zou mijn verzoek indienen onder het motto ‘wie niet waagt, wie niet wint’. En waarempel: blijkbaar hebben mijn collega’s dit jaar hun opleidingsbudget niet gebruikt, want ik mocht wederom gaan!

Ditmaal ging ik 4 dagen. Eén van de interessante sessies was op zondag, waardoor we vaderdag moesten verschuiven. Het is behoorlijk raar om op zondag een werkgerelateerd congres te hebben, op maandag gewoon naar kantoor te gaan, en dan weer drie dagen naar het congres in Amsterdam. Gecombineerd met het om half 6 op moeten staan (voor ochtendmensen als ik is dat gelukkig niet zo’n ramp als voor anderen) en laat thuis komen, én complete warme maaltijden als lunch eten (internationaal gezien zijn wij maar raar met onze boterhammetjes), maakt dat mijn bioritme momenteel compleet van de wap is. Gelukkig kan ik maandag een vrije dag opnemen ter compensatie van die zondag. Ik zal er wel gelijk een balansdag van moeten maken, gezien de enorme hoeveelheid vette en zoete snacks die er structureel tijdens de pauzes werden geserveerd. :-X

Net als vorige jaren merkte ik dat ik stiekem toch al behoorlijk veel kennis heb (zelfs de statistiekenkennis over standaarddeviaties en betrouwbaarheidsintervallen is blijven hangen!), maar dat er gelukkig ook nog steeds een hoop nieuwe dingetjes zijn om op te pikken.

Alleen die groepsopdrachten hè… Man, man man, wat kan ik me daar toch altijd aan ergeren. Laat me de opdracht gewoon in mijn eentje doen, ben ik sneller klaar én is er beter resultaat! (Hoewel we natuurlijk hier juist o.a. leren om workshops te faciliteren om de meningen van de groep te inventariseren en voort te bouwen op elkaars ideeën. Maar kom op: als je relevante fragmenten uit een transcript moet knippen om ze vervolgens gezamenlijk te categoriseren, dan kun je zelf toch ook wel bedenken dat als je maar een paar woorden uitknipt, je groepsgenoten geen idee hebben wat de bijbehorende context was en wat er dus met je knipsel wordt bedoeld? En nee, ‘challenges’ is géén goede categorie als alle fragmenten in de een of andere vorm uitdagingen zijn! Zucht… als zelfs UX’ers informatie niet kunnen clusteren… :-/ )

Belangrijk verschil met vorige jaren: geen ‘spot de goeroe’-spelletje kunnen spelen. :-( Normaal gaat grote baas Jakob Nielsen himself altijd bij iedere sessie ongemerkt even achterin de zaal zitten, maar ik heb hem geen enkele keer gezien en vermoed dat hij er dit jaar gewoon niet bij was.

Aan het eind van iedere dag heb ik een examen over het betreffende onderwerp gedaan en samen met alle examens die ik de afgelopen jaren heb afgerond, is dat inmiddels eindelijk genoeg om mijn huidige ‘UX Certified’ titel te vervangen door ‘UX Master’, met ‘user research’ als extra specialisatie! B-)

Wat dat precies betekent? Nou, dat mijn werkgevers veel geld hebben neergeteld en dat er tijdens het volgende congres nóg fancier labeltjes aan mijn naambadge komen te hangen als statussymbool, om jezelf van de andere deelnemers te onderscheiden. (Het slaat natuurlijk helemaal nergens op, maar als marketeer kan ik deze psychologische truc om mensen meer geld afhandig te maken uiteraard enorm waarderen.) :-P