Voorraadkastverbetering

Gisteren gingen we voor de derde keer langs bij Richard’s moeder om haar te helpen haar huis op te ruimen. De eerste keer voerden we vooral spullen af naar de milieustraat, de tweede keer legden we laminaat en mestten we keukenkastjes uit. Vandaag was het de beurt aan de voorraadkast. Daar keek ik stiekem al lang naar uit, want ik vind voorraden structureren een van de leukste dingen aan opruimen.  :P

Richard’s moeder houdt van aanbiedingen hamsteren en dus was er véél voorraad. Zoveel dat het niet in de voorraadkast paste en er her en der door het huis voorraadjes van allerlei artikelen te vinden waren. Ik begon met alles uit de kasten halen en de plukjes voorraden uit andere ruimtes erbij te plaatsen, zodat ik inzicht kreeg in om hoeveel spullen en welke categorieën spullen het ging. Oftewel: chaos!! Het moet eerst erger worden voordat het beter wordt…

Ik keek vervolgens Richard lief aan, want ik vond de hoeveelheid opbergruimte in de voorraadkast erg beperkt. Kon hij wellicht een extra kastje timmeren van de oude kastplanken die nog in mijn garage stonden en die ik met een vooruitziende blik mee had genomen? Uiteraard kon hij dat! <3

Nadat ik alle gelijksoortige spullen had gegroepeerd, en Richard’s moeder had aangegeven wat ze wilde houden en wat weg mocht, kon alles worden schoongemaakt en heringedeeld. Gelukkig bleek een deel van de spullen in de voorraadkast te bestaan uit lege bakjes (die grotendeels weg of heringezet konden worden) en niet-voorraden (die ik elders in huis onder kon brengen). En hoewel ik een deel van de voorraad in een andere kast in de woonkamer heb moeten onderbrengen, paste het meeste gewoon in de voorraadkast, en nog ruim ook! Mede dankzij de additionele plankruimte die Richard ter plekke had gemaakt. Hoezee!

Helaas ben ik wéér vergeten om een voor-foto te maken, maar je moet je voorstellen dat alle planken mudvol stonden, met allerlei artikelen door elkaar heen, er geen loopruimte meer was op de vloer, en er flessen water, pakken toiletpapier en flessen wc-eend op de vloeren van andere ruimtes stonden, die nu weer vrij zijn. En dit is hoe de kast er nu uitziet:

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik word hier dus echt héél gelukkig van!  :D :D :D

(En zelfs de stofzuiger heeft nu weer een plekje gekregen zodat die niet in het zicht in de gang hoeft te staan.)

Sturm auf Zons 2025

We zijn weer terug uit Duitsland. Sturm auf Zons is een evenement waar we jaarlijks met De Soete Inval mogen komen optreden en ik ga er graag heen, want het is altijd heel sfeervol. Maar ook zwaar, want we moeten al op vrijdagavond spelen, terwijl we normaal gesproken op reenactmentevenementen alleen op zaterdag en zondag hoeven op te treden en we de vrijdag aan opbouwen van het kampement kunnen bestden. En er waren, zoals gebruikelijk, weer wat extra uitdagingen.

foto door Markus Jünemann

Flip kwam oververmoeid aan, dus op vrijdagavond hebben we zonder hem moeten spelen. En op zondag had Wigo een andere klus, dus moesten we het zonder trommelaar stellen. We hebben even overwogen of een van ons het trommelen zou kunnen overnemen. Wigo gaf een kort lesje en ik moet zeggen dat het me makkelijk afging om de slagtechniek toe te passen! Maar interessante roffeltjes maken tijdens de liedjes is wel weer iets anders, en uiteindelijk besloten we ten eerste dat we het beter niet dan slecht konden doen, en ten tweede was er niet dermate veel plek in onze auto’s vrij dat er ook nog een grote trom bij paste. Want Wigo neemt doorgaans de gezamenlijke spullen mee met zijn enorme bus, maar aangezien hij eerder weg moest, moesten we een deel van die spullen dus al eerder meegeven en een ander deel in onze eigen auto’s naar huis zien mee te nemen. Wat normaal gesproken niet zo’n probleem is voor mijn car of holding, maar Geert carpoolde met mij dus moest ik alle zut op een dusdanige manier in de auto tetrissen dat er een zitplek voor hem vrij bleef – en dat beperkt de stapelcapaciteit toch behoorlijk (in ieder geval als je ook wil voorkomen dat alles tegen de inzittenden / door de voorruit vliegt als je hard moet remmen).

Gelukkig bleek het eigenlijk best prima te gaan zonder trommel! Hoewel ik soms hard moest werken om te voorkomen dat we in tempo versnelden, en een paar nummers duidelijk leden onder het gemis van een opbouwend geroffel, kwamen nummers die we driestemmig speelden eigenlijk heel leuk uit de verf, omdat de samenklank van de doedelzakken op die manier meer focus kreeg. Andere nummers heb ik begeleid op mijn tamboerijn, voor de afwisseling.

foto door Peter Ripberger

En dan was er nog de daadwerkelijke “sturm”. Toen we arriveerden was het gelukkig droog, hoewel de grond ook kurkdroog was en het erg lastig was om onze haringen de grond in te krijgen. Maar op zaterdag was het regenachtig en vielen er regelmatig wat buitjes. Vanaf 3 uur ‘s middags begon het echt te hozen en is het pas laat in de avond weer droog geworden. Wat betekende dat we die dag maar drie uurtjes hebben kunnen spelen, want er was nergens een overkapping om onder te gaan staan en hoewel we onze eigen luifel langs de straat hadden gezet, stonden we net buiten het dorpje en was daar dus geen publiek. Het publiek vertrok sowieso door de regen, dus de organisatie heeft die dag de markt ook twee uur eerder gesloten dan de bedoeling was. Erg zonde.

Ik ben daardoor wel flink opgeschoten met mijn weefsel. Ik had mijn weefgetouw meegenomen om iets nuttigs te kunnen toen buiten openingstijden en dat bleek dus maar goed ook. Helaas zit het weefsel vol fouten, want ik heb al meerdere jaren niet meer aan kaartweven gedaan en ben duidelijk uit de oefening.  :?

Gelukkig was het weer op zondag vele malen beter. Het is toen zo goed als droog gebleven, ondanks de 50 tot 60% kans op regen, en het werd nog flink warm in het zonnetje!

Het publiek was ook nog steeds enthousiast. Duitsers reageren sowieso gemiddeld leuker op entertainers, zijn guller wat betreft donaties in ons bakje gooien, én een stuk netter dan de gemiddelde Nederlander: herhaaldelijk zag ik iemand iets oprapen dat naast de prullenbak was beland om het er alsnog in te deponeren, terwijl men bij ons het afval alleen globaal richting een prullenbak mikt en soms niet eens kijkt of het er wel in terechtkomt.

We hebben ook de meeste bijzondere verzoekjes ooit gehad. Eerst kwam er een vrouw op mij af die een van de handelaren bleek. Ze had voor het eerst een sluier meegenomen, die ze van iemand had gekregen, maar had geen idee hoe ze die op haar hoofd bevestigde. Ze vond mijn sluier er mooi uitzien, dus kon ik haar misschien helpen aankleden? Natuurlijk kon ik dat.  :P
Later sprak een Italiaans meisje van een andere kraam me aan. Haar schoenen waren helemaal natgeregend en ze had alleen nog maar slippers om op te lopen. Kon ik haar wellicht een paar schoenen lenen? Mjah, mijn goede wandelschoenen leende ik liever niet aan een wildvreemde uit… dus bood ik haar mijn authentiek Nederlandse klompen aan. Maar die bevielen haar om mij onduidelijke redenen toch niet helemaal, dus is ze verder gaan vragen…  :lol:
Ook zijn we grondig uitgehoord door een Japanse sociologiestudente die als huiswerkopdracht wilde weten wat we nou zo leuk vonden aan dat reenacten en wat we allemaal wel en niet deden.
En dan was er nog de hilarische verwarde blik van Flip, toen die werd gevraagd of we als verzoeknummer “Hips don’t lie” van Shakira wilden spelen? Ik moest hem uitleggen wat dat voor liedje was, en de dame in kwestie dat het niet noodzakelijk een voor doedelzak geschikt nummer was.  :lol:  :lol:  :lol:

En zo is het dus toch een mooi weekend geworden.

 

KaRUoke

Ik ben niet de meest sociale collega vrees ik, dus ik had helemaal niet meegekregen dat er al jaren een initiatief genaamd ‘kaRUoke’ liep: een periodieke (lees: eens per jaar ofzo) bijeenkomst van collega’s in een Nijmeegse karaoke-bar om daar helemaal los te gaan. Gelukkig ving ik het een tijdje geleden alsnog op tijdens een pauzegesprek en werd ik ook toegevoegd aan de Whatsapp-groep. Gisteravond maakte ik voor het eerst mijn opwachting.

Nou moet je weten dat al een tijdje niet ben gaan stappen. ‘Uitgaan’ betekent voor mij met vrienden in een restaurantje gaan eten, naar de bios, een concert, of gaan balfolkdansen. Het was dus onder andere even wennen dat het zaaltje tussen 21.00 en 23.00 uur was gereserveerd. Pfff, konden we niet een uur eerder beginnen? Toen ik om half 9 op de fiets richting het centrum stapte, had ik het gevoel dat de dag al bijna ten einde was en het tijd was om naar bed te gaan!  :roll: Omdat ik dit hele weekend in Duitsland moet optreden en de komende twee nachten in een tent slaap, nam ik me voor het niet te laat te maken – om half 11 weer weggaan was prima, toch?

Ik arriveerde in een bedompt krap kelderkamertje waar mijn voeten per direct aan de vloer bleven plakken vanwege al het gemorste bier. Twee minuten nadat de eerste karaoke-hit was ingezet, had ik al spijt van het niet meenemen van mijn oordopjes.

Maar hee, dat karaoke-systeem werkte wel heel handig! Je kon gewoon een QR-code scannen met je telefoon en dan via je eigen schermpje, liedjes aan de playlist toevoegen! De volgorde van de playlist was bewerkbaar, je kon aangeven met wie je eventueel samen wilde zingen, en je kon de verhouding tussen algemeen muziekvolume, de microfoons en de achtergrondzang instellen! (En dus ook het totale volume, wat ik in de loop der avond tactisch steeds een paar tandjes zachter heb gezet  :roll: )

De stemming zat er gelijk in en we zijn heerlijk los gegaan. Ik had verwacht dat er alleen collega’s van mijn divisie zouden zijn, maar er waren ook collega’s van andere afdelingen uitgenodigd en zelfs een populaire oud-collega was er gewoon weer bij. We zongen 80’s hits, duetjes en (de anderen) moderne nummers die ik niet heb meegekregen in mijn leven, al dan niet bedoeld meerstemmig  :P . Voordat ik het wist was het al 11 uur. De enthousiastelingen boekten er spontaan nog een uurtje extra bij, maar ik besloot toch maar verstandig te zijn en weer naar huis te fietsen voor nog wat slaap.

Volgens mij heb ik aan mijn collega’s goed duidelijk weten te maken dat ik graag (karaoke) zing en ik er de volgende keer zeker weer bij zal zijn! (Maar misschien een uurtje eerder, en met oordopjes  :P )

OCD-zak

Voor mijn opleiding moet ik werkstukjes maken om te laten zien dat ik bepaalde technieken beheers. Zoals het naaien van een harmonica-zak.

Nou ben ik helaas niet de meest secure naaister. De meesten van jullie vinden mij een Pietje Precies, maar volgens coupeuseopleiding-normen ben ik een slons hoor…  :(

Ter compensatie zet ik dan maar mijn kwaliteiten op een ander detail-vlak in: pattern matching! Zie hier mijn werkstukje, en hoe mooi het patroontje op de stof niet alleen doorloopt in de zak, maar ook in de klep van de zak!

…EN OOK NOG EENS AAN DE ACHTERKANT VAN DE KLEP!  8-)

(Voor degenen die niet weten wat een harmonica-zak is: dat is zo’n uitklap-zak die je ook wel op de zijkant van cargo-broeken ziet:)

Nu maar hopen dat de examencommissie er ook blij van wordt. Mijn juf was er in ieder geval tevreden over!

Bankrekening-humor

Ik ben overgestapt van de ING naar de ASN, want: beter voor de wereld. Naast dat je dan je rekeningnummer bij allerlei instanties moet wijzigen, is het ook handig om je familie van je nieuwe rekeningnummer op de hoogte te stellen. Dus stuurde ik mijn ouders en Zwusje gisteren een mailtje met het nieuwe nummer van mijn bankrekening en het verzoek hun adresboek te updaten.

Vanochtend zag ik het volgende mailtje van Zwusje in mijn mailbox:

Haha, grapjas… Maar hee, een appje kan ik natuurlijk wel sturen. 😈

Diezelfde ochtend postte ze een screenshot van dat bericht in de familie appgroep en kreeg ik niet veel later een telefoontje van Zwusje. Was ik misschien gehackt? 🙊😂

Ik legde uit dat het een grapje was en we hebben er smakelijk om gelachen.

Vervolgens kreeg ik een appje van mijn moeder: Of ik wel écht een nieuw rekeningnummer had, wilde ze even checken? Okee, de grap was dus duidelijk geslaagd én uit de hand gelopen 🤣

Zojuist logde ik in en zag ik het volgende op mijn nieuwe rekeningafschrift staan:

Ik hou van onze familiehumor! 😂🤣😂

(En erg goed dat ze het beiden voor de zekerheid toch even checkten! 😃👍)

Middeleeuws Festijn Cannenburch 2025

Het speelseizoen is geopend voor De Soete Inval! We startten dit weekend in Vaassen, op Middeleeuws Festijn Cannenburch.

Foto door Coen de Moor

Inmiddels zijn we min of meer de vaste band die wordt ingehuurd door Cranenburgh Events voor hun historische evenementen (ze organiseren o.a. ook Middeleeuws Montfort en Historisch Festival Nederland) en dat is natuurlijk fantastisch voor ons! Het is ook fijn dat dit evenement voor mij maar een uur rijden is (nou okee, anderhalf uur in de vrijdagmiddagspits) en altijd heel relaxt – we spelen doorgaans tussen 11.00 en 17.00 uur, wat prima te doen is (op andere evenementen worden we bv. ook wel eens van 10.00 tot 20.00 uur ingepland en dan moet je je energie echt goed verdelen over de dag om het vol te houden!).

Vooraf was het wel weer even stressen, want onze trommelaar moest plotseling worden geopereerd en kon niet meegaan vanwege de herstelperiode. Dat hoorden we de dag voor vertrek. En onze vaste vervanger is aan het verhuizen. Dus trommelden we (pun intended) ons vroegere bandlid weer op, die gelukkig bereid was om in te vallen. Na wat logistieke organisatie was hij voorzien van kleding, tent en instrument en konden we toch optreden. Pff, De Soete Inval maakt haar naam weer waar…  ;)

Op zaterdag was het veel warmer dan voorspeld, op zondag was het zoals voorspeld behoorlijk frisjes met slechts 12 graden, en de koude wind en regenbuitjes hielpen niet echt. Gelukkig heeft dat het publiek er niet van weerhouden om te komen opdagen en viel de grootste regenbui precies op het moment dat we wilden gaan lunchen, dus we hebben toch nog veel kunnen spelen. En ook ‘s nachts heb ik het warm genoeg gehad in de tent, want ik weet inmiddels wat ik moet meenemen en hoe ik mijn slaapplek moet inrichten om geen kou te lijden.

Foto door The Dutch Black Knights Templars of Solomon

Het publiek reageerde erg enthousiast, dus dat was heel leuk om voor te spelen. Ik probeer steeds vaker om tussen onze nummertjes door, iets uit te leggen over onze instrumenten. Dat slaat namelijk ook goed aan én het geeft de andere bandleden de mogelijkheid om even pauze te nemen als ze vermoeid zijn, zonder dat we meteen het publiek kwijt zijn.
Aan het eind van de dag waren er twee kinderen heel enthousiast voor ons aan het dansen en luisterden ze aandachtig naar de instrument-uitleg. Aan het eind van het optreden kwam één van hen me zelfs een dikke knuffel geven. Aww… dan doe je, zeker als geen kindervriend zijnde, iets goed, toch? ^_^

Dagje Xanten

Vorig jaar was het de bedoeling om met Richard een weekendje naar Xanten te gaan. Helaas moesten we toen de dag dat we arriveerden alweer huiswaarts vanwege het overlijden van zijn vader. We besloten het uitje gisteren in te halen, maar dan zonder overnachting, en te focussen op een bezoekje aan het archeologische park waar een oude Romeinse stad is opgegraven. Dat konden we best in een dagje doen, toch? Xanten ligt namelijk op minder dan een uur rijden van Nijmegen, dus we waren er zo en konden vast ook nog een beetje uitslapen voordat we vertrokken. Volgens de website waren ze open van 10.00 tot 19.00 uur – tijd zat.

Het park bleek behoorlijk uitgestrekt. Er is achterhaald welke gebouwen er op iedere plek in de Romeinse stad moeten hebben gestaan en een deel ervan is opgegraven en flinke stukken ervan zijn opnieuw gebouwd zoals het er vroeger uit moet hebben gezien (maar dan met moderner materiaal, zodat je duidelijk kunt zien wat de oorsponkelijke delen zijn en wat is herbouwd). Zo was er onder andere een arena, badhuis, tempel en herberg. We bekeken alles op ons gemak.

Ook was er een museum met Romeinse objecten. Die was aan de andere kant van het terrein, en aangezien het inmiddels al half 5 was en we pijn in onze pootjes begonnen te krijgen, besloten we om maar niet meer álle bordjes te gaan lezen, maar even door te stappen zodat we het museum ook nog konden zien.

Zo’n gladiatorenhelm is zwáár!!! :-o

Op een gegeven moment kwam een suppoost naar ons toe. Op zeer vriendelijke toon (en in het Duits): “Ik zie dat jullie hier zeer op jullie gemak rondlopen, dus ik vermoed dat jullie niet weten dat de parkeerplaats om 6 uur sluit? Het is nu kwart voor 6 en het is vanaf hier nog 20 minuten lopen naar de parkeerplaats. Ik zeg het maar even. Overigens sluiten wij ook om 6 uur”. Argh…!

Tsja, dat krijg je als je twee mensen met interesse in geschiedenis in zo’n park loslaat.  :P  (Op een gegeven moment spitste ik in het museum mijn oren omdat ik een opname van een oud rietinstrument hoorde afspelen. Ik keek Richard aan en hij mij, want we hadden het allebei gelijk gespot. Even googlen wat dat voor instrument kon zijn uiteraard. Geschiedenis én muzieknerds dus. <3 )

Gelukkig konden we er nog uit en hadden we ook geen parkeerboete (je mocht er maximaal 3 uur staan met een parkeerschijf, wat we helemaal vergeten waren, want wij waren er volledig vanuit gegaan dat we wel genoeg tijd zouden hebben om alles te zien). We waren bíjna aan het eind van het museum gekomen en volgens mij hebben we de meeste gebouwen op het terrein gezien (behalve de horeca-molen, maar we hadden toch onze eigen lunch bij ons), dus we hebben niet al te veel gemist hopen we.

Het oude centrum van Xanten was slechts een paar minuutjes rijden verder, dus we zijn er lekker gaan eten (met een flinke coupe ijs bij een gelaterie als toetje) terwijl we onze vermoeide voetjes lieten rusten. Een geslaagde dag, zeker met dat heerlijke weer! ^_^

Manscleaning

Lente, dus tijd voor de jaarlijkse dakgootschoonmaak. Niet het leukste klusje, maar ook niet het moeilijkste. Dus ik haal de ladder uit de garage, sjouw ‘m richting de voordeur, en begin ‘m uit te schuiven.

Een man arriveert.

Blijkbaar moet hij bij de buren zijn, maar hij spreekt mij gelijk aan: “Ga je in je eentje de ladder op? Dat is gevaarlijk hoor!”

Ik: “Valt wel mee. Ik doe het al jaren.”

Man: “Ben jij zo’n powervrouw ofzo?”

Hij pakt de ladder uit mijn handen en begint hem voor me uit te schuiven. “Je moet iemand hebben om hem vast te houden, als je van boven naar beneden valt, heb je een probleem!”

De man worstelt met de ladder. “Ik heb dat klusje vroeger ook zelf gedaan.” Hij wijst naar de kunststof banden die eraan hangen: “Deze zijn bedoeld om de ladder uit te schuiven.” Hij trekt eraan. Er gebeurt uiteraard niets.

Ik: “Nou nee, volgens mij…”

Door het gekletter met de ladder zijn de buren inmiddels ook naar buiten gekomen. Man, nog steeds met zijn handen aan mijn ladder: “Deze dame wil zelf de ladder op klimmen! Heel gevaarlijk!”

Buren, lachend: “Dat zeggen wij ook al jaren. Maar we hebben het inmiddels opgegeven.”

Ik, gekscherend: “Mijn moeder zegt het ook. Maar ja, die dakgoot moet toch schoon, hè?”

Man, nog steeds worstelend met de ladder: “Met deze banden zou je hem toch uit moeten kunnen schuiven…”

Buurman: “Nee, die zijn om te voorkomen dat de twee delen van de ladder van elkaar los komen.”

Inmiddels staan er drie mensen om me heen zich met mijn schoonmaakactie te bemoeien. Na nog wat consternatie biedt de buurvrouw aan de ladder voor me vast te houden. De man lijkt dat goed genoeg te vinden en laat eindelijk de ladder los.

Ik positioneer de ladder, klim er probleemloos op terwijl de buurvrouw ‘m ‘tegenhoudt’, mik de eerste lading dorre bladeren in een emmer, en klim weer naar beneden.

Man, op dramatische toon: “Ik maak een buiging voor deze buurvrouw!!”

Gelukkig stappen de heren vervolgens in een auto en rijden ze weg, zodat de buurvrouw en ik achterblijven. Het stukje boven de tegels van het pad naar mijn voordeur is gedaan en vanaf nu resteert enkel het positioneren van de ladder in de voor- en achtertuin, oftewel tussen de houtpulp en zompig gras, tegen borderrandjes en struiken, waardoor het ding écht nergens heen kan glijden. De buurvrouw houdt het ding voor de vorm vast. De hulp is vooral handig bij het verplaatsen van de uitgeschoven ladder. Als bedankje maak ik gelijk de dakgoot van de buren schoon, zodat de buurman niet meer de ladder op hoeft.

Het is natuurlijk allemaal lief bedoeld. Maar eigenlijk is het gewoon een belediging…

Laminaatleg-hulptroepen

Dik een maand geleden hielden we voor het eerst flink huis bij Richards moeder en gisteren was het tijd voor fase 2 van de grote ontspullingsslag.

De vorige keer vonden we pakken laminaat in de garage, die daar al behoorlijk lang stonden te wachten totdat ze ooit gelegd mochten worden. Richards oude slaapkamertje was namelijk al geruime tijd toe aan een nieuwe vloer (lees: op de plek van de bureaustoel was de bovenlaag van het oude laminaat compleet verdwenen), maar het was er nooit van gekomen. In het kader van ‘hoe minder spullen in de garage, hoe beter’, hadden we besloten het dan maar gewoon te gaan leggen. Win-win.

Aangezien ik al één keer eerder in mijn leven laminaat had gelegd, was ik eenoog in het land der blinden, dus samen met mijn handige vriendje zouden we dat klusje wel eens gaan klaren. (Bovendien is Youtube je vriend  ;) ).

Wel met gekruiste vingers, want dat laminaat had niet alleen lang in de garage vertoefd, maar ook nog eens op zijn kant tegen een muur gestaan. Zou het nog wel recht zijn? Ook al had het sinds de vorige klusdag binnen en plat op de vloer gelegen, we hadden er niet 100% vertrouwen in dat het nog bruikbaar was.

En uiteraard duurt zo’n klus altijd langer dan je wil. Want de kamer moest natuurlijk eerst worden schoongemaakt, anders leg je een mooie nieuwe vloer, maar ziet de rest er niet uit. (Idealiter hadden we ook meteen het behang vervangen, maar hee – eigenlijk kwamen we om op te ruimen, dus deze klusactie was al meer dan oorspronkelijk de bedoeling was.) Daarnaast zijn er natuurlijk de *#^%$-plekjes rondom de leidingen die je precies moet zien uit te zagen. En dan zijn er nog de onvermijdelijke oepsjes.

Gelukkig zijn Richard en ik écht een goed team en zijn we nog steeds dermate verliefd dat we elkaar elkaars oepsjes liefdevol vergeven. Dus gaf ik hem een dikke kus in plaats van hem de huid vol te schelden toen bleek dat hij het allerlaatste resterende stukje laminaat (het was erg strak berekend…) verkeerd om had gezaagd, en bleef hij liefdevol tegen mij glimlachen toen ik overmoedig dacht dat ik met mijn coupeuse-skills de plint echt wel met de hand strak in een hoek van 45 graden kon aftekenen en zagen, in plaats van het ding met zijn professionele tools verstek te zagen.  :roll:

<3

Maar uiteindelijk lag alles, en houdt een plakplint twee stukken laminaat vast wel tegen elkaar aan, zijn de iets te grote gaten rondom de leidingen creatief afgedekt met restanten van betreffende plakplint, en staan de zijkanten van de vloer slechts íétsje hol, maar niet dermate veel dat de deur niet meer open kan en hebben we er vol vertrouwen in dat de  laminaatplanken in de loop van tijd alsnog iets zullen rechttrekken. O:-)

Tadaa:

Helaas zijn we vergeten om een vóór foto te maken toen de kamer nog niet schoon was gemaakt en de spullen er nog in stonden, want we hebben bijvoorbeeld ook een kast van de muur gehaald en meubilair op een andere plek gezet. Dus dan maar op deze manier een voor- en na-foto:

Terwijl Richard de laatste (zwaarste) loodjes van het leggen aan het doen was, ben ik alvast met zijn moeder de inhoud van de keukenkastjes gaan uitzoeken. Ook daar hebben we weer hele goede slagen mee gemaakt, dus diverse planken zijn inmiddels leeg!

Helaas zijn we niet aan alle keukenkastjes toegekomen en ook niet aan de voorraadkast, wat ik graag had willen doen (voorraadkasten herinrichten geven een bijzondere mate van voldoening op de een of andere manier, herkennen jullie dat?), maar dat komt dan wel de volgende keer. To be continued!

Draailier & Doedelzak workshopweekend 2025

Helaas kon ik Pasen dit jaar niet met mijn familie vieren, want er was namelijk iets anders leuks: het jaarlijkse workshopweekend van Stichting Draailier & Doedelzak. Niet zomaar een weekend, maar een heus jubileumweekend vanwege hun 40-jarige bestaan! Dat betekende allerlei extraatjes, van grotere bands tot extra activiteiten tussendoor tot een dag extra – want het duurde ditmaal tot en met Paasmaandag!

Ook heel erg leuk: vorig jaar sleepte ik Richard voor het eerst mee en toen deed hij de workshop voor halfgevorderden. Aangezien hij het allemaal supersnel oppikt, had hij zichzelf dit jaar geüpgrade naar de (ver)gevorderden en zat hij dus samen met mij in de workshopgroep bij Julien Barbances van La Machine! <3 (Ik probeer heel hard niet jaloers te zijn, want ik kom er al sinds 2009 en ben zeker niet zo snel vooruitgegaan als hij.  :P <3 )

Ook dit jaar was ik volgens mij heel gemiddeld vergeleken met mijn groepsgenoten. Inmiddels pik ik de meeste melodietjes snel op gehoor op en ik kan de versieringen en ander lesmateriaal prima spelen – alleen alles tegelijk toepassen op tempo lukt uiteraard pas na thuis oefenen.

Volgens mij had de docent voor de eerste dag een duidelijk idee van wat hij ons wilde leren, was hij de tweede dag afgeleid doordat hij ook nog moest soundchecken en optreden met zijn band, en was hij de derde dag een beetje baldadig, want de structuur van de les en hoeveel tijd hij nam om dingen voor te spelen was erg wisselend en op de laatste dag zijn we gaan cursus-crashen bij andere workshops, waarbij we al tetterend over het terrein liepen om onverwacht andere groepjes te vragen of ze met ons mee wilden spelen.  :lol:

Maar het meest memorabel waren de schoenen van de docent. Onderdeel van de workshop was om te proberen met onze voeten de maat mee te stampen (argh… coördinatie-issues als je handen iets anders moeten doen dan je voeten!) en om het goed voor te kunnen doen had hij zijn wandelschoenen verwisseld voor een paar met mismatchende veters die aan bijelkaar gehouden werden met ducttape…  :lol:

We zijn vanwege het jubileum extra verwend met speciale hapjes, zoals ter plekke voor ons klaargemaakte eieren, taart met jubileumlogo, chocolade paaseieren die we zelf tussen de struiken konden zoeken, en meer.


En dan was er nog de presentatie van het jubileumboek! Ter ere van het 40-jarig bestaan hadden Wouter en Lies 6 jubileumliedjes gecomponeerd, die ze het afgelopen jaar tijdens een cursusreeks aan mensen hebben aangeleerd en dit weekend tijdens een concert ten gehore brachten. Omdat het zonde zou zijn om er daarna niets meer mee te doen, was het idee ontstaan om ze op te nemen in een deunenboekje, samen met bladmuziek van andere liedjes. Lies en Wouter hebben het project van het ontwikkelen van dat boekje ook gecoördineerd en ervoor gezorgd dat er muziek werd verzameld. Ik had gevrijwilligd om dat boekje vervolgens te gaan proeflezen, lay-outen en drukklaar te maken – ik heb daar immers ervaring mee omdat ik mijn eigen Alice in Wonderland-boek heb uitgegeven en ook mijn eigen coupeuseboek heb samengesteld en laten drukken.

Het was een hele toer om dit ding gerealiseerd te krijgen, want uiteraard zijn deadlines more like guidelines anyway en zijn er altijd meer wijzigingen dan je zou willen (waardoor die hele &*@#$ indeling weer verschuift en opnieuw moet :roll: ). Ik ken mezelf inmiddels en ik had me dus voorgenomen om niet teveel mijn Mening op dit project te drukken en vooral faciliterend te zijn. Dus ik heb diverse dingen losgelaten, maar omdat ik natuurlijk wel mijn professionele kennis en ervaring heb die ik wil meegeven, stond ik er bijvoorbeeld wel op dat de vormgeving zou voldoen aan de huisstijl van de Stichting (die ik min of meer zelf heb vastgelegd toen ik hun website maakte, gebaseerd op hun promotieposters  :P  ). Want ik ben dan wel geen professioneel grafisch vormgeefster, maar wél marketing- & communicatiemedewerkster, en het veranderen van de kleur van een logo zodat het mooier in het design past, is toch écht een no-go…  8O

Maar gelukkig vinden ze me (volgens mij) nog steeds lief en al met al is het een superleuk resultaat geworden, dat heel goed past bij de Stichting! Het boekje bevat, behalve een voorwoord en introductie, 3 onderdelen: deel 1 bevat de speciaal voor het jubileum gecomponeerde liedjes, deel 2 bevat liedjes die docenten van en deelnemers aan de evenementen van de stichting konden aanleveren, en deel 3 bevat ‘klassiekers’ die vaak tijdens sessies worden gespeeld. Door het boekje heen staan her en der anekdotes die iets vertellen over waarom het betreffende liedje is geschreven / uitgekozen en/of wat de link ervan met Stichting Draailier & Doedelzak is.

En ja, ik heb zelf ook een liedje, dat ik voor Androneda schreef, aangeleverd, dus je vindt ‘De Cisthematische Scottish’ terug in deel 2!  :D

(Interesse? We hebben meer exemplaren laten drukken dan er pre-orders waren en ik heb geen idee hoeveel er tijdens het weekend zelf van zijn verkocht, maar er zijn vast een aantal boekjes over, dus als je contact opneemt met Stichting Draailier & Doedelzak dan kunnen ze je meer vertellen over hoe je er eentje bemachtigt!)

In de avonden konden we zoals gebruikelijk genieten van luisterconcerten en lekker dansen op de muziek van balfolkbands – extra veel dankzij de extra dag, wat heel leuk was maar natuurlijk nóg een nacht met veel te weinig slaap betekende. Ik heb er geen enkele nacht voor half 1 in gelegen, met een uitschieter tot 2 uur, en dan heb ik slechts één van de drie avonden met de sessie meegespeeld… Gezien het feit dat je in zo’n slaapzaal structureel geen oog dicht doet vanwege laat binnenvallende mensen, snurkers en een vreemde omgeving, heb ik geen idee hoe ik het voor elkaar heb gekregen dagelijks mijn aandacht bij de workshop te houden (en hoe degenen die wél iedere avond het licht uit deden, dat volhielden).

Moe maar voldaan reden we maandag dus weer naar huis. De data voor volgend jaar én die van het jaar erop staan alweer in mijn agenda!