Zo, dat heeft wat langer geduurd dan gepland… Maar eindelijk is de allereerste cd van Tweedledum & Tweedledee een feit! Hierbij presenteren wij: Gyre & Gimble!!

Het voelt heel bijzonder om iets de wereld in te slingeren, waar ik zowel trots op ben als me voor schaam…

Waarom?
De reden dat we deze cd hebben opgenomen, is ten eerste dat het ons interessant leek om zo’n traject eens mee te maken. En als leerervaring te kunnen gebruiken. Daarnaast vinden we het leuk om onze luisteraars tijdens onze optredens wat meer mee te kunnen geven dan alleen een visitekaartje. Al meerdere keren is ons gevraagd of we niet ook cd’s hadden. Nou, dan is er dus behoefte aan!

Geld verdienen is absoluut niet ons doel. Het is fijn als we onze onkosten voor optredens enigszins kunnen terugverdienen, maar we doen het toch echt vanwege de hobby. Wel moest onze cd kostendekkend zijn – er geld op toeleggen is nou ook weer niet de bedoeling!

De verkoopprijs was dus snel bepaald: €5,-. Hoog genoeg om de kostprijs te dekken, laag genoeg om geen drempel te vormen voor mensen die geen echte fans zijn, maar wel een leuk ‘souvenirtje’ willen meenemen als ze ons hebben zien spelen.

Heel veel hulp
Gelukkig hebben veel lieve mensen ons geholpen met deze cd, zodat we de kostprijs daadwerkelijk zo laag konden houden.

Mijn zusje (a.k.a. Pixiedust Productions), die grafisch ontwerpster is, heeft de hoes en de cd-opdruk voor ons ontworpen. Fotografen Gerard Zoethout en Bart Treuren stelden hun foto’s gratis ter beschikking om op die hoes te zetten (nou ja, in ruil voor een gratis exemplaar van de cd en naamsvermelding dan ). Alban Faust is zo genereus geweest om toe te staan dat we een van zijn nummers coverden, zonder hem royalties te betalen*. En Ernic heeft een goedkope opnameruimte weten te regelen via zijn netwerk, zijn eigen apparatuur beschikbaar gesteld voor de opnames en alle audiobewerkingen zelf gedaan, zodat we daar niemand voor in hoefden te huren.

Mijn eigen bijdrage bestond uit hetgeen waar ik goed in ben: kritiek geven op wat anderen hebben gemaakt… :-X

Ik was sowieso al verbaasd dat mijn zusje nog iets voor me wilde ontwerpen, nadat ik haar destijds helemaal gek had gemaakt met mijn eisen wensen voor onze trouwkaart. Over onze hoes had ik uiteraard ook een Mening. Bovendien conflicteerden mijn OCD-trekjes regelmatig met haar artistieke gevoel voor ‘spanning in de compositie’… Sorry Zwusje.

En mijn extreem goede gehoor heeft heel veel dingen in Ernic’s bewerkingen gehoord die hij zelf niet hoorde of eigenlijk niet storend vond. Mede doordat mijn boxen blijkbaar bepaalde aspecten van de opnames duidelijker weergaven dan zijn apparatuur. Uiteindelijk heeft hij alle bewerkingen minimaal 10x moeten reviseren van mij…

Maar hoezee, zowel Zwusje als Ernic hebben het met me uitgehouden en ons duo en onze familie is niet van frustratie uit elkaar gevallen!

Verwachtingsmanagement
Dankzij alle hulp is de verkoopprijs van de cd gelukkig ook laag genoeg gebleven om niet al te hoge verwachtingen te wekken. De meeste ‘serieuze’ bands in ons genre vragen gemiddeld zo’n €15,- voor een cd. Maar dat zijn dan ook bands die zelf hun nummers schrijven, de boel professioneel in een studio hebben opgenomen, en een stuk bekender zijn dan wij.

Wij hebben onze cd helemaal zelf gemaakt. Opgenomen in één middagje(!) in een Nijmeegs kapelletje. Met eigen apparatuur. Zonder hoofdtelefoon met clicktrack, dat de maat aangeeft. Achteraf heeft Ernic thuis alle opnames zelf nabewerkt. En omdat we weliswaar met meerdere microfoons hebben gewerkt, maar niet alles in aparte sporen hebben opgenomen, hoor je alles ‘puur natuur’. Dus als we af en toe wat vertraagden of versnelden, dan staat het er gewoon op. Je hoort mij zelfs nog ergens de maat meetikken met mijn voet…. oeps. :-X

Mooi natuurlijk dat het zo’n authentieke klank oplevert, in plaats van een volledig opgepoetste opname. Maar achteraf gezien had ik het wellicht toch anders gedaan. Zo moest mijn doedelzakdocent een beetje lachen toen ik het hem vertelde. Volgens hem neemt geen enkele doedelzakspeler zijn bourdon en melodiepijp tegelijk op. Je speelt altijd eerst je bourdontoon apart in en daarna doe je je pijpen dicht en speel je alleen de melodie. Want anders krijg je nooit een continue, mooi stabiele toon op de achtergrond. Oh.

En dat hebben we gemerkt…

Niet al onze opnames waren namelijk 100% foutloos. Dat heb je nogal snel met doedelzakspelers die niet genoeg geoefend hebben instrumenten als een draailier en een doedelzak: het risico dat het ergens krast, kraakt, wegvalt of op een andere manier niet klinkt, is nu eenmaal behoorlijk groot. Ernic zei dat dat helemaal geen probleem was; dat kon hij bij het bewerken wel knippen en plakken. Nou moet ik zeggen dat hij écht supergoed werk heeft geleverd, want in de meeste gevallen is helemaal niet te horen dat er twee verschillende opnames door elkaar zijn gemixt. Maar die bourdonklanken, die hebben voor wat slapeloze nachten gezorgd! Want inderdaad: bij iedere las hoorde je een soort ‘plopje’, omdat de toon en klankkleur van de bourdons nét iets afweek. Argh!!

Wekenlang heeft Ernic er aan gewerkt, maar helaas heeft hij niet alles zo kunnen krijgen als ik eiste we wilden. Niet alleen zitten er hier en daar wat van die bourdonplopjes in, maar soms verandert de klankkleur ook een beetje tijdens een nummer. Het zij zo.

De schaamte
Sinds de opnames eind oktober (OMG hebben we er echt zo lang over gedaan??) heb ik continu op twee gedachten gehinkt. Het engeltje op mijn ene schouder zei dat we best wel goed bezig waren, zeker voor amateurs en gezien de omstandigheden. Het duiveltje aan de andere kant beet me steeds weer toe hoe ik het in mijn hóófd haalde om te doen alsof we een échte band waren?? We maakten muzikanten te schande! Dat iedereen tegenwoordig een cd kan uitbrengen, wil niet zeggen dat iedereen dat dan ook maar moet doen!

Want ook al had ik van tevoren bedacht dat het ‘gewoon voor de leuk’ en ‘voor de leerervaring’ zou zijn, uiteindelijk wil ik het dan toch perfect hebben.

Eerlijk is eerlijk: ik verwacht dat de gemiddelde persoon, die geen verstand heeft van onze instrumenten of muziek in het algemeen, het een prima cd’tje zal vinden. Maar ik durf hem niet zo goed aan andere muzikanten te laten horen. Laat staan aan mijn doedelzakdocent of aan een professionele doedelzakspeler zoals Alban Faust (die van ons een cd krijgt als bedankje)… die krijgen vast last van plaatsvervangende schaamte.

Want natuurlijk weet ik zelf veel beter of mijn doedelzakspel goed is dan iemand die het instrument niet kent. Zo was zelfs Ernic er werkelijk van overtuigd dat ik op een gegeven moment een mooie versiering maakte, die hij dus in de bewerking had laten staan. Terwijl het voor mij heel duidelijk was dat ik ontzettend zat te prutsen en daar domweg verkeerde noten speelde.

Nog zoiets: hij merkte op dat hij ‘die golvende toon’ van mijn bourdon, die bij bepaalde nummers te horen was, zo mooi vond. Euh… ja, die had ik ook al opgemerkt. Maar die toon hoort niet te golven, dat is een teken dat mijn bourdonpijp niet goed is gestemd. :-S

En dan schaam ik me ook nog eens voor de manier waarop ik Joost’s tekening heb bewerkt. Ik had er destijds een middeleeuwse versie van gemaakt voor op ons logobord. Maar mijn zusje maakte een leuk ontwerp met die tekening op de voorkant van de cd-hoes. Mijn aanpassing was gewoon een lullig kladwerkje in Photoshop geweest, aangezien ik hem toch nog op hout moest overschilderen en de details niet zo nauw kwamen – alleen de hoofdlijnen uit de illustratie zouden worden overgezet. Maar toen moest ik de tekening dus ineens gereed gaan maken om digitaal op een cd-hoes te zetten. En ik ben helemaal geen tekenaar…. Dus nu staat er een afbeelding op de voorkant die in de basis heel mooi is getekend, met diverse prutslijntjes uit mijn hand ertussen.
Waarschijnlijk is ook dat iets dat de gemiddelde persoon totaal niet opvalt, maar een professionele tekenaar wel. Sorry Joost…

Oh, en had ik al verteld dat de cd maar liefst twee(!) door mij ingezongen nummers bevat? Ik bedoel, míjn stem op een cd – en daarvoor laten we mensen betalen…?? :-X

Zucht. Een cd uitbrengen is toch best lastig. Vooral als je tegen jezelf moet vechten.

Bestellen?
Maar uiteraard moeten jullie zelf oordelen over de kwaliteit. Het stemt me in ieder geval hoopvol dat we al zo veel positieve reacties hebben gehad op de sneak previews die we de afgelopen weken op Facebook hebben gepost.

Dus: wil je onze cd hebben? Je kunt hem bestellen via onze website!

En mensen die ik ken hoeven uiteraard niet per se verzendkosten te betalen; ik kan de cd ook een keer persoonlijk overhandigen als je dat liever hebt. Zet dat er dan even bij in de opmerkingen.

* BUMA-STEMRA is een pain in the #ss… Het duurde even voordat ik hun tarieven begreep, maar je moet dus betalen voor het aantal cd’s dat je uitbrengt, ongeacht hoevéél gecoverde nummers erop staan. Dus een cd met 1 nummer van iemand anders uitbrengen kost je net zo veel als een volledige cover-cd uitbrengen. Wat een onzin. En niet eerlijk ten opzichte van de oorspronkelijke componist(en). En dan rekenen ze ook nog eens administratiekosten die niet bij de artiest belanden. Zo wordt het wel een erg duur geintje voor een band als de onze. 

De zanger van Russische volksmuziekgroep Iwoesjka viert af en toe zijn verjaardag in de vorm van een concert voor vrienden, familie en andere geïnteresseerden. Zo ook dit jaar – en wij waren gevraagd om met Tweedledum & Tweedledee een gastoptreden te verzorgen!

Voor de pauze brachten we enkele middeleeuwse nummers ten gehore; na de pauze mochten we nog een keer spelen en deden we liedjes uit ons folkrepertoire.

Het ging wel allemaal enigszins op z’n Russisch. Pas gisteren kreeg ik te horen hoe laat ik vandaag werd verwacht en hoe lang het zou duren. De enige keer dat we samen hebben kunnen oefenen met de zanger, die meezong bij twee van onze middeleeuwse nummers, was een uur voor het optreden. En het programma dat was opgesteld, bleek meer een richtlijn – zowel wat betreft tijdsplanning als volgorde van de nummers. Alsof ik nog niet nerveus genoeg was…

Leuk detail: het concert vond plaats in de kapel waar wij onze cd hebben opgenomen. Dat was dus eigenlijk de perfecte gelegenheid voor een pre-release.
We hebben de zanger namelijk een van onze cd’s cadeau gegeven voor zijn verjaardag. Voor de zekerheid hadden we ook wat exemplaren meegenomen voor de verkoop, mochten mensen interesse hebben. En jawel… we hebben gelijk 6 cd’s verkocht!! Een supergoede start!

De reacties waren dan ook erg positief. Niet alleen vonden ze onze instrumenten goed bij elkaar klinken, ze vonden onze nummers en outfits ook erg leuk. Daarnaast heb ik diverse complimentjes gehad over mijn zangnummer – wat erg prettig is om te horen, aangezien de andere muziekgroep in al hun nummers zang had zitten en hun zanger uiteraard veel meer ervaren is dan ik.

Wat dat betreft was ik erg blij met de goede akoestiek in de kapel – zo kon ik mezelf ook zonder allerlei versterkingsapparatuur hoorbaar maken.

Ik heb zelf helemaal geen kennis van Russische volksmuziek, maar ik vond het ook erg fijn om naar Iwoesjka te mogen luisteren. Prachtig, die klanken van een balalaika!

Het genieten kwam dus van twee kanten: zowel luisteren als zelf spelen. Een perfecte combinatie. Het was een superleuke middag én we hebben weer wat podiumervaring opgedaan!

Al een tijdje geleden hadden we (Ernic, Dirk en Tilly van muziekgroep Ontfanck Gheselle, en ik) het plan opgevat om eens samen muziek te gaan maken. Toen we eindelijk een datum hadden gevonden waarop we alle vier konden, werden we ineens uitgenodigd om ergens op te treden. Afspraak verzetten dan maar – optreden gaat immers voor oefenen. Maar vandaag kwam het er dan toch alsnog van.

Dirk en Tilly hadden zeer gastvrij hun huisje ter beschikking gesteld. En wat een bijzondere huiskamer was het! Niet alleen waren twee muren behangen met instrumenten, ook van achter de bank en allerlei andere hoeken en gaten werden instrumenten vandaan gehaald. Ook de kast bleek vol te zitten. En hoe gaaf is het als je een ladenkast open trekt en daar gewoon een complete mand vol fluiten in blijkt te zitten?

Uiteraard moesten diverse bijzondere instrumenten geshowd en beluisterd worden (voor het eerst in mijn leven een hommel gezien en gehoord – en hij blijkt echt wel tegen een doedelzak op te kunnen!).

Omdat het ook nog even zoeken was naar gezamenlijk repertoire, lag aan het eind van de dag de vloer en de tafel bezaaid met uiteenlopende instrumenten en bladmuziek. Maar ja, wat wil je ook als je vier enthousiaste muzikanten bij elkaar zet?

Nu maar goed gaan oefenen op de nummers die we hebben uitgekozen. Zodat we, als we elkaar treffen op een evenement, we in ieder geval ‘spontaan’ samen kunnen spelen!

Vanmiddag mochten we met Tweedledum & Tweedledee een bijeenkomst voor potentiële geldschieters voor de restauratie van het gebedenboek van Maria van Gelre opleuken!

We waren gevraagd om de genodigden muzikaal te onthalen en aan het eind ook tijdens de borrel te spelen. Gisteren kreeg ik een last-minute appje van de organisatie: of we toch ook nog tussen alle lezingen door even vijf minuten wilden spelen? Want vier lezingen achter elkaar waren anders wel erg veel van het goede. Geen probleem, wij zijn zo flexibel…

Dat intermezzo liep helaas niet van een leien dakje: mijn bourdons bleken ineens ontstemd te zijn en Ernic haalde twee nummers door elkaar en speelde een compleet andere begeleiding bij ons laatste nummer. Ach, gelukkig spelen we zowat altijd in G en hebben we inmiddels geleerd: just smile and play… Het grootste deel van de luisteraars zal nauwelijks iets hebben gemerkt vermoed ik

En inderdaad hebben we weer een hoop leuke reacties gehad. Maar goed ook dat we dat intermezzo mochten doen, want er bleven nauwelijks mensen hangen voor de borrel, dus na een paar nummertjes konden we alweer inpakken. Alleen tijdens het onthaal hebben we ons complete middeleeuwse repertoire kunnen spelen.

En aangezien we voor dat onthaal buiten de presentatieruimte, in de hal van het Valkhofmuseum stonden, zijn ook diverse nieuwsgierige bezoekers van het museum even stil blijven staan. Zelfs de baliemedewerkers staken even glimlachend hun hoofd om de hoek

Ik vond het dan ook superleuk om dit te mogen doen. Ik hoop dat er flink wat geld is / wordt opgehaald door deze bijeenkomst. Wij hebben in ieder geval heel wat visitekaartjes uitgedeeld. Én naar heel interessante lezingen mogen luisteren, onder andere over de overeenkomsten tussen de illustraties in het gebedenboek en andere manuscripten, zoals Très Riches Heures van de Gebroeders van Limburg.

Hopelijk houden we er ook nog wat leuke foto’s aan over. Maar daar moeten we nog even op wachten. Vooralsnog heb ik alleen degene die ik zelf maakte tijdens de lezingen

Ons kerstlunch-optreden werpt zijn vruchten af! Gisteren kwam een collega vragen of ik wellicht a.s. vrijdag op een mede door hen georganiseerd crowdfunding-evenement wil spelen? Natuurlijk wil ik dat!

Dus treden wij a.s. vrijdagmiddag met Tweedledum & Tweedledee in museum Het Valkhof te Nijmegen op, om geld te helpen inzamelen voor de restauratie van het middeleeuwse gebedenboek van Maria van Gelre.

Dat gebedenboek valt momenteel namelijk dusdanig uit elkaar, dat het niet meer is toegestaan er aan te komen voor studie. Een van de hoogleraren aan onze universiteit heeft daarom het initiatief genomen om geld in te zamelen voor de restauratie ervan, zodat het weer bestudeerd, tentoongesteld en gedigitaliseerd kan worden.

De bijeenkomst van vrijdag is alleen voor genodigden; vooral hoge piefen die potentiële geldschieters zijn. Volgens mijn collega komen o.a. de rector magnificus van de universiteit en mensen van de Stichting Gebroeders van Limburg. En naast hen neem ik aan nog diverse andere middeleeuwenliefhebbers – de perfecte doelgroep voor ons dus! (Misschien slepen we er zelfs nog een vervolgoptreden uit…) We mogen hen bij binnenkomst muzikaal onthalen én spelen tijdens de borrel.

Helaas is het programmaboekje al gedrukt dus we staan er niet op, maar we zullen wel nog via Facebook en andere kanalen genoemd gaan worden.

Omdat we eigenlijk een andere afspraak hadden en ik nog niet wist of die te verzetten was, kon ik mijn collega niet direct toezeggen dat we erbij zouden zijn. Ik had voorgesteld dat ik ook in mijn netwerk rond kon vragen of er andere muzikanten waren die dan konden spelen. Mijn collega was daar echter huiverig voor, vanwege de genoemde hoge piefen. Ze wilde uiteraard niet zomaar iedereen daar neerzetten. Maar ons had ze al zien spelen en wij kwamen erg professioneel over volgens haar. Die veer kunnen we mooi in onze reet steken

Dus nu hebben nog een paar dagen om goed te oefenen op ons middeleeuwse repertoire, zodat we vrijdag de sterren van de hemel (en het geld uit de zakken van de aanwezigen) kunnen spelen

Helaas is het zoals gezegd een besloten bijeenkomst, dus jullie kunnen niet komen luisteren. Maar bijdragen aan het project kan natuurlijk wel: http://crowdfunding.ru.nl/projecten/red-het-gebedenboek-van-maria-van-gelre

Via via kregen we een mailtje doorgestuurd waarin muziekgroepen werden gevraagd om op de kerstmarkt in Nijmegen te spelen. Dit jaar zou er voor het eerst in onze stad een echte kerstmarkt worden georganiseerd, net zoals in Duitsland: met kraampjes, glühwein en de hele shizzle. Er zou ook een hoop promotie voor gemaakt worden.

Nou, dat leek ons wel wat! Dus gaven we ons op. Na wat overleg werden we gisteren en vandaag gedurende 3 kwartier ingepland.

De beloofde promotie viel echter tegen. Sure, de markt zelf was gepromoot, maar geen woord op de site of op hun Facebookpagina dat wij er zouden spelen… :-/

De markt zelf stelde ook niet zo veel voor. Hij was best wel klein en eigenlijk niet heel sfeervol. Er stonden van die houten huisjes in plaats van alleen kraampjes, maar ze hadden die met de achterkant naar de straat toe gezet. Waarschijnlijk om een soort knus dorpje te creëren, maar in praktijk zag het er nogal afgesloten en ontoegankelijk uit. Goed, het is het eerste jaar dat ze het organiseren en het is inderdaad beter dan alleen een kale kerstboom, zoals andere jaren. Hopelijk groeit het de komende jaren verder uit tot een écht goede kerstmarkt.

Ik was dus een beetje bang dat we het ultieme beginnende-band-gevoel gingen ervaren: twee dagen onbetaald spelen voor anderhalf man en een paardenkop, met zelfs de beloofde ‘naamsbekendheid’ door de neus geboord. Maar gelukkig was dat niet het geval

Ik vond het niet alleen erg leuk om er muziek te maken, maar er zijn (dankzij onze éigen promotie) zelfs enkele mensen speciaal naar de kerstmarkt gegaan om naar ons te luisteren! De markt liep niet storm, maar de bezoekers die er waren (of toevallig langs liepen) reageerden enthousiast En we zijn behoorlijk vaak op de foto gezet.

Ik denk dat de kerstverlichting die we hadden omgehangen, daar ook wel aan bij heeft gedragen. Op zo’n evenementje hoeven we niet historisch correct te zijn, dus had ik een lichtkrans gefröbeld en als een soort kroon op mijn hoofd gedrapeerd. Voor Ernic had ik een bosje lichtgevende sterretjes meegenomen, die hij op zijn kaproen had gespeld. Dat gaf wel een leuk effect, zeker aangezien we aan het eind van de middag waren ingepland en het toen al wat begon te schemeren. (Ook op de fiets heen en terug leverde het behoorlijk wat ‘ohs’ en ‘ahs’ en naar me bellende mensen op )

Zelfs het gebrek aan betaling vanuit de organisatie werd gecompenseerd door de spontane donaties in ons visitekaartjesbakje: na drie kwartier spelen op dag 1 lag er al €22,55 in! De kerststemming maakt blijkbaar gul

De bedoeling was dat wij onder de poort tussen de Grote Markt en de Stevenskerk in zouden gaan staan om te spelen. Dat was fijn bij regen, want dan konden we in ieder geval droog staan. Het grote nadeel was, dat je ons dan alleen kon zien als je al in het marktje was gelopen. Aangezien er dinsdag geen druppel viel, opteerden we ervoor om aan de zijkant van de markt te gaan staan spelen, zodat we niet alleen zichtbaar waren, maar wellicht ook nog wat bezoekers richting de markt konden trekken. Beetje jammer alleen dat tijdens ons optreden, alle omliggende bedrijven hun oud papier rondom de lantaarn naast ons kwamen dumpen… zo werd ons plekje toch wat minder sfeervol

De tweede dag (wat hadden we mazzel met het weer – de regen hield precies een half uur voordat we gingen spelen op!) zijn we midden in de markt gaan staan. Dat werkte beter, want mensen met een drankje bleven zo ook hangen. Er zijn meerdere bezoekers geweest die ons volledige optreden bij hebben gewoond. Inclusief een vlaag paparazzi en kinderen die tot op aanraakafstand bij ons kwamen staan. Gelukkig heb ik ons repertoire inmiddels voldoende onder de knie om niet alleen de melodie te kunnen produceren, maar tegelijkertijd ook wat instructies van fotografen op te kunnen volgen. Een van de bezoekers wilde achteraf zelfs met ons op de foto

Voor ons was dit het laatste evenement van 2014. Vanaf nu staat er even niets meer op ons programma. Waarschijnlijk duurt het tot de lente voordat de eerstvolgende evenementen zich aandienen. Zo hebben wij tijd om ons repertoire uit te breiden en uiteraard onze cd af te maken!

Maar eerst gaan we kerst vieren. Fijne dagen gewenst aan iedereen!

Vanmiddag mochten we met Tweedledum & Tweedledee optreden tijdens de kerstlunch van het Cluster Ondersteuning (waar mijn afdeling onder valt) van de Radboud Universiteit! Zoals verteld had de secretaresse die het organiseerde, in de clusternieuwsbrief gelezen over mij en mijn doedelzakvaardigheden en ons naar aanleiding daarvan gevraagd.

Uiteraard was ik wel lichtelijk nerveus. We spelen normaal gesproken ook voor veel mensen, maar die grote aantallen lopen gedurende de dag druppelsgewijs langs – nu zaten er zo’n 350 man tegelijkertijd in een zaal naar ons te luisteren! Waaronder veel bekende collega’s, die ik ook later nog onder ogen moest kunnen komen. En mijn directe collega’s hadden al meerdere keren laten vallen dat de medewerker die vorig jaar een optreden verzorgde, was afgegaan als een gieter… (“Niet om áán te horen, gewoon gênant! Dus hee, sléchter kun je het nooit doen, toch?”) Argh!

Maar ik vond het echt superleuk om te doen. Niet alleen zet ik mezelf als medewerker weer even op de kaart, zodat mijn collega’s weten dat ik besta, mochten ze advies nodig hebben, maar het is bovendien mooi om te zien hoe enthousiast mensen reageren op zoiets ‘bijzonders’. Want dit is natuurlijk niet ons gemiddelde middeleeuwse/fantasyevenementen-publiek, dus de meesten hebben ons soort instrumenten nog nooit gezien. En aangezien we er in kostuum stonden, was het ook een ongewoon plaatje om naar te kijken.

Gelukkig werd de muziek zelf ook gewaardeerd. Tijdens het optreden zag ik diverse mensen glimlachen en mee swingen. En tijdens onze afsluitende kerstmedley zong zowat de hele zaal mee op ‘Midden in de winternacht / Er is een kindeke geboren / Gloria in excelsis Deo’!! (Vooral het ‘gloooo-hoo-hoo-hoo-hoo-hoooo-ri-a’ – dat stukje tekst kende in ieder geval iedereen  ) Dat had ik niet verwacht en was echt een leuke opsteker.

En alles blijkt weer relatief te zijn. Collega: “Toen jullie zeiden dat jullie na dat middeleeuwse kerstliedje een paar meer bekende kerstliedjes gingen spelen, dacht ik aan wat er nu in de top-100 staat enzo, zoals Mariah Carey. Maar jullie speelden van die liedjes die we heel vroeger zongen!”

Achteraf ook veel complimentjes gekregen en natuurlijk een hoop vragen beantwoord over onze instrumenten en hoe ik ertoe ben gekomen om zoiets te gaan doen.

En we hebben weer podiumervaring opgedaan! Ik ben heel tevreden.