Collecteren voor de Dierenambulance

Een paar weken geleden zag ik in ons huis-aan-huisblad een oproep van de Dierenambulance Nijmegen: ze zochten nog collectanten voor hun collecteweek in mei.

Tsja. Ik collecteer al jaren in oktober voor de Dierenbescherming en ik ben inmiddels zelfs wijkcoördinator. Ik doe dus al een hoop voor dieren, naast gewoon donateur zijn voor de Dierenbescherming en het WNF. En mei is een erg drukke maand, dus het kwam niet echt uit.

Vijf minuten later had ik desondanks een mail verstuurd om me op te geven. Dit is nu eenmaal iets wat mij aan het hart gaat, waar ik al eens gebruik van heb gemaakt (ik heb ze ooit gebeld voor een gewonde eend en een gewonde duif die ik op straat aantrof) en iets wat mij ligt om te doen (onderschat nooit het vermogen van kleine meisjes met lieve glimlach en marketingkennis om geld van mensen los te peuteren).

Vorige week haalde ik de collectematerialen op en maandagavond en dinsdagavond ben ik langs de deuren gegaan (de andere avonden lukken echt niet).

Het is nog best een verschil met wat je krijgt als collectant voor de Dierenbescherming. Erg goed is, dat je een hesje met logo krijgt en een netjes geprinte naambadge, in plaats van alleen een vodje papier dat je zelf moet invullen en opspelden. Dat is veel geloofwaardiger.

Van de andere kant stond er nergens in de instructies op welke tijdstippen er een vergunning is om langs de deuren te gaan en de collectebus is een nogal lullig dingetje. Na twee avonden lopen zit hij al overvol (maar misschien ligt dat aan mij ;-) ) en het probleem is dat je briefgeld niet door de gleuf mag stoppen, maar moet oprollen en door een minieme ronde opening moet frotten. Dat betekent dat je mensen tijdens het geven moet tegenhouden, wat natuurlijk raar is. En niemand krijgt dat geld er fatsoenlijk in. De meesten probeerden het niet eens – “Hier, doe jij het maar, jij kunt dat vast beter dan ik”.

Het is wel heel fijn dat ik mijn nieuwe wijk inmiddels behoorlijk ken. Ik weet al bij welke huizen ik niet zo veel hoef te verwachten, waar de gulle gevers zitten en welke flats irritant zijn om langs te moeten. Aangezien ik nu in mijn eentje de hele wijk die ik normaal gesproken onder al mijn collectanten verdeel moet doen, wat natuurlijk nooit gaat lukken, kon ik zelf bepalen welke straten ik deed of juist oversloeg.

Ter jullie vermaak heb ik de leukste encounters weer genoteerd:

Ik belde aan bij een huis waarvan ik me herinnerde dat er een weduwnaar woont die een half jaar geleden een hele tirade op had gehangen over dat goede doelen voor dieren onzin zijn en we eerst eens aan de mensen moeten denken. Ik zette me dus schrap en bereidde me voor om met lege handen weer weg te lopen. En ja hoor: de meneer keek gelijk moeilijk toen ik vertelde voor welk doel ik collecteerde, en stak van wal. “Ik heb er niet veel mee. Vroeger lag de hond onder de tafel en kreeg hij de restjes te eten. Die werd ook gewoon 15.” Ik legde geduldig uit dat de Dierenambulance bijvoorbeeld ook aangereden wilde dieren helpt. En waarempel: ik kreeg uiteindelijk een briefje van €5 mee!

Vriendelijk en geduldig blijven helpt echt enorm. Een andere man gaf aan de Dierenambulance niet te kennen en dus niet te kunnen beoordelen of ze zijn geld waard waren. Hij wilde vooral weten of de directie dik werd betaald? Ik legde uit dat het een lokale stichting is die gerund wordt door vrijwilligers, overhandigde hem een folder met informatie en gaf aan dat hij dit rustig thuis door kon lezen, en desgewenst later ook geld kon overmaken als hij had besloten dat het doel goed genoeg was. Ik wilde me alweer omdraaien, maar de man bleef praten over hoge directiesalarissen en gaf me uiteindelijk ook een briefje van €5!

Een meneer, nadat ik me had geintroduceerd: “Maakt u ook zo’n ruzie?”
Euh… pardon?
“Nou, je hoort allemaal van die verhalen…”
Blijkbaar had hij opgevangen dat er intern ruzie zou zijn binnen het bestuur ofzo. Maar ik verzekerde hem dat ik daar in ieder geval niks mee te maken had. :-P

Eén dame bestudeerde grondig mijn badge en vertelde over hoe ze een paar weken geleden geld had gegeven aan een collectant, wat achteraf een oplichter bleek. Ik sympathiseerde. Toen ze uiteindelijk geld in de bus stopte, zei ze: “Hier, omdat je tijd hebt genomen voor een praatje, krijg je iets extra’s.” :-)

Ik moest wel steeds goed opletten dat ik me voorstelde als collectant van de Dierenambulance, niet de Dierenbescherming. Dat riedeltje heb ik blijkbaar al zo vaak afgedraaid dat het in mijn systeem zit. Maar ik was niet de enige die er moeite mee had. Een kindje dat open deed: “Mam!! D’r is iemand voor euh… de dierenarts!!”

Een ander kindje was gewoonweg creepy. Hij was als eerste bij de deur en opende de brievenbus. Hij staarde erdoor en stak zijn vingers naar buiten. Moeder deed de deur open en weer dicht om geld te halen. Het kindje frotte zijn vingers weer door de bus, likte aan het raam(!) en maakte daarna zelf de deur open om zich met een enorme sprint uit de voeten te maken! Ik kon hem nog net bij zijn shirt vastgrijpen, maar doordat ik mijn handen vol had met collectebus en folders, wist hij zich los te wurmen. Hij was al bij het einde van de straat voordat ma zich naar buiten kon spoeden om er achteraan te gaan. Bij het terug naar binnen sleuren maakte hij allemaal geluiden alsof hij bezeten was door een of andere demoon. Ik kan je zeggen: als je nog twijfelt over het al dan niet nemen van kinderen, ben je gelijk genezen als je dit monstertje ziet… :-S

Een jongeman doet open en vertelt me dat dit misschien het verkeerde huis is voor een collecte.
“Oh”, grap ik, “jullie houden hier niet van dieren?”
“Jawel, maar we hebben geen geld.”
Het bleek een studentenhuis. :-P

In veel gevallen gebruiken mensen die niet willen geven het excuus ‘ik heb geen kleingeld’. Eén dame zei juist: “Ik heb alleen kleingeld, is dat erg?” Terwijl ik me daarover stond te verbazen, keerde ze terug met haar hand tegen haar buik aangedrukt, die overvol geladen bleek met kleingeld. Ah… het was een gewichtskwestie. Want jee, wat was die bus aan het eind van de avond ontilbaar geworden!

Ik weet nog niet hoeveel ik heb opgehaald, maar aan het gewicht van de bus te voelen, een hoop. Het voordeel van collecteren in mei is dat het om 8 uur ‘s avonds nog licht is, terwijl in oktober mensen je tegen die tijd moeilijk aan beginnen te kijken of uberhaupt niet meer open doen. Ik hoop dat ik ook van de Dierenambulance feedback ga krijgen over het opgehaalde bedrag. We gaan het zien!

Gerelateerde posts

2 comments

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.