Collecteren voor de Dierenbescherming

Inmiddels collecteer ik al jaren voor de Dierenbescherming en sinds vorig jaar ben ik ook wijkhoofd. Uiteraard sta ik dit jaar weer voor ze klaar, dus deelde ik twee weken geleden de bussen en routes uit aan mijn collectanten, ging ik vorige week ook zelf langs de deuren, en telde ik gisteravond de opbrengst van iedereen.

Mijn persoonlijke opbrengst lag dit jaar wat lager dan vorig jaar: €239,12. Niet heel veel lager, dus het kan ook komen doordat ik een paar andere straten op mijn route had. Slechts 1x kreeg ik een briefje van €5,-, alle andere mensen gaven alleen muntgeld. Hoewel ik bíjna meer had gehad: een meneer kon geen kleingeld vinden in zijn portemonnee en reikte dan maar naar het briefje van €10,-. Maar toen vond hij alsnog een muntstuk van €2,-. Shit. :-P

Oh ja, gaat er nog iemand op vakantie naar Kroatië? Ik heb een hand vol kleingeld voor je… blijkbaar had iemand besloten om al zijn vakantieoverblijfselen in mijn bus te dumpen. :-S

De andere collectanten hebben het gelukkig beter gedaan dan die van vorig jaar, want iedereen had zijn route geheel af gekregen en de opbrengst varieerde van zo’n €150 tot €275 per persoon.

Dit jaar heb ik minder bijzondere situaties meegemaakt dan andere jaren. En sommige dingen blijven hetzelfde, zoals de kerstverlichting die uit de brievenbus komt, en de slecht werkende intercoms.

Ik heb misschien wat extra geld kunnen ophalen door bekenden onder druk te zetten. Ineens werd er open gedaan door een collega, die in mijn wijk blijkt te wonen! Ja, dan krijg je wel wat. Idem voor mijn naailesgenootje, die eerder tijdens de les al had gemeld dat ze nooit wat geeft aan collectanten. Maar toen ik ineens met de bus voor haar neus stond, kon ze natuurlijk niet weigeren. En haar dochtertje kwam ook nog eens vragen of ze iets uit haar spaarpotje mocht halen voor in mijn bus. Mijn naailesgenootje stond paf. “Goed opgevoed”, zei ik. ;-)

Maar kinderen maken me soms ook erg ongemakkelijk. Regelmatig doet er een kindje open. En dan moet je wachten totdat pappa of mamma met geld komt aanzetten. In de tussentijd verzamelt zich de hele kroost bij de deur en heb je minutenlang stilte, met 3 paar continu starende ogen op je gericht. Euh… awkward…

Mensen met huisdieren vind ik veel leuker! Niet alleen omdat die eerder geneigd zijn wat te geven aan de Dierenbescherming, maar ook omdat je de beestjes kunt aaien. Zo kwam een vrouw aanzetten met haar jonge kitten, die ik even mocht knuffelen. Aww! <3

Bij een ander huis liep ik het tuinpad op en spotte ik bij de deur een ‘geen collectanten’-sticker, dus belde ik niet aan en draaide ik me weer om. Maar toen zag ik de senior kater naast de deur zitten. Even aaien hoor… In de tussentijd had de bewoner mij gezien en deed uit zichzelf de deur open. En gaf me toch geld!

Zelfs de mensen die vertellen dat ze al lid zijn van de Dierenbescherming, geven vaak tóch nog wat geld. Erg bijzonder. Ook opvallend: hoeveel slecht opgevoede honden er zijn, en bijbehorende baasjes die hun dier niet onder controle hebben. De meeste honden komen blaffend naar de deur gestormd en dan volgt er structureel een scheld- en duwpartij, en moet eerst de hond worden opgesloten voordat er open kan worden gedaan. Mjah.

Je hebt natuurlijk ook de mensen die niets geven. Of een hele hand vol kleingeld uit hun portemonnee vissen, een muntje van €0,50 in je bus gooien, en je dan aankijken met een blik van: “Zo, dat was het. Of had je verwacht de rest van het geld in mijn hand ook te krijgen?”.

Bij een huis deed een oudere man open. Nadat ik had verteld dat ik kwam collecteren voor de Dierenbescherming, begon hij een verhaal over de laatste reis die hij met zijn vrouw had gemaakt voordat ze overleed, van India naar Nepal. Daar had hij dode mensen gewoon op straat zien liggen. Ineens veranderde de toon van zijn verhaal. Want, vertelde hij, toen hij terugkwam naar Nederland, hoorde hij over ‘een voedselbank voor honden’. Nou, ik begreep wel, toch??
“Tsja,” probeerde ik nog, “iedereen heeft zo zijn eigen problemen, hè?”
Maar nee, hij gaf uiteraard helemaal niks aan die onzin!

Ik had blijkbaar ook nog concurrentie van Giro 555, die voor Sulawesi inzamelde. Of we niet beter in een andere week konden gaan collecteren? Mjah, dat gaat niet zo makkelijk meneer, iets met vergunningen en organisatie. En het is niet alsof rampen rekening houden met vaste jaarlijkse collecteweken.

Al met al heb ik toch nog een mooi bedrag opgehaald. Wellicht mede dankzij mijn puppy-eyes en lieve glimlach. En mijn geslacht. Zoals een bejaarde vrouw zei: “Je hebt geluk, normaal gesproken doe ik niet meer open als het donker wordt. Ik zag je staan. Als je een man was geweest, had ik het niet gedaan.” :-)

Gerelateerde posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.