Omdat Josh nog steeds te klein is voor pa’s traditionele verjaardagsviering (met z’n allen naar de bios), gingen we net als vorig jaar naar het Belgische Bokrijk.
Dit jaar hadden we wél een plekje in het restaurant weten te bemachtigen, en hoewel de sfeer belabberd was, Josh teleurgesteld moest worden omdat pannenkoeken maar tot 17.30 uur werden geserveerd en wij om 17.32 uur bestelden (…) en we behoorlijk op de tocht zaten, was het eten boven verwachting lekker!
(Ook traditioneel: Zwusje die niet fatsoenlijk op de foto wil. Nou, dan ga je zo maar online. )
Gelukkig was het dit jaar droog en minder druk. Én Josh durft inmiddels in haar eentje in de carrousel.
Zwusje weigerde daarentegen met haar vent in het Lunapark of de botsauto’s te gaan zodat ze nog verder online voor schut gezet kon worden, dus haalden we lekkere warme chocomel (het was toch wel een beetje koud) en wandelden we gewoon wat door het park, totdat Josh te moe werd.
En zelf was ik eigenlijk ook wel moe van al dat op en neer rijden van de afgelopen dagen, dus ik was ook blij mijn eigen bedje weer op te kunnen zoeken. Maar het was toch fijn weer wat leuks met de familie te hebben gedaan.
Twee jaar geleden werd ik voor het eerst uitgenodigd door René en Sanne voor hun ‘onbekendendiner’. Dat organiseren ze regelmatig en het idee is dat zij een etentje faciliteren en alleen maar vrienden uitnodigen die elkaar onderling niet kennen. Superleuk concept!
Hoewel ik twee jaar geleden dus al was geweest, werd ik ook dit jaar last-minute uitgenodigd aangezien er een aantal afzeggingen waren. Daardoor was er wel één persoon aanwezig die ik de vorige keer al had ontmoet, maar ach. Ik herkende hem alleen nog vaag, maar hij herinnerde zich mij wel nog (“Ah ja, degene die LARPt!”… Mjah, met dit soort hobbies blijf je nu eenmaal wat makkelijker hangen. )
Het thema was ‘foute kerstmok’ ofzo – we hadden allemaal een schattige mok gekregen met kerstopdruk en de tafel was ook gevuld met kaarsjes in kerstige vorm.
Het fonduen had nog wat voeten in de aarde, want ze deden het voor het eerst en hadden zich niet helemaal gerealiseerd dat één enkel waxinelichtje de fonduepan niet warm genoeg houdt om er kip en ander vlees goed gaar in te kunnen krijgen… Na wat experimenteren met lampenolie bij gebrek aan spiritus (conclusie: lampenolie krijg je niet aan het branden zonder lont) hebben we er maar zo veel mogelijk waxinelichtjes onder gepropt op een verhoginkje. Voor zover ik kon beoordelen was al het vlees dat ik op heb gegeten bruin van binnen in plaats van rood, en ik heb vannacht niet boven de wc gehangen, dus het zal wel goed zijn gegaan.
Minuscule stukjes vlees in een niet bepaald loeihete pan en slechts één prikkertje per persoon betekent dat je gezellig de hele avond aan tafel zit en er dus goed geouwehoerd kan worden. Gelukkig klikte het prima tussen de gasten; de conversaties bleven lekker op gang en er is veel gelachen. Het was dan ook een erg geslaagde avond! Eigenlijk is het jammer dat je weet dat je elkaar bij een volgende diner niet meer terug gaat zien.
Al meerdere jaren wordt door ‘Folk voor het goede doel’ een sessiemarathon georganiseerd, waarbij het de bedoeling is dat er zo veel mogelijk geld wordt opgehaald voor een specifiek doel – dit jaar het WNF. Bands treden gratis op om luisteraars en dansers te trekken en sessiespelers laten zich sponsoren: hoe langer ze doorspelen, hoe meer geld ze ophalen. Aangezien het evenement 24 uur duurt, is dat dus doorbikkelen ‘s nachts!
Wij waren gevraagd om met Androneda het podiumprogramma voor de zaterdagavond af te sluiten. Oftewel spelen van 00.00 tot 01.00 uur. Het was voor ons een goede gelegenheid om wat extra podiumervaring met z’n drieën op te doen, maar natuurlijk niet echt een optimale tijd voor een ochtendmens, zeker aangezien Alphen aan den Rijn bijna anderhalf uur rijden is. Gelukkig was er de mogelijkheid om daar te blijven overnachten op een luchtbedje.
Vanwege de kerstdrukte hadden we alleen geen repetitie gehad sinds het vorige optreden, dus hebben we vooraf maar even in de backstageruimte ons programma nog een keer doorgenomen.
Het optreden ging best goed, al had ik weer momenten waarop ik mezelf niet goed hoorde ten opzichte van de anderen. En blijkbaar moesten een hoop mensen de laatste trein hebben ofzo, want aan het eind van het optreden liep het erg hard leeg. Het was sowieso niet zo heel druk wat betreft luisteraars / dansers, dus ik hoop maar dat ze genoeg ophalen.
De sessie was vooral Iers, en aangezien ik dat repertoire niet ken, mijn doedelzak nogal hard is ten opzichte van gitaren/harpen/violen/fluiten en ik alleen in G kan spelen, opteerde ik ervoor om gewoon te luisteren.
Om kwart voor drie vond ik het mooi geweest en kroop ik mijn slaapzak in – waarna bleek dat mijn luchtbed heel langzaam leeg liep en ik ‘s ochtends bijna op de grond lag. Grom… dat wordt een nieuw luchtbed, want zo’n minuscuul gaatje vind je natuurlijk nooit. Sowieso heb ik alleen maar hazeslaapjes gedaan, ondanks dat het helemaal niet rumoerig was in de slaapzaal.
Om half 8 stond ik uiteraard alweer naast mijn bed, pogend de anderen niet wakker te maken, maar het ontbijt bleek pas om half 9 geserveerd te worden. Dus ben ik weer bij de sessie gaan luisteren, die inderdaad nog steeds liep! En toen ook deze muzikanten ontbijt wilden hebben maar de sessie niet stop wilden leggen, heb ik toch nog even doedelzak gespeeld en een paar liedjes gezongen.
Nu brak thuis. De rest van de dag gaat zeker niet productief worden…
“And you’re singing the songs, thinking this is the life, and you wake up in the morning and your head feels twice the size. Where you gonna go, where you gonna go, where you gonna sleep tonight?”
Zodra het woord ‘kerst’ ook maar ergens op mijn blog of Facebookpage viel, begonnen lezers al te melden dat ze zich verheugden op onze jaarlijkse ‘Sheep Wars’-traditie. Hee mensen, hebben jullie enig idee hoe moeilijk het is om ieder jaar weer met een vers en origineel idee te komen?? De feestdagen zijn voor mij inmiddels één grote stressperiode: op de kerstborrel van mijn werk moet ik origineel gekleed komen, voor de sinterkerstviering moet ik met een creatief cadeau komen, met kerst moet ik een nieuwe schapenseksgrap maken… the pressure!!
Anyway, het is zowel mijn moeder als mij én mijn zusje gelukkig ook dit jaar weer gelukt om met iets op de proppen te komen.
Bij aankomst in het ouderlijk huis viel de aandacht gelijk op Greta’s boze gezicht. Oh nee hè, zij weer met haar mening! :-O De beestjes wisten overduidelijk ook niet hoe te reageren en stonden er maar wat schaapachtig bij.
Maar hee, Greta, muiltje dicht! Vleesproductie is echt niet zo erg – we zijn nu eenmaal omnivoren. Het gaat om de manier waaróp je de beestjes houdt, toch? En je wil toch ook niet dat de reproductie van de schapenpopulatie lam wordt gelegd en onze volgende generatie de diersoort niet meer kent??
Dus kwam ik met een schaapvriendelijk alternatief, geheel volgens hedendaagse normen.
Zo, probleem opgelost! O:-)
Zwusje had zich dit jaar aan mijn kant geschaapt geschaard en in het gehele ouderlijk huis plaatjes van reproducerende schaapjes achtergelaten. Als in: overal. Met de hoop dat pas tegen volgend jaar kerst de laatste plaatjes zijn ontdekt en verwijderd. XD
Oftewel: het was wederom een zeer gezellige en geslaagde kerst!
Na gezellig bij Judith te hebben gegeten en bijgekletst te hebben, pakten we de bus naar de vernieuwde Vue in Arnhem centrum om ‘Star Wars: The rise of Skywalker’ te gaan kijken.
Een opvallende feature van de verbouwde bios is dat de stoelen verstelbaar zijn: je kunt een voetensteun omhoog laten klappen en de rugleuning naar achteren laten zakken! Die voetensteun was wel nodig, want in normale positie was de zitting van de stoel te diep voor mij en kwam ik bovendien niet met mijn voeten bij de grond… Maar op deze manier was het wel relaxed.
Ik was wel een beetje dom geweest, want Judith had mij uit 3 tijdstippen laten kiezen en ik had gewoon de meest praktische (‘s avonds) uitgekozen, maar helemaal niet opgemerkt dat deze versie in 2D in plaats van 3D was. Duh! Dat was zonde, want Star Wars in 3D heeft echt wel meerwaarde.
Misschien dat ik daarom niet helemaal een ‘wauw’-beleving had en echt in de film zat, zoals bij de vorige films? Want hoewel het zeker een heel onderhoudende film was, miste ik toch net iets erin. Ik kan er niet helemaal de vinger op leggen wat het nou precies is, maar waarschijnlijk de sfeer. In deel een van deze trilogie zag je enorm veel subtiele verwijzigingen naar de 6 oude films terug en voelde je gewoon de liefde en het respect ervoor terug in de film. Zand voelde daar ook als echt zand, roest als echte roest. In deel twee maakten vooral de personages impact en die film was een soort introductie op het nieuwe: we laten het oude los en gaan onze eigen weg. To be continued. Maar dit derde deel was natuurlijk gelijk de afronding van de trilogie en doordat er zó veel plot in één film gepropt moest worden, voelt het alsof er weinig tijd overbleef voor het uitlichten van andere, minder direct plotrelevante dingen.
Het plot was ook niet heel bijzonder. Soms zelfs erg ongeloofwaardig. In deel 2 mislukte een belangrijk plan nog domweg, wat verfrissend was. In deze film waren een hoop dingen wel héél erg convenient. Je verbrandt je schip en kunt niet meer weg? Oh, er ligt nog wel eentje in zee die je kunt gebruiken. Het belangrijke item waar je al de helft van de film naar op zoek bent wordt stuk gemaakt? Maakt niet uit, precies hier hebben we nog een exemplaar op voorraad. En van dat superverborgen land waar tot voor kort niemand het bestaan van wist, weten we natuurlijk wel precies waar de communicatieapparatuur staat en wat we stuk moeten maken om de vijand te verslaan. Hadden de filmmakers meer tijd genomen en al dat plot over meerdere films verspreid, dan hadden ze niet deze makkelijke oplossingen hoeven te bedenken en was het gewoon een stuk spannender geweest – er waren geen ‘puntje van je stoel’-momenten omdat er domweg te weinig moeilijke situaties voorkwamen die niet al gelijk 2 seconden later opgelost waren.
Ik miste ook een beetje emotionele impact in de film. Ze probeerden het wel, maar het bereikte me niet. De personageontwikkeling bleef vooral beperkt tot Rey en Kylo Ren, maar kwam niet heel intens op mij over, hoewel het dat wel had moeten zijn. Rey’s relatie met Finn is (gelukkig) op een laag pitje gezet en beperkt zich tot Finn die zich op een afstandje zorgen over haar maakt en Rey die hem negeert (sowieso doet Rey eigenlijk alles alleen en holt de rest er een beetje achteraan). Het in deel twee veelbelovende personage Rose Tico speelt in deel drie vooral voor de vorm mee, omdat ze er in deel 2 nu eenmaal in zat.
Meer interessant zijn de veel oudere personages die hun terugkeer maken: niet alleen heeft de inmiddels overleden Carrie Fisher toch weer een rol als Leia (ongelooflijk wat techniek tegenwoordig kan – alleen haar rare manier van praten is (gelukkig) niet gereproduceerd) én laten de producenten enkele belangrijke in de film overleden personages even terugkomen zodat de film het niet zonder hen hoeft te doen, maar ook zien we oude bekenden als Palpatine en Lando Calrissian terug. Dus tip als je de film wil gaan kijken: hoewel je om het verhaal te kunnen volgen eigenlijk alleen de laatste twee delen terug hoeft te kijken, biedt het terugkijken van alle delen nog net iets meer meerwaarde.
De film doet dus wel zijn best om zowel recentelijk geïntroduceerde personages terug te laten komen als wat meubilair uit de oudere films, waarmee het een mooie afronding wordt van álle delen in plaats van alleen de laatste trilogie en ook een soort eerbetoon is aan alle personages. Zelfs populaire wezentjes zoals porgs en ewoks krijgen nog even een korte shot, omdat ze er nu eenmaal bij horen.
Uiteraard was het niet alleen oude garde die langs kwam, maar zaten er ook weer nieuwe personages en nieuwe schattige wezentjes in. Ik heb goed gelachen om Babu Frik, die me aan een gremlin deed denken. Helaas kan ik Dominic Monaghan echt alleen als hobbit zien en niet als ander personage. Maar goed, ik kan Kylo Ren ook echt niet zien als de zoon van Leia en Han, omdat hij zó ontzettend niet op hen lijkt… dat blijft me storen.
Mijn conclusie over deze film is dan ook: Het is op zich een prima film die de aandacht heel goed vasthoudt, maar eentje die vooral is gericht op plot vertellen en afronden. Wil je weten hoe alles ten einde komt en hoe de personages nou echt in elkaar verweven zijn? Ga kijken! Wil je de film vooral zien voor de sfeer en emoties? Dan mist hij wat mij betreft net de pzazz die ik van een film van dit niveau en met deze voorgeschiedenis had verwacht.
Zoals (bijna) ieder jaar spraken Bob, Alice, Mark, Bo en ik weer af om samen Sinterklaas/kerst te vieren. Helaas konden Suus en Gijs er dit jaar niet bij zijn, maar we hebben het desondanks gezellig gemaakt.
Ditmaal dobbelden we niet om prulcadeautjes, maar spraken we af om een goed cadeautje te kopen en surprises te maken. Dus werden er lootjes getrokken.
We moeten blijkbaar wel wat aan de communicatie gaan doen, want er gaat regelmatig wat mis. Zo miste ik al een keer een datumprikker, dacht iemand een andere keer dat we surprises zouden doen in plaats van cadeautjes, en ditmaal werd door sommigen juist gedacht dat we alleen cadeautjes deden en geen surprises… Oeps. Ach ja, het belangrijkste is dat we met z’n allen een supergezellig avondje hebben gehad!
Om toch een beetje een spelelement te hebben, had ik een spelletje bedacht om te bepalen in welke volgorde de surprises uitgepakt mochten worden. Het was een soort memory-spel, waarbij het de bedoeling was dat je de twee kaartjes met jouw naam erop vond. Maar naast naamkaartjes waren er ook kaartjes met opdrachten, zoals ‘sla een beurt over’, ‘draai de beurt de andere kant op’ en ‘hussel 2 / 4 / 6 / alle kaartjes’. Eigenlijk moet je zoiets eerst playtesten met een paar groepjes mensen om het goed gebalanceerd te krijgen, maar het spel bleek gelukkig redelijk goed te werken en uiteindelijk heeft iedereen zijn cadeautje/surprise mogen uitpakken.
Ik had Bob getrokken. Het was niet heel moeilijk om iets voor hem te bedenken, want hij kookt graag. Bovendien zijn Bob en Alice al tijden een verbouwing aan het plannen, waar een nieuwe keuken onderdeel van is. En op Bob’s verlanglijstje stonden diverse dingetjes voor in de keuken.
Dus schafte ik iets aan van zijn lijstje met nog wat anders erbij en knutselde daar een heuse keuken omheen.
Ik was zo slim geweest om de dozen van mijn recente online bestellingen te bewaren, dus ik had een hoop karton in huis om als basis te gebruiken. Verder gebruikte ik eigenlijk alleen (geprint) papier, aluminiumfolie, een restje stof, een plastic zakje, plakband, hobbylijm en Pritt.
Van tevoren had ik een schets gemaakt van hoe de keuken ingedeeld moest worden. Maar toen de boel klaar was, zag het er wel wat kaal uit. Tsja, het was nu eenmaal de bedoeling dat het een showroomkeuken was die hij zelf nog in moest richten, niet een volledig gedecoreerde. Maar toch… in showroomkeukens staan ook wat accessoires, om de klant een beeld te geven van hoe het kan worden?
Dus knutselde ik enthousiast verder, want ik had de smaak te pakken. En liep het uiteraard uit de hand.
Keukengerei aan een rekje aan de muur… Nee, niet erop gelijmd, maar 3D!
Een haakje aan de zijkant van de kast…. Oh, en een handdoek aan dat haakje!
Een blik met kookgerei en een plantje. Hee, weet je wat ook gaaf is: een snijplank, gemaakt van aan elkaar gelijmde luciferhoutjes!
Een rolgordijntje boven het raam. Natuurlijk, er moet ook een touwtje aan het rolgordijn om het te kunnen neerlaten!
Zucht. Op een gegeven moment kon ik mezelf er eindelijk van overtuigen dat er nu écht genoeg details aanwezig waren en verklaarde ik de knutsel af.
Tadaaa:
Ik ben stiekem best wel trots op hoe goed hij is gelukt! Het enige jammere is dat het aanrechtblad rechts niet goed aansloot op de kastjes. Dat komt doordat ik aan de buitenkant geen plakband kon gebruiken omdat dat niet mooi uitziet, maar ook niet zomaar lijm naar binnen wilde spuiten omdat daarachter de cadeaus waren verstopt. Dat maakte het ook moeilijk om plakband aan de binnenkant te bevestigen.
Maar ach, uiteindelijk is het de bedoeling van een surprise dat hij gesloopt wordt, niet dat hij op een plank wordt gezet om te bewonderen.
Ook de anderen die een surprise hadden geknutseld, hadden zich enorm uitgesloofd. Zo was er een televisie met verwisselbaar beeldmateriaal (en werd arme Bo geplaagd met het feit dat haar generatie de explosiehelden van onze generatie niet kende) en kreeg ik een heuse ‘Lenny de Bouwer’-pop!
Eén van de gereedschappen aan de toolbelt was een tornmesje en daarmee kon ik het arme popje opereren om het cadeautje eruit te halen.
Na het uitpakken van alle geschenken hebben we nog lang gezellig gebabbeld en gesnackt. Het plan was om nog een of twee spelletjes uit de kast te halen, maar we hadden zo veel om over bij te praten dat we daar niet eens aan toe zijn gekomen. Het was dus wederom een geslaagde editie van Sinterkerst!
Soms mag je jezelf best een cadeautje geven, toch? Mijn oog was al een tijdje geleden gevallen op dit mooie kunstwerkje en toen ik hem in de vorm van een poster tegenkwam op Displate, besloot ik hem aan te schaffen!
(Voor degenen die het niets zegt: dit is natuurlijk gebaseerd op de bekende Le Chat Noir-poster. Alleen jammer dat de ontwerper de boektitel in plaats van de naam van de auteur in het vak onderaan heeft gezet, dan was het helemaal perfect geweest.)
De poster is van metaal en was supermakkelijk op te hangen aan de muur door middel van plakmagneten. Geen geboor in en gevloek over afbrokkelende muren dus! En hij blijft daardoor verschuifbaar, dus perfect waterpas te hangen.
Metaal is op zich niet zo mijn type materiaal, maar je kon ook voor een matte in plaats van glanzende versie kiezen en in combinatie met het ontwerp lijkt het laagje dat erop zit behoorlijk op papier. Met als voordeel dat het niet scheurt of verkleurt en strak op te hangen is zonder lijst.
Gisteren piepte ik er tijdens de kerstborrel van onze dienst stiekem iets eerder tussenuit om nog even rustig thuis te kunnen eten, want om 7 uur moest ik alweer in Zeist zijn voor een soundcheck. We waren namelijk gevraagd om met Androneda te spelen op het verjaardagsbal van Henri, Eline en Pascale.
Normaal gesproken wordt er bij Balfolk Zeist gedanst op mp3’tjes, maar soms is er een speciale gelegenheid, zoals nu dus een verjaardagsfeest, waar wel bands voor worden ingehuurd. Omdat we nog geen avondvullend programma hebben, speelden we een uur en werden we daarna afgelost door een andere band.
De ruimte was wel een uitdaging om in te spelen. Het galmde namelijk behoorlijk en eigenlijk was het niet nodig om onze instrumenten te versterken (behalve mijn zang), ware het niet dat de balans tussen onze instrumenten dan niet klopte. Want geloof het of niet: mijn doedelzak kan echt niet op tegen Patricia’s saxofoon of Wouter’s doedelzak… Maar er was geen officiële geluidsman, alleen iemand die ons uitlegde hoe het mengpaneel werkte en waar we de kabels en microfoons konden vinden. Er waren bovendien geen monitors en de boxen die naar de zaal gericht waren stonden áchter ons, dus we konden ook niet alles optimaal inregelen omdat je dan feedback kreeg. De geluidskwaliteit was daardoor verre van optimaal en ik had soms moeite om mezelf te horen. Dat was wel jammer, want dat speelt niet bepaald lekker.
Desondanks ging het spelen op zich me wel erg goed af. Ik had geen moeite de arrangementen te onthouden en ik speel de meeste nummers inmiddels redelijk op automatisme – zelfs de drie nieuwe nummers die we ditmaal voor het eerst ten gehore brachten. Dat helpt wel als je jezelf niet zo goed hoort.
Wat ik bijzonder vind, is dat ik helemaal niet zenuwachtig ben voor een optreden met onze band. Terwijl ik helemaal niet gewend ben om echt op een podium (of in dit geval, een gemarkeerde plek op de vloer die daar voor door moest gaan) voor dansers te spelen en zingen. En ik was ook niet meer zo hypergefocust als op CaDansa, waar ik toch wel een beetje stijf als een konijntje in koplampen op het podium stond van de concentratie. Hoewel ik me nog steeds wat beperkt voel in mijn bewegingsvrijheid door alle kabels om me heen, slaagde ik er ditmaal in om wat meer mee te bewegen met het ritme en mijn bandgenootjes aan te kijken. Dit was pas ons derde optreden, dus da’s een goed teken!
Het publiek danste enthousiast op onze liedjes en het applaus klonk gemeend. Volgens de organisator was de opkomst ook hoger dan normaal (zelfs hoger dan bij andere speciale gelegenheden), dus we mogen zeker niet klagen. Op naar het volgende optreden!
Dit weekend was echt de ideale combinatie van lekker thuis aankeutelen en leuke dingen doen met andere mensen.
Naast de gewone klusjes zoals huis poetsen en de was doen, kon ik ook wat andere dingen van mijn to-do list afstrepen, zoals het plaatsen van een nieuwe, niet meer tochtende brievenbus (dat klinkt makkelijker dan het in praktijk bleek, aangezien het gat in mijn muur daarvoor aangepast moest worden…) en wat naaiwerk. Daarnaast had ik op vrijdagavond repetitie met Androneda, op zaterdagavond het verjaardagsfeest van Rick en Suus, en vandaag Christmas Carol singing bij Rob en Carly.
Wat was het weer ontzettend gezellig om met een huiskamer vol mensen al dan niet meerstemmig kerstliedjes te zingen en lekker te eten! Omdat ik van twee jaar geleden al wist hoe fijn de stemming daar was, had ik het optuigen van de kerstboom en verder versieren van de woonkamer bewust tot vandaag bewaard, zodat de hele dag in het teken stond van pre-kerstpret. En wat maakt je nou gelukkiger dan leuke dingen met leuke mensen doen, om daarna thuis je kat precies op de maat van “It’s the most wonderful time of the year” te horen snurken terwijl jij lampjes ophangt? <3
(de schaapjes bij de kerststal gingen binnen een kwartier ten onder aan Sammy’s slachtpartij)
Ik was uit mezelf waarschijnlijk niet naar de bios gegaan om deel 2 van ‘Frozen’ te kijken, maar toen Yvonne me vroeg om mee te gaan zei ik zeker geen nee!
Nadat we eerst lekker hadden gegeten in het restaurantje bij de bios, plantten we onze achterwerken op het pluche en de 3D-brillen op onze neus. Let it go! Let’s go!
En ik was niet teleurgesteld. Het was een mooie film, met mooie muziek en mooie beelden. Hoewel ik me afvraag in hoeverre deze film geschikt is voor jonge kinderen – het verhaal is voor hen denk ik best complex en eng! Ook de liedjes zijn zeker niet van niveau ‘hoor het 2x en je zingt het mee’. Wat dat betreft zijn Disneyfilms toch echt wel aan het veranderen.
Op een positieve manier, wat mij betreft – in ieder geval op het gebied van rolmodellen. Was het vroeger zo dat de prins op het witte paard de prinses moest redden en zij vervolgens in katzwijm in zijn armen viel, later moest het ‘girl power’ zijn en moest de vrouw dus minstens net zo stoer en krachtig zijn als mannen. Maar de verplichte stoerheid van de man bleef in stand gehouden. In Frozen speelt de man verfrissend genoeg een meer ondersteunende rol. Frozen 1 was natuurlijk al een prachtig voorbeeld van hoe ‘ware liefde’ niet per se tussen man en vrouw hoeft te zijn en dat je ook prima door je zus in plaats van een kerel gered kunt worden. Frozen 2 zet de trend van de veranderende rol van de man door.
Op een gegeven moment is Anna heldhaftig bezig ‘het juiste’ te doen. Ze raakt daarbij in levensgevaar, maar gelukkig komt Kristoff op zijn witte paard rendier haar net op tijd redden. Wat zegt hij vervolgens? “I’m here. What do you need?”! – waarna hij haar een aanzet geeft zodat ze haar queeste kan vervolgen. Dat zinnetje typeerde voor mij volledig hoe het óók kan: twéé sterke, maar ook faalbare, gelijkwaardige personages die elkaar steunen, zonder dat een van beide hulpeloos is en de ander over-de-top alleskunner die het even komt overnemen.
Het is daarom wel een beetje jammer dat Kristoffs liedje een enorme boyband-vibe heeft…
Sowieso zijn niet alle liedjes helemaal geslaagd, maar er zit heel veel moois tussen. Er is naar mijn mening geen nummer dat ‘Let it go’ kan toppen. Het nummer dat in Frozen 2 waarschijnlijk als top-hit bedoeld is, vind ik niet het mooiste liedje; dat is wat mij betreft het allereerste liedje van de film, dat steeds als thema terugkomt (“All is found“).
Zoals een goede Disneyfilm betaamt, zit hij ook vol met schattige wezentjes die je per direct mee naar huis wil nemen. Yvonne claimde het vuurwezentje, ik de stenen trol Paddie (Ken ik iemand die goed is in beeldhouwen? Deze hoort niet in pluche of kunststof uitgevoerd te worden. ).
Al met al was het dus een geslaagde film en een gezellige avond!
)
