Ik geef het gelijk toe: wij zijn geen keukenprins(ess)en. Wij staan niet uren lang in de keuken om iets fantastisch te maken – ook niet in de weekends wanneer we niét moe uit het werk komen. Ten eerste zijn we daarvoor niet genoeg geïnteresseerd in koken, ten tweede kunnen we ook gewoon niet koken…

Natuurlijk, ik kan best een recept volgen. En ik kan prima alle gerechten plannen zodat het de capaciteit van het fornuis en de oven niet overschrijdt én alles toch tegelijk gaar is. Met een verjaardag of een etentje met oud & nieuw tover ik dan ook best iets eetbaars voor 25 man op tafel. Maar dan moet ik dus wel recepten hebben, plus een goede reden om de moeite erin te steken.

Het is juist de dagelijkse kookpartij waar ik op vastloop. Ik kan niet op goed geluk de koelkast en voorraadkast open trekken en met alles wat ik daar in vind, een heerlijke combinatie met bijpassende sausjes en kruiden maken. Ik kan enkel een kant-en-klaar stuk vlees braden en rijst of aardappels en groenten koken. Ik weet ook nog wel hoe ik nasi en pasta’s moet maken, en waar zout en peper voor dient, maar daar houdt het dan ook bij op.

Dus als we eens iets anders willen eten, grijpen we al snel naar de pakjes Knorr Wereldgerecht en dergelijke dingen. Ten eerste niet gezond door alle E-nummers, ten tweede belachelijk duur – het is immers nauwelijks meer dan een kartonnen doos met kruiden. Maar ja, wat dan?

 

En toen was er HelloFresh!

Waarschijnlijk hebben jullie er inmiddels wel van gehoord, want de slimme marketeers erachter adverteren zich momenteel suf en gooien je dood met kortingscodes. Zo niet: het is een service die wekelijks maaltijdpakketten voor 3 of 5 dagen bij je thuis aflevert. Alles wat je nodig hebt aan ingrediënten zit in de doos, inclusief de bijbehorende recepten. De recepten zijn behoorlijk gezond, de ingrediënten zijn vers én er is goed over nagedacht: ze tippen je zelfs in welke volgorde je de gerechten die week moet bereiden om te voorkomen dat bij de laatste maaltijd sommige ingrediënten al zijn verlept.

Ik moest wel een klein drempeltje over voordat ik toestemde met het bestellen van een proefbox, want het voelt een beetje decadent en waarschijnlijk is het ook duurder dan gewoon zelf je spullen kopen (ook al rekenen ze op de website voor dat dat niet het geval is – ik ken marketeerstrucjes ). Maar we zijn er toch aan begonnen, met de insteek dat we er van willen leren. Hopelijk inspireren de recepten ons en leren we op den duur hoe we zelf dingen kunnen combineren, waardoor deze dienst niet meer nodig is. En wennen we bovendien een beetje aan wat uitgebreider koken.

 

Deze week arriveerde de eerste doos. Mark was als eerste thuis en mocht er dus mee aan de slag.

Het ging uiteraard niet exact zo makkelijk als de site voorspelde. Ten eerste bleken ze er vanuit te gaan dat je bepaalde basisartikelen wel in huis hebt, die dus niet meegeleverd hoeven te worden. Maar… maar… wij hebben echt niet zomaar roomboter in huis. Of zonnebloemolie. Of melk. Of… een staafmixer?? Blijkbaar is dat abnormaal?

Ten tweede bleken niet alle gerechten daadwerkelijk binnen een half uur bereid te kunnen worden (zeker niet met kookn00bs zoals wij…).

Leren deden we er wel van. Of in ieder geval Mark, deze eerste week. Vanuit de keuken kwamen herhaaldelijk gefrustreerde geluiden:

“‘Snij de gember in kleine plakjes’. Euh… hoe ziet gember eruit?”

“Is dit ding een ‘paksoi’? Welke onderdelen daarvan zijn eetbaar…?”

En bij het eten bleek dan dat die kleine plakjes gember nog best iets kleiner hadden gemogen.

Maar hee, de afgelopen twee dagen hebben we al best goed gegeten! In ieder geval heel anders dan normaal. Volgens Mark heeft hij nog nooit zo veel ingrediënten in één gerecht gebruikt

De proefbox wordt dus omgezet in een lidmaatschap wat mij betreft. Dat is toch na 2 weken alweer opzegbaar en bovendien kun je de leveringen periodiek pauzeren, dus dat is ook erg handig gezien onze overvolle en variërende agenda’s. Duidelijk een service die rekening houdt met de wensen van de hedendaagse dertigers

 

Is iemand van jullie ook lid van HelloFresh?
En zo niet: met de code ‘3ABPES’ kun je €20 korting krijgen op je eerste box! (En krijgen wij ook weer wat korting )

 

Vandaag was de begrafenis van Mark’s oom. Een trieste bedoening, want zo oud was hij nog niet: een hartstilstand op zijn 61e.

Dan ga je toch wel weer even nadenken. Het had ook onze vader kunnen zijn.
Het verdriet dat ik voelde tijdens de afscheidsceremonie was dan ook vooral het medeleven met Mark’s tante en nichtjes.

Ik ben zo blij dat ik een goede band heb met mijn ouders en zusje. Ook al zie ik hen niet zo vaak, we doen toch regelmatig leuke dingen met z’n allen buiten de verjaardagen en feestdagen om.

En ik ben ook blij dat ik aan de kant van Mark’s familie ineens initiatieven zag ontstaan om periodiek iets met de hele familie te gaan doen. Zo brengt een verlies mensen toch weer dichter bij elkaar.

Als je je even sip voelt, kun je daar volledig aan toegeven en je een dag lang in pyjama opsluiten in huis. Maar ik kies er liever voor om mezelf heel even de sipheid toe te staan, en die daarna om te zetten in iets positiefs.

Dus nestelde ik me vanmiddag met mijn nieuwe Cheshire Cat knuffel op de bank en keek ik Disney’s Alice in Wonderland. Lekker in het Nederlands, net als vroeger, als ik ziek was en op de bank voor de tv mocht uitzieken.

Daarna voelde ik me al een stuk fijner en had ik nieuwe energie, die ik gebruikte om Cheshire én mijn nieuwe theeserviesje een plekje te geven op mijn Alice in Wonderland-wc.

Zo. I found my happy place

Enkele trouwe lezertjes van dit blog zaten er al met spanning op te wachten: het verslag van de Sheep Wars 2014. Oftewel: de eeuwig durende strijd om de schapen in de kerststal bij pa & ma thuis.

Ook dit jaar brachten we eerste kerstdag namelijk weer gezellig door bij mijn ouders. Lekker gegeten en bijgepraat met de familie. En bekeken hoe ma dit jaar de kerststal beveiligd had.

Blijkbaar had ze ditmaal engeltjes ingeschakeld om de genitaliën van de schapen te behoeden tegen gemeenschap. Met een sneer naar Mark, dat het niet in het verzekeringspakket zat. Tsk…

Hoewel je kunt argumenteren dat deze engeltjes zich ook in een enigszins compromitterende positie bevinden, riep dat desondanks om tegenacties.

Gelukkig waren wij voorbereid. Aangezien deze schapen niet meer te redden waren, organiseerden we: Project X-mas!

(Voor degenen die wat minder in de social media zitten: het is een verwijzing naar ‘Project X‘, het uit de hand gelopen feestje waar op Facebook een openbare uitnodiging voor werd geplaatst en waar onwelkome gasten kwamen party-crashen)

En ongenode gasten die de boel op stelten zetten, kwamen er. In de vorm van uit de kinderboerderij van mijn kleine nichtje geleende plastic beestjes, die allemaal eigen drank hadden meegenomen. Party!!

>:-)

Net als half Nederland hebben ook wij afgelopen weekend onze kerstboom opgezet. Mark hielp ditmaal niet alleen geheel vrijwillig mee met het halen en neerzetten van de boom; hij heeft zelfs alle lampjes opgehangen! De schat. En toen hij het verkeerd had gedaan, heb ik niet eens geëist dat het opnieuw moest. Het was dus zeker een stuk minder ouderwets Gezellig dan voorheen

Ik ben ook erg blij met de boom. Mijn zelfgemaakte kerstmannetjes leuken de boel nog steeds goed op.

Onze decoratieve takken (voorheen raamdecoratie, maar wegens voortschrijdend esthetisch inzicht inmiddels enige tijd geleden verplaatst naar de muur) blijken ook uitstekend dienst te doen als kerstmeukhouders:

En onder het motto ‘je kunt niet in alles goed zijn’ heb ik dit jaar zelfs weer de moed bij elkaar gesprokkeld om zelf kerststukjes te maken!

Uiteraard is ook Sammy niet vergeten…

(Hoewel hij het oppeuzelen van de kerstverlichting blijkbaar een stuk interessanter vond)

Wij zijn klaar voor de kerst!

Ernic kwam vandaag langs om te repeteren voor de Midwinter Fair. Hij had een zakje met restjes stof bij zich. Ze waren nog van zijn moeder geweest. Wellicht kon ik er iets mee.

Ik was sceptisch. Het was een heel klein zakje en uit ervaring weet ik dat je aan dit soort reststofjes bijna nooit iets hebt. Je moet doorgaans minimaal een vierkante meter hebben om er iets nuttigs mee te kunnen. Mijn echte restjes, hoe mooi de stof ook, gooi ik inmiddels gewoon weg, want anders staat je kast héél snel vol met plastic zakken…

Toch keek ik er even snel doorheen.

Heh, er zat zo’n gevoerd bontsjerpje voor om je nek tussen. Misschien nog leuk voor LARP.

Het voelde wel speciaal aan onder mijn handen. Ik rook eraan. Hm… wacht eens… Ik blies ertegen. En jawel, dit was écht bont!

Ook het bruine bontje bleek echt te zijn. Zo te zien is het ooit de kraag van een jas geweest en is hij eraf getornd en bewaard, terwijl de jas zelf is weggegooid.

Ernic had wel gezegd dat er ook wat bont tussen zat, maar ik was er volledig vanuit gegaan dat het van dat fluffy nepbont was. Maar inderdaad, zeker als het nog van zijn moeder is geweest, komt het uit een tijd dat bont dragen nog totaal geen no-no was.

Ik vind het gevoelsmatig nog steeds onprettig om echt bont te verwerken in kleding, maar hee, door dit decennia oude spul te recyclen draag ik echt niet meer bij aan het stimuleren van de handel in bont. En deze bruine lap schrééuwt er bijna om om de kraag van een authentieke houppelande te worden…
Alleen jammer dat echt zijde zo duur is. :-/

Ik ben inmiddels wel wat makkelijker geworden in het gebruik van bont dan vroeger, wellicht vanwege het reënacten. Bont gebruiken ‘just for fun’ is niet per definitie slecht, zolang het beest er maar niet voor heeft geleden. Dus slaap ik momenteel uitstekend op schapenbont en houd ik me warm met rendierenvacht. Alleen jammer dat leveranciers niet altijd precies weten in hoeverre de herkomst ervan diervriendelijk is. Dat maakt de aanschaf van bijvoorbeeld konijnenbontjes, best lastig. Want daarvan dacht ik eerst dat dat wel onschuldig zou zijn, maar recentelijk las ik allerlei verhalen over het uitschreeuwende flappies terwijl ze onverdoofd van hun vacht worden ontdaan :-S

Maar goed. Deze aanwinsten bewaar ik gewoon, totdat ik er een concreet plan mee heb.

Ik ben wel benieuwd van welke dieren het bont afkomstig is. Beide stukken ruiken naar schaap, maar dat is het duidelijk niet

Ik dacht: laat ik dit jaar weer eens wat goeds doen voor de wereld en me wederom aanmelden voor de jaarlijkse collecte voor de Dierenbescherming.

Ik gaf me op via de website. Enige tijd later kreeg ik een telefoontje van de regiocoördinator: of ik dit jaar weer mee wilde doen? Euh, ja, ik had me toch al opgegeven? Prima, hij ging het noteren en ook dat ik een iets grotere wijk wilde dan vorig jaar.

De collecteweek naderde. En naderde. En ik hoorde niets.

Afgelopen weekend maar eens een mailtje gestuurd naar het regiokantoor, waar mijn collectebus bleef. Tot nu toe geen reactie.

Deze week is dus de collecteweek. Gisterochtend ontving ik een sms namens de directeur van de Dierenbescherming, die ons collectanten succes wenste. Ik sta dus echt wel in hun systeem, maar blijkbaar is die regiocoördinator wederom een lambal. Vorige jaren moest ik ook al steeds achter de spullen aan en ze hebben me ook al eens verwisseld bij het tellen van de opbrengst. Nu zijn ze me dus blijkbaar geheel vergeten.

Lekker dan. Heb je mensen gevonden die gratis en voor niks geld voor je willen ophalen, ga je zo met ze om…

Ik ben op zich heel erg van het ‘zelf doen’. Maar sommige klusjes besteed ook ik liever uit. Zoals het verven van onze kozijnen en deuren.

Het was al zo’n 7 of 8 jaar geleden dat het voor het laatst was gebeurd, dus hoog tijd. Maar wat een pokkewerk… op de eerste verdieping al die kleine randjes gaan opschuren vanaf een ladder; ik moest er niet aan denken. Dan is mijn vrije tijd me toch echt te kostbaar. En ik ken mezelf: als er dan ergens per ongeluk een lik verf over het glas ofzo gaat, dan blijf ik me daar voor altijd aan ergeren. Dus huurden we een schilder in.

Wat een luxe: thuis komen van je werk en de schilder heeft de buitenkant van je huis geverfd en de schoonmaakster heeft het binnen helemaal schoon gemaakt! <3

We hebben gelijk voor een ander kleurtje gekozen. De gele kleur van de kozijnen en deuren achter het huis heb ik namelijk nooit mooi gevonden. Onze drie buren rechts, die ook een koopwoning hebben, zijn al jaren geleden overgestapt naar gewoon witte kozijnen. En allemaal hebben ze een andere kleur voordeur: wit, rood en zwart. Bij de buren links, met een huurwoning, zijn alle kozijnen wel nog geel – maar dan met een lichtblauwe deur eronder.

Alleen maar wit vond ik nogal saai. Aangezien ik fan ben van groen, werd het dat.

Voor & na:

 

Het is toch wel even wennen. Door de vrolijke zon in foto 1 lijkt die variant sowieso ineens een stuk leuker…

Ik twijfel of we wel de juiste tint hebben gekozen, aangezien het geel wel weer matchte met de muur, terwijl het groen nu enigszins afsteekt en bij nader inzien best wel donker is. Van de andere kant matcht alles nu wel weer met de kleur van het hek ernaast.

Wellicht komt het ook doordat de nieuwe kleur meer glanst dan de vorige, daar houd ik niet zo van. Of zou het in de loop van tijd vanzelf een stuk doffer worden?

Beetje vreemd is dat de kozijnen en de achterdeuren nu aan de buitenkant groen, en aan de binnenkant nog steeds geel zijn. De binnenkant schilderen was namelijk nog lang niet nodig, dus we vonden het zonde om daar ook geld aan uit te geven. Over een paar jaar moeten we het dan maar alsnog gelijk trekken…

Het is ook even wennen aan de witte deurpost. Ik had hem liever donkergrijs gehouden, maar een derde kleur tikt wel aan in het te betalen bedrag. En alle buren rechts naast ons hebben ook een witte deurpost. Ben overigens benieuwd hoe lang die smetteloos blijft… :-X

Ik denk dat mijn conclusie is dat het wit en groen op zich mooie kleuren zijn en een goede combinatie vormen, maar dat de aansluiting met de rest van het huis wat minder is.

Wat vinden jullie? Goede of slechte keuze?

De vorige keer had ik te weinig bramen om een potje te kunnen vullen. Ditmaal was ik tactischer en hield ik me in om de struik niet gelijk kaal te vreten zodra er een vruchtje rijp was. En met resultaat:

Waardoor ik nu ook 4x zo veel saus heb kunnen maken – bijna 4 potjes vol! Ditmaal dus wel geweckt.

Dus heb ik straks op mijn verjaardagsfeestje toch iets om op de kwarktaart te kunnen serveren. ^_^

(Note to self: misschien toch maar eens Instagram gaan proberen, zodat dit soort stillevens-met-potentie daadwerkelijk knusse, sfeervolle huisvlijtfoto’s worden in plaats van korrelige telefoonkiekjes… of zou ook die app niet bestand zijn tegen mijn slechte fotografische vaardigheden? :-S )

De introductieweek is begonnen. De campus, die de afgelopen weken zo uitgestorven was, wordt ineens bevolkt door horden mentorgroepjes, bestaande uit nieuwsgierig kijkende jongelingen in rode Radboud Universiteit-hoodies.

Ik loop er met mijn lunchtrommeltje tussendoor, totdat ik ineens een standje spot van SVM: “Samenwerkende Verenigingen der Managementwetenschappen”.

Nou moet je weten dat ik vroeger in het bestuur heb gezeten van de faculteitsvereniging voor Managementwetenschappen (toen nog Beleidswetenschappen genoemd). In ons jaar hebben we besloten dat er geen bestaansrecht meer was voor een faculteitsvereniging, omdat die te veel overlap had (en dus min of meer concurreerde) met de studieverenigingen, en hebben we faculteitsvereniging Phoenix omgevormd naar ‘Samenwerkingsverband der Managementverenigingen Phoenix’, in het kort ‘SMV Phoenix’.

Het idee was, dat de commissies en het bestuur van die vereniging, gevoed zouden worden door de leden van de studieverenigingen en dat de activiteiten ervan alleen overkoepelend waren, zoals het organiseren van de introductie, boekenkorting, etc.

Helaas was dat samenwerkingsverband geen lang leven beschoren. Twee jaar na ons heeft het toenmalige bestuur de stekker eruit getrokken.

Het oprichtingsproces was moeizaam geweest, omdat er heel veel politieke wrijving was tussen de faculteitsvereniging en de studieverenigingen. Laatstgenoemden zagen de faculteitsvereniging liever geheel verdwijnen. Met name met Synergy, de studievereniging voor Bedrijfswetenschappen, was er een haat-liefde-relatie. Avonden en avonden hebben we tot diep in de nacht met alle andere verenigingen gekissebist over hoe het samenwerkingsverband vorm zou moeten krijgen. Maar ook al hebben we doorgezet, blijkbaar had het initiatief nooit voldoende draagkracht om overlevingskans te hebben.

Het heeft me altijd een beetje gestoken, dat na de opheffing uitgerekend Synergy de oude verenigingskamer van Phoenix confisceerde. En uiteraard heb ik me altijd afgevraagd of we er wel goed aan hadden gedaan om de vereniging zo radicaal om te vormen.

Maar nu was er dus ineens SVM. En ik kon het niet laten om even bij het standje te informeren hoe het zat.

Ik kreeg te horen dat dit samenwerkingsverband ongeveer 7 jaar geleden was opgericht (oftewel zo’n 5 jaar na opheffing van onze vereniging). Het bestuur is samengesteld uit vertegenwoordigers vanuit iedere studievereniging. En ze organiseren alleen overkoepelende activiteiten, zoals de introductie, een sportdag, etcetera.

De jongeman achter de stand wist overigens nog wel wat Phoenix was en dat het ooit had bestaan. Alleen sprak hij het op z’n Engels uit, als “fie-niks”.

Ik vertelde hem dat het “feu-niks” was, bedankte hem vriendelijk voor de informatie en liep verder. Gevuld met trots, dat onze beslissing toch de juiste was gebleken. En dat deze phoenix ook nog jaren later opnieuw uit zijn as had weten te herrijzen.