Judith woont tegenwoordig middenin de Veluwe en vanuit haar huis kun je prima wild gaan spotten. Aangezien de bronsttijd inmiddels is begonnen, kwamen Suus en ik gisteren langs in de hoop burlende herten te kunnen horen.
Het is natuurlijk altijd maar de vraag of je iets gaat zien of horen, maar we hadden behoorlijk geluk! Bij een wildscherm zagen we een familie zwijntjes scharrelen. En later op de avond spotten we een kudde hindes met één enorm mannetje met bijbehorend enorm gewei, dat ijverig tussen hen heen en weer aan het rennen was om indruk te maken. Burlgeluiden hebben we helaas niet gehoord, maar het was ook erg mooi om ze gewoon op de hei te zien.
(Bovenstaande foto’s zijn gemaakt door de camera tegen de verrekijker te houden, dus helaas niet veel soeps.)
Natuurlijk is er ook aan de innerlijke mens gedacht. Judith had appeltaart gebakken en voor ons gekookt, en we zijn onderweg een ijsje gaan halen. Tijdens het spotten ging ook nog een thermosfles met thee mee, dus we zijn goed verzorgd en warm gebleven (het koelt toch best wel snel af ‘s avonds!). ^_^
Aanstaande dinsdag ben ik jarig en ik wilde het natuurlijk graag vieren, maar wel veilig. Dus besloot ik er een verjaardagsweekend van te maken, met vier verschillende tijdslots waarop mensen langs konden komen. Het verzoek aan de genodigden was om vooraf aan te geven op welke dagdelen ze konden, zodat ik, geheel op z’n Lenny’s, een schema kon maken. Door ook wat minder mensen uit te nodigen dan ik normaal gesproken zou doen (sorry aan degenen die niets hebben ontvangen; gelukkig kunnen we nog teren op de superfuif van vorig jaar, toch?) werd het mogelijk om alle gasten te ontvangen op anderhalve meter afstand.
Maar goed ook dat ik het zo had bedacht, want daardoor was mijn feestje al volledig corona-proof toen de minister-president vorige week de aangescherpte maatregelen afkondigde! B-)
Ik heb keurig zitmeubilair op voldoende afstand aangeboden en tussen alle dagdelen door steeds een doekje over de deurklinken en het toilet gehaald. En natuurlijk ramen en deuren opengezet voor voldoende ventilatie. Desondanks vond niet iedereen het een prettig idee om langs te komen terwijl er ook andere gasten zouden zijn, dus ga ik met twee stelletjes nog een keer afzonderlijk iets afspreken. Niks mis met víér dagen verjaardag vieren, toch?
Kitty met Kitteh. De enige die geen afstand hield. <3
Gelukkig was het erg gezellig. En ik heb zelfs een heus huiskamerconcert gekregen van mijn mede-muzikanten! <3
Het voordeel van minder mensen tegelijk in huis hebben is dat je als gastvrouw daadwerkelijk met iedereen bij kunt praten! Het nadeel is dat ik nu helemaal geen idee meer had hoeveel eten ik in moest slaan. Wie eet wat op welk moment? Zou niet alles al na dag één op zijn waardoor er niks over zou blijven voor de laatste lichting?? Dus zoals ieder jaar kwam het moment dat ik ‘s ochtends tijdens de voorbereiding een paniekmoment had en dacht: “OMG ik heb vééééél te weinig eten gekocht!!” Om natuurlijk aan het eind van het weekend met de helft te blijven zitten. :’-)
We worden ook duidelijk allemaal een jaartje ouder. Bier wordt zo goed als niet meer gedronken; iedereen zit aan het sap, water en thee. Bakjes met snacks worden niet meer geplunderd en gezonde snacks worden het meest gewaardeerd. Maar gelukkig vonden mijn zelfgemaakte kwark- en appeltaart gretig aftrek en heb ik niet voor niets staan bakken. En die paar stukjes die zijn overgebleven… ach, daar ontferm ik me wel over.
Gisteren hadden we eindelijk weer eens een dagje met de Heksengodinnen gepland! Daar had ik wel behoefte aan. Ik heb weliswaar genoeg hobbies en andere dingen om me mee bezig te houden, en ik ben af en toe bij mensen langs gegaan om bij te praten, maar wat ik echt mis, is het opdoen van ervaringen. Oftewel: leuke dingen doen met leuke mensen!
De activiteit die gisteren op het programma stond, was naaldvilten. Suus doet dat vaker en wilde het ons wel uitleggen. Dus bedacht ik een corona-proof tafelopstelling voor in mijn woonkamer en werden er gezamenlijk materialen besteld bij een webwinkel.
Suus: “Je hebt niet zo heel veel nodig hoor, ik heb genoeg verschillende kleurtjes en je mag ook mijn naalden en andere benodigdheden lenen. Koop alleen wol waarvan je denkt heel veel nodig te gaan hebben.”
Wij: “Nieuwe hobby!! BUY ALL THE STUFF!!! \o/”
Met als gevolg dat het uitpakken van de doos met bestellingen een beetje leek op Sinterklaasavond.
Na de lunch en de initiële bijpraatsessie zijn we al snel naar buiten verhuisd om daar lekker verder te werken (onder meer omdat Petra met water moest kliederen voor haar werkstuk). Zo hoefden we ook iets minder op de afstand te letten.
“Nee Sammy, jij moet wel afstand houden!” “But… it’s a square! I needs a sits!”
Aldus werd er ijverig gefrot met en geprikt in wol. Oeh, pretty colors!! <3
En natuurlijk moest er ook flink gesnaaid worden. En de rosé werd voorzien van frambozen uit eigen tuin.
Proosten op afstand
Naaldvilten blijkt echt een superleuke hobby, want je kunt ook als beginner al heel snel iets gaafs in elkaar fröbelen! De hoeveelheid gaatjes in onze vingers is zeer beperkt gebleven en de resultaten mogen er zijn! Superleuk om te zien ook dat wij altijd compleet verschillende dingen produceren.
De tomten is mijn werkstukje. Ik had goed ingeschat dat dit een makkelijk dingetje was om mee te starten, maar het maken duurde toch iets langer dan ik had verwacht. Ik had meer wolletjes besteld om ook nog iets anders mee te maken, maar dat is er niet van gekomen. Ook de anderen waren nog lang niet klaar met alle plannen. Geen enkel probleem – nu weten we wat we de volgende keer tijdens het bijkletsen kunnen gaan doen! ^_^
Er passeerden een hoop leuke opties de revue, maar uiteindelijk besloten Kitty en ik om weer eens bij te praten tijdens een bezoekje aan het China light festival in Ouwehands dierenpark.
In eerste instantie zouden we voorafgaand ook nog in de buurt gaan wandelen, maar gezien de hoosbuien, mijn pijnlijke knieën (ja, ik word oud…) en het feit dat ik Sammy niet langer dan nodig alleen wil laten nu hij weer met een ‘cone of shame’ rondloopt, besloten we dat maar te skippen.
We ontmoetten elkaar om 5 uur in het park. Het was nog licht, dus zijn we al snel een van de restaurantjes binnen gegaan om een hapje te eten. Het restaurant bij de panda’s serveerde Chinese wokgerechten, dus eten kon lekker in het thema!
Hoewel de meeste dieren hun hokken al in waren en dus niet meer te zien waren, konden we de twee panda’s gelukkig wel nog bewonderen.
Na de maaltijd en pandakijken, was het voldoende donker om van de lichtstellages te kunnen genieten. Dat zag er kleurrijk uit! Veel lampjes knipperden of veranderden van kleur (ik moet zeggen: zeer subtiel, voor Chinese normen!) en sommige delen van de stellages bewogen ook nog.
Erg leuk om door het donker door zo’n park te wandelen, met dit soort dingen om te bekijken, terwijl je gezellig bijbabbelt! En wonder boven wonder hebben we het volledig droog gehouden.
Desondanks was het maar goed dat ik Sammy niet al te lang alleen had gelaten. Bij thuiskomst trof ik aan:
Een kattenbak met klodders aarde uit de naburige plantenpot (ik had de kattenbak zonder kap in de gang gezet, aangezien hij er anders niet in kan wegens zijn cone of shame);
Een vijver rondom zijn waterbak;
Sammy zonder cone of shame. Die lag ergens op de grond.
Na zaterdag al cultureel te hebben gedaan met een museumbezoekje, ging ik zondagmiddag naar een concertje van Melocorde, de groep waarin mijn voormalig doedelzakdocent speelt. Ik had ze nog niet eerder gehoord en aangezien ik wonder boven wonder geen andere plannen voor de zondag had, greep ik mijn kans.
Het concert was in de Hortus in Nijmegen, oftewel een grote plantenkas bij de botanische tuin. Ik had al zo’n vermoeden dat het er niet heel warm zou zijn, dus ik had een dikke trui onder mijn jas aangetrokken. Maar het hoosde gisteren ook nog eens enorm en het dak bleek op enkele plekken te lekken. Dus moesten de instrumenten strategisch worden opgesteld en was niet iedere stoel geheel vochtvrij.
Ik had eigenlijk niet verwacht bekenden tegen te komen, maar naast mijn voormalig doedelzakdocent spotte ik ook mijn voormalig viooldocent! En de voormalig partner van Ernic, met wie ik in Tweedledum en Tweedledee speelde. En hee, kende ik die ander niet van balfolk…? Het is toch wel een klein wereldje, die Nijmeegse folkmuziek.
Het was leuk om eens geheel andere muziek te horen dan ik gewend ben. Ze speelden namelijk behoorlijk uiteenlopende dingen. De roffelende regen op het glazen dak gaf extra sfeer aan het geheel. Note to self: volgende keer wel m’n laarzen aantrekken als ik nog een keer in de regen over dat onverharde pad moet…
Een paar maanden geleden zag ik de tentoonstelling ‘Slow Fashion‘ langskomen op Facebook. Nou ben ik helemaal niet van de musea, maar als de tentoonstelling over een heel specifiek onderwerp gaat wat me interesseert, maak ik een uitzondering. Deze gaat over de ontwikkeling en het hergebruik van kleding in de 18e t/m de 20e eeuw. Oftewel: een kans om onder andere Victoriaanse outfits van nabij te zien! Da’s veel beter dan van een plaatje op internet, waarop je alleen de grote lijnen kunt zien. Als je kleding in het echt ziet krijg je een veel beter gevoel bij het soort stofjes dat werd gebruikt en kun je details bekijken zoals de zoombreedte en manier van plooien.
In de Heksengodinnen-groepsapp vroeg ik of iemand van hen wellicht interesse had om mee te gaan? Het antwoord was een driemondig ‘ja’, dus we besloten om er het volgende Heksengodinnenuitje van te maken.
Gisteren reden we naar Dordrecht en begon de close-up inspectie. Oh, wat was het een uitdaging om die kleding niet aan te raken! Must… touch… fabrics… En ik wilde eigenlijk ook wel zien hoe dit alles er aan de binnenkant uitzag!
Toch viel het me een klein beetje tegen. Ik had gehoopt dat er wat meer stukken zouden staan uit de periode waar ik specifiek interesse in heb (rond 1865), maar daar waren er maar weinig van. En ik heb geen ‘natural form’ model of polonaise gezien; iets wat ik momenteel aan het naaien ben voor een LARP en waarvoor ik inspiratie hoopte op te kunnen doen. Desondanks waren de outfits die er stonden, erg mooi om te zien.
Tsja. Het ene moment ben je een prachtige, bij het lijfje passende onderrok, het andere moment ben je gerecycled tot sofabekleding…
De tentoonstelling was over twee locaties verspreid en het was ook heel leuk om even door het centrum van Dordrecht te kunnen wandelen. Wat een leuk stadje is dat! Er staan echt superveel authentiele oude gebouwen, met van die naar voren hellende gevels!
Op de tweede locatie stonden geen bordjes met toelichting bij de items, maar het was daardoor leuk om te raden uit welke periode welke kleding kwam. (Ik raadde het goed, volgens het boekje dat we achteraf inkeken. ) Hint: er zit bijna 100 jaar tussen de oudste en meest recente outfit op deze foto!
We hadden wat weinig tijd om ook nog uitgebreid te gaan shoppen, al zijn er desondanks enkele items uit de binnenstad aan onze vingers blijven plakken. Het vinden van een restaurantje na afloop van het museumbezoek was ook een uitdaging, want er waren er niet zo heel veel en een hoop vielen er al gelijk af omdat er ‘carnaval’ (ja, tussen aanhalingstekens… mensen in onesies die stilstaand in een kluitje bier staan te drinken rondom een bar is geen carnaval) werd gevierd en we niet zo’n zin hadden om tijdens het eten over hoempapamuziek heen te moeten schreeuwen.
Met wat aanwijzingen van behulpzame locals vonden we gelukkig toch nog een eettentje waar ze ruimte voor ons hadden en sloten we de dag gezellig smullend af.
In de nieuwsbrief van Stichting Draailier & Doedelzak zag ik staan dat Blowzabella naar Nederland kwam voor een concert. Die kans moest ik natuurlijk grijpen! (Voor degenen die niet in de folkmuziek zitten: zij zijn een Grote Naam en bovendien is één van hen de bouwer van mijn doedelzak!)
Misschien vonden mijn bandgenootjes van Androneda het wel leuk om mee te gaan, bedacht ik. En jawel, die waren daar inderdaad voor in. En misschien ook wel onze vriendjes van band Paracetamol? Ja hoor! Aldus gingen we gisteravond met een delegatie van 7 man naar Zaandam.
Ik had uiteraard kunnen verwachten dat wij niet de enige folkmuzikanten/balfolkies waren die op dat concert af kwamen. Bij de parkeerautomaat werd ik al aangesproken: “Hee, speel jij niet met Wouter in Androneda?” En eenmaal aangekomen op de locatie was het een feest der herkenning. “Hee, jij óók hier??”, bleven we maar roepen.
De zaal bleek volledig uitverkocht (tot verbazing/opluchting van de organisatoren, die normaal gesproken een ander type muziek programmeren) en het was een mooi concert. Alleen jammer dat de verhouding van de instrumenten niet optimaal was: de bas stond te hard en de melodie van de draailier was niet te horen. Maar het was juist motiverend dat ook bij hen niet alles perfect verliep – dat geeft hoop voor onszelf. Ik was even bang dat ze mijn favoriete nummer, Falco, niet gingen spelen, maar gelukkig hadden ze die bewaard tot het allerlaatste, als toegift.
Indrukwekkend hoor, 7 mensen op het podium, met een enorm arsenaal aan instrumenten! (Wat ze zelf ook maar moeilijk uit elkaar wisten te houden, blijkens het feit dat een van muzikanten een andere op een gegeven moment moest aanspreken omdat zij per ongeluk zijn saxofoon in plaats van haar eigen van de standaard had geplukt. )
En inspirerend ook. Niet alleen om o.a. John Swayne op de doedelzak te horen, maar ook wat betreft viool begonnen mijn handen weer te jeuken. Ik moet dat ding toch echt weer eens gaan oppakken…
Omdat Josh nog steeds te klein is voor pa’s traditionele verjaardagsviering (met z’n allen naar de bios), gingen we net als vorig jaar naar het Belgische Bokrijk.
Dit jaar hadden we wél een plekje in het restaurant weten te bemachtigen, en hoewel de sfeer belabberd was, Josh teleurgesteld moest worden omdat pannenkoeken maar tot 17.30 uur werden geserveerd en wij om 17.32 uur bestelden (…) en we behoorlijk op de tocht zaten, was het eten boven verwachting lekker!
(Ook traditioneel: Zwusje die niet fatsoenlijk op de foto wil. Nou, dan ga je zo maar online. )
Gelukkig was het dit jaar droog en minder druk. Én Josh durft inmiddels in haar eentje in de carrousel.
Zwusje weigerde daarentegen met haar vent in het Lunapark of de botsauto’s te gaan zodat ze nog verder online voor schut gezet kon worden, dus haalden we lekkere warme chocomel (het was toch wel een beetje koud) en wandelden we gewoon wat door het park, totdat Josh te moe werd.
En zelf was ik eigenlijk ook wel moe van al dat op en neer rijden van de afgelopen dagen, dus ik was ook blij mijn eigen bedje weer op te kunnen zoeken. Maar het was toch fijn weer wat leuks met de familie te hebben gedaan.
Twee jaar geleden werd ik voor het eerst uitgenodigd door René en Sanne voor hun ‘onbekendendiner’. Dat organiseren ze regelmatig en het idee is dat zij een etentje faciliteren en alleen maar vrienden uitnodigen die elkaar onderling niet kennen. Superleuk concept!
Hoewel ik twee jaar geleden dus al was geweest, werd ik ook dit jaar last-minute uitgenodigd aangezien er een aantal afzeggingen waren. Daardoor was er wel één persoon aanwezig die ik de vorige keer al had ontmoet, maar ach. Ik herkende hem alleen nog vaag, maar hij herinnerde zich mij wel nog (“Ah ja, degene die LARPt!”… Mjah, met dit soort hobbies blijf je nu eenmaal wat makkelijker hangen. )
Het thema was ‘foute kerstmok’ ofzo – we hadden allemaal een schattige mok gekregen met kerstopdruk en de tafel was ook gevuld met kaarsjes in kerstige vorm.
Het fonduen had nog wat voeten in de aarde, want ze deden het voor het eerst en hadden zich niet helemaal gerealiseerd dat één enkel waxinelichtje de fonduepan niet warm genoeg houdt om er kip en ander vlees goed gaar in te kunnen krijgen… Na wat experimenteren met lampenolie bij gebrek aan spiritus (conclusie: lampenolie krijg je niet aan het branden zonder lont) hebben we er maar zo veel mogelijk waxinelichtjes onder gepropt op een verhoginkje. Voor zover ik kon beoordelen was al het vlees dat ik op heb gegeten bruin van binnen in plaats van rood, en ik heb vannacht niet boven de wc gehangen, dus het zal wel goed zijn gegaan.
Minuscule stukjes vlees in een niet bepaald loeihete pan en slechts één prikkertje per persoon betekent dat je gezellig de hele avond aan tafel zit en er dus goed geouwehoerd kan worden. Gelukkig klikte het prima tussen de gasten; de conversaties bleven lekker op gang en er is veel gelachen. Het was dan ook een erg geslaagde avond! Eigenlijk is het jammer dat je weet dat je elkaar bij een volgende diner niet meer terug gaat zien.
Na gezellig bij Judith te hebben gegeten en bijgekletst te hebben, pakten we de bus naar de vernieuwde Vue in Arnhem centrum om ‘Star Wars: The rise of Skywalker’ te gaan kijken.
Een opvallende feature van de verbouwde bios is dat de stoelen verstelbaar zijn: je kunt een voetensteun omhoog laten klappen en de rugleuning naar achteren laten zakken! Die voetensteun was wel nodig, want in normale positie was de zitting van de stoel te diep voor mij en kwam ik bovendien niet met mijn voeten bij de grond… Maar op deze manier was het wel relaxed.
Ik was wel een beetje dom geweest, want Judith had mij uit 3 tijdstippen laten kiezen en ik had gewoon de meest praktische (‘s avonds) uitgekozen, maar helemaal niet opgemerkt dat deze versie in 2D in plaats van 3D was. Duh! Dat was zonde, want Star Wars in 3D heeft echt wel meerwaarde.
Misschien dat ik daarom niet helemaal een ‘wauw’-beleving had en echt in de film zat, zoals bij de vorige films? Want hoewel het zeker een heel onderhoudende film was, miste ik toch net iets erin. Ik kan er niet helemaal de vinger op leggen wat het nou precies is, maar waarschijnlijk de sfeer. In deel een van deze trilogie zag je enorm veel subtiele verwijzigingen naar de 6 oude films terug en voelde je gewoon de liefde en het respect ervoor terug in de film. Zand voelde daar ook als echt zand, roest als echte roest. In deel twee maakten vooral de personages impact en die film was een soort introductie op het nieuwe: we laten het oude los en gaan onze eigen weg. To be continued. Maar dit derde deel was natuurlijk gelijk de afronding van de trilogie en doordat er zó veel plot in één film gepropt moest worden, voelt het alsof er weinig tijd overbleef voor het uitlichten van andere, minder direct plotrelevante dingen.
Het plot was ook niet heel bijzonder. Soms zelfs erg ongeloofwaardig. In deel 2 mislukte een belangrijk plan nog domweg, wat verfrissend was. In deze film waren een hoop dingen wel héél erg convenient. Je verbrandt je schip en kunt niet meer weg? Oh, er ligt nog wel eentje in zee die je kunt gebruiken. Het belangrijke item waar je al de helft van de film naar op zoek bent wordt stuk gemaakt? Maakt niet uit, precies hier hebben we nog een exemplaar op voorraad. En van dat superverborgen land waar tot voor kort niemand het bestaan van wist, weten we natuurlijk wel precies waar de communicatieapparatuur staat en wat we stuk moeten maken om de vijand te verslaan. Hadden de filmmakers meer tijd genomen en al dat plot over meerdere films verspreid, dan hadden ze niet deze makkelijke oplossingen hoeven te bedenken en was het gewoon een stuk spannender geweest – er waren geen ‘puntje van je stoel’-momenten omdat er domweg te weinig moeilijke situaties voorkwamen die niet al gelijk 2 seconden later opgelost waren.
Ik miste ook een beetje emotionele impact in de film. Ze probeerden het wel, maar het bereikte me niet. De personageontwikkeling bleef vooral beperkt tot Rey en Kylo Ren, maar kwam niet heel intens op mij over, hoewel het dat wel had moeten zijn. Rey’s relatie met Finn is (gelukkig) op een laag pitje gezet en beperkt zich tot Finn die zich op een afstandje zorgen over haar maakt en Rey die hem negeert (sowieso doet Rey eigenlijk alles alleen en holt de rest er een beetje achteraan). Het in deel twee veelbelovende personage Rose Tico speelt in deel drie vooral voor de vorm mee, omdat ze er in deel 2 nu eenmaal in zat.
Meer interessant zijn de veel oudere personages die hun terugkeer maken: niet alleen heeft de inmiddels overleden Carrie Fisher toch weer een rol als Leia (ongelooflijk wat techniek tegenwoordig kan – alleen haar rare manier van praten is (gelukkig) niet gereproduceerd) én laten de producenten enkele belangrijke in de film overleden personages even terugkomen zodat de film het niet zonder hen hoeft te doen, maar ook zien we oude bekenden als Palpatine en Lando Calrissian terug. Dus tip als je de film wil gaan kijken: hoewel je om het verhaal te kunnen volgen eigenlijk alleen de laatste twee delen terug hoeft te kijken, biedt het terugkijken van alle delen nog net iets meer meerwaarde.
De film doet dus wel zijn best om zowel recentelijk geïntroduceerde personages terug te laten komen als wat meubilair uit de oudere films, waarmee het een mooie afronding wordt van álle delen in plaats van alleen de laatste trilogie en ook een soort eerbetoon is aan alle personages. Zelfs populaire wezentjes zoals porgs en ewoks krijgen nog even een korte shot, omdat ze er nu eenmaal bij horen.
Uiteraard was het niet alleen oude garde die langs kwam, maar zaten er ook weer nieuwe personages en nieuwe schattige wezentjes in. Ik heb goed gelachen om Babu Frik, die me aan een gremlin deed denken. Helaas kan ik Dominic Monaghan echt alleen als hobbit zien en niet als ander personage. Maar goed, ik kan Kylo Ren ook echt niet zien als de zoon van Leia en Han, omdat hij zó ontzettend niet op hen lijkt… dat blijft me storen.
Mijn conclusie over deze film is dan ook: Het is op zich een prima film die de aandacht heel goed vasthoudt, maar eentje die vooral is gericht op plot vertellen en afronden. Wil je weten hoe alles ten einde komt en hoe de personages nou echt in elkaar verweven zijn? Ga kijken! Wil je de film vooral zien voor de sfeer en emoties? Dan mist hij wat mij betreft net de pzazz die ik van een film van dit niveau en met deze voorgeschiedenis had verwacht.
Door ook wat minder mensen uit te nodigen dan ik normaal gesproken zou doen (sorry aan degenen die niets hebben ontvangen; gelukkig kunnen we nog teren op 
