Ik was uit mezelf waarschijnlijk niet naar de bios gegaan om deel 2 van ‘Frozen’ te kijken, maar toen Yvonne me vroeg om mee te gaan zei ik zeker geen nee!

Nadat we eerst lekker hadden gegeten in het restaurantje bij de bios, plantten we onze achterwerken op het pluche en de 3D-brillen op onze neus. Let it go! Let’s go!

En ik was niet teleurgesteld. Het was een mooie film, met mooie muziek en mooie beelden. Hoewel ik me afvraag in hoeverre deze film geschikt is voor jonge kinderen – het verhaal is voor hen denk ik best complex en eng! Ook de liedjes zijn zeker niet van niveau ‘hoor het 2x en je zingt het mee’. Wat dat betreft zijn Disneyfilms toch echt wel aan het veranderen.

Op een positieve manier, wat mij betreft – in ieder geval op het gebied van rolmodellen. Was het vroeger zo dat de prins op het witte paard de prinses moest redden en zij vervolgens in katzwijm in zijn armen viel, later moest het ‘girl power’ zijn en moest de vrouw dus minstens net zo stoer en krachtig zijn als mannen. Maar de verplichte stoerheid van de man bleef in stand gehouden. In Frozen speelt de man verfrissend genoeg een meer ondersteunende rol. Frozen 1 was natuurlijk al een prachtig voorbeeld van hoe ‘ware liefde’ niet per se tussen man en vrouw hoeft te zijn en dat je ook prima door je zus in plaats van een kerel gered kunt worden. Frozen 2 zet de trend van de veranderende rol van de man door.

Op een gegeven moment is Anna heldhaftig bezig ‘het juiste’ te doen. Ze raakt daarbij in levensgevaar, maar gelukkig komt Kristoff op zijn witte paard rendier haar net op tijd redden. Wat zegt hij vervolgens? “I’m here. What do you need?”! – waarna hij haar een aanzet geeft zodat ze haar queeste kan vervolgen.
Dat zinnetje typeerde voor mij volledig hoe het óók kan: twéé sterke, maar ook faalbare, gelijkwaardige personages die elkaar steunen, zonder dat een van beide hulpeloos is en de ander over-de-top alleskunner die het even komt overnemen.

Het is daarom wel een beetje jammer dat Kristoffs liedje een enorme boyband-vibe heeft…

Sowieso zijn niet alle liedjes helemaal geslaagd, maar er zit heel veel moois tussen. Er is naar mijn mening geen nummer dat ‘Let it go’ kan toppen. Het nummer dat in Frozen 2 waarschijnlijk als top-hit bedoeld is, vind ik niet het mooiste liedje; dat is wat mij betreft het allereerste liedje van de film, dat steeds als thema terugkomt (“All is found“).

Zoals een goede Disneyfilm betaamt, zit hij ook vol met schattige wezentjes die je per direct mee naar huis wil nemen. Yvonne claimde het vuurwezentje, ik de stenen trol Paddie (Ken ik iemand die goed is in beeldhouwen? Deze hoort niet in pluche of kunststof uitgevoerd te worden. ).

Al met al was het dus een geslaagde film en een gezellige avond!

Wat een superleuk uitje hadden we gisteren weer met ons Heksengodinnenclubje! <3 We zijn een workshop zilverklei gaan doen, in een supersfeervol ateliertje (met houtkachel!) in een achtertuin in het bosrijke Radio Kootwijk.

Zilverklei is eigenlijk wat de naam al aangeeft: het is kleibaar zilver. Je maakt eerst een vorm van de klei (snel, want het wordt megasnel hard!), dan moet het drogen, dan kun je het her en der nog wat bijschuren, en dan gaat het in de oven.

Vervolgens poets je er met een staalborstel de witte laag af en dan heb je zilver!

Optioneel doe je daarna een soort zwartsel over je creatie heen, die je er met een sponsje weer globaal afschuurt, zodat er een donkere kleur in de groeven van je maaksel achterblijft. Of je gooit de boel in een polijstapparaat om het juist extra shiny te maken.

Heel belangrijk tijdens het werken is dat je genoeg snacks naar binnen werkt. Wij deden ons best om zo veel mogelijk pepernoten, chocolade, speculaaskoek, chips en groente-met-dip te verorberen en daarom zijn onze creaties zo goed gelukt.

Zo leuk dat we allemaal heel verschillende dingen hebben gemaakt!

Mijn ‘schroefdraad’-hanger is totaal niet geworden wat oorspronkelijk de bedoeling was, maar het was om het restantje klei op te maken in de resterende tijd. Bij nader inzien was er genoeg tijd over geweest om het opnieuw en wel goed te doen, maar ach.

Terwijl alles in de oven lag hebben we even een wandelingetje gemaakt door de omgeving, waar Judith hoopte ons ‘haar’ wisenten te kunnen showen, maar helaas heeft geen enkel wild beest zich laten zien. Ook niet op de heen- en terugweg in de auto overigens – op een duffe pony na, maar ik vrees dat die niet telt.

Ter afsluiting hebben we de kleine gaatjes die nog in onze maag zaten, gevuld in een pannenkoekenrestaurant. (Het wild aan de muur en op de borden vonden we ook niet tellen.)

Dat was dus weer een supergezellige én productieve dag! Wat fijn om zo’n goed gelukte, tastbare herinneringen aan een fijne vriendinnendag over te houden. En wat fijn dat deze keer helemaal niets ‘op gevoel’ hoefde en het lang niet zo stonk als tijdens de vorige workshop.

Ik organiseer al 15 jaar rond deze tijd van het jaar een filmdag. Het concept is dat we vanaf zondagmiddag tot en met zondagavond lui op/naast/voor de bank gaan hangen en films in een bepaald thema kijken. En heel veel snacks naar binnen stouwen. Een uitstekende bezigheid in de periode dat het weer slecht wordt en de mensen moe zijn. Ik had dan ook een hoop vrienden uitgenodigd die zich momenteel een beetje ‘meh’ voelen en wel een dagje dekenfort konden gebruiken.

Maar helaas, het animo voor de filmdag is al jaren tanende. De afgelopen keren zat ik ‘s middags steeds te duimen dat er in ieder geval íémand zou komen opdagen, wat niet zo heel leuk is. De trend was dat mensen niet meer al stipt om 13.00 uur arriveerden, maar steeds later op de dag kwamen binnenvallen. En ook steeds eerder weggingen. Waardoor we in plaats van 4 of zelfs 5 films, de laatste keren nog slechts 3 films konden kijken.

Voor de filmdag van gisteren had ik maar 4 definitieve aanmeldingen gehad en, naast een paar afmeldingen, voornamelijk geen enkele reactie of ‘oh leuk, ik houd het in gedachten’. Maar die laatste mensen zijn uiteindelijk allemaal niet gekomen en van de aanmelders zegde eentje ook nog ‘s ochtends af. De resterende drie mensen kwamen gedurende de dag een voor een binnendruppelen. En om 8 uur besloot men collectief dat het wel welletjes was geweest.

Dus hebben we ook nu maar 3 films gekeken: ‘Jaws’; met twee personen, ‘Muppets Treasure Island’; met 3 personen, en ‘Pirates of the Carribean’ (deel 1); met 4 personen. Het thema van dit jaar was namelijk ‘water’ en in praktijk werd dat toch vooral ‘zee’.

Ik had zelf alleen ‘Finding Nemo’ in die categorie op DVD, maar gelukkig hebben we tegenwoordig Netflix en heb ik ook een gratis proefabonnement op Disney+, dus er waren genoeg films om uit te kiezen.

Wat er ook genoeg aanwezig was, was snaai. We hebben voor de vorm nog een paar pizza’s laten bezorgen, maar eigenlijk was dat al te veel. *Burp*.

Ook Sammy heeft zich goed vermaakt. In het begin wist hij niet zo goed wat hij met de half verbouwde woonkamer en al die vreemde mensen aanmoest, en net als ik heeft hij nog steeds problemen met de overgang van de zomer- naar de wintertijd, maar uiteindelijk nestelde hij zich knus tussen ons in. En uiteraard probeerde hij af en toe wat snaai te confisceren.

Het was dus weer een gezellig en relaxed dagje, maar het einde van een lange traditie is helaas in zicht gekomen: deze 15e editie is wat mij betreft de laatste geweest.

Wat? Jawel! Ik had gisteravond een blind date!

Na mijn verjaardagsfeestje had ik een mailtje gekregen van de violist van een van de bands die was komen optreden:

Ik heb een ontzettend leuke muzikale collega, genaamd Flip, die ik graag aan je voor zou willen stellen via een blind-date. Ik weet niet of je daar voor open staat en ik ken je natuurlijk niet goed genoeg, maar zou jullie wel aan elkaar aanraden.

Bij voorbaat excuses voor mijn vrijpostigheid.

Whahaha!! Ik had in mijn hele leven uberhaupt nog nooit een date gehad, laat staat een blind date… XD ‘In mijn tijd’ ging je gewoon stappen en daar liep je dan iemand tegen het lijf, of je ontmoette iemand via je studie of vereniging ofzo. Wist ik veel hoe dat daten ging – het klonk vooral erg Amerikaans en gekunsteld.

Bovendien: ik zit nou niet bepaald te wachten op een relatie. Laat mij voorlopig maar lekker single blijven.

Desondanks vond ik het hele concept wel intrigerend. Hoe vaak regelt iemand nou een blind date voor je? Bovendien was ik natuurlijk stiknieuwsgierig geworden over wie hij dan bij mij vond passen. Dus mailde ik terug dat ik niet op zoek was naar een relatie, maar dat ik wel op het aanbod in wilde gaan als het mocht in het kader van ‘leuke nieuwe mensen ontmoeten’. Dat mocht; leuke muzikale collega Flip bleek daar gelukkig ook voor in te zijn.

Dus werd de date voor ons geregeld. (Wist ik veel… ik had verwacht dat ik zijn telefoonnummer zou krijgen en dat we dan samen een datum en locatie zouden prikken. Maar nee, ook dat werd ons uit handen genomen!). Gelukkig werd het ‘gewoon’ een restaurantje en wist ik dat van tevoren (ik moet natuurlijk wel weten of killerheels of juist wandelschoenen gepast zijn), dus mocht het nou écht niks zijn dan kon ik het toetje gewoon overslaan en op tijd weer naar huis.

Wat er níet voor ons was geregeld, was een manier om elkaar te herkennen. Dat had de koppelaar dan weer bewust weggelaten. Wel kregen we elkaars telefoonnummer.

Twee uur voor de afspraak ontving ik een hint van mijn date via WhatsApp:

Oeh, een instagrammer wellicht? Mijn fotoskillz zijn ondanks een cursus niet echt ontwikkeld en ik heb in heel mijn leven misschien tweemaal ergens een filter overheen gegooid, dus ik antwoordde maar gewoon op de Lenny-manier:

Zowat precies op het moment dat ik bij het restaurant arriveerde, arriveerde leuke muzikant Flip ook. We herkenden elkaar gelijk. En twee seconden later wist ik eigenlijk al: nope, dit wordt ‘m niet…

We hebben op zich best een gezellig etentje gehad hoor, en er zijn niet eens pijnlijke stiltes gevallen. Maar we matchen gewoon voor geen meter. Jawel, we maken beiden muziek, maar ik folk- en middeleeuwse muziek, hij klassieke muziek in een symfonieorkest. Ik ben een ochtendmens, hij een avondmens. Hij heeft kinderen, ik een kat. Hij werkt al 15 jaar bij hetzelfde bedrijf, ik heb met mijn 5 jaar bij de universiteit een record gebroken. En zo ging het de hele avond door.

Bij het afscheid nemen deed hij geen poging iets nieuws af te spreken. Ik zei dat ik het gezellig had gevonden, maar dat we ook behoorlijk verschillend waren. Hij was het daar mee eens. Dus we zijn weer ieder ons weegs gegaan.

En ik heb er niet eens een hilarisch rampverhaal aan overgehouden om aan mijn vrienden te vertellen en er achteraf nog eens hartelijk om te kunnen lachen! Eigenlijk is dat nog wel de grootste teleurstelling.

Het was gisteravond weer tijd voor een reünietje van oud-collega’s. We spraken af bij Stadskasteel Oudaen in Utrecht.

Dat klonk als een mooi restaurant, want het schijnt het oudste gebouw in Utrecht te zijn. De gevel was inderdaad mooi, maar binnen was het ontzéttend rumoerig. Het gebabbel van alle aanwezigen werd nog eens overtroffen door de muziek die veel te hard stond.

Omdat René helaas had afgezegd, hadden we de grote ronde tafel die ons was toebedeeld niet nodig en informeerde ik of er ook een tafeltje voor 4 over was. Dat was het geval, maar helaas stond die niet in een rustiger gedeelte van het pand. Wel zaten we nu dichter bij elkaar, zodat we door voorover te leunen naar elkaar, wel enigszins konden converseren.

De bediening was ook een beetje bijzonder. Het duurde even voordat iemand naar ons toe kwam met de vraag wat we wilden eten, maar wij zaten nog te wachten op de menukaart… Blijkbaar stond er één exemplaar verscholen in het houdertje op onze tafel. Maar ze besloten toen ons toch maar 3 extra exemplaren te overhandigen.

Als hoofdgerecht bestelde ik kipsaté. Ik verwachtte een spiesje met wat stukjes vlees, maar ik kreeg een bord met zowat een complete kip in stukjes erop, bedekt onder een deken van heftige satésaus. Na excavatie ontdekte ik ook nog wat groenten onder die berg, die blijkbaar voor de gado-gado door moest gaan. Uiteraard zat ik na twee happen van het spul al vol. :-S

Maar goed ook, want een toetje bestellen was blijkbaar niet de bedoeling. Nadat ons hoofdgerecht was afgeruimd kwam er ook iemand langs om de vier menu-kaarten, die we in dat houdertje hadden teruggestopt, weg te halen. Euh… maar daar stonden toch ook de toetjes in? Na minstens een half uur genegeerd te zijn door het personeel, kwam er iemand naar onze tafel om te vragen of we nog koffie of thee wilden. Okee… geen toetje dus.

Ach ja, de traditionele slechte selfie is wel goed mislukt. Dankzij mijn nieuwe telefoon, die ondanks theoretisch dezelfde specs doorgaans een veel slechter cameraresultaat geeft dan mijn vorige model.

Judith en ik hadden al een tijdje geleden een datum geprikt om samen wat te gaan doen, maar pas de dag ervoor werd duidelijk wat het precies ging worden. Eén van de opties die we hadden bedacht was naar de film Downton Abbey – en gelukkig draaide die nog steeds, hoewel er slechts een handjevol mensen in de zaal zat. Vooraf zijn we lekker gaan eten in het restaurant bij de Pathé en toen was het tijd voor de film.

Het verhaal draait om de familie en hun personeel die in landhuis Downton Abbey woont. Ze krijgen koninklijk bezoek en natuurlijk is daardoor het hele huis in rep en roer om alles goed voorbereid te krijgen en om geen blunders te begaan. En natuurlijk spelen er ook weer een hoop onderlinge wrevels.

Voor degenen die de serie niet kennen: de film is hier op gebaseerd, maar het verhaal is ook prima te volgen als je de serie niet of nauwelijks gezien hebt. Je mist alleen wat achtergrondkennis over de personages, die natuurlijk al een heel verleden met elkaar hebben.

Ik wist van tevoren al dat het geen film was die je per se in de bios moet gaan zien. Sterker nog, eigenlijk kun je hem beter thuis kijken, want het grote doek heeft weinig meerwaarde. Geen 3D, geen special effects, gewoon ouderwetsch interpersoonlijk drama binnen families en tussen ‘upstairs’ en ‘downstairs’, precies zoals je mag verwachten van deze film.

Het is genieten van de mooie opnamelocaties. Waarom maken we tegenwoordig niet meer van die mooie huizen en knusse straatjes? De balscène aan het eind van de film was wel een beetje tenenkrommend, omdat het overduidelijk was dat eigenlijk alleen wat figuranten fatsoenlijk konden walsen. Ze hebben er tactisch omheen proberen te monteren (na twee stappen weer een volgend shot), maar voor dansers is het plaatsvervangende schaamte als zelfs de koningin maar wat op een neer hobbelt. :-X

Het was desondanks leuk om hem te zien en Judith en ik hebben herhaaldelijk gelachen om alle nare steken onder water (of gewoon boven tafel) die men elkaar toebracht. Dat, plus het prachtige taalgebruik, is wel inspiratie voor LARP’s! Jammer dat Moresnet nét achter de rug is. Maar het was daardoor ook wel weer een beetje nagenieten.

Hoera, vandaag ben ik 40 jaar geworden! Zo’n mijlpaal kun je op twee manieren vieren: jezelf verstoppend onder de dekens in de hoop dat de dag stilzwijgend aan jou en je kennissen voorbij gaat, of met een grote fuif. Ik opteerde voor het laatste. En wat een goede keuze was dat!

De planning van het feest begon al in januari, want als je een locatie en bands wil hebben, moet je daar niet te lang mee wachten. Die locatie vinden was een behoorlijke uitdaging, want bijna overal ben je verplicht om minimaal ook drankjes af te nemen en dat loopt dan kostentechnisch behoorlijk uit de hand. Of de huurprijs is weer enorm hoog. Gelukkig vond ik uiteindelijk in Nijmegen een scoutingvereniging die zijn gebouw tegen een betaalbaar bedrag ook aan niet-scoutinggroepen wilde verhuren. Enige nadeel was dat we na 10 uur ‘s avonds buiten geen lawaai meer mochten maken, dus een sessie om het kampvuur zat er niet in, maar dat was de enige concessie die ik aan mijn plan hoefde te doen. (Ere aan wie ere toekomt: het concept voor het feest heb ik schaamteloos gejat van Jolanda en Tim, want beter goed gejat dan slecht verzonnen.)

Het voordeel van muzikant zijn is dat je een hoop andere muzikanten kent. En dat die dan ook nog eens bereid zijn om tegen een vriendenprijsje of zelfs gratis te komen optreden. En die zelfs bereid zijn om daarvoor van een balfolkfestival terug te komen of er een LARP-evenement voor af te zeggen. <3 Ik had dus maar liefst drie bands, in verschillende genres! De iPaddies speelden Ierse muziek tijdens en na de potluck maaltijd, Paracetamol gaf samen met mij dansuitleg en daarna een optreden waar mijn gasten Balfolk in praktijk konden toepassen, en Kapitein Dekzeil & de Hutkoffers sloten af met pop/rock-covers tijdens hun allereerste optreden ooit!

In eerste instantie had ik zelf ook nog met Androneda willen spelen, maar Wouter wist niet zeker of hij kon komen en bij nader inzien was het programma ook al erg vol. En ik wist ook niet of het voor mezelf te druk zou worden, want als gastvrouw ben je natuurlijk een groot deel van de tijd aan het regelen, ontvangen, uitzwaaien en je gasten aan het entertainen. Achteraf gezien was het goed dat ik zelf niet heb opgetreden, maar ik had wel best een nummertje met de iPaddies mee kunnen spelen. Nou ja. Ik ben heel blij dat ik zelf heb kunnen genieten van mijn feestje. Want ja, ik was veel bezig, maar ik heb ook lekker kunnen dansen, eten en kletsen.

Met dank aan al mijn fantastische gasten! Want jeuj, wat was het leuk en gezellig! Het voordeel van je eigen feestje is natuurlijk dat je alleen maar mensen uitnodigt die je leuk vindt, dus dat komt sowieso goed, maar iedereen heeft ook zo hard zijn best gedaan om me te helpen! Zelfs zonder dat ik het hoefde te vragen kwamen mensen helpen bij het opbouwen, afbreken en schoonmaken. Dat was nodig, want het was toch wel wat meer werk dan ik vooraf had ingeschat.

Mede door wat slechte communicatie vanuit de locatie, want mij was bijvoorbeeld verteld dat de luiken open zouden zijn (niet dus, moesten we er zelf een voor een af halen en naderhand weer terug ophangen, dat er toiletpapier aanwezig zou zijn (was er ook, maar niet genoeg voor 60 personen… lang leve Bob die even naar de supermarkt is gereden voor Woezel & Pip-toiletpapier ), er stond ineens een koelkast op de plek waar ik een band had gepland, etc. Maar dankzij mijn fantastische familie en vrienden is het helemaal goed gekomen. En nog beter dan ik het zelf in mijn eentje had kunnen doen – zo bleken o.a. de professionele lichtsnoeren die ik van mijn schoonbroer had geleend, buiten zelfs hoog in de vlaggenmast te zijn gehesen. En ook al was tegen twaalf uur ‘s nachts het grootste deel van de mensen al naar huis, het overgebleven clubje heeft direct de handen uit de mouwen gestoken en zelfs de toiletten gepoetst en dergelijke, zodat ik de sleutel ‘s nachts op weg naar huis gewoon bij de beheerder in de brievenbus heb kunnen kiepen en vandaag niet eens meer terug hoefde naar de locatie! <3

Ik hou van mijn vriendjes. Echt. Ik weet gewoon dat ik er op kan vertrouwen dat het goed komt. Dat ze de locatie niet slopen, dat ze niet asociaal dronken worden, dat ze zelfstandig genoeg zijn om hun apparatuur neer te zetten zonder mij iedere twee minuten aan te klampen met een vraag. Het zijn ook de hele kleine dingetjes. Zoals dat blijkbaar iedereen netjes heeft gekeken of er al een fles open was voordat hij een nieuwe aanbrak. Ik had verwacht aan het eind van de avond met meerdere open flessen wijn, frisdrank etc. te zitten, maar niets was minder waar.

En het zijn de grotere dingen. Maar liefst twee van de drie bands speelden een liedje speciaal voor mij! Paracetamol had vorig jaar op Castlefest beloofd een liedje voor me te schrijven en dat hebben ze gisteren voor het eerst gespeeld (de ‘Scotty voor Lennish’ ). Ik danste erop met Bob terwijl iedereen keek en ik heb halverwege maar even geroepen dat anderen ook heus mee mochten dansen, want het begon een beetje te voelen als de openingsdans op een bruiloft. XD Daarnaast had Kapitein Dekzeil & de Hutkoffers een nieuwe tekst geschreven op het nummer ‘A whole lotta woman‘ van AC/DC die over mij ging! Tijdens de uitvoering ervan werd ik door Bob (een andere, we hadden er twee ) en Ro op de schouders genomen en horizontaal door de zaal gedragen. Nou, dan voel je je wel jarig hoor! Gelukkig vind ik het niet gênant om in het middelpunt van de belangstelling te staan. XD

Ik ben sowieso schandalig verwend. Ik had mijn gasten gevraagd om in plaats van cadeautjes, eten voor de potluck mee te nemen. Maar natuurlijk vonden diverse mensen dat niet genoeg en kreeg ik toch nog wat. Ik heb zelfs cadeautjes gekregen van mensen die helemaal niet konden komen! Een pakketje per post, mensen die bloemen of zelfgemaakte snaai aan de deur langs kwamen brengen, een presentje vanuit Boombal meegegeven aan bandleden… wauw, wat lief!

Ik had me vooraf een beetje zorgen gemaakt of al die verschillende mensen wel een beetje zouden minglen. Er waren familieleden, LARP’ers, re-enacters, muzikanten, balfolkers, buren, oud-collega’s, studiegenoten, en meer. Aangezien verschillende mensen me vooraf hadden gevraagd welke andere gasten ze er zouden kennen, en er ook mensen zouden komen die zo goed als niemand kenden, bedacht ik dat ik ze een stukje op weg ging helpen met ‘conversatiekaartjes’ en ‘kennismakingsbingo’. Geen idee in hoeverre mensen daadwerkelijk gebruik hebben gemaakt van deze spelletjes, maar voor zover ik kon beoordelen heeft iedereen zich uitstekend vermaakt. Er zijn zelfs recepten en e-mailadressen uitgewisseld dankzij nieuw gelegde contacten, en volgens mij hebben we er dankzij de dansuitleg ook weer een paar enthousiaste balfolkies bij.

Wie ik ging uitnodigen is wel een behoorlijk hoofdbreken voor me geweest, moet ik bekennen. Als je je verjaardag thuis viert, moet je heel selectief zijn vanwege het formaat van je woonkamer. Yay, dacht ik, met zo’n groot feest kan ik eindelijk iedereen uitnodigen! Maar ook dan is er een beperkte capaciteit aan je locatie en budget, dus moet je alsnog keuzes maken. Veel mensen ken ik via een clubje – als je bepaalde mensen daarvan uitnodigt, moet je dan ook de anderen daarvan uitnodigen? En bij welk huis eindig je met het uitnodigen van buurtgenoten? En om het mezelf nog lastiger te maken, heb ik ook juist wat mensen uitgenodigd die ik alleen oppervlakkig ken, maar eigenlijk nooit spreek. Bijvoorbeeld omdat ik ze alleen op evenementen zie. Hen heb ik juist uitgenodigd om ze wat beter te kunnen leren kennen (nou ja, voor zover mogelijk als je tussen al je gasten aan het heen en weer rennen bent, maar dan mogen ze het in ieder geval beschouwen als een toenaderingspoging met de betekenis ‘hee, jij lijkt me aardig’). Heel eng, want wat zouden die mensen denken als ze van mij een uitnodiging kregen? Uiteindelijk heb ik besloten dat ik me er maar gewoon niet druk om moest maken en moest uitnodigen wie ik wilde – het was immers mijn feestje. Waarschijnlijk zijn er mensen die verbaasd zijn dat ze geen uitnodiging hebben gehad, en waarschijnlijk zijn er mensen die het vreemd vonden dat ze wel werden uitgenodigd, maar het zij zo.

Gelukkig was de opkomst relatief hoog – normaal gesproken komt maar eenderde van de genodigden opdagen op mijn verjaardag (tsja, als je in de zomer jarig bent zijn mensen domweg op vakantie of op festivals) en nu is de helft komen opdagen, dus dat vind ik een goede score. En 60 personen was echt wel ruim genoeg om de tent vol te hebben.

Ook nog zo’n dilemma: hoeveel moet je inkopen? Niet iedereen had gereageerd, dus er zouden ‘ongeveer 50 tot 80 mensen’ komen. Hoeveel drank en snacks haal je daarvoor? Een horecaregel is 8 drankjes per persoon, maar mijn ervaring is dat dat te veel is. Want niet iedereen blijft de hele avond – mensen met kinderen gaan veel eerder weg. En los van de totale hoeveelheid: hoe moet de verhouding bier/wijn/fris/etc. zijn?? Gelukkig blijk je bij de AH je teveel gekochte spullen achteraf weer terug te mogen brengen, dus kocht ik maar gewoon meer in dan ik nodig dacht te hebben.

En het is helemaal goed gekomen! Alleen de Spa & Fruit was echt op (vanwege het warme weer waarschijnlijk) en van al de andere drank was er maar in beperkte mate wat over. Wel stonden er nog veel snacks. Zelfs mijn zelfgebakken muffins, waarvan ik dacht dat ze in no-time verdwenen zouden zijn omdat ik er maar 24 had gemaakt, stonden er nog voor een groot deel! Geen idee waarom. Was de potluck-maaltijd zo vullend geweest? Hadden mensen geen honger vanwege de warmte? Had ik nog meer schalen buiten moeten zetten ipv binnen? Of kan ik gewoon echt niet bakken? Nou ja. Er heeft vast niemand honger geleden. (Oh ja, excuses aan degenen die geprobeerd hebben om koffie te drinken. Het dekseltje van de kan was niet te vinden, dus heeft Zwusje dapper met ducttape geMacGuiverd aan de filterhouder om toch de koffie te laten doorlopen, wat resulteerde in een overstroomd filter… het was mijn idee en helaas zijn niet al mijn ideeën briljant )

Oh, en de weergoden verdienen ook heel veel dank! Eind augustus kan het zowel bloedheet zijn als keihard regenen, dus ik moest een locatie hebben waar je zowel binnen als buiten kon zitten. Maar buiten is natuurlijk veel leuker. En hoezee, het was heerlijk weer! De grootste hitte was al voorbij toen het feest om 6 uur startte en we hebben tot aan het einde buiten kunnen zitten. De eerste twee bands speelden voor 10 uur en hebben dus ook lekker buiten muziek kunnen maken. Ik had het niet beter kunnen treffen.

Vandaag loop ik dan ook al de hele dag met een big smile rond op mijn gezicht. Wat voel ik me blij, geliefd en tevreden! Het was een topfeestje en het voelde echt als een feestje voor vrienden, door vrienden. Ik heb een hele hoop mensen enorm veel plezier zien hebben en achteraf heel veel blije bedankjes gehad. Supertof toch, om vrienden helemaal los te zien gaan op een liedje, of je buurvrouw enorm enthousiast te zien balfolken?? <3 Als ik 50 word, dan moet er dus maar weer een groot feest komen (ja, ieder jaar is ook leuk, maar dat laat mijn portemonnee niet toe. Er zijn gelukkig genoeg andere manieren om van deze levensfase te genieten. )

Oh ja, en uiteraard zijn er altijd wat gevonden voorwerpen. Dus mocht je een of meerdere onderstaande objecten herkennen, geef even een gil en dan regelen we dat ze weer thuis komen.