Castlefest was weer top!!! Supersfeertje, de regen viel mee, alleen op zondag ben ik een beetje weggebrand en lang leve het inklapbare bolderkarretje dat ik via Marktplaats scoorde om mijn spullen van de auto naar de camping te kunnen vervoeren.

Hoewel het al het derde evenement was dat ik er niet meer als Tweedledum & Tweedledee stond, kreeg ik toch nog van iemand een opmerking dat dat zo jammer is. <3

Omdat mijn opgeleukte Castlefestoutfit niet het hele evenement mee gaat en het de eerste dag wat kouder zou worden, had ik als tweede outfit na lang wikken en wegen toch maar mijn fantasy-outfit van Tweedledum & Tweedledee meegenomen. Ik vind hem namelijk nog steeds superleuk en daarom is het ontzettend jammer dat hij nu maar in de kast hangt. Maar toch voelde het wel dubbel. Die outfit hoort gewoon bij ons duo. Zeker aangezien er ‘Tweedledum’ op mijn capeje geborduurd staat. Ik heb overwogen om het er af te tornen of er iets anders op te borduren, maar ik denk dat je de gaten van de vorige tekst in de stof blijft zien en het dus niet mooi wordt. Gelukkig kreeg ik van bekenden veel positieve feedback. Zij vonden dat het gewoon moest kunnen. En ook van diverse wildvreemden kreeg ik spontaan complimentjes over mijn outfit, dus dat hielp wel.

Ik heb dit jaar wel een beetje doedelzak gespeeld, maar ik ben meer bezig geweest anderen te laten spelen. Stichting Draailier en Doedelzak organiseert namelijk ieder jaar een ‘instrumentenproeverij’ op Castlefest, wat inhoudt dat bezoekers er draailieren, doedelzakken en trekzakken kunnen komen uitproberen. Voor de zaterdag hadden ze niet genoeg mensen om doedelzak-uitprobeerders te begeleiden, dus of ik dat wilde komen doen? Ja hoor!

Ik was vooraf een beetje bang dat het erg saai zou zijn om 5 uur in een ruimte opgesloten te worden en een hoop getetter en ander kabaal over me heen te krijgen, maar dat viel gelukkig mee. Er waren continu geïnteresseerden en het uitproberen deden we buiten, al was het binnen desondank vaak een hoop herrie en was ik dankbaar voor de paracetamol die ik van Marjolein kreeg.

Heel opvallend was het dat er zo veel niveauverschil zat tussen de uitprobeerders! De meesten hadden nog nooit een doedelzak aangeraakt, maar desondanks speelden sommigen na 10 minuutjes al een eenvoudig melodietje, terwijl anderen er na 15 minuten nog steeds geen fatsoenlijke noot uit kregen.

We werden ook nog eens vermaakt met akoestische concertjes aan huis! Er was qua officiële programmering helaas weinig te balfolken, maar diverse bandjes kwamen bij onze locatie een kort concertje geven.

De andere dagen heb ik helemaal vrij gehad (wat een luxe!) en heb ik lekker kunnen hangen, kletsen met vrienden, bands kunnen luisteren, voorstellingen kunnen bekijken en kunnen shoppen. Zowel alleen als met mijn vriendjes van band Paracetamol als met willekeurige bekenden die ik tegenkwam. Dat vind ik echt ideaal aan dit festival: ik kan in mijn eentje gaan maar ben er nooit alleen. Het is zelfs een uitdaging om ergens op tijd te komen zonder iedere twee meter opgehouden te worden door iemand die je aanspreekt. <3

De buit van dit jaar is zeer beschaafd: een lap wit linnen voor een nieuwe middeleeuwse onderjurk en een mooie paarse rok met bijpassende tuniek!

Ik zag hem op een pop staan en wist meteen dat dit wat voor mij was. Ik moet wel bewust steeds tegen mezelf blijven zeggen: “Ja, ik kán dit inderdaad ook zelf maken, maar dat wil niet zeggen dat ik het niet zou kunnen kopen.” Want ja, dit model is niet moeilijk zelf te maken. Maar dan moet ik wel precies de goede stof vinden en daar blijft het dan vaak op hangen. Aangezien deze set echt niet duur was, heb ik hem dus toch maar meegenomen. En daarnaast bij andere kledingkraampjes toch stiekem wat ‘inspiratie opgedaan’.

Ik heb alweer zin in volgend jaar!

Na een hoop zoeken naar een geschikte datum en het alsnog verschuiven vanwege een agenda-oepsje, troffen Kitty en ik elkaar eindelijk weer eens. Kitty stelde voor om naar de Tuinen van Appeltern te gaan. Prima, er was mooi weer voorspeld en dankzij de zegeltjes van de Appie kregen we het tweede toegangskaartje gratis!

Ik hoopte op wat inspiratie voor de voortuin, maar qua inrichtingsideeën hebben ze daar nauwelijks wat voor. Er zijn wat voorbeelden voor achtertuinen, maar in de meeste gevallen moet je daar toch al een fors exemplaar voor hebben. De Tuinen zijn dan ook vooral fijn als je wil kijken welke planten je mooi vindt en hoe je ze in borders kunt combineren.

Oh ja, en er is kunst, her en der verspreid door de tuinen. Maar zowel Kitty als ik waren van mening dat eigenlijk alles in de categorie ‘is het kunst of mag het weg?’ viel…

Na een paar uur lekker slenteren en lunchen tussen alle plantjes en uiteraard een hoop bijkletsen, hadden we het meeste wel gezien (denk ik… een systematische route is er niet te vinden).

Natuurlijk bleef daarna een en ander aan onze vingers plakken in het winkeltje, dus konden we thuis meteen geïnspireerd aan de slag!

Het was een gezellige dag én mijn plantenbakje heeft eindelijk weer haar.

Donderdag reden we met de meiden naar de Ardennen, waar we tot en met zondag in de buurt van Malmedy via Airbnb een huisje hadden geboekt.

Het was een superfijn huisje, met niet alleen een mooi terras met prachtig uitzicht, maar ook een open haard en vier knusse dekentjes voor als het ‘s avonds te fris werd om buiten te zitten. <3

Uiteraard hebben we heerlijk kunnen bijkletsen en goede gesprekken gehad. Kayakken zat er helaas niet in (alle rivieren in Wallonië waren gesloten vanwege iets met vissen?), maar we hebben wel meermaals gewandeld (onder begeleiding van ecologe Judith, waardoor we er drie keer langer over deden maar wel een hoop (al dan niet dode) beestjes en plantjes spotten!), hebben een kasteeltje bekeken en zijn gaan uit eten in Malmedy. Ook was er genoeg tijd om even tot rust te komen met een boek.

De eerste dag was het nog wat frisjes, maar gisteren en vandaag enorm zomers! En natuurlijk hebben we veel te veel snaai naar binnen gewerkt (niet te veel drank – 3 flessen in 3 dagen is netjes, toch?) Voor de rest laat ik het verslag doen over aan de foto’s hieronder. Soms zeggen plaatjes toch meer dan woorden.

Het was weer heerlijk, meiden! <3

Ik zag dat de live action versie van Disney’s ‘Aladdin’ in de bios draaide. Hij past in het rijtje van onder andere ‘Belle en het Beest’ en ‘Lion King’; allemaal tekenfilms die opnieuw worden uitgebracht maar dan niet meer in getekende vorm. Eigenlijk een beetje armoe natuurlijk; het is makkelijk liften op eerdere successen. Van de andere kant is de techniek inmiddels dermate gevorderd dat je bijna alles wat eerst alleen getekend kon, nu digitaal kunt oplossen en dat levert best wel mooie dingen op.

Het is desondanks een beetje raar om zo’n remake te gaan kijken als je de tekenfilmversie van Disney kent, want je gaat hoe dan ook vergelijken. Op basis van de trailer had ik dan ook wat twijfels. Gaat Will Smith een betere geest zijn dan Robin Williams? Vast niet! En waarom is Jafar 10x zo sexy als Aladdin??

Maar ik weet dat Aladdin Mark’s favoriete film is, dus dit was een uitstekende gelegenheid om weer eens samen wat af te spreken. We zijn sinds de scheiding wel al diverse malen bij elkaar over de vloer geweest, maar waren nog niet met z’n tweetjes iets gaan doen. Dat werd nu dus bios, voorafgegaan door een lekker etentje bij Odessa.

Pathé Nijmegen heeft bovendien sinds kort 4DX, oftewel een bioscoopzaal met niet alleen 3D-beeld, maar ook met beweging, geur en andere effecten. En Aladdin was in 4DX beschikbaar dus dit was de uitgelezen kans om dat eens te gaan meemaken!

Niet dat dat echt nieuw is natuurlijk. We kennen de Pandadroom in de Efteling en in mijn kinderjaren ging ik zelfs al naar Futuroscope in Frankrijk, waar je dit ook al meemaakte. Eigenlijk gek dat het nu pas mainstream gaat worden toegepast in bioscopen.

In het begin van de film had ik ook best wel een Eftelinggevoel. Maar ik denk dat dat ook kwam door de oosterse setting van de film. De stoel was niet geheel comfortabel, want hij was wat hard door alle ingebouwde technologie.

De speciale effecten voegden soms wat toe, soms niet. Het meebewegen van de stoel met de camera vond ik zeker meerwaarde hebben, want je had soms echt het gevoel te zweven of vliegen. Het trillen en bonken van de stoel paste soms wel, soms niet. Waterspettertjes in je gezicht krijgen was passend, maar de nepsneeuw die de zaal in kwam en de lichtflitsen van de zijkant vond ik te nep. De windvlagen die naast je hoofd kwamen waren zelfs een beetje irritant, want je hoorde een harde ‘psssjt’ als de lucht uit de openingen naast je oor kwam.

Ik denk dat ze bijna de helft van de effecten weg hadden kunnen laten en dat het dan prima was geweest. Waarschijnlijk hebben ze nu de neiging om het een beetje te overdrijven omdat het allemaal nieuw is, maar het is behoorlijk belangrijk dat de effecten écht goed bij de scène passen. En als je bij alles wat maar een beetje trilt in beeld je stoel voelt bewegen, is het effect weg. Waar ze ook beter op moeten letten, is het perspectief. Soms had je een scène waarin je de ene keer meevoelde vanuit de camerapositie en de andere keer vanuit de positie van de acteur. Die wisseling was verwarrend en zorgde voor beperktere inleving.

Ook jammer was dat het 3D-beeld wat blurry was. Volgens mij ligt dat echt aan die bioscoop, want ik had die ervaring al eerder bij een film die ik daar keek.

Wat betreft de film zelf: ‘Aladdin’ begint met herkenbare scènes, maar wijkt in de loop van tijd qua verhaal meer af van het origineel. Maar goed ook, want niet alle figuren en scènes van een tekenfilm vertalen zich even goed naar live action. Desondanks zitten er een hoop grappige momenten in en dankzij het bestaan van magie zijn er nog steeds heel veel cartooneske scènes. Overigens is het plot duidelijk gemoderniseerd om het wat meer bij ons tijdsbeeld te laten passen.

De liedjes zijn herkenbaar qua tune, maar hebben (deels) andere teksten gekregen. “A whole new world” is niet meer het belangrijkste nummer van de film; dat is het compleet nieuwe nummer ‘Speechless’. Waarschijnlijk bedoel als opvolger van “Let it go” uit Frozen, maar hoewel het goed gezongen is en echt een mooi nummer, haalt het het niet daarbij (te complexe melodie, en blijft daardoor niet makkelijk genoeg hangen om mee te zingen).

Overigens is prinses Yasmin de enige die echt goed kan zingen. Aladdin is okee-ish, Will Smith kan zijn nummers helaas niet zo goed dragen (al is hij wel een verrassend goede geest!) en vooral zijn eerste liedje mist daardoor kracht.

De dansscènes waren een beetje raar. Blijkbaar is er voor dansen tegenwoordig ook een soort autotune? Soms waren de pasjes en moves zó strak uitgevoerd en zó synchroon, dat ze onnatuurlijk overkwamen. Het was overduidelijk dat hier de computer wat had overgenomen. Ik vrees dat dit weer zo’n nieuwe Hollywood-standaard gaat worden, waardoor niemand meer zonder trucjes kan voldoen aan de norm voor ‘goed dansen’. Bah, doe mij maar echte mensenbewegingen.

Er zitten trouwens wat verborgen grapjes in de film! Zonder te spoileren: o.a. het Disney kasteel/logo is ergens in het zand te vinden.

Al met al was de film een stuk vermakelijker dan ik had gevreesd! Het is geen topfilm, maar wel erg goed amusement. En ik denk dat ik op zich wel vaker een film in 4DX wil gaan kijken, maar dan vooral de wat lichtere films met humor, bijvoorbeeld inderdaad animatiefilms. Ik vermoed dat de effecten bij meer serieuze films wat storend zijn.

Mijn moeder is afgelopen vrijdag 65 jaar geworden, dus dat moest groots gevierd worden. Nou ja groots – uitgebreid is een beter woord. Dus boekte ze voor een week een huisje in Cadzand en nodigde ze Zwusje & familie en mij uit.

Het was echt een superleuk huisje! Het was op zo’n vakantiepark, maar het huisje was van een particuliere eigenaar en was van alle gemakken voorzien. Er waren maar liefst 3 badkamers, dus ik had er eentje voor mezelf, en bovendien waren er o.a. een roeibootje aan de steiger in de achtertuin, een ingegraven trampoline en een bolderkar om Josh mee naar het strand te vervoeren.

Zaterdag hebben we echt veel geluk gehad met het weer, want het was prachtig zonnig. Dus konden we een roeitochtje maken op het water achter het huis en uitwaaien op het strand.

‘s Avonds hebben we tenenkrommend nog even het Songfestival gekeken en de deelnemers en Madonna uitgelachen. Zondag was het helaas regenachtig, dus zijn we alleen even met Josh naar een speeltuintje geweest en hebben we verder gezellig zitten puzzelen.

Toen was het alweer tijd om naar huis te gaan. Vanwege werk en Sammy (die is vandaag bij de dierenarts om foto’s te maken) ben ik namelijk alleen het weekend gebleven, maar zij zitten er nu nog verder te genieten. Ach ja, verschil moet er zijn.

Mike vroeg of ik mee naar de film wilde. Uiteraard! En ook al heb ik al die Marvel-films niet echt gevolgd, ik was toch wel benieuwd naar ‘Avengers: Endgame’. Dus die werd het.

Eerst zijn we lekker gaan uit eten. Auw, mijn arme buikje – daar paste daarna geen popcorn meer bij! Ondertussen kon Mike me nog even bijpraten over wat er was gebeurd tijdens ‘Avengers – Infinity War’, want die had ik niet gezien en hij bleek helaas nog nergens on demand te krijgen te zijn ter voorbereiding.

De korte samenvatting: “Bad guy Thanos heeft zg. ‘infinity’ stenen verzameld en door die in een handschoen te stoppen kon hij met één knip van zijn vinger op elke planeet de helft van de bevolking uitroeien. Dat leek hem een goed idee, want zo bleven er meer resources over voor de rest van de bevolking. Daardoor is een aantal superhelden ook verdwenen”. Nou, dat bleek eigenlijk ook het enige te zijn wat je écht moet weten om de laatste film in de reeks te kunnen zien. In deze film gaan ze dus proberen om de boel weer op te lossen.

Desondanks heb ik natuurlijk wel een hoop verwijzingen naar eerdere films gemist. Ik heb er wel een paar gezien, waaronder twee eerdere Avengers-films, dus daar herkende ik dingen uit.

Af en toe dacht ik: “Wie is dit nou weer?”, maar goed, je weet dat het allemaal op de een of andere manier superhelden zijn, dus dat maakt ook niet echt uit. (Hee, ik had me nooit gerealiseerd dat Groot en die het-is-geen-wasbeer ook erbij hoorden! Maar waar is Wonder Woman eigenlijk? Oh wacht… da’s weer van de concurrent. :-X) In ieder geval besefte ik in de bios pas hoe enorm veel superheldenfilms er in de afgelopen jaren zijn uitgekomen en hoeveel er volledig aan mij voorbij zijn gegaan. En aan het eind van de film, als iedereen samen komt knokken tegen de bad guys, merk je pas goed wat een enorme mega-cast er aan deze film heeft meegewerkt. Dat moet een flinke duit gekost hebben!

Enkele Thor-films heb ik wel gezien – totdat hij zijn haar afknipte. (Serieus, wie had bedacht dat dat een goed idee was??) Stiekem hoopte ik dat in deze film weer een shirtloze Thor mét lang haar te zien zou zijn. Zonder te spoileren, laat ik zeggen… be careful what you wish for… :-X

Al met al was ik niet héél erg onder de indruk van de film. Het was een mooi spektakel, maar ik begrijp niet zo goed dat mensen erbij hebben zitten huilen, zoals ik her en der op Facebook langs zag komen. Misschien moet je daarvoor meer een band hebben met de personages.

Ik heb in ieder geval wel zin gekregen om al die films netjes achter elkaar te gaan kijken. Het zijn er dermate veel dat dat niet geschikt gaat zijn voor een filmdag (zelfs geen filmweekend), maar daar hebben we Netflix voor. Mits die ze allemaal heeft, natuurlijk. Waarschijnlijk is dat nog even afwachten.

Het was gisteravond weer tijd voor een gezellig etentje met oud-collega’s. Bij wijze van tegemoetkoming waren René en Jorrit bereid om eens naar Arnhem in plaats van Utrecht te reizen.

We hadden een restaurantje in de buurt van het station, dus normaal gesproken zou ik de trein hebben gepakt, maar het kwam net niet lekker uit. Toch maar met de auto dus, en parkeren in de garage direct onder het station.

Mijn hemel, wat een menshatende ontwerpers hebben dat ding bedacht zeg! Ik was er al een paar keer eerder geweest, maar meestal vond ik direct na de ingang ergens een parkeerplekje. Nu moest ik verder doorrijden en toen snapte ik er niets meer van. Blijkbaar ben ik op een gegeven moment, toen ik op een kruising rechtdoor(!) reed, tegen de rijrichting in gaan rijden. Daar kwam ik pas achter toen ik de (smalle) bocht wilde nemen naar de volgende sectie en daar zo’n rond rood bord met witte streep boven hing. Keren en terugrijden was echter geen optie – achter me reden 3 andere automobilisten die blijkbaar net zo clueless waren als ik en nu stonden te wachten totdat ik verder zou rijden, dus moest ik toch maar door de bocht en hopen dat er niet net een tegenligger zou komen…

Na 2x op dezelfde plek uitgekomen te zijn, vond ik éindelijk de rijrichting die me een niveau lager leidde, waar wél nog parkeerplekken waren. Toen moest ik ‘alleen’ nog even de garage uit lopen.

Eenmaal van verdieping -4 op 0 gearriveerd, liep ik door de deur richting bushalte. Ik liep het halletje door en wilde de laatste deur openen. Die bleek geen klink te hebben. Huh? Hoe kom ik hier nu uit?

Uiteindelijk maar teruggelopen. Blijkt op die éénnalaatste deur een miezerig briefje te hebben gehangen dat deze ingang gesloten is, en dat je nu via verdieping -1 eruit moet. Zucht.

Gelukkig was het etentje wel erg gezellig (en vernam ik dat ik niet de enige was die problemen had gehad met deze garage). Zowel voor het hoofdgerecht als toetje hadden we een ‘mix & match’ van verschillende gerechtjes, dus we konden lekker overal van proeven en smikkelen.

En natuurlijk mocht de traditionele slechte selfie niet ontbreken! Hij is fantastisch slecht gelukt, vinden jullie niet? (Al wist Joost een nóg slechtere foto te maken van Jorrit en René, maar die telt niet omdat het geen selfie is. )

Als je iets voor de derde keer doet, is het traditie, toch? Nou, in dat geval zijn Kees en ik gisteravond traditioneel naar een K’s Choice concert geweest, met vooraf lekker uit eten.

In 2015 en 2017 was K’s Choice ook al in Nijmegen en toen had ik Kees gevraagd om mee te gaan. Ditmaal had ik niet meegekregen dat ze weer zouden komen, maar gelukkig was Kees alerter en nodigde hij mij uit.

Restaurant Sixty-Four (blijkbaar weer iets nieuws) bleek goed eten te serveren, dus ik kom er zeker nog eens terug. Het was dan ook lekker rustig, want er was maar één ander tafeltje bezet door gasten. Beetje sneu voor de bediening, maar relaxed voor ons. En er was zelfs nog tijd voor een toetje, voordat we richting de Stadsschouwburg moesten voor het concert. *burp*

De insteek van de ‘Love = Music’-tour is dat ze een akoestisch optreden geven met covers van nummers / artiesten die hen vroeger hebben geïnspireerd, wat nummers die ze in een Belgisch muziekprogramma hebben gespeeld, plus enkele nummers uit hun eigen repertoire. Er kwam dan ook vanalles langs: van Brian Adams tot Abba. Superbijzonder hoe ze Within Temptation’s “Stand my ground” helemaal hadden weten te ver-K’sChoicen! Het oorspronkelijk nummer was nog wel herkenbaar, maar het had hun eigen typische knusse sound, waar ik zo van houd. Er zaten ook diverse nummers tussen die ik niet kende, maar die ze wat mij direct rechtstreeks op hun nieuwe cd mogen zetten – kippenvel!!

En wat een ongelooflijke hoeveelheid gitaren hebben die mensen… Eentje in de hand, eentje op de standaard naast ze en een mannetje dat de hele avond in de weer is met hun gitaren van het podium af halen en vervangen door wéér een ander exemplaar…

De beat en het tamboerijngeluid die uit hun voetpedalen kwamen hadden ze wat mij betreft ook wat vaker mogen wisselen, want die gingen op een gegeven moment wel wat vervelen.

Eigenlijk was dit optreden, afgezien van het repertoire, behoorlijk vergelijkbaar met het vorige concert waar ik was geweest: met z’n drieën, akoestisch, een bijzondere toegift met Sarah en Gert die zonder microfoon op de rand van het podium een nummertje a capella kwamen zingen, en het gevoel dat het concert véél te kort was. Hoewel ze twee keer drie kwartier hebben gespeeld, voelde het als twee keer tien minuten. Dat wordt dus in de gaten houden wanneer ze weer komen.