Traditiegetrouw gaan we met pa’s verjaardag altijd naar de bioscoop, maar met kleine Josh is dat nog niet echt een optie. Dus werd het gezellig samen uitgebreid lunchen bij pa en ma thuis, daarna bijkletsen terwijl Josh haar middagdutje deed, en tot slot naar het Belgische Bokrijk.
In het openluchtmuseum van Bokrijk is aan het eind van het jaar namelijk een nostalgische kermis, staan er allemaal kraampjes met lekkers en worden de oude huisjes sfeervol verlicht.
Het was een beetje jammer van het slechte weer, want het heeft bijna continu geregend, en het was ook erg druk. Nadat we wat rond hadden gewandeld en een hotdog als avondeten naar binnen hadden gewerkt, togen we dus weer huiswaarts. Maar uiteraard niet voordat Josh minimaal 20x op de draaimolen was geweest.
Kerstmis wordt doorgaans gezien als een feestdag die je met familie doorbrengt, maar waarom niet met vrienden? Ook heel gezellig! Judith dacht er net zo over en ging in op mijn uitnodiging om eerste kerstdag bij mij thuis te komen eten.
Zij zou het voorgerecht regelen en ik het hoofdgerecht. Het toetje kwam makkelijk uit een bakje. Met z’n tweeën kun je niet enorm uitpakken met verschillende soorten vlees enzo, maar desondanks stond er heel wat lekkers op tafel! Vooraf aten we een bordje met verschillende groenten en champignons en als hoofdgerecht was er zalm met prei, plus aardappelbolletjes en salade. En ijs met chocolade als toetje. Omnom!
Tijdens het samen koken moest ik wel met de billen bloot en toegeven dat mijn kruiden op alfabetische volgorde staan. Maar ach, dat kan wel, onder vriendinnen. Er waren verder ook geen verplichtingen. Mijn mooie rode laarsjes werden twee seconden bewonderd, daarna gingen ze uit en trokken we beiden onze heerlijk zachte warme kerstsokken aan. ^_^
Sammy heeft zich keurig gedragen: hij claimde mijn stoel tijdens het koken van het hoofdgerecht, dus we hebben hem gezellig naast ons laten zitten. Hij heeft helemaal niets van tafel gejat!
Er waren nog wel wat oepsjes. Uiteraard koos mijn gootsteen uitgerekend eerste kerstdag uit om verstopt te raken. De plopper mocht niet baten en de zwanenhals zat zó vast (en scheef gemonteerd) dat ik bang was iets permanent te slopen als ik er te veel kracht op zette. Mjah, dat klusje dan toch maar bewaren voor de 27e, want voor je het weet zit je 2 dagen zonder water in de keuken…
Ook bleek de witte wijn die ik had gekocht, dessertwijn te zijn. OMG – ZOET!!! Echt niet te drinken.
En ik kwam er achter dat ik was vergeten om verse dille te kopen. Argh!! Ik had wel gedroogde dille, maar dat smaakt toch wel anders. Maar ja, de supermarkten zijn met kerst natuurlijk dicht, dus dat werd improviseren met een combinatie van verschillende gedroogde kruiden.
Net toen we aan het hoofdgerecht zaten, ging de bel. Ik grapte nog tegen Judith: “Da’s vast de buurman, die me verse dille komt brengen.” En jawel hoor: het was de buurman, die me verse dille kwam brengen! XD Ik had hen die middag geappt met de vraag, maar geen reactie gehad. Blijkbaar waren ze inmiddels thuis, maar het was helaas net te laat. Wat een schatten zijn het toch. <3
Na het eten was het tijd voor het uitpakken van wat kleine cadeautjes. Sammy en Tommy kregen uiteraard ook wat. Toen nog een theetje (verse muntthee!) en daarna was eerste kerstdag alweer voorbij.
Zometeen mijn spullen pakken en dan is het wéér veel eten bij mijn ouders. Mijn arme buik. *Burp*
We hebben al heel wat bijzondere dingen gedaan met ons Heksengodinnenclubje. Van schapenvachten vilten tot Mongoolse keelzang. Maar ons uitje van gisteren hoort ook zeker in de top 3! Ditmaal zijn we namelijk reisdrums gaan maken.
Reisdrums? Nou, dat zijn een soort sjamanentrommels, klein genoeg om makkelijk mee te nemen. Je spant een dierenhuid over een houten frame en dan kun je er op trommelen. Dat idee. En Suus kende via Castlefest iemand die daar een workshop over gaf. Nou, prima, laten we dat gaan doen!
Het bleek allemaal iets zweveriger dan verwacht. En iets ranziger…
De dame die de workshop gaf, was zo’n type dat alles, maar dan ook werkelijk álles, ‘op gevoel’ deed. Er kon geen verhaal worden verteld zonder dat er ergens ‘gevoel’ in terug kwam. En praten, dat kon ze! Judith en ik arriveerden 10 minuten voor Suus en Petra en tegen de tijd dat ze aankwamen was ik al helemaal sufgeluld… Maar goed, koekje en thee erin en aan de slag!
Volgens de workshopdame zou het maken van de drums ook een emotionele reis worden. En het was okee om te huilen als je iets voelde. Euh… okee. “Weet je”, vertelde de workshopdame vervolgens: “ik had een tijdje terug een stel dat niet helemaal had verwacht dat we hier de dierenhuiden nog echt moeten bewerken. Die hadden verwacht dat ze kant-en-klare velletjes zouden krijgen. Ze vonden het leuk om te doen, maar ze zeiden dat, als ze dit van tevoren hadden geweten, ze de workshop niet geboekt zouden hebben!” Wait, wut…?
Er werd een bak voor ons neergezet met een aantal enórm meurende plastic zakjes, met daarin een onooglijke klonter iets. Dit waren de vachtjes. Nee, we mochten ze nog niet open maken, we moesten op gevoel een pakketje kiezen. Suus, Petra en Judith deden hun best er eentje uit te zoeken. Mijn gevoel zei alleen maar kill it with fire!!, dus ik nam maar gewoon wat er overbleef terwijl ik probeerde niet te kokhalzen vanwege de lucht.
Vervolgens mochten we de klonter openpeuteren en er verscheen inderdaad een gepekeld stukje hertenvacht. We kregen een scalpel en de opdracht om daarmee de resterende stukjes vlees (bruinrood) en vet (geel) te verwijderen. Argh.
Dit ziet er op de foto echt zo veel minder ranzig uit dan live, met bijbehorende stank…
Het werkje op zich vond ik niet eens zo erg, al was het best lastig om alles eraf te pulken zonder in je vinger of in de vacht te snijden. Maar de lucht… de lucht!! Ik heb al vaker gemerkt dat ik blijkbaar iets beter ruik dan de gemiddelde persoon, dus ik had hier enorm veel moeite mee. Maar ik zette door. Uiteindelijk was mijn vachtje schoon genoeg en mocht hij gewassen worden onder de kraan, met shampoo. Vanaf dat moment was de lucht gelukkig een stukje minder prominent aanwezig.
De vorm van de drum werd afgetekend, uitgeknipt en aan de rand maakten we met een gaatjestang openingen voor het touw. Vervolgens was het een kwestie van de boel om een houten ring vouwen en vastrijgen.
Er werd een speciale wikkeling aangebracht om het vel nog wat strakker om het frame te spannen, waarbij je gelijk een handvat creërt.
Toen kwam het engste moment van het proces: het scheren van het vachtje. Snik, al dat mooie haar er vanaf… want tsja, anders krijg je er straks geen geluid uit. Gelukkig mocht het aan de rand blijven zitten ter decoratie. Ik had mazzel dat mijn vacht erg haar-vast was; bij de andere meiden waren er tijdens het wassen kale plekken ontstaan of was zelfs bijna al het haar er vanaf gevallen.
De laatste stap was het fabriceren van een trommelstokje, met behulp van een stukje tak, oud lapje van een handdoek voor de vulling, en restantje leer voor de afwerking. Klaar!!
Nou ja, nog niet helemaal klaar. De vacht was nog supernat, dus trommelen konden we er nog niet mee. Het zal een weekje moeten drogen, waarbij het vel verder opspant, en daarna horen we pas hoe onze drum klinkt. Dat is moeilijk te voorspellen, want het hangt van heel veel factoren af (“Maar je krijgt altijd de drum die bij je past. Of de drum die je nodig hebt.”).
Omdat bijkletsen er niet helemaal van was gekomen tijdens alle geconcentreerde werkzaamheden, zijn we na afloop van de workshop nog naar een knus restaurantje gegaan. Gelukkig zijn we niet de toegang geweigerd vanwege de lucht van dood dier die ongetwijfeld om ons heen moet hebben gehangen, en konden we nog een paar uurtjes lief en leed met elkaar delen onder het genot van een heerlijke driegangenmaaltijd *burp*.
Ook zijn er gelijk data geprikt voor nieuwe uitjes. Voor één daarvan hebben we nog geen concrete invulling. Gezien het feit dat we al eens vacht hebben gevilt, en nu huiden hebben bewerkt, vrees ik dat de trend gaat worden voortgezet en we straks dieren gaan zitten villen of slachten. Ik heb kajakken als alternatief geopperd. We gaan het zien.
Het was hoe dan ook weer een heerlijk en memorabel dagje samen, lieve meiden!! <3
Vorig jaar hebben we helaas een jaartje overgeslagen, maar dit jaar heb ik er hard aan getrokken om ons traditionele (sinds 2010!) sinterkerst-dobbelavondje weer plaats te laten vinden. Het concept was, na enkele varianten te hebben gedaan, weer als vanouds: we kopen voor maximaal €5 zo veel mogelijk cadeautjes en vervolgens gaan we er om dobbelen.
Uiteraard zijn er dan altijd enkele objecten die meer of minder begeerd zijn dan andere. Deze keer was er eigenlijk niets waar iedereen wanhopig van af probeerde te komen, maar de mannen streden om de dinosaurus-gerelateerde cadeautjes en de vrouwen om het haak-je-eigen-lama-setje. Uiteraard werden sommige dingen geclaimd onder het voorwendsel ‘voor de kinderen’, maar hee, daar heb je mij niet mee.
Ik merkte wel dat ik ineens in het nadeel was: andere jaren waren we met 3 stelletjes, nu met 3 stelletjes en 1 single. Oftewel: ik had niemand die me hielp de door mij gewenste cadeautjes veilig te stellen! Tss… toch maar eens iets op gaan verzinnen voor het komende jaar.
Maar uiteindelijk ben ik toch met de lama (en een spelletje en twee mooie door Suus geknutselde engeltjes voor in de kerstboom) naar huis gegaan, dus alles is goed gekomen.
Wat is er beter dan op de bank zitten met een kat, dekentje, een hoop snaai binnen handbereik en de hele dag films kijken? Nou, precies dat, maar dan samen met een paar fijne mensen!
Gisteren organiseerde ik voor de 14e keer mijn jaarlijkse filmdag, ditmaal met thema ‘boeken’. Alle genres mochten, als de film maar was gebaseerd op een boek. We keken dan ook van alles: ‘The Sphere’, ‘Conan the Barbarian’ (de betere versie, met omnom Jason Momoa) en ‘Perfume’.
Ik moet bekennen dat ik even dacht dat ik de dag alleen door zou brengen, toen er anderhalf uur na de officiële start van de dag nog steeds niemand was. Al helemaal omdat ik van veel mensen helemaal geen reactie had gehad op mijn uitnodiging. Van Rinske hoorde ik achteraf dat ze mijn mail niet binnen had gekregen. Hmm… er zouden toch niet meer mensen van niets weten…? Maar niet veel later kwamen er dan toch mensen binnen gedruppeld en werd het alsnog supergezellig en knus, met z’n allen op de bank. <3
Ik zit momenteel lekker op de bank na te genieten van het weekend. <3
Gisteren was ik jarig, dus kwamen er een hoop vrienden en familie over de vloer. Vorig jaar konden we buiten zitten, maar dankzij de regen kon ik dit jaar uitproberen of er zo veel mensen tegelijk in mijn woonkamer passen (antwoord: ja! ).
Hoewel ik mezelf streng had toegesproken in de supermarkt (“Hamsterèèèn!!” “Nee Lenny, leg dat terug!”) en er veel meer mensen aanwezig waren tijdens etenstijd dan waar ik op gerekend had, heb ik toch nog eten over. Zucht. Maar goed, beter te veel dan te weinig.
Ik kreeg veel lieve en leuke cadeautjes, maar eentje was een beetje een mysterie: bij de zaklamp zat een doorzichtig plastic buisje. Waarvoor diende dat?? Het paste op geen manier voor of achter op de zaklamp. Thom bleek dezelfde zaklamp te hebben en zei dat hij zich destijds ook al had afgevraagd waar dat meegeleverde buisje voor was! Vreemder en vreemderder…
Maar voor iedereen die er wakker van heeft gelegen: ik heb vanochtend mijn Google-skills aangewend, en na eerst diverse pagina’s gevonden te hebben waarop andere mensen zich precies hetzelfde afvroegen, trof ik één pagina met een antwoord: het is een opvulbuisje,voor het geval je een accu ipv batterijen wil gebruiken. Om te voorkomen dat het binnenin gaat rammelen. Dus. We kunnen allemaal weer slapen.
Na een korte nacht was het vandaag tijd om mee te lopen in de Blijde Incomste, de optocht tijdens het Gebroeders van Limburgfestival. Sinds Tweedledum & Tweedledee gestopt is heb ik er weinig meer te doen, maar de Speellieden van Gelre konden wel wat ondersteuning gebruiken, dus ik mocht met hen meelopen.
Ik had van Wouter al vernomen dat hij ook op het festival zou zijn met zijn theatergroepje, dus ik had gezegd dat ik zou kijken of ik hem ergens kon vinden om even hoi te zeggen. Toen ik hem vond, bleek hij ook op weg naar de opstelplek voor de optocht, want zij zouden ook meelopen. En toen bleken we direct achter elkaar te zijn opgesteld! Twee groepen met muziekinstrumenten achter elkaar… Dat schreeuwt natuurlijk om samen spelen!
Dus werd er snel over en weer gecheckt welk repertoire we allemaal (ongeveer) kenden, en gingen we van start. Want dat doen wij muzikanten. Nooit eerder met elkaar gespeeld of gerepeteerd, geen idee of we de nummers op dezelfde manier spelen, onbekend wie wanneer zingt of een instrumentaal stuk inzet, geen kennis van elkaars non-verbale communicatie (“Argh, ik bedoel dat jullie solo moeten doorspelen als ik jullie indringend aankijk, niet dat jullie moeten stoppen!” “Oh, oeps”) – maar komt vast goed! XD
Gelukkig maak ik me er inmiddels ook niet meer druk om. Het komt inderdaad altijd wel goed. Ongeveer. En zo niet, dan merkt het publiek er toch amper iets van.
Ik merkte overigens ook weinig van het publiek. En als je me vraagt welke route we precies gelopen hebben: géén idee. Ik was te veel bezig met zorgen dat we gelijk bleven spelen (Hoe ging dat nummer ook alweer? Oh, ik hoor er ineens een onbekende tweede stem doorheen. Hm, dit gaat wel een stuk sneller dan we gerepeteerd hadden. En ik weet dat de mensen die voor me lopen nu aan het fluiten zijn, maar ik hoor er niets van), niet struikelen over mijn lange jurk met mijn middeleeuwse puntschoenen, de groep voor ons in de gaten houden (afstand houden, anders worden de kamelen zenuwachtig, maar ook weer niet een te groot gat in de stoet laten vallen) en tegelijkertijd proberen de verse paarden- en kamelenkeutels te ontwijken. Het leven van een muzikant gaat (letterlijk) niet over rozen… maar het was wel heel leuk om weer even onderdeel van het festival te zijn!
Ken je dat? Dat je LARPt met mensen waarvan je denkt dat je heel goed met ze op zou kunnen schieten, maar buiten de LARP-evenementen zie je ze eigenlijk nooit. Ze zitten net niet in je vaste kringetjes, wonen ver weg, of wat dan ook. Superzonde eigenlijk.
Dus deed ik iets engs.
Ik vroeg wat mensen van Orenda of ze een keer wat leuks wilden gaan doen.
“Ja maar”, zei het stemmetje in mijn hoofd: “hoe bepaal je dan wie je uitnodigt? Straks denken de andere mensen dat je hen niét leuk vindt. Of misschien vinden de mensen die je uitnodigt dat wel raar.”
Maar ik schoof het stemmetje aan de kant en deed het toch.
Waar zou ik ze dan voor uitnodigen? Hmm.
Idee! Ik wilde al heel lang eens de Alice in Wonderland-escape room in Enschede doen. Ik had het al tweemaal voorgesteld als activiteit voor de Heksengodinnen, maar uiteindelijk werd het, mede door de afstand, toch steeds wat anders. Maar als ik iets echt wil, dan regel ik dat het gebeurt. En hier was mijn kans!
Het was bovendien een mooie knik richting onze gezamenlijke LARP, waar ik Alice uit Wonderland speel. Tijdens het laatste evenement waren mijn en Bertine’s personage daadwerkelijk achtergebleven in Wonderland. Zou het niet leuk zijn om deze ontmoeting dan als thema ‘Haal Alice terug uit Wonderland’ te geven? Jaaa!
Dus nodigde ik 10 mensen uit, er volledig vanuitgaand dat sommigen mijn uitnodiging om wat te gaan doen zouden afslaan, of dat ze Enschede te ver rijden zouden vinden.
Iedereen bleek enthousiast! :-O
De datumprikker gooide uiteraard wat roet in het eten, waardoor uiteindelijk toch, zoals verwacht, slechts de helft overbleef. Nou ja, zo pasten we in ieder geval met z’n allen in dezelfde escape room.
Vandaag was het zo ver. We ontmoetten elkaar in lunchtentje ‘Fabels’ (om in het thema te blijven ), waar we eerst onze buikjes vulden.
Vervolgens staken we de straat over naar de escape room.
Ik had mezelf voor de gelegenheid in mijn Alice in Wonderland-jurkje gehesen. In een last-minute ingeving had ik twee Tweedledum & Tweedledeepetjes, een tweetal shirts met Wonderland-opdruk, en het jasje van mijn Cheshire Cat pyjama in een tas gegooid en meegenomen. Het waren allemaal LARP-ers, wie weet, toch?
En jawel! Bertine had uit zichzelf al een tas met Alice-opdruk meegenomen en diverse van mijn items werden aangetrokken.
De escape room was zoals verwacht erg mooi in het thema opgetuigd. Ik spotte zelfs de deurknop die ik ook in mijn bezit heb!
Uiteraard mag ik er niet veel over zeggen omdat dat spoileren zou zijn, maar de puzzels vond ik erg leuk. Ondanks dat we met z’n zessen waren, kreeg je toch bijna alles mee van wat er werd gedaan. Alleen de mobiele telefoon die we op een gegeven moment moesten gebruiken vond ik een beetje jammer, want dat deed wel af aan de Wonderland-sfeer.
Het was hier goed geregeld qua hints: we kregen een telefoon mee, die afging als er een hint beschikbaar was. En we konden zelf ook bellen om hints. Maar we mochten het ding ook volledig negeren. Het was onze insteek om het zonder enige hint te doen, maar we hebben uiteindelijk één keer moeten bellen.
Helaas bleek de ruimte niet geheel hufterproof. Of moet ik zeggen: LARP-er proof? :-X Het begon al met het feit dat we de automatisch achter ons dichtslaande deuren probeerden te blokkeren. Hee, misschien willen we nog wel terug naar deze kamer! Als we nou een aansteker tussen de deurpost steken? Eenmaal moest de medewerkster ons een per ongeluk uit de ruimte geschoten object terug komen overhandigen. En in de allerlaatste ruimte hadden we wat objecten van de muur gepulkt die niet verwijderd hadden mogen worden. (‘Niet verwijderd hadden moeten kunnen worden’, vonden wij.) Helaas voor ons betekende dat sloopwerk dat we de allerlaatste puzzel niet meer konden oplossen. Hadden we de boel laten hangen, dan hadden we het waarschijnlijk nét binnen de tijd kunnen redden! Maar helaas lukte het ons niet om uit Wonderland te ontsnappen (al betwijfel ik of ik en mijn personage dat nou zo erg vinden. ). En tsja, ‘maak het per ongeluk stuk terwijl je het probeert op te lossen’ is ook wel een beetje LARP-ers eigen, vrees ik…
Heel sneu was het niet hoor. De andere keren dat ik niet op tijd uit een escape room kwam, was ik altijd een beetje sip. Maar nu hadden we alle kamers kunnen zien én alle puzzels kunnen doen. Alleen de aller, allerlaatste was niet gelukt. Dus we hebben feitelijk optimaal van de beschikbare tijd en middelen geprofiteerd!
Na afloop grijnsden we dus nog steeds als een Cheshire Cat. En hebben we gezellig een drankje en een borrelhapje verorberd in het cafeetje.
Oh, ze hebben daar ook nog een kamer in het thema ‘Reis om de wereld in 80 dagen’ én eentje met thema ‘tijdmachine’. Dit schrééuwt er toch om dat we nogmaals met een Orendagroep langskomen…?
Voor het eerst ging ik gewoon als bezoeker alle 4 de dagen naar Castlefest. Het was vorig jaar al de bedoeling om dit uit te proberen, maar toen was ik nét verhuisd en wilde ik Sammy niet zo lang in een vreemd huis alleen laten. Dit jaar alsnog een poging.
En het was gaaf!!
Hoewel ik geen verplichtingen meer had om dagelijks muziek te maken, heb ik me toch full-time bezig weten te houden. Met dansen, hangen, muziek maken en lekker kletsen met fijne mensen. En ook al mocht ik niet meer backstage om te eten en drinken, ik heb toch met festivalvoer weten te overleven.
Donderdag was wel wat minder: in de brandende hitte in je eentje met al je kampeerspullen slepen (het was een half uur lopen vanaf de parkeerplaats naar de camping!) en dan goed moeten zoeken om nog een leeg plekje op de camping te vinden, om daarna puffend alles op te bouwen, was niet zo leuk. En hoewel we al een klein stukje van het festivalterrein op mochten, had ik nog niet het gevoel dat het festival was begonnen. Het “I’m getting too old for this shit”-gevoel overheerste en ik had spijt dat ik niet gewoon voor een of twee dagen een kaartje had gekocht met een overnachting bij vrienden ofzo. Maar toen ik vrijdag eenmaal het volledige terrein op mocht, was het in één keer weer helemaal goed en heb ik me ontzettend vermaakt!
Gezelligheid en lol op de camping
De vrijdag was onnoemelijk warm, maar gelukkig was het op zaterdag een stuk bewolkter en waaide het flink (zo erg dat ik de tent nog extra heb moeten vastzetten!). En zondag zat er een beetje tussenin. ‘s Avonds koelde het vanaf het ene op het andere moment enorm af, dus toen was ik toch heel erg blij met mijn fleece-vestje!
Mijn lichaam heeft behoorlijk wat te lijden gehad van al het gedans in de brandende zon, maar tussendoor heb ik zo veel mogelijk schaduw opgezocht en natuurlijk flink gesmeerd met zonnebrandcrème. Blarenpleisters hebben me er ook doorheen geholpen, plus dank aan het massagestandje waar ik mijn voetjes en kuitjes heb laten vertroetelen, en de overheerlijke en broodnodige schoudermassage van Ted.
Op Castlefest moet je eigenlijk niet al te veel willen plannen en vooraf met andere mensen willen afspreken, je moet gewoon ter plekke zien waar je zin in hebt en waar je bij in de buurt bent, anders blijf je op en neer rennen. Je komt toch altijd wel bekenden tegen. “Ja, maar jij kent ook héél veel mensen”, hebben meerdere vrienden dit weekend tegen me gezegd. En inderdaad. Maar je realiseert je pas hoeveel mensen je kent, als je ze allemaal in een weekend tegenkomt! Balfolkers, muzikanten, LARP’ers, standhouders, re-enacters… dat zijn er stiekem inderdaad een hoop. Op vrijdag ben ik dan ook letterlijk niet verder gekomen dan de Meadow field en het stuk tot de Forest stage. Ik kwam steeds weer leuke mensen tegen en redde het domweg niet om verder naar andere delen van het terrein te lopen! XD
Omdat ik meer tijd over had door het zelf niet muziek hoeven maken, ben ik de dagen erna er eindelijk eens aan toe gekomen om naar een verhalenverteller te luisteren en naar een lezing te gaan. Met dank aan Mark was ik begonnen aan een trilogie van de schrijfster Robin Hobb, die ik bijna uit had. En laat Robin Hobb nou aanwezig zijn voor een Q&A-sessie! Dus daar maar even gaan luisteren, ook al had ik zelf niets te vragen (eerst het boek helemaal uitlezen voorkomt vast domme vragen ).
Vrijdagavond heb ik nog heerlijk met Rob en Jan-Willem muziek zitten maken en gezongen. Ik had zelf geen instrument meegenomen, maar Jan-Willem drukte me Rob’s doedelzak in de handen met de woorden: “Hier, ga maar een bourrée improviseren.” Oh… euh… argh! Maar hee, dat lukte daadwerkelijk! Want hij speelde akkoorden op zijn gitaar mee en dat gaf zó veel houvast! Als er al basisnoten en een basisritme zijn, dan kan ik daar veel meer mee dan gewoon vanuit het niets iets bedenken. Dat was wel een openbaring en geeft hoop.
Ook heel bijzonder: op zaterdagavond hingen we wederom op een veldje en zong ik op verzoek ‘The misty mountains cold’. Na afloop kwam een meisje naar me toe. Het ging niet zo goed met haar vriendin, die verderop zat, maar ze was helemaal rustig geworden door mijn zingen en had haar gevraagd of ze me namens haar wilde bedanken. Oh wauw. <3
De dagen vlogen om en voordat ik het wist, was het alweer tijd om de tent af te breken (en om alle spullen in twee keer lopen naar de auto te brengen, dus 3x een half uur op en neer tussen de parkeerplaats en camping wandelen, in de hitte op toch al vermoeide voeten!). Gisteren lekker uitgebrakt en vannacht nogmaals extra lang geslapen. Het was fijn, en volgend jaar ga ik weer! Alleen misschien met een andere overnachtingsplek…
Best frustrerend, die hitte tijdens mijn vakantie. Ik weet dat andere mensen het fantastisch vinden, maar ik krijg zo niets gedaan! Mijn naaikamer is echt heel heet en de ventilator aan tijdens het naaien is niet altijd praktisch. Bovendien heb ik veel minder puf om dingen te doen.
Dus nu ben zelfs ik op het punt gekomen dat ik in mijn zomervakantie ga doen wat andere mensen doen: ontspannen aan het water.
Ik woon al 21 jaar in Nijmegen maar was nog nooit naar de Berendonck (een recreatieplas) geweest. Ik ben niet bepaald een zwemmer en bovendien lag het Wylerbergmeer voorheen dichterbij. Maar nu ik verhuisd ben is het maar een kwartiertje fietsen naar die plas. Hoog tijd om eens een kijkje te gaan nemen!
Judith wilde wel mee, dus sloeg ik (een uiteraard veel te grote hoeveelheid) nommetjes in bij de supermarkt, stouwde ik de picknickdeken onder de bagagedrager en de koelbox in de fietstas. Here we come!!
Omnom!
Het was echt superlekker om daar aan het water te picknicken. Er was genoeg schaduw, er stond flink wat wind (af en toe kwam er een parasol langsgerold) en als het toch wat warm werd, namen we een heerlijk verkoelende duik. Gelukkig was het niet dermate druk dat je over de hoofden kon lopen en viel het aantal krijsende kinderen ook heel erg mee!
Niks mis met rosé in plastic bekertjes. Voor het echte zomergevoel!
Dat is dus zeker iets om vaker te gaan doen!
‘s Avonds zocht ik op een andere manier verkoeling, namelijk door met Mike naar de bios te gaan. Woehoe, airco!! \o/
We gingen dan ook niet om een specifieke film te zien. In de zomer draait niet heel veel soeps. Na wat bladeren door de biosagenda besloten we voor Jurassic World: Fallen Kingdom te gaan. Dat was in ieder geval een mooie spektakelfilm voor op het grote doek. En ook al heb ik niet alle voorgaande delen gezien, je weet wat je krijgt: mensen proberen dinosaurussen te gebruiken voor hun eigen gewin, het gaat mis, er worden een hoop mensen opgegeten.
En zo ging het inderdaad precies. Inclusief de gebruikelijke ‘we verschuilen ons zittend achter een kastje terwijl de dino aan de andere kant staat te snuiven’-scène. Maar meer was het ook niet. De film voelde een beetje on-af. Alsof we het deel na de pauze gemist hadden ofzo.
Het begon als een combi-film: Jurassic Park meets vulkaan-rampenfilm. Want het idee is dat op het eiland waar de dino’s zijn ondergebracht, een vulkaanuitbarsting plaatsvindt waardoor de beesten gered moeten worden. Dat deel is goed gemaakt en onderhoudend. Maar eenmaal weg van het eiland, zakt de film in.
Het draait dermate om de dinosaurussen dat de filmmakers een beetje vergeten lijken te zijn om de menselijke personages uit te werken. “Oh ja, er schijnt iets van een love story in films te moeten zitten. Euh… we laten twee oude bekenden wel op een willekeurig moment elkaar een keer een zoen geven, is dat genoeg?” of: “Laten we de kleindochter een verrassende achtergrond meegeven!” “Ja, top! Daar kunnen we dan in één scene een keer iets mee doen, meer is niet nodig.”
De film liet dan ook een nogal onbevredigend gevoel achter. Het plot was niet afgerond, de personages waren niet afgerond, en nu? Het is vast de bedoeling dat we weer naar het volgende deel gaan kijken. Ik vermoed dat ze bezig zijn met een tweede trilogie, als vervolg op de eerste trilogie, en dat we nu deel twee daarvan hebben gezien.
Desondanks was het wel gezellig en leuk om weer even met Mike bij te kletsen. En heerlijk om even in de airco te zitten.
Vanmiddag ga ik naar Kitty toe om haar nieuwe huis te bewonderen. Hopelijk is het daar koeler dan bij mij thuis…
Yay, wat was het gisteren weer gezellig met de meiden! Naast lekker samen lunchen bij Petra thuis, deden we ‘s middags een escape room. Thema: “Crazy Doctor”. Oftewel: op doktersbezoek en uitvogelen wat er met die vermiste patiënte was gebeurd…
Het was een erg leuke escape room, met een goed doorgevoerd thema in alles. Zelfs met een figurante aan het begin! De puzzels waren weliswaar nogal lineair, maar wel leuk bedacht. En hoewel we herhaaldelijk flink moesten nadenken (ben toch blij dat ik het niet alleen hoefde te doen; met z’n vieren heb je een hoop meer creatieve ingevingen), vlogen we er behoorlijk doorheen! Dat had ik wel verwacht, gezien ons top-team. Met drie van de vier hadden we al eens eerder een escape room gedaan en dat ging toen ook supervlot. En ditmaal konden we zelfs profiteren van de drum-vaardigheden van Judith (note to self: beter maat leren houden… :-S ).
Jammer dat we automatisch hints kregen als men vond dat we iets te lang ergens op bleven hangen. De volgende keer gaan we gewoon vragen om die alleen op expliciet verzoek te geven. De medewerkster zei naderhand zelfs spijt te hebben van een hint die ze ons gegeven had, want ze had later pas door dat we best snel waren en dat we het uiteindelijk echt wel zelf hadden opgelost. Nou ja.
We waren zeker niet het beste team ooit, maar scoorden met nog 13 minuten en 18 seconden over van de in totaal 60 minuten, wel maar mooi de tweede plaats op de ranglijst van deze maand! En met een gemiddelde ontsnappingsratio van slechts 55% voor deze kamer, mogen we dus zeker wel trots op onszelf zijn.
Zoals ik al vaker zei over escape rooms, is dat ze eigenlijk veel te snel voorbij zijn! Ik zou best wel eentje van twee uur ofzo willen doen.
Maar daarna was er wel nog ruim tijd om bij te kletsen én om lekker te gaan uit eten op een zonnig terras van een sfeervolle molen. Omnom!
En we hebben gelijk een lijst met plannen voor het volgende uitje. Zin in, meiden!!
Toen nog een theetje (verse muntthee!) en daarna was eerste kerstdag alweer voorbij.
Uiteraard werden sommige dingen geclaimd onder het voorwendsel ‘voor de kinderen’, maar hee, daar heb je mij niet mee. 
