Tsja, ik had echt het gras gemaaid voordat ik naar Peru ging. Maar als je met deze temperaturen de tuin dik 3 weken laat gaan, dan krijg je een oerwoud. Gelukkig stond pa al handenwringend te wachten totdat hij langs mocht komen om de boel eens flink onder handen te nemen. Handig, zo’n tuinliefhebbende vader die met pensioen is.

Ma, Zwusje en Josh kwamen zaterdag ook gezellig mee om te helpen, bij te praten en souvenirtjes uit Peru te ontvangen. En om bellen te blazen en te helpen met Sammy voeren. <3

(Stiekem heel trots dat Josh mijn hand vast wilde houden op weg naar de speeltuin, ondanks dat ze me anderhalve maand niet gezien had! ^_^ )

Gezien de temperaturen van de afgelopen dagen besloot ik om lekker te gaan barbecuen. Dat had pa wel verdiend, na al het harde werk. Konden we aan het eind van de dag allemaal heerlijk in een opgeknapte tuin relaxen! <3

Het plan is om mijn tuin deze zomer te gaan verbouwen, want ik ben niet zo tevreden met de huidige indeling. Het looppad is te smal, loopt veel te dicht langs de border en staat steeds onder water na een regenbui, waardoor ik niet zonder smerige voeten de schuur kan bereiken. Ik mis een overkapping om wat meer schaduw te hebben, dus die wil ik naast de schuur maken. En de huidige border is enorm diep, waardoor hij amper bij te houden is.

Ik had al een Pinterestboard samengesteld en een paar schetsjes gemaakt van mijn plannen, maar meer inspiratie is altijd goed. Ma had via SocialDeal kortingskaartjes voor de Tuinen van Arcen gevonden, dus zondag ging ik daar met pa en ma heen.

Dat was heel gezellig, maar niet heel inspirerend. Het zijn toch vooral tuinen om te bewonderen en van te genieten, maar ze zijn veel te grootschalig om er inspiratie voor je eigen stadsachtertuintje mee op te doen. Misschien zijn de Tuinen van Appeltern daarvoor een betere optie.

Nou ja, gelukkig waren er ook beestjes – die zijn stiekem veel leuker dan planten.

Na dit gezellige en productieve weekend moet ik hard aan de slag om de plannen te concretiseren. Dus als iemand nog goede tips heeft voor het (laten) maken van een overkapping of het goed maar betaalbaar laten leggen van tuinbestrating in regio Nijmegen, dan houd ik me aanbevolen.

Ik heb er lang naar uitgekeken en op 30 april was het eindelijk zo ver: mijn rondreis door Peru!

Omdat ik al voor de scheiding wist dat Mark niet met me mee zou willen, had ik vriendinnen gevraagd of ze mee wilden gaan (met als hint: begin op tijd met sparen). Maar uiteindelijk was er toch te weinig geld, te weinig avontuurlijkheid, of waren er te veel kleine kinderen, en ging ik alleen. Geen probleem, want na mijn afstuderen reisde ik al in mijn eentje door Thailand. Toen had ik niet eens hotels en dergelijke geboekt, dat deed ik allemaal ter plekke. Maar dat kost wel flink wat van je beschikbare tijd en aangezien Peru zo’n groot land is dat je er minimaal 3 weken voor nodig hebt om de highlights te kunnen zien, besloot ik via een reisbureau in ieder geval mijn accommodaties, vluchten en belangrijkste excursies vast te laten leggen (kaartjes voor Machu Picchu en dergelijke moet je echt ruim van tevoren reserveren). Gaf mij ook wat meer rust – het is ten slotte ook vakantie!

Alleen reizen bleek echt geen enkel probleem. Ik vond het juist heerlijk om met niemand rekening te hoeven houden! Onderweg ontmoet je altijd wel andere reizigers waar je even mee op kunt trekken. En ik blijk inmiddels ervaren genoeg om niet in paniek te raken als mijn koffer kwijt is of wanneer ik naar het ziekenhuis moet (zie later in deze post…). In Thailand zat ik er af en toe even doorheen en had ik behoefte om mijn ervaringen direct te delen met iemand, maar deze reis verliep helemaal prima zo in mijn uppie en ik heb er zeker geen spijt van!

Peru bleek dan ook een relatief modern land waar je makkelijk als backpacker heen kunt. Veel prettiger dan Cuba was; als je daar met het administratieve apparaat te maken krijgt, raak je verzwolgen in bureaucratie, en even wat kopen wat je bent vergeten/op is/kwijt is geraakt, kun je gevoeglijk vergeten. Dat was in Peru prima geregeld. (Hoewel het natuurlijk niet volledig vergelijkbaar is met onze Westerse landen, maar daar was ik op ingesteld – alles is relatief en ‘mañana, mañana’ blijft het devies.)

Lichamelijk was het wel een stuk zwaarder dan ik vooraf had ingeschat. Peru is een superdivers land wat betreft landschappen en klimaat, maar het betekent ook dat iedere regio zijn eigen fysieke uitdaging heeft. Hoogteziekte, langdurige diarree, opgevroten door muggen, gesmoord door de zon… ik heb het allemaal gehad!

Waar ik erg blij mee was, waren mijn nieuwe wandelschoenen: 3 weken bijna full-time er op gelopen en geen enkele blaar, geen natte sokken als ik door een riviertje banjerde, en nog geen korreltje in mijn schoenen nadat ik een zandduin had beklommen! En bovendien mijn twee cursussen Spaans. Ik had niet verwacht zó ver te komen met wat ik geleerd had! Hoewel er op het vliegveld en in de hotels wel Engels wordt gesproken, geldt dat niet voor o.a. kleinere restaurants, winkeltjes of taxichauffeurs. Van de meeste mensen is het Engels echt beroerd. Niemand vindt het nodig om een fatsoenlijke vertaler in te huren, zelfs niet voor officiële bordjes op bv. het vliegveld. Wat regelmatig lachwekkende teksten oplevert.

Normaal gesproken houd ik niet zo van babbelen met taxichauffeurs, maar nu heb ik hele gesprekken met ze gevoerd gewoon om te oefenen. Met als gevolg dat ik van eentje hoorde dat hij kanker had en een ander me dringend adviseerde om toch echt zwanger te worden en kinderen te nemen want dat hoort! Diepgaande filosofische gesprekken werden het uiteraard niet en grammaticaal was het vast om te huilen, maar ik kon me in de meeste gevallen prima verstaanbaar maken. Hopelijk kan ik de taal de komende tijd een beetje bijhouden.

Read more

Gisteren was ik weer even in Zuid-Limburg, om Pasen met mijn familie te vieren. De afgelopen jaren deden Zwusje en ik altijd alsof we nog jong waren, en gingen we lekker zelf de door pa verstopte eieren zoeken. Maar dit jaar was Josh oud genoeg om ook eieren te kunnen zoeken, dus de verstopplekjes hadden nu een heel ander niveau.

Wat was het enorm leuk om toe te kijken hoe zij direct aan de slag ging! Het concept was haar blijkbaar volledig bekend, dus zonder enige uitleg stormde ze gelijk de tuin door, op zoek naar gekleurde eitjes en chocoladehaasjes. Iedere keer opnieuw klonk er een superenthousiast “Dáááááááh!!!” als ze er weer eentje had gespot! <3

Overigens was pa Zwusje en mij niet vergeten hoor. Speciaal voor ons had hij twee groene eieren (schutkleur!) verstopt op een moeilijkere plek. Maar we hebben ze gevonden! Ditmaal zonder plattegrond.

Josh had slechts één ei keihard op de grond gesmeten en er slechts ééntje fijn geknepen, dus er bleef genoeg over om daarna met z’n allen te verorberen aan de door ma uitgebreid gedekte paastafel.

Waarna we in de woonkamer verder gingen met de chocoladehaasjes en lammetjescake. *burp*

Tussen al het eten door hebben we lekker bijgepraat en met Josh gespeeld. Het familieweekendje was slechts 2 weken geleden en dat bleek enorm te helpen voor de houding van Josh richting mij! Ineens mocht ik haar wél een boekje voorlezen, zonder dat het gelijk uit mijn handen werd gerukt en naar opa of oma werd gebracht. En we hebben zelfs samen een theepartijtje gehad.

Als trotse peettante mag ik wel even doorratelen over wat een enorm leuk en slim kind het is, toch? Op een gegeven moment was ma haar plastic bordjes aan het overhandigen die ze één voor één naar haar keukentje bracht.
Ma: “Één bordje…” *Josh rent naar keukentje en terug*
Ma: “Bordje twéé…” *Josh rent naar keukentje en terug*
Josh: “Dieh” *rent naar keukentje en terug*
(Iedereen kijkt elkaar verbaasd aan. Toevalstreffer, toch?)
Josh: “Fie!” *rent naar keukentje en terug*
Wtf… het kind is anderhalf en begint nu al te leren tellen?!

Ik vrees dat ik na mijn reis naar Peru opnieuw vriendjes met haar moet gaan maken, maar goed, dat zien we wel weer. Dit was in ieder geval weer een supergezellige Pasen!

Eens in de zoveel tijd gaan we met de familie een paar daagjes weg. Afgelopen weekend was het weer zo ver! Mijn ouders hadden vlak over de Belgische grens, onder Eindhoven, een huisje voor ons geboekt.

Het huisje was heerlijk ruim en beschikte zelfs over een zwembad! Helaas in een soort plantenkas die aan het huis was gebouwd. Aangezien we dit weekend ineens weer pooltemperaturen hadden, kreeg de verwarming het niet bijgebeend en hebben alleen Zwusje, Josh en pa het gewaagd om in het lauwe water te gaan poedelen.

En jammer genoeg was de haard in het huisje alleen voor de show, maar schoonbroer Jurgen loste dat gewoon op met zijn iPad.

Vanwege Josh’ slaapjes en de kou zijn we er amper uit geweest. Op zaterdag zijn we even door een ‘klankentuin’ met geluidskunstprojecten gaan wandelen, maar de ijskoude wind liet ons alweer snel aftaaien.

Verder ben ik alleen buiten gekomen om te gaan uit eten of frietjes te halen. Maar dat gaf niet, want binnen was het ook gezellig.

Op zondag hebben we ons aan een legpuzzel gewaagd. We zijn toch best ver gekomen voor een middagje, al zeg ik het zelf.

En uiteraard was er ook veel tijd voor bijpraten, lezen, lummelen, (te veel) snoepen en uiteraard met Josh spelen! Ook al kom ik minstens 1x per maand mijn gezicht laten zien, ik kan uiteraard niet op tegen de bijna full-time aanwezigheid van opa en oma. Dus haar begeleiden bij het spelen met poppetjes en haar rondkarren in een zitzak mocht, maar bij het verhaaltjes lezen moest op zijn minst opa of oma er ook bij zijn. Ach, ooit gaat ze tante Lenny vast ook waarderen.

Geïnspireerd geraakt door Eurosing, wilde ik graag ‘The greatest showman’ zien. Het zou namelijk een soort ‘Moulin Rouge’ zijn: een film over showbusiness, gevuld met musicalliedjes. Yay! Rinske wilde en kon wel mee, dus gingen we er gisteravond heen.

De film was niet zo indrukwekkend als ik had gehoopt, maar hij was zeker mooi en onderhoudend. Het plot is zo plat als een dubbeltje en hij druipt van de zoete moraal (het draait om klasseverschillen en er niet bij horen), maar dat hoort bij zo’n film.

De film speelt halverwege de 19e eeuw (maar verwacht geen historisch correcte kostuums) en gaat over een man uit een lage klasse die ervan droomt om iets te bereiken en een visie heeft van een grote show. Daarvoor vraagt hij allemaal ‘freaks’, waar de bezoekers zich aan kunnen vergapen. Zoals een siamese tweeling en mensen met overmatige haargroei. Opvallend: er was ook een stel dat een trapeze-act deed en pas halverwege de film besefte ik waarom ook zij outcasts waren: ze waren namelijk zwart. Wat is er toch veel veranderd in de afgelopen decennia… je kunt het je bijna niet meer voorstellen.

Het duurde even voordat ik in de film kwam, want in het begin was het vooral hoofdrolspeler Hugh Jackman die zong. En hoewel hij verbazend goed blijkt te kunnen zingen, doet zijn stem me niet zo veel. Pas toen Zac Efron erbij kwam en duetjes met hem en een vrouwelijke hoofdrolspeelster ging zingen, werd het echt interessant! Met als absolute hoogtepunt het nummer ‘Never Enough‘ (dat blijkbaar niet door de actrice in kwestie is ingezongen, maar dat is vergeeflijk omdat het zó mooi gezongen is!). En ook ‘de vrouw met het enorme decolleté de baard’ maakte indruk.

Toch kwam ik niet dansend de bioscoop uit zoals ik had gehoopt. De nummers waren mooi, maar bleven niet zo goed hangen. Maar het is wel een film die je eigenlijk in de bios moet zien, want zo’n geluidskwaliteit kan je natuurlijk niet thuis evenaren!

Ondanks het mislukte themajurkje was mijn oud & nieuw erg geslaagd!

Overdag stond ik in de keuken om wafels te bakken, want het was de bedoeling dat we zelf lekkers mee zouden nemen. Om half 5 trof ik Manuel in het B&B’tje in Utrecht, dat ik had gereserveerd omdat ik geen zin had om ‘s nachts nog terug te rijden naar Nijmegen, en om 5 uur zaten we klaar om lekker bij de Japanner te gaan smikkelen (een van de weinig eetgelegenheden die open was).

Gelukkig heeft de knoflook in het voedsel niemand ervan weerhouden om met me te dansen, want ik heb bijna de hele avond en nacht op de vloer gestaan!

Het thema van het bal was ‘de sneeuwkoningin’, naar het sprookje van Hans Christian Andersen. Daarom werd er bij de opening een deel van het verhaal aan ons voorgelezen, en werden stukjes verhaal steeds afgewisseld met muziek om op te dansen, al dan niet tijdens het verhaal. Aangezien Wim te Groen de volgende set op zich nam (een solopianist die altijd erg mooie, gevoelige nummers speelt), denk ik dat dit bal wel kwalificeert als ‘het stilste bal van 2017’. Gelukkig kwam er daarna ook weer wat meer leven in de tent en is er ook flink rondgehupst na alle zwoele mazurka’s.

Het was zo leuk dat ik geen foto’s heb gemaakt (maar dankzij Rob Wevers gelukkig toch nog een plaatje ).

Om middernacht werd de traditionele nieuwjaarsgigue gedanst: na het aftellen tot 12 uur startte de cirkeldans en kon je dankzij het steeds wisselen van partner in korte tijd heel veel mensen een gelukkig nieuwjaar wensen. Daarna zijn we vuurwerk gaan kijken en hebben we, ook traditioneel, buiten een tovercirkel gedanst.

We bleven totdat iets na 3 uur de laatste noten van de laatste band hadden geklonken, waarna ik toch wel moest bekennen dat mijn knieën en voetjes enigszins zeer begonnen te doen (we begonnen om kwart voor 8). We hielpen nog even met opruimen, en crashten toen om 4 uur ons bedje in – ons B&B lag zeer praktisch in dezelfde straat als het bal! Niet dat ik veel heb geslapen, want alle fijne dansjes bleven gewoon doorwalsen in mijn hoofd, dus ik werd continu weer wakker. Maar ach.

Ons superdeluxe ontbijt werd om 10 uur de kamer in gebracht: versgeperst sinaasappelsap! Croissantjes en andere broodjes! Een gekookt eitje! Vers fruit met yoghurt! Omnom, dat ging er wel in.

Fijn dansen met fijne mensen en lekker eten – een ideale start van 2018. Maar eenmaal thuis toch nog maar even 2 uurtjes op bed gaan liggen, want ik ben geen 18 meer.

Na een week lang voorbereiden (alle Star Wars films eens in de juiste volgorde zien, zodat ik die familierelaties eindelijk snap ), was het tijd voor de meest recente toevoeging aan de reeks: deel 8, ‘The Last Jedi’!

Kees wilde wel mee en van tevoren zijn we lekker gaan uit eten. Helaas zo veel gegeten dat er daarna geen popcorn meer in mijn maag bij paste en ik de film snackloos heb uitgezeten, maar dat mocht de pret niet drukken.

Wel was het scherm in de Vue wat aan de kleine kant naar mijn smaak – blijkbaar ben ik inmiddels wat verwend met de Cinemec en de nieuwe Pathé in Arnhem. Een bios in het centrum is makkelijk bereikbaar vanuit een restaurant, maar ik denk dat ik in het vervolg toch liever wat verder reis, totdat deze verbouwd is en ook weer mee kan doen.

The Last Jedi had voor mij wat minder de ‘wow-factor’ dan deel 7, maar hij scoorde op andere gebieden weer goed. Er zaten zeker verwijzingen in naar vroeger, maar een stuk minder. Deel 7 was voor mijn gevoel bedoeld als liefdevol verwijzen naar het verleden, deel 8 had als insteek ‘een nieuw begin’. Het loslaten van het verleden was niet alleen een thema in de film, maar volgens mij ook een hint naar hoe ze de films in de toekomst willen gaan invullen.

Inmiddels heeft Disney namelijk de touwtjes in handen, en dat zag je ook terug aan de schattige beestjes. Star Wars heeft altijd al maffe wezens gehad, van Ewoks tot de gehate JarJar Binks, dus dat is niets nieuws. Maar nu waren er de Porgs. Compleet nutteloos, behalve als comic relief, maar wel extreem schattig! Ik kan me voorstellen dat ook deze niet door iedereen gewaardeerd zullen worden, maar ik vond ze erg leuk.

(Oh en zag ik in de casino-scène nou verwijzingen naar ‘Disney villains’ zoals de Red Queen en Maleficent, of ligt dat aan mij en waren het gewoon allemaal mensen met rare kapsels…?)

Sowieso zat er veel leuke humor in de film. Bij een bepaalde scène moest ik echt keihard lachen in plaats van alleen zachtjes grinniken. Sorry, mede-biosgangers.

Waar ik echt heel erg blij om ben, is dat deze film wederom afrekent met de stereotype man-vrouw-verhouding (wat ook al in ‘The Force Awakens’ en ‘Rogue One’ te merken was). Riep Han Solo in een van de eerste delen nog “Take care of the princess!” naar Chewbacca, terwijl Leia al meermaals had bewezen zichzelf prima te kunnen redden, nu zijn de dames net zo sterk en aanwezig als de mannen en vervullen ze belangrijke posities, bij beide partijen. Zonder door te slaan naar ‘girl power’ overigens; het voelt gewoon veel beter in balans. (En het gaat ook steeds beter met het mixen van rassen, aangezien er nu ook een prominent Aziatisch personage aan de film is toegevoegd.)

Ook falen belangrijke personages regelmatig. Het risicovolle plan mislukt domweg. Ook verfrissend. Dat vond ik in Rogue One al.

Er zit heel veel karakterontwikkeling in de hoofdpersonages, zodat je hun handelen beter begrijpt. Vooral de relatie tussen Rey en Kylo Ren vond ik heel interessant.

De combinatie Rey/Finn begrijp ik echter nog steeds niet; ik kan hen echt niet als setje zien.

Benicio del Toro speelt ook een rol in de film en zijn personage vond ik weliswaar interessant, maar op de een of andere manier totaal niet passen in de Star Wars sfeer. Alsof je Star Wars aan het kijken bent en er af en toe een scène uit een andere film met Benicio del Toro erin, tussendoor komt. Maar misschien is dat gewoon het nadeel van bekende acteurs die vaak hetzelfde soort rollen spelen.

Hoewel de film de sluier een stukje verder oplicht na de vragen die in deel 7 werden opgeworpen, worden een hoop vragen nog steeds niet beantwoord, dus het is echt uitkijken naar deel 9!