Category: Uitjes en feestjes

Eten en zingen met onbekenden

Zaterdag reed ik eerst naar Zeist voor de tweede bijeenkomst van mijn cursus ‘dansbaar spelen‘. Om daarna gelijk door te tuffen naar Naarden, want oud-collega René had me uitgenodigd voor een vroeg kerstdinertje.

Blijkbaar organiseren ze al een tijdje zo’n diner in december en afgelopen jaar maakten ze er een ‘onbekendendiner’ van: niemand van de genodigden had elkaar eerder ontmoet; ze kenden enkel de gastheer en -vrouw. Ditmaal was dat niet bewust gedaan, maar degenen die gisteravond aanwezig waren kenden elkaar toevallig ook niet of nauwelijks.

En het was heel gezellig! Gelukkig waren het allemaal sociale mensen, dus er is flink gebabbeld en gelachen. En heerlijk gegeten, want zijn vrouw Sanne had zich flink uitgesloofd in de keuken en we werden verwend met maar liefst 4 gangen.

Het werd lekker laat en helaas moest ik op een gegeven moment écht gaan, want het was nog dik een uur rijden naar huis. Uiteindelijk was ik pas om half 2 thuis.

Gelukkig was ik vanochtend net op tijd mijn bed weer uit om nog op tijd bij Rob te kunnen arriveren, want hij had me uitgenodigd voor een ‘Christmas Carol Sing’ bij hen thuis. Rob ken ik van de band Bard & Company, waar ik al eens eerder mee samen speelde. Hij en zijn vrouw hadden al hun muziekvrienden, maar ook buren uitgenodigd om samen te zingen, wat blijkbaar ook een jaarlijkse traditie van hen is.

En ook daar kende ik alleen de gastheer en gastvrouw, maar wederom was het enorm gezellig en leuk. Er is onder Rob’s begeleiding op gitaar enthousiast meegezongen met alle klassiekers, zoals ‘Ding Dong Merrily on High’, ‘Joy to the World’, en ‘Silent night’. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat er wel een kleine generatiekloof was en ik de meeste nummers alleen kende dankzij mijn moeder, die ze vroeger met haar muziekgroep en koor zong en dus thuis repeteerde of uitwerkte…

Er waren ook diverse nummers die ik niet herkende totdat we ze zongen, want alles was in het Engels en ik kende ze alleen onder de Nederlandse titel. :-) En dan was er nog een flinke hoeveelheid onbekende nummers, maar zo goed als alles was heel snel op te pikken, mede omdat we netjes een pakketje met teksten en bladmuziek kregen. Met bladmuziek voor mijn neus zing ik prima mee (mits er precies wordt gezongen en gespeeld wat er staat, wat niet altijd 100% het geval was. ;-) )

Na afloop was er lekkers te eten en de gelegenheid om spontaan nog wat muziek te maken. Daar werd gelukkig goed gebruik van gemaakt en meerdere mensen pakten hun instrumenten erbij. Ik kon dan ook nog diverse Ierse liedjes meezingen. Echt supergezellig!!

Gelukkig maar dat ik niet verlegen ben, want dan had ik al deze uitnodigingen waarschijnlijk aan me voorbij laten gaan en een hoop leuks en gezelligheid gemist. :-)

Kerstsfeer in Valkenburg

Schoonbroer, Zwusje en een hoop vrijwilligers hebben ook dit jaar weer keihard gewerkt om in Valkenburg de kerstparade te organiseren en alle wagens te bouwen. Dat moest ik dus wel komen bewonderen. En omdat Valkenburg altijd erg sfeervol is in kerstsfeer, vroeg ik of pa en ma ‘s middag mee wilden kerstshoppen. Zo gezegd, zo gedaan!

Ik had gehoopt op kraampjes met allemaal bijzondere of handgemaakte kerstspullen om mijn huis straks mee te kunnen decoreren, maar helaas is er niets aan mijn vingers blijven plakken.

Ma had een grote pan eten gemaakt en daarmee arriveerden we na het shoppen bij Zwusje thuis. Normaal helpt ze mee bij de parade, maar omdat opa en oma vandaag dus niet op Josh konden passen, bleef ze daarna thuis en gingen wij weer de stad in om een plekje te bemachtigen.

Gelukkig was het niet zó koud dat we vastvroren aan de stoep en konden we de prachtige verlichte stoet goed zien.

En gelukkig kwam ik ‘s avonds ook weer veilig thuis. Ik had verwacht dat er in het zuiden wel veel meer sneeuw zou liggen dan bij ons, maar nee hoor: de weg was uitstekend begaanbaar. Pas twee afslagen voor Nijmegen reed ik de sneeuwstorm in.

Hopelijk blijven de wegen vandaag ook enigszins open, want ik verwacht bezoek vanuit meerdere plekken in Nederland én Duitsland…

Jamón, jamón

Ter afsluiting van de cursusperiode organiseerden de docenten Spaans gisteravond een eindbijeenkomst. Voor onze groep een beetje vreemd, want we lopen achter op schema en hebben volgende week pas de laatste les, maar vooruit.

Het idee was om een Spaanstalige film te gaan kijken: Jamón, jamón, voorafgegaan door een korte uitleg over de achtergrond van de film. Iedereen moest hapjes meenemen en zij zouden voor de drankjes zorgen.

Het ging uiteraard op z’n zuid-Europees. Op de middag zelf kregen we nog een mail over een locatiewijziging, want in de oorspronkelijk gereserveerde collegezaal bleek je niet te mogen eten. En hoewel in de mail stond dat we om half 7 werden verwacht en om 7 uur de film zou starten, waren de docenten erg verrast dat we er allemaal om half 7 waren en meldden ze dat we om 7 uur pas zouden beginnen met de presentatie. Waarna we in praktijk pas om kwart over 7 begonnen. Oh well…

De docente had blijkbaar van haar leerlingen geëist dat ze zelfgemaakte hapjes meenamen, dus die hadden zich allemaal uitgesloofd in de keuken. Onze docent had niks gezegd, dus wij kwamen gewoon met zakken chips en pepernoten aanzetten. Nou ja, ook lekker! :-)

Grappig genoeg trof ik er Gwendolijn aan – iemand aan die via Omen kende maar al jaren niet meer had gezien. Die bleek de cursus van een niveau hoger te volgen. Kleine wereld.

Ik maakte me vooraf een beetje zorgen of ik alles wel zou kunnen volgen. Op mijn eigen tempo een geschreven tekst vertalen lukt inmiddels aardig, maar zodra er een luisteropdracht langskomt, faal ik volledig. Het is dat er in de huiswerkopdracht wordt benoemd waar de conversatie over zou moeten gaan, maar doorgaans heb ik na 3x luisteren nog geen idee wat het antwoord zou moeten zijn. En in de eindbijeenkomst waren natuurlijk niet alleen beginners zoals ik aanwezig, maar ook de deelnemers aan de vervolgcursussen, die veel meer aankunnen. Maar gelukkig bleek de film wel Nederlands ondertiteld te zijn.

En hee, ik kon daadwerkelijk meerdere geleerde woorden en zinnetjes uit de gesproken tekst herkennen! Weliswaar ook doordat de ondertiteling meeliep, maar het is een begin.

De film zelf was nogal dramatisch – 25 jaar oud en op z’n macho-Spaans. Dus iedereen deed het met iedereen na slechts een zwoele blik, van het begrip ‘consent’ had nog nooit iemand gehoord, en ja, ‘animals were harmed during the making of this film’. Maar goed.

De interne afstemming bleek ook niet helemaal optimaal verlopen te zijn,  want blijkbaar activeerde ik per ongeluk het alarm toen ik het gebouw weer verliet en trof ik eenmaal buiten enkele beveiligingsmedewerkers. Blijkbaar had ik de andere uitgang moeten nemen (oh, was die er?). Maar aangezien er bij deze ingang nog enkele andere fietsen van mijn mede-aanwezigen stonden, heb ik ze maar even naar binnen gestuurd om de rest te waarschuwen, anders konden ze blijven komen. :-P

Volgende week dus de laatste les. Dan krijgen we ons certificaat (mits we altijd netjes aanwezig zijn geweest) en moeten we wederom lekkers meenemen, want dan is er weer een borrel voor ons eigen groepje aan het eind van de les. Ja ja, Spanjaarden houden wel van een goede fiesta. ;-)

Workshop Mongoolse keelzang

Yay, vandaag waren we weer met de Heksengodinnen bij elkaar voor een supergezellig uitje en bijkletsen!

Wat we zijn gaan doen? Een workshop Mongoolse keelzang. Waarom? Euh… omdat het kan? :-P Het begon een paar maanden geleden met ‘zullen we iets met zingen gaan doen?’. En als je dat dan niet verder afbakent en het aan Judith overlaat, dan eindig je dus op een vriezende zaterdag in een ger (blijkbaar de correcte naam voor een yurt) om samen gênante klanken te produceren. XD

Gelukkig waren we van tevoren gewaarschuwd, dus we arriveerden gewapend met sloffen, een dikke trui en warme dekentjes.

Ik had geen idee wat ik moest verwachten en hoe moeilijk het zou zijn, dus ik heb het maar gewoon over me heen laten komen.

Het idee achter dit type zang is, dat je klanken produceert en je je mondholte dusdanig aanpast via je tong, strottenhoofd etc., dat de boventonen (of ondertonen) die al in je stemgeluid zitten, extra goed resoneren en dus goed hoorbaar worden. Zoiets als dit:

En inderdaad: da’s knap lastig!

Uiteraard was de insteek ook niet dag we het na één dagje zouden kunnen; het was een introductieworkshop. We hebben verschillende soorten technieken behandeld en geoefend en nu kunnen we eventueel thuis verder experimenteren.

De aanwijzingen varieerden van ‘kuchen’ tot ‘doe een geit na’, dus je kunt je wel voorstellen dat dat bijzondere pogingen tot geluid opleverde. En voor je het vraagt: nee, geluidsopnames ervan op mijn blog plaatsen is me vreemdgenoeg verboden. :-P

Misschien verwacht je dat het hilariteit alom was, maar dat viel heel erg mee! Uiteraard hebben we een hoop gelachen, maar we hebben echt serieus ons best gedaan.

De sfeer was ook heel relaxed. In zo’n ger onder een dekentje rondom een kachel zitten heeft al een bepaalde knusheid en door de klankschaalmeditatie aan het begin, startten we helemaal rustig. (De laatste klanken ebben weg, ik doe mijn ogen open en kijk rond. Okee, now what? Om me heen zit iedereen nog in dezelfde houding. De begeleider blijft een tijdje stil en zegt daarna: “…en zodra het goed voor je voelt, doe je rustig je ogen weer open…”. Ah fuck, ik leer dit echt nooit. :-S )

Na de workshop was er gelukkig ook nog even tijd om (in een warm huis) bij te kletsen. Maar dat is nooit lang genoeg, dus de volgende bijkletsdate is alweer gemaakt. En nu wordt de grote vraag: wat gaan we de volgende keer doen…? :-)

Afdelingsuitje: ontsnappen en schieten

Het was gisteren weer tijd voor ons jaarlijkse afdelingsuitje! Met een heel actief en afwisselend programma: eerst gingen we een escape room doen, daarna even borrelen, dan lasergamen, en tot slot met z’n allen ergens eten.

Ik had veel zin in de escape room. Ik bleek de enige die het al eens eerder had gedaan (maar liefst 3x zelfs). Omdat we met een nogal grote groep waren, splitsten we ons op in twee subgroepen die ieder een eigen escape room gingen doen. Mijn groep deed de ‘Graveyard’.

Helaas viel het nogal tegen. Er zaten wel een paar leuke puzzels in, maar het algehele gevoel dat bleef hangen was dat de oorzaak-gevolg-relaties niet duidelijk waren en dat het te moeilijk was doordat het te donker was om bepaalde dingen goed te kunnen zien en er bepaalde kennis werd verwacht.

Zo stonden er boven een aantal kastjes blijkbaar symbolen. Met mijn lengte en in combinatie met de duisternis kon ik die echt niet zien, zelfs al zeiden mijn collega’s dat ze er waren. Ik kon ze alleen op de tast identificeren. De klok die op een gegeven moment open sprong, hing zo hoog dat ik er niet bij kon om het item er uit te pakken. De foto’s die ergens in een kast hingen, waren amper te zien door de duisternis. En als je niemand in de groep had die noten kon lezen, of die wist welke symbolen bij sterrenbeelden horen, had je een probleem bij bepaalde puzzels.

Dit was, net als de laatste escape room waar ik was, zo’n kamer waar de medewerkers een actieve, sturende rol bij hebben. Oftewel: niet alle puzzels werken automatisch op elkaar, maar sommige dingen worden handmatig met een druk op een knop door een medewerker geactiveerd of geopend, wanneer je een puzzel goed hebt. En dat vind ik echt veel minder leuk werken. Omdat wij sommige puzzels maar niet opgelost kregen, besloot onze medewerker soms om maar gewoon de volgende puzzel te unlocken. En soms hadden we iets opgelost, waarna niks leek te gebeuren. Waardoor wij op een gegeven moment geen enkel idee meer hadden welke van onze acties nou wat teweeg had gebracht. De puzzels leken dan ook heel erg onlogisch en onsamenhangend en dat was erg frustrerend.

Wel leuk was dat er op een gegeven moment een (echte) doodskist open sprong. Met een schermpje erin. Hmm… Lenny denkt geen 2x na, springt in de kist en gaat liggen. “Doe maar dicht, jongens!” Je had de horror op de gezichten van mijn collega’s  moeten zien! “Weet je het zeker…?” Yup! :-P
Ik heb ze maar niet verteld dat ik al eens eerder een tijdje in zo’n kist opgesloten heb gelegen voor LARP…
(Overigens bleek het schermpje niet te werken. Er stond alleen ‘no signal’. Waarna de medewerker maar weer handmatig de volgende puzzel unlockte. :-/ )

We haalden de uitgang lang niet binnen de gestelde tijd (een uur). We hebben de laatste kamer zelfs niet eens gezien. Superteleurstellend. De medewerker vertelde dat dat helemaal niet vreemd was: slechts 30% van de bezoekers kwam op tijd uit deze ruimte (en 50% uit de kamer die de andere groep had gedaan – die hadden ‘m ook niet uitgespeeld). Wut?? Dat is toch niet leuk? Als zo weinig mensen je kamer uit komen, dat is er iets mis met je ontwerp. Als je zo’n spel speelt, wil je er uiteraard uit kunnen komen en ook zo veel mogelijk van de puzzels die er in zitten, kunnen doen. Dus je moet je kamer zo ontwerpen dat de meeste mensen het net kunnen halen, waarbij het gaat om de snelste tijd.

Ik was niet de enige die teleurgesteld en enigszins gefrustreerd was. In de andere groep hadden ze min of meer dezelfde ervaring. Nou ja, dan maar even een borrelhapje naar binnen werken en op naar het lasergamen.

En dat was wel superleuk!! Het duurde maar een kwartiertje, maar het leek een half uur en volledig verhit kwam iedereen weer de ruimte uit. We hadden ‘dames tegen de heren’ gedaan, waarbij een van de mannen bij ons was gekomen om de verdeling wat gelijk te trekken. En raad eens: wij dames hadden ruim gewonnen! :-D De mannelijke collega die bij ons was gekomen had zo’n lage score dat we nog steeds gewonnen zouden hebben als hij wel bij het andere team was gebleven. En hoewel de twee topscoorders mannen waren (met onze baas als nummer 1 – dat gaan we nog weken horen, net als toen hij won met golfen), waren de dames veel constanter met allemaal net bovengemiddelde cijfers en wonnen we toch. (Ik was nummer 4, toch best trots op mezelf. :-) )

Van teambuilding was deze dag overigens niet echt veel sprake; we zeikten elkaar juist lekker af vanwege onze wanprestaties. (“Hee Lenny, jij had toch vaker escape rooms gedaan? Valt me tegen dat je het niet beter hebt gedaan dan!” “Hm, jij hebt dan wel de meeste punten met lasergamen, maar als baas had je je team moeten leiden zodat de rest ook fatsoenlijk zou hebben gescoord!” “Dat jij de slechtste score van ons mannenteam had, komt straks wel terug in je jaargesprek hè?”) :-P

Ontsnappen en schieten maakt hongerig, dus het etentje ging er ook wel in! Omnom!

Met ronde buikjes, nog wat restjes adrenaline én het plan om vaker met de collega’s te gaan lasergamen, togen we daarna weer op huis aan.

Geboekt!

OMG, ik heb het zojuist daadwerkelijk gedaan: een reis naar Peru geboekt!

Ik roep al 3 jaar dat ik in 2018 naar Peru wil. Vanaf het begin wist ik al dat Mark niet mee zou gaan; die was niet zo van de verre reizen naar vage landen. Daarom stelde ik aan de Heksengodinnen voor om samen te gaan. Ruim van tevoren, zodat ze tijd hadden om te sparen. Maar ook die waren helaas beperkt enthousiast, onder meer vanwege kinderen waar voor gezorgd moet worden. En uiteindelijk toch ook vanwege te weinig financiën. Dus stelde ik me er op in dat ik dit in mijn eentje zou gaan doen. Samen reizen is natuurlijk veel leuker, want dan heb je iemand om je ervaringen mee te delen. Maar hee, als er niemand mee wil, dan kan dat toch niet betekenen dat ik niet kan gaan? Je schijnt vooral spijt te krijgen van dingen die je niét hebt gedaan in je leven. Dus ga ik alleen!

Alleen al de planningsfase was een gevecht met mezelf. Want enerzijds zit er iets in me dat vindt dat ik het uiterste uit mezelf moet halen en dat dit soort ervaringen er zijn om mezelf verder te ontwikkelen. Oftewel: alleen een vlucht boeken en lekker op de bonnefooi gaan! Dat schijnt namelijk prima te kunnen in Peru. Is bovendien veel goedkoper dan een reisbureau. Toen ik naar Thailand ging deed ik dat ook en dat lukte me ook prima, dus ik weet dat ik het kan. En dat Inca trail dat moest ik natuurlijk wel gaan lopen. 4 Dagen hiken kan ik fysiek prima aan, en ik heb genoeg ervaring met in een tentje overnachten, ook rond het vriespunt.

Anderzijds ken ik mezelf en heb ik inmiddels genoeg ervaring met verre reizen om te weten dat ik daar niet noodzakelijk heel gelukkig van word. Ik houd nu eenmaal niet van ongeplande dingen. Ter plekke alles moeten regelen kan ik wel, maar levert meer stress op en minder tijd om van de reis te genieten. Wandelen is niet bepaald mijn grootste hobby en kamperen doe ik alleen omdat het nu eenmaal regelmatig bij LARP en re-enactment moet, niet omdat ik het leuk vind om primitief in een tentje te moeten overnachten. In Cuba vond ik het ook écht niet leuk om iedere keer te moeten stressen over het voor het donker op de locatie arriveren zonder fatsoenlijke routebeschrijving, terwijl je niet wist of je wel tijdig een benzinepomp tegen ging komen met het juiste type brandstof.

Dus. Argh. Zucht.

Uiteindelijk besloot ik dat een verre reis vooral léuk moet zijn. Ik heb in Thailand al gemerkt dat ik mezelf prima ongepland in een vreemd land red, dus dat hoef ik niet nogmaals aan mezelf te bewijzen. Maar omdat ik er ook niet aan moet denken om overal massaal met een meute andere toeristen in een touringcar in- en uitgeladen te worden, wordt het een individuele reis. Wel geregeld via een reisbureau, maar niet met een groep mensen samen. De route heb ik zelf samengesteld op basis van ‘bouwstenen’, dus ik ga precies doen wat ik interessant vind en niet wat toevallig bij de standaard rondreis zit inbegrepen. Waarbij wel vooraf mijn overnachtingslocaties en belangrijke vluchten / transfers zijn geboekt, maar ik ter plekke ook nog zelf vervoer en dergelijke moet regelen, naar excursies die ik daar zelf boek (wat namelijk veel goedkoper is).

De Inca trail ga ik niet lopen; in plaats daarvan ga ik een Jungle trail doen. Geen 4 dagen wandelen, maar de route afleggen met mountainbike, zipline, raft en daarnaast ook gewone wandelingen. Met overnachtingen in eenvoudige hotelletjes op de route in plaats van kleumen in een tentje zonder toilet. En dan toch bij zonsopgang wandelend arriveren bij Machu Picchu (de oude Incastad), voordat alle busladingen toeristen zijn gearriveerd.

Het bureau waarbij ik heb geboekt kende ik nog van mijn vakantie in Lapland. Dat was toen prima geregeld, maar voelde toch heel individueel aan. Ze hadden de net wat meer alternatieve overnachtingslocaties en excursies geregeld, waardoor je wel alle highlights bezocht en deed, maar zonder midden in meutes toeristen klem te komen zitten. Ik ga er dan ook vanuit dat dat in Peru ook zo zal zijn.

Dus het blijft zeker spannend en een behoorlijke onderneming, waarbij mijn cursus Spaans goed van pas gaat komen, maar de grootste stress is er af. (Behalve voor mijn ma, die liever heeft dat ik gewoon veilig thuis blijf. ;-) )

Het enige waar ik me nog echt zorgen om maak is Sammy. Het arme beestje zal het maar liefst 3 weken zonder me moeten stellen, want vanwege de grote afstanden in Peru kan het niet in minder tijd. Natuurlijk zijn er vast buren en vrienden die hem willen komen verzorgen, maar da’s toch wat anders dan een bekende persoon waar hij iedere avond bij op schoot kan kruipen en die precies weet hoe hij het liefst geaaid wil worden… Snik. Mijn hartje breekt nu al als ik er aan denk dat ik hem zo lang moet achterlaten zonder uit te kunnen leggen dat het maar tijdelijk is. :’-(

Filmdag: Sci-Fi

Yes, het was er weer tijd voor afgelopen zondag: de jaarlijkse filmdag!

De 13e keer dat ik het organiseerde, maar de eerste keer in mijn nieuwe huisje. Ik heb nu geen hocker meer om een lounge-eiland mee te creëren, maar gelukkig heb ik wel nog steeds een grote hoekbank en grote tv. En een schommel-ei! Het is altijd een beetje afwachten hoeveel mensen op welk moment aanwezig zijn, dus voor de zekerheid blies ik ook mijn luchtbed op en legde ik die met een dekbed er overheen voor de bank.

Het paste gelukkig prima. We waren met 7 mensen die allemaal vanaf het begin aanwezig waren en bijna allemaal tot ‘s avonds bleven. Heel anders dan de andere filmdagen, want toen waren er meer mensen, maar wel met meer aankomsten en vertrekken door de dag heen.

Nieuw dieptepunt is wel dat we maar 3 films hebben gekeken voordat bijna iedereen alweer naar huis ging! Gezellig bijkletsen is namelijk ook wel leuk, het huis moest nog even geshowd worden en de snackbar deed wel erg lang over het bereiden van onze bestelling.

Het thema was dit jaar science fiction en we keken achtereenvolgens Spaceballs (geen verbod op letterlijk mee-quoten :-D ), Bladerunner (omdat nog niet iedereen deze klassieker had gezien – hij is wel wat traaaag….) en Tron: Legacy. Aan het eind van de avond was ik alleen met David over en hebben we nog Ghost in the Shell opgezet, maar eigenlijk hebben we vooral door de film heen zitten praten dus die telt niet helemaal mee.

Uiteraard waren er ook weer een hoop al dan niet zelf gemaakte hapjes meegebracht (Sammy! Af!), dus we zijn volgens mij allemaal een kilo zwaarder.

Wat een superrelaxte en gezellige dag was het weer! Volgens mij waren veel mensen wel even toe aan een dagje dekenfort. Alleen jammer van het weer: wie heeft bedacht dat het half oktober meer dan 20 graden en zonnig moet zijn?? Gelukkig hadden we gordijnen. :-)

Familieweekend

Afgelopen weekend zijn we er even met de familie tussenuit gegaan.

Pa en ma hadden een superknusse cottage in Brabant gehuurd – die stond gewoon bij iemand in de achtertuin. En wat voor tuin! Een echte Brabantse, dus het was meer een weiland. En er werd fruit en groente gekweekt. Er stond dan ook een grote mand met groente en fruit op tafel op ons te wachten, waar we vrij gebruik van mochten maken.

Deze enorme courgettes lijken meer snoskommers van de Grote Vriendelijke Reus…

Over het erf liepen twee katten en ook twee superschattige kittens! Totaal niet bang, dus die kwamen regelmatig lekker schooieren proberen naar binnen te sneaken knuffelen. <3  De kippen voeren was ook onderdeel van de pret.

Vanwege Josh konden we niets groots ondernemen, maar dat was helemaal niet erg. Het weer was fantastisch, dus we hebben een groot deel van het weekend buiten kunnen zitten en zelfs buiten kunnen eten! De dagen brachten we onder andere door met samen zingen, waarbij schoonbroer Jurgen en ma ons op de gitaar begeleidden, en een bezoekje aan het nabijgelegen meer met strandje.

Josh moest en zou uiteraard lekker in het water plenzen. Pa en ik hielpen haar met het bouwen van een groot kasteel met slotgracht, die ze mocht vullen met haar gietertje (en repareerden daarna iedere keer de ingestorte muren waar ze tijdens het gieten op was gaan staan :-P ).

Jurgen slaagde er zelfs in een mosasaurus op te graven! :-D

Uiteraard konden Zwusje en ik een aanval met zandbommen niet laten, dus Josh was niet de enige die het strand met zandkorrels tot in de bilnaad verliet… Hopelijk hebben we niet al te veel zandsporen achtergelaten in het restaurant dat we daarna bezochten, waar Josh bier dronk, op de tafel danste en serveersters met autootjes bekogelde, terwijl Zwusje en ik ons daarentegen kéurig netjes gedroegen (*kuch*) en waar ik weer een kleurplaat vond om mijn creativiteit op bot te vieren.

‘s Avonds deden we spelletjes. Ik won Scrabble met verre voorsprong en was al uitgespeeld met Mens erger je niet terwijl Zwusje al haar pionnetjes nog op de startpositie had staan. Gelukkig nam iedereen het goed op en heeft Zwusje me ter compensatie de volgende dag grondig ingemaakt met Rummicub.

Wat een heerlijk relaxed weekend was het en wat hebben we weer een hoop fijne momenten met elkaar gedeeld. <3

Josh’ verjaardagsfeestje en doop

Hoera, mijn petekindje is 1 jaar geworden! Zwusje en schoonbroer besloten haar verjaardagsfeestje te combineren met haar ‘doop’. Tussen aanhalingstekens ja, want ze zijn niet gelovig. Dat wil zeggen: mijn schoonbroer heeft zich inmiddels aangesloten bij de kerk van het Vliegend Spaghettimonster…

De ‘pastoor’ die de ceremonie voltrok, was dan ook de komiek die ook hun huwelijksceremonie had voltrokken. Voor de gelegenheid had hij een vergiet op zijn hoofd gezet. Want, zo meldde hij, een echte pastafari zat er budgettair niet in dus moesten ze het maar even zo met hem doen. :-P

(De gieter was uiteraard voor de verspreiding van het wijwater. Merk ook het decoratieve spaghetti-bloemstuk op :-P )

De ceremonie was uiteraard hilarisch en we hebben met z’n allen Josh gedoopt door haar gezichtje te besmeuren met aarde, haar met een gietertje water over zichzelf (en mamma) heen te laten dumpen, in een kring met kaarsjes om haar heen te staan en haar lucht toe te blazen.

Na de ceremonie werden er frietjes geserveerd. Omnom! En aangezien het plaatsvond in een speeltuin, konden alle kinderen lekker gaan ravotten.

Ik heb lekker veel met Josh kunnen knuffelen (en nu spierpijn van haar een uur op de arm houden voor het ontvangen van de cadeautjes…) en weer met de rest van mijn familie samen kunnen zijn. Een superdag! <3

Workshop vrij borduren

Niet zo lang geleden ging ik samen met Rinske naar een borduurworkshop. Toen we daar waren, hoorden we dat er over enige tijd ook een workshop ‘vrij borduren’ zou zijn. Ideaal! Want eerlijk gezegd zijn kruissteekjes niets voor mij – ik borduur vooral op kostuums om die op te leuken, of om namen op kraamcadeautjes te zetten. En vrij borduur-technieken zijn daar ideaal voor!

Net als de vorige keer kregen we een voorbeeldpatroon, waarin verschillende borduurtechnieken zaten verwerkt. Aan ons om deze na te doen, met behulp van een uitlegblaadje en wat de juf op het bord schreef.

Of wij zijn snel van begrip, of de andere dames minder dan gemiddeld, want in al mijn onervarenheid kon ik het prima volgen. De juf complimenteerde ons meermaals omdat we allemaal de technieken zó veel sneller oppakten dan de vorige groep. Er kwamen diverse bewonderende blikken naar onze lapjes, vergezeld met opmerkingen als: “Zo, en dat terwijl dit pas je tweede keer is?”. En uiteraard: “Wat leuk dat jonge mensen dit ook nog doen!” :-D

Misschien is het inderdaad de leeftijd. Wij als dertigers vielen wel een beetje op tussen alle gepensioneerde dames. :-P

Het lapje kwam uiteraard niet af (en ik ben ook niet van plan om ‘m thuis af te gaan maken), maar ik heb nu wel een mooi voorbeeld voor als ik straks zelf iets anders wil gaan maken! Nu kan ik eindelijk eens goed de puntjes op de i zetten – letterlijk. ;-)