Afgelopen Midwinter Fair zag ik een standhouder die zelfgemaakte jassen verkocht, gemaakt van reepjes oude truien. Ze had erg leuke dingen, en één jas beviel me zeer positief. Helaas was die niet in mijn maat. Maar geen probleem, ze deed ook aan bestellingen. Kon ik zelf doorgeven wat ik wilde qua kleur, model, maat en details, en dan maakte ze de jas voor me op maat!
Inmiddels ben ik erg huiverig voor dingen op bestelling laten maken. Daar ben ik namelijk veel te veeleisend en pietluttig voor. Een klein detail dat niet precies is zoals ik het in mijn hoofd heb, kan maken dat ik het ding in zijn geheel niet meer leuk vind. Met als grootste debacle mijn trouwjurk. Daarom bestel ik nu alleen nog maar dingen die ik zelf van tevoren al precies heb uitgetekend, zoals de hoedjes voor Tweedledum & Tweedledee, die gelukkig wél een succes waren.
Maar hee, in de stand had ik dus al een jas gezien die ik helemaal mooi vond, dus ze had een goed referentiepunt. Uiteraard wordt geen enkele jas exact hetzelfde, omdat ze van gerecyclede kledingstukken worden gemaakt, maar ik kon aangeven dat deze kleuren en model goed waren en ik kon haar mijn maten later mailen. Dat moest wel goed gaan, toch?
Mjah.
De jas die arriveerde was inderdaad in de goede kleuren. De gebruikte materialen, de zijkant en de achterkant vond ik ook helemaal goed! Maar de voorkant… WTF?? Dat was ten eerste niet het model dat ik had uitgekozen in de stand en ten tweede paste het voor geen meter. Veel te laag en met een enorme lubber. Dit ging ik zo echt niet dragen. Met als bijkomend probleem dat de jas heel erg naar sigaretten stonk.
Nadat ik haar een foto had gemaild van de huidige situatie, en nogmaals een foto van het voorbeeldexemplaar, snapte ze gelukkig helemaal dat dit niet bepaald naar wens was. Ze bood aan om de jas gratis voor me te vermaken. Gelukkig!
Ze vertelde ook dat ze in haar atelier bewust niet rookte, maar dat in huis wel werd gerookt. Zo zie je maar weer hoe rooklucht in alles kan doordringen. Als roker heb je waarschijnlijk geen idee hoe het ruikt voor iemand die die lucht niet is gewend. (Ik kon het zelfs al ruiken aan de doos die de postbode afleverde, kun je nagaan!). Gelukkig nam ze ook deze feedback niet slecht op en beloofde ze de jas gelijk even voor me te wassen.
Versie twee arriveerde. Die was inderdaad al een stuk beter: hij sloot hoger en paste me redelijk. Maar… de voorkant was nog steeds niet zoals op het voorbeeldplaatje en ik vond hem nog steeds niet echt mooi. 
In dit model van de jas was bovendien de oorspronkelijk horizontaal doorlopende tailleband ineens onderbroken door een haaks er op staande lijn. Niet flatterend voor mijn figuur. Ik leek daardoor een heel lang bovenlijf te hebben. En de knopen, die echt niet in mijn voorbeeldjas zaten, vond ik nog steeds lomp. (Bovendien rook hij nu naar wasverzachter met sigarettenlucht. Precies zoals de zolder van mijn kettingrokende tante altijd rook, als ik als kind bij mijn nicht ging spelen.)
Inmiddels was ik dus weer behoorlijk gefrustreerd over mezelf. Waarom moet ik altijd zo’n pietje precies zijn? Waarom kan ik niet gewoon blij zijn met iets dat voor mij is gemaakt?? Dat mens had er heel veel tijd en moeite in gestopt, voor echt belachelijk weinig geld. Dan kon ik het toch niet maken om hem wéér terug te sturen? Ook al zou ik aanbieden er voor bij te betalen, het zou nu waarschijnlijk beledigend over komen. Bovendien: hoe kan ik verwachten dat ze iets maakt dat mij perfect staat en past, terwijl ik niet langs kan komen voor een passessie? Dan is het echt enorm moeilijk om iets voor iemand anders te maken.
Van de andere kant: ik had toch echt een model in de stand gepast en later nogmaals een voorbeeldfoto gestuurd – waarom had ze die voorkant niet gewoon gemaakt zoals gevraagd?
Hoe dan ook: als ik het liet zoals het was, wist ik dat de jas permanent in de kast zou eindigen. Da’s ook zonde.
Ik overwoog om de jas zelf maar aan te gaan passen. Misschien kon ik de taillelijn herstellen door een stukje van de mouw af te halen. Die waren namelijk lang gemaakt en waren van dezelfde stof als het stuk in de taille. Omdat de jas niet is gevoerd en uit nogal open stof bestaat, draag ik hem waarschijnlijk vooral in de lente en herfst, en dan is zo’n ‘wantje’ toch te warm.
En misschien kon ik het sluitkoord dat op de taille was gestikt, er af slopen en gebruiken voor de voorkant…?
Ik besloot het er op te wagen. Maar ik voel me wel enorm schuldig erom. Voor mij zit maatkleding gevoelsmatig in tussen een kunstwerk, waar je met je vingers van af te blijven hebt, en confectiekleding, die gewoon jouw eigendom wordt waarna je er mee mag doen wat je wil (wat ik dan ook regelmatig doe).
Mijn tornmesje heeft overuren gemaakt en het was wat improviseren omdat ik het dus moest doen met onderdeeltjes die ik ergens anders vanaf kon slopen, maar uiteindelijk ben ik best tevreden over het resultaat. Ik heb de figuurnaden losgetornd en strakker en hoger ingezet, met de naad aan de binnenkant in plaats van de buitenkant. De halslijn is veel subtieler geworden, de opvallende knopen zijn vervangen door verborgen drukknopen en de tailleband loopt nu optisch weer door (helaas wel met twee extra naadjes). Ook is de onderkant, die bij de eerste twee versies een stukje inkijk had, meer dicht gemaakt doordat ik de paarse band naar beneden door heb laten lopen.
Nu vind ik hem wel draagbaar! En hopelijk verdwijnt het nare luchtje als ik hem een paar keer buiten heb laten uitwaaien.
Misschien kan ik t.z.t. in een tweedehandswinkel een trui vinden waar ik een nieuwe tailleriem van kan maken, wat die mis ik toch een beetje. Ook omdat de jas nog steeds iets te ruim is bij de taille (wat logisch is, gezien de gigantische hoeveelheid stretch in die materialen).
Mijn excuses overigens voor de dramatische selfies. Mijn camerastatief ligt ergens op een plek die ik destijds heel logisch vond toen ik moest opruimen omdat er kijkers voor ons huis kwamen. :-S
Ter compensatie hierbij foto’s van de jas op de paspop, inclusief kiekjes van de zij- en achterkant, die altijd al goed waren. En een (klikbare) collage waarin je de ontwikkeling van de voorkant goed ziet!
Dus. Eigenwijze ik blijft eigenwijs. Ik weet heel goed wat mij wel en niet staat en wat kleding betreft heb ik nu eenmaal een specifieke voorkeur. Vanaf nu maak ik gewoon weer mijn eigen dingen. 
Want hij is zo vaak aangepast dat het natuurlijk niet allemaal meer netjes zit, en bovendien heb ik in de afgelopen jaren zo veel geleerd dat ik het nu beter had gekund, als ik hem vanaf nul zou hebben gemaakt. Ik erger me er bijvoorbeeld aan dat de stof hier en daar hangt, omdat de voering wat strak is. En de stolpplooien moeten eigenlijk ook iets anders gepositioneerd.
