Aangezien Richard bij me intrekt, moest er wat geklust worden in mijn huis. Gelukkig was dat niet veel: wat laminaat leggen, een knieschot timmeren, wat meubels en spullen verplaatsen en nog wat kleinere klusjes. En normaal gesproken is het zo dat wanneer je een koophuis van de hand doet, de klusjes voor rekening van de nieuwe bewoner zijn. Vind je het laminaat of tapijt niet mooi? Dan regel je zelf wat anders wat wel je smaak is. Tuin verwilderd? Je kocht het huis as is, dus het is nu jouw probleem. Maar Richard heeft een huurhuis en daar geldt helaas wat anders. Als de nieuwe huurders je meuk niet willen hebben, moet je alles terugbrengen in de oorspronkelijke staat. En de meeste huurders zitten niet te wachten op een ‘wilde tuin’, en aangezien het laminaat en de vloerbedekking aldaar al enkele generaties huurders meeging, was het niet zo vreemd dat ze die ook niet wilden. Oftewel: hij had een flink aantal klussen voor de boeg en ik kon hem die natuurlijk niet alleen laten doen. Dus staan de afgelopen en komende dagen in het teken van klussen en schoonmaken.

Dit weekend gingen we van start en werkten we hard door. Mos van de terrastegels verwijderen, moestuinbakken weghalen, gaatjes in de muren vullen, vloerbedekking van de zolder, zoldertrap en trap naar de eerste verdieping verwijderen (inclusief ondervloer eraf schrapen, 295.832 nietjes eruit pulken en de tredes opschuren), laminaat uit de gang, woonkamer en keuken verwijderen, sanitair kalkvrij maken en blinkend schoonpoetsen.

En wederom vast wat kleinere spullen inpakken om mee naar Nijmegen terug te nemen. Oh ja, en we wilden vast de droger en wasmachine van de zolder naar beneden sjouwen, want die hoeven niet mee en moeten of worden verkocht/gedoneerd, of naar de milieustraat. Ik dacht slim te zijn en zo’n zeswielig steekwagentje bij de Gamma te huren, zodat we onze ruggen er niet op zouden breken. Maar toen ik met het ding thuis was gearriveerd en hem de trap op trok, zag ik dat dat helemaal niet ging werken… De draaiende traptreden waren erg smal in de bocht – zo smal, dat de wieltjes daar amper grip hadden. En de steekwagen was best wel diep – zo diep dat hij zonder belading al amper de bocht om kwam. Oftewel: beladen met een wasmachine gingen we die nevernooitniet de trap afkrijgen. Er zat niks anders op dan alsnog zelf sjouwen.

Het lukte ons om met z’n tweeën de droger van zolder naar de garage te krijgen, maar bij de wasmachine, die nóg een slag zwaarder bleek te zijn, moest ik helaas toegeven dat ik als vrouw van 1,59 meter onvoldoende tilkracht heb om Richard hiermee te helpen en bovendien veilig te houden. Meh. Niet mijn stijl om op te geven. Maar ik wilde natuurlijk ook niet dat het ding per ongeluk bovenop mijn liefste zou belanden omdat ik hem toch niet meer kon houden.

Dus nu hopen we maar dat onze verhuishulpen langer en sterker zijn dan ik en het wel voor elkaar krijgen. Als plan B heb ik ook nog bedacht dat ik misschien spanbanden onder de machine door kan halen en die over mijn schouder kan hangen, zodat ik in ieder geval meer grip heb (want het apparaat heeft ook nauwelijks randjes om ‘m aan vast te pakken) en beter het gevaarte langs de ronding van de trap kan helpen manouvreren (want je zit al snel met je vingers klem tussen muur en machine). Misschien dat we dat a.s. zaterdag nog kunnen proberen, voordat op zondag de verhuishulpen komen. Mocht er iemand tips hebben om een wasmachine veilig beneden te krijgen (en nee, dat is _niet_ uit het raam flikkeren…   ) dan zijn die welkom!

Recentelijk vond De Grote Garageuitmesting plaats, om plek te maken voor Richards spullen. Man oh man, wat verzamelt een mens in de loop der tijd veel ‘dit-komt-vast-ooit-nog-wel-eens-van-pas’-spullen…!

Maar eerlijk is eerlijk: vaak komen die dingen bij mij ook daadwerkelijk van pas. Het probleem is deels dat ik vergeet dat ik het heb. En dat het soms even duurt voordat het zo ver is. Zoals een aantal stukken vinyl, die een restant waren van de vloerupgrade op mijn overloop. Ja, die lagen dus al 8 jaar plek in te nemen in mijn garage. Ik had ze al bijna mee ingepakt richting de milieustraat, toen ik één en één optelde…

Ik zat me namelijk al een tijdje te ergeren aan het oude vinyl in mijn voorraadkast en had bedacht dat ik dat over enige tijd eens moest gaan vervangen. Dat grijze blokjesvinyl hadden de vorige bewoners gelegd, maar ik heb het nooit mooi gevonden. En omdat het regelmatig eraf moest om bij het kruipruimteluik te kunnen, was het op meerdere plekken gescheurd.

Hmm, zouden die restanten….? En jawel hoor! Met een beetje passen en meten kon ik daar nét niet een nieuwe vloerbedekking van fabriceren voor in de voorraadkast!

Mijn voorraadkast is niet bepaald rechtlopend qua muren, maar ik kon vast de twee oude stukken vinyl gebruiken als mal.
Dat viel tegen, want pas toen ik er goed naar ging kijken, zag ik dat de vorige bewoners er waarschijnlijk flink op hadden zitten schelden bij het leggen. Het sloot lang niet overal mooi aan op alle hoekjes en randjes en er bleken her en der meerdere stukken over elkaar heen te liggen, al dan niet om oepsjes op te vullen.

Initieel had ik besloten dat ik alleen ‘even gauw’ het kapotte vloerdeel ging vervangen, want het deel om de hoek zag je toch nauwelijks en dat was wel nog heel. Maar ja, toen bleek ik wel genoeg spul te hebben om alles te bedekken. En de ‘plintjes’ van het oude vinyl matchten natuurlijk niet met het nieuwe vinyl, dus eigenlijk moesten die ook eraf en allemaal opnieuw tegen de muren aan getaped worden. Op plekken waar gaten in de muren zaten omdat een deel van het stucwerk uiteraard van de muur was gekomen toen ik het oude spul verwijderde… *grom*

Maar ik was nu toch eenmaal bezig en eigenlijk ging het al met al voorspoediger dan ik had gevreesd, gezien hoe klusjes in huis doorgaans verlopen.

Mijn vloertje is niet bepaald superstrak geworden, maar het is in ieder geval een slag beter geworden dan wat er eerst lag. En het is heel, én het is een design dat ik mooi vind!
Het doet ook veel met de uitstraling van de voorraadkast, want die houtlook oogt een stuk warmer dan die grijze blokjes.

Dit was een mooie volgende verbeterslag van de voorraadkast, na mijn eerdere upgrades (o.a. verven en herindelen)!

Pfff, eindelijk is die stomme examenjurk af!

In mei doe ik weer een deelexamen voor mijn coupeuse-opleiding en een van de praktijkopdrachten daarvoor is het maken van een jurk, waarin bepaalde dingen die ik de afgelopen tijd heb geleerd in zitten verwerkt, met als minimale eisen dat er voering en mouwen in moeten zitten. Het voordeel is dat je iets voor jezelf mag maken, dus geen gedoe met een vriendin steeds langs laten komen voor passen, en je kunt iets maken wat je daadwerkelijk leuk vindt en echt gaat dragen. Initieel was ik dus enthousiast. Maar al mijn ontwerpen werden afgekeurd omdat ze te eenvoudig waren. Mjah, ik houd nu eenmaal niet van klassieke japonnen of veel plooitjes, ingezette stukjes, ritsjes, zakjes en andere opsmuk.

Uiteindelijk bedacht ik iets waar min of meer mouwtjes aan zaten (aangetekende mouwen) en wat min of meer gevoerd was (een half-losse onderjurk erin), wat akkoord werd bevonden omdat er ook een watervalkraag in zat, behoorlijk complexe plooitjes in de taille, en meerdere laagjes aan de onderkant die over elkaar heen vallen. Ik frankensteinde er met Photoshop een modeltekening van in elkaar, samengesteld uit meerdere voorbeeldplaatjes:

Die plooitjes in de taille hadden van mij niet echt gehoeven, want in combinatie met die watervalhals zat er al genoeg flubberstof in, maar beide technieken wilde ik wel een keer uitproberen in praktijk om ervan te leren.

De stofkeuze was ook een uitdaging. Het moest iets semi-transparants met veel stretch erin zijn, zodat ik hem zonder rits of iets dergelijks kon aantrekken. Op de stofjesmarkt in Utrecht vond ik een stofje dat wel leuk uitzag en aan de criteria voldeed, plus een flink stretchende zwarte stof voor de onderjurk.
Het glibberige stretchding bleek helaas De Hel te zijn om te naaien…

Uiteraard wilde ik aan ‘pattern matching’ doen, zodat het motiefje aan de zijnaden en bij de laagjes onderin, visueel netjes door zou lopen. Dat voegde op zich een extra moeilijkheidsgraad aan het project toe, maar ik denk dat het uiteindelijk mijn redding is geweest. Want dat stofje wilde voor geen meter plat recht op de grond blijven liggen toen ik er de patroondelen op speldde om uit te knippen, dus die motiefjes waren de enige houvast die ik had om te bepalen of ik alles recht had gespeld. En later om te beoordelen of ik alles recht tegen elkaar aanstikte.

Natuurlijk ging het ook niet in één keer goed. Ik was o.a. vergeten om de aangetekende mouwtjes aan het voeringpatroon te tekenen, en daar kwam ik pas achter toen ik de al in elkaar genaaide voeringjurk tegen de buitenjurk wilde spelden…    Ik had ook nog eens niet genoeg stof over om het opnieuw te doen, dus heb ik een stukje van de bovenkant afgeknipt en alleen dat opnieuw gedaan, waardoor er een extra naadje in de onderjurk zit. Maar hee – ik hoef er alleen foto’s van in te leveren, niet de jurk zelf, dus niemand die het ziet.  

Op de foto zie je ook dat er een klein bobbeltje stof op mijn rug zit. Dat komt doordat de jurk de neiging heeft om wat naar achteren te zakken. Ik denk dat hij beter had gehangen als de stof, en dus de watervalkraag aan de voorkant, zwaarder was geweest.

Echt lekker zit hij ook niet – de stof is minder stretchend dan ik had gewild en de jurk voelt daardoor net wat krapjes. Als hij stretchender was geweest, had ik ook de plooitjes in de taille veel strakker kunnen maken. Nu hingen ze behoorlijk flodderig los – totaal niet zoals bedoeld. Ik heb het uiteindelijk opgelost door een deel van de plooitjes gewoon vast te stikken aan het begin. Daardoor hangen ze net iets gelijkmatiger, in plaats dat er één grote flubber aan stof over mijn buik blubbert. Desondanks is het nog steeds geen model waarvan ik vind dat het me erg flatteert, dus daarom, en omdat hij niet optimaal lekker zit, is het geen jurkje dat in mijn kast komt te hangen om daadwerkelijk te dragen.

Maar nogmaals – op de foto’s komt hij leuk over en de juf was in awe over mijn pattern matching, aangezien je ook op de foto’s nauwelijks ziet dat er in het rokdeel 3 laagjes over elkaar hangen. Dat is dan wel weer goed gelukt!  

Aangezien Richard bij me intrekt, zijn we momenteel hard bezig mijn huis gereed te maken voor zijn komst. Naast ontspullen en het leggen van laminaat op zolder, hebben we ook een knieschot gemaakt – zo’n kastje dat je onder de schuine dakrand van je zolder plaatst om de ruimte daar wat effectiever te kunnen benutten. Ik had vooraf al gedacht dat we daar twee dagen voor nodig gingen hebben, en dat klopte, maar het was toch een lastiger klusje dan ik had gehoopt.

Dit is namelijk hoe de situatie er initieel uitzag:

Verwarmings- en waterleidingen aan beide zijden én de achterkant dus. Waarbij aan de rechterkant ook nog een soort uitstekend deel aan de wand zit. Dat betekende dus dat we helaas niet een kast neer konden zetten waarbij de deurtjes van wand tot wand liepen: we moesten om al die obstakels heen ontwerpen en werken.    En dan had je nog de balustrade, die in de weg zit als je bij de rechterkant van de kast wil kunnen, terwijl we natuurlijk niet op willekeurige plekken iets tegen dat plafond konden schroeven – érgens achter dat plafond lopen een paar houten balken waar we in konden schroeven, de rest was lege ruimte. Dat was dus op zoek gaan naar de naadjes van de plafondplaten en met er tactisch tegen kloppen, achterhalen of daar inderdaad een balk achter zat (fingers crossed).

De vorige bewoners hadden zich er makkelijk vanaf gemaakt en gewoon een gordijnrail tegen het schuine plafond bevestigd, maar dat spuuglelijke katoenen gordijntje had ik al direct toen ik er kwam wonen verwijderd. Bovendien wilde ik een horizontale plank hebben, zodat we spullen op twee niveaus kunnen opbergen. Dus gingen we aan de slag met een alternatieve constructie.

We zaagden en timmerden eerst een soort inzetstuk, met zijwandjes die tegen de leidingen aan zouden komen. Dat klinkt gemakkelijker dan het was, want je moet natuurlijk rekening houden met dat schuine dak, openingen erin zagen om die horizontale-en-daarna-verticale leidingen erdoorheen te laten lopen én zorgen dat die zijwanden straks mooi op de schuifdeurtjes en afdekplinten aansluiten.

Om te voorkomen dat we, net als bij het leggen van het laminaat, 300x per dag de trappen van zolder naar de begane grond moesten op- en aflopen om alles in de achtertuin te kunnen zagen, besloten we het zagen op zolder te doen, met de deur dicht en de ramen open. Er stonden op dat moment namelijk toch zo goed als geen spullen meer in. Desondanks heb ik volgens mij toch nog 200x die trap op- en afgelopen met allerlei benodigdheden – *zucht*. Oh, en blijkbaar reageren rookmelders ook op zaagselwolken!  

Voor het maken van het schuifdeursysteem volgden we het stappenplan van Praxis. Dat was een klusje dat juist weer mee- in plaats van tegenviel, want het systeem bleek weliswaar (loei)duur, maar ook redelijk n00b-proof te zijn omdat er voldoende speling was waardoor je de deurtjes niet op de millimeter nauwkeurig hoefde af te zagen om in het railsysteem te laten passen. Wel moesten die rails boven en onder natuurlijk netjes waterpas lopen.

Tot slot moesten de afdekplinten erop. Altijd leuk, die laatste loodjes. De opstaande plint links moest ten eerste creatief ingezaagd worden om er twee leidingen langs te kunnen laten lopen zonder een gapend gat te creëren. Vervolgens bleken die zijwandjes uiteraard toch scheef te staan, waardoor het een uitdaging werd om de plinten er recht tegenaan te zetten zodat je geen scheve kieren bij de deuren kreeg. Als je moe bent, wil “112cm aftekenen” in je hoofd nog wel eens “121cm aftekenen” worden , en ook zitten er wat meer schroefafdekdopjes (galgjewoord) in de horizontale plint dan noodzakelijkerwijs vereist…   Maar hee – het zit! En de schuifdeurtjes rollen soepel! \o/

Wel hadden we vooraf gedacht dat de opening aan de rechterkant niet zo zou opvallen, maar in praktijk blijkt die dat wel te doen – mede doordat de zijkant van de binnenkast daar zichtbaar is. Dus we kijken of we nog ergens zo’n afdekstukje kunnen vinden (dat linkerpaneeltje was een restant dat nog in mijn garage lag). Sowieso moet de boel ook nog geschilderd worden, want dit is gegrond MDF en dus nog niet heel erg mooi afgewerkt. Bovendien zit er wat kleurverschil tussen de linkerplint en de rest omdat dat ander materiaal is. En idealiter monteren we nog wat handgrepen op de deuren. Maar dat kan op een later moment nog wel – de kast is wel al bruikbaar!