Richard wilde graag een aanvulling op zijn middeleeuwse garderobe. Hij had al lekker warme wollen bovenkleding, maar een luchtige linnen tuniek voor de zonnige dagen ontbrak. En hij wilde ook graag losse beenlingen (wel van wol). Als zijn vriendinnetje met naaiskills maakte ik die natuurlijk met liefde (spoiler: en wat gevloek) voor hem!

Alleen niet per direct. Want: druk met andere dingen. En het begin van het nieuwe seizoen was toch nog ver weg.  

Afgelopen zomer shopten we samen voor stof, en op Castlefest vonden we mooi geel en groen linnen voor de tuniek. Rode wol had ik nog thuis liggen, al heb ik geen idee meer waar het een restant van was. Ik hoopte dat het genoeg zou zijn, want beenlingen moet je schuin van draad knippen, oftewel je moet het patroon schuin op de stof leggen zodat je zoveel mogelijk gebruikmaakt van de natuurlijke stretch in de stof. En dat kost natuurlijk behoorlijk meer stof dan wanneer je ze gewoon recht legt.

Voor de tuniek meette ik Richards maten op, maar voor de beenlingen speldde ik gewoon een lap reststof om zijn benen om de juiste pasvorm te krijgen. En maakte ik een twee drie proefmodellen om zeker te weten dat ik het model goed had voordat ik de schaar in de wol zette.

Uiteindelijk pastte het beenling-patroon nét niet op de stof, maar het is ook heel middeleeuws om dan maar ergens een naadje toe te voegen om twee losse stukjes aan elkaar te zetten. De bovenkant van de beenlingen voerde ik ter afwerking met een stukje rood linnen dat ik ook nog had liggen.

Zo’n tuniek lijkt heel eenvoudig ten opzichte van beenlingen en zou dat ook moeten zijn, maar inmiddels heb ik een kleermakersoog en wil ik toch dat het geheel iets beter past dan een middeleeuwse zak… dus ook die tuniek haalde ik een paar keer uit elkaar, totdat ik doorhad dat het ‘m zat in het driehoekje onder de oksel, dat ik voor een grote kerel als Richard natuurlijk ook een stuk groter moest maken dan bij mijn eigen jurken om hem voldoende ruimte te geven zonder dat de rest van het ding in stoffrotten ging hangen.

De binnennaden van beide kledingstukken heb ik met de machine gestikt, maar alle zichtbare naadjes zijn met de hand gedaan. De verticale naden van de beenlingen heb ik opengestikt en ook de oogjes voor de bevestigingstouwtjes zijn met de hand gemaakt.

Na veel meer tijd erin te hebben gestopt dan gepland en gewild, is het geheel dan toch eindelijk af – en nog op tijd voor het nieuwe festivalseizoen ook!  

(En ja, ik had de tuniek moeten strijken voordat ik Richard ermee op de foto zette. Aan het kreuken zie je iig wel dat het 100% linnen is…   )

Ik had dus een tijdje geleden het plan opgevat om een moestuin in mijn voortuin te gaan maken. Pa, jarenlang fervent moestuinier, was sceptisch over het groeien van eetbare planten in een stadstuin aan de weg, maar ik trek me daar natuurlijk niets van aan.  

Voordat er plantjes in de tuin gezet kunnen worden, moest er wel nog wat werk verzet worden: houtsnippers eruit, worteldoek eruit, borders verzetten, grond omspitten, grond verrijken door er moestuinaarde doorheen en mest overheen te strooien en opnieuw een pad van houtsnippers leggen. Verder had Richard bij de verhuizing ook een mooie houten regenton meegenomen. Omdat ik  al een regenton in de achtertuin heb staan, besloten we dat die in de voortuin kon komen. Handig, dan hebben we gelijk water voor de plantjes bij de hand. Het laatste onderdeel van het plan was om de struik die je rechtsvoor op de voor-foto ziet, te verwijderen en er een laagstam-appelboom voor in de plaats te zetten. In het kader van: mocht de groentenoogst mislukken, dan hebben we altijd nog fruit.  

Aangezien het geen klusje voor één dag, noch één weekend was, heb ik me er de afgelopen weken beetje bij beetje mee vermaakt.

Stap 1 was dus al dat houtspul eruit scheppen. Dat was iets meer volume dan ik had verwacht… gelukkig vond ik een grote plastic zak in de schuur.  

Onder de houtsnippers lagen… tot pulp vergane snippers. Hoe kreeg ik dat nou weer weg? En sterker nog: waar liet ik het? Het was teveel voor de GFT-bak en het mocht er vast ook niet allemaal tegelijk in. Dan maar in vuilniszakken stoppen en het de komende weken beetje bij beetje via de GFT-container afvoeren.

Overigens blijkt dat het leggen van worteldoek niet voorkomt dat er wortels onder het doek groeien. Het was één grote wortelkluwe daar! De kleine worteltjes waren veel gedoe om met de hand tussen de aarde uit te pielen en de grote wortels, ik neem aan van de te verwijderen struik en de boom in de stoep, moesten met een zaag te lijf worden gegaan om ze eruit te krijgen:

Ik vermoed dat we het komende jaar veel paddenstoelen in de moestuin gaan krijgen, maar dat is dan maar zo.

Samen met Richard groef ik ook de kluit en wortels van de struik uit. Die klus deden we in de stromende regen, omdat de aldaar te planten appelboom al een week in een pot stond te wachten op te worden geplant, en ik hem daar niet te lang in wilde laten staan. Zucht, ik en mijn briljante ideeën ook altijd… Gelukkig heb ik een partner die niet alleen mij maar ook mijn ideeën leuk vindt en bovendien ook niet bang is voor een beetje regen en modder. <3 (Schoonmaakster: “Gebruiken jullie het bad weer? Moet ik die vaker schoon gaan maken?” Euh nee, we hebben er alleen onze modderkleding in afgespoeld…   )

De border verplaatsen was gelukkig een iets makkelijker karweitje. Het omscheppen van alle aarde op de plekken waar plantjes moeten komen dan weer niet. Puf, hijg… graven is op zich al best zwaar werk, maar als je continu moet bukken om wortels en stenen te verwijderen, voel je het behoorlijk in je rug en benen! Gelukkig was het op dat moment wél heerlijk tuinwerkweer. En een tip: als je beter contact wil met je buren, ga in je voortuin werken! Ik heb die dag zowat al mijn straatgenoten gesproken, sommigen zelfs meer dan één keer.  

De voorlaatste stap was het door de losse aarde spitten van moestuinaarde en er vervolgens nog wat korreltjes mest doorheen harken. Houtsnippers in het midden terugleggen als looppad, en tadaa:

Okee, het ziet er niet noodzakelijk beter uit dan de voor-situatie, maar de komende tijd heeft de aarde in ieder geval de mogelijkheid om de voedingsstoffen te laten vermengen en kunnen de beestjes zich weer wat in de grond settelen. En dan kunnen wij komende maand de zaadjes binnen vast voorzaaien, om ze daarna op hun nieuwe plekje uit te zetten!

De regenton moet overigens wel nog aangesloten worden, maar Richard gaat daar eerst een houten verhoging voor knutselen, zodat de gieter makkelijker onder het kraantje kan.

To be continued!

Mijn middeleeuwse sluier is eindelijk af!  

Ik was er vorig jaar zomer aan begonnen, met het idee dat ik voor en na afloop van onze optredens met De Soete Inval in het kampement wat handwerk kon doen om mezelf bezig te houden én gelijk wat nuttigs te doen. Maar op een gegeven moment was het toch handiger om er aan een fatsoenlijke tafel met fatsoenlijk wat ruimte en (heel) veel kopspelden en een meetlint aan te werken, waardoor ik het beter thuis kon doen. En bleef het projectje liggen, want: geen prioriteit, ik had al een sluier.

Nu het winter is, is het tijd om al dat soort klusjes alsnog af te krijgen voor komend festivalseizoen. Want eigenlijk wilde ik toch wel heel graag zo’n sluier met ruches hebben. Die was namelijk blijkbaar erg populair in de Nederlandse regionen rond 1350, de periode waar ik mijn cotehardie-outfit op heb gebaseerd. Dus dat zou een goede upgrade zijn. Bovendien vind ik de vorm heel elegant en mooier dan mijn huidige sluier – een beetje ijdel ben ik wel.  

Initieel vond ik het lastig om onderzoek te doen naar hoe zo’n ding precies in elkaar zat. Ik kwam alleen de Engelse term ‘frilled veil’ tegen en pas later leerde ik dat hij op zijn Duits ‘Kruseler‘ wordt genoemd, waarna ik veel meer zoekresultaten kreeg. Maar ik heb nog steeds geen idee hoe we hem in het Nederlands noemen.

Natuurlijk is er niet maar één type van dit soort sluier. Ze kwamen in varianten wat betreft bv. sluiervorm, of de ruches alleen aan de voorkant zaten of langs de hele sluier, en het aantal laagjes over elkaar.

Je had ook een variant die veel stijver was, omdat de plooien veel strakker tegen elkaar aan genaaid zaten:

Er is ook discussie over de manier waarop je ze maakt. Er zijn er zo goed als geen bewaard gebleven, op ééntje na, als ik mijn bronnen mag vertrouwen, en die is geheel geweven. Dat doe je door aan de rand van het weefsel meer draadjes te verwerken, waardoor de boel vanzelf gaat plooien. Zoals deze reproductie:

Prachtig en gegarandeerd authentiek, maar schreeuwend duur – online zijn ze gemiddeld voor zo’n €200 per stuk te koop. Logisch, want handwerk kost tijd, maar dat heb ik er toch niet voor over. Want momenteel zie ik mezelf meer als muzikant die in de sfeer van de middeleeuwse festivals wil passen dan een hardcore reenactor.

Gelukkig blijken er ook plaatjes en beelden te zijn waarop het lijkt alsof er een naadje in de sluier zit, wat impliceert dat de ruches erop zijn genaaid. In deze blogpost tonen ze er diverse van, en ook het argument dat het onmogelijk is om ruches helemaal rondom de sluier te weven als die in de vorm van een halve cirkel is, en dat het volgens mij ook niet te doen is om die strakgeplooide variant via alleen weven te bereiken, sterkt mij in het idee dat er ook variaties waren in de maakwijze. Dus ging ik voor de aangestikte ruches.

Nou klinkt het alsof ik de boel vooraf helemaal doordacht had, maar dat was niet zo.    Initieel maakte ik een variant waarbij de plooitjes strak tegen elkaar zijn genaaid.

Maar toen die voor de helft in elkaar zat en ik hem voor de spiegel uitprobeerde, veranderde ik van gedachten. Eigenlijk vond ik die variant helemaal niet zo mooi. Bovendien: als ik voor een minder volle variant ging, kon ik er waarschijnlijk wél mijn strohoed overheen dragen. Die heb ik vaak nodig omdat we in de zomer spelen en soms in de volle zon moeten staan bij gebrek aan schaduw, dus dat zou me meer momenten geven waarop ik de sluier kon dragen.

Dus tornde ik de boel los en rimpelde ik de strookjes linnen opnieuw. Om daarna wéér opnieuw te beginnen nadat ik alles had vastgespeld, want ik vond dat er nog steeds te heftige rimpels in zaten. Snik.

In plaats van de rimpelstrook tot 1/3e in te rimpelen, rimpelde ik de lengte nu maar voor de helft (als in: ik maakte de strook 2x zo lang als de lengte van de sluierrand waar ‘ie aan moet komen). En dat bleek het (naar mijn smaak) mooiste resultaat op te leveren.

Gedragen over mijn Birgitta-cap en vlechtjes, en zwaar anachronistisch t-shirt:  

Mijn versie heeft dus maar 2 randjes aan de voorkant. Aangezien ik las dat er bij dit soort sluiers niet alleen meerdere laagjes rimpels over elkaar heen zitten, maar er ook meerdere complete sluiers over elkaar heen werden gestikt om dit effect te krijgen, overweeg ik nu om nog een tweede te maken en beide tegen elkaar vast te stikken. Bijkomend voordeel is dat dan ook de naad aan de onderkant niet meer zichtbaar is, omdat die dan tussen de sluiers wordt ‘gesandwiched’. Aangezien ik mijn rimpelstrook initieel veel breder had gemaakt dan ik uiteindelijk nodig had, heb ik toch nog een al omgezoomde strook daarvoor klaarliggen. Ik weet alleen niet of ik nog genoeg stof heb voor de sluier zelf. Maar ik zou natuurlijk ook alleen maar één strookje tegen de onderkant kunnen stikken. Van de andere kant moet ik ook uitkijken dat die hoed er nog steeds overheen kan. Dus… laat ik hem eerst maar eens een paar evenementen uitproberen. Want ik moet ook nog nieuwe kousenbandjes weven en een outfit voor Richard maken. Er is altijd iets te doen… Kama-ya-ya-yippie-yippie-yay! 

Het knieschot dat Richard en ik in december knutselden om op zolder meer opbergruimte te creëren, was toen nog niet helemaal af. We maakten het van gegrond mdf en dat was dus wel wit, maar niet echt mooi geschilderd. Ook vond ik de kieren aan de zijkant best storend en wilde ik die zoveel mogelijk afdekken.

Daarom ben ik afgelopen weken aan de slag gegaan met het op maat zagen en bevestigen van een dunne voorgegronde plank (die ik voor slechts 3 euro in de restantenbak van de Praxis vond – hoezee!). Ook haalde ik een decoratief afdeklatje bij de bouwmarkt om boven de plint te plakken, om de boel iets organischer gevormd ipv strak te laten ogen. En ik schilderde de boel, met behulp van een resterend blikje verf van het soort dat ik destijds voor mijn deurposten en deuren heb gebruikt, voor een uniforme look met de rest van het huis. Als finishing touch bevestigde ik handgesmede (nee, niet door Richard) metalen greepjes.

Nu is ‘ie echt af!  

De kast is nog steeds niet recht (we kregen de scharnieren waar de horizontale plint aan bevestigd zit niet strakgedraaid dus het ding blijft naar binnen vallen en de zijkanten van het rek aan de binnenkant zijn blijkbaar ook niet zo waterpas als we dachten), maar het valt nu in ieder geval niet meer zo op.  

En zo’n laagje verf doet echt heel veel!