De examenbroek

Volgende maand beginnen de examens voor mijn coupeuse-opleiding. Onderdeel daarvan is het showen en laten beoordelen van een spijkerbroek die je voor jezelf hebt genaaid: je moet aantonen een passende broek te kunnen maken en voldoende naaivaardigheden te hebben om die netjes in elkaar te zetten.

Ik oefende wijselijk eerst met andere broeken voordat ik deze in elkaar zette: ik naaide onder andere een gewone broek voor mezelf en een jeans voor Judith. Daarna was het tijd om de boel te perfectioneren en eentje ‘voor het echie’ te maken.

Bijkomend voordeel: nu heb ik éindelijk een broek die écht goed past! Dat is een dermate unicum, dat hij voor mijn gevoel raar strak zit als ik hem aantrek… Immers, bij alle confectiebroeken kan ik altijd minimaal twee vuisten stoppen tussen mijn rug en de tailleband achter, en nu ik (inmiddels 11 kilo) ben afgevallen, flubbert werkelijk álles overal. :-S

Dit is hoe een broek dus eigenlijk bij mij hoort te zitten:

De vouwtjes achterop mijn benen leken me daar niet te horen, maar volgens de juf hebben sommige mensen dat nu eenmaal. En inderdaad, bij mijn confectiebroeken die wat strakker bij de benen zitten, ziet dat ook zo uit.

Tot mijn grote opluchting was de juf er dus ook tevreden over. Er kon zelfs een glimlachje vanaf! :-D

Perfect is hij niet, want ze vond een afwijking van 2 milimeter bij de aansluiting van twee kruisnaden, en bij het achterpand komt de recht-van-draad om de een of andere reden niet helemaal overeen met die van de achterpas, maar afgaande op haar oordeel moet ik voor dit onderdeel toch zeker wel een voldoende gaan halen!

Het was een hoop doorstikwerk! Dat was niet verplicht, maar vond ik wel een must bij een jeans.

 

De volgende keer zou ik wel de zakken achterop ietsje dieper maken en ietsje lager positioneren. Maar nu ben ik even klaar met broeken naaien…

Charm 39

Na het succes van de afgelopen Charm baravond, hoopte ik ook weer heerlijk te kunnen spelen op het weekendevenement van Charm. Lopende persoonlijke verhaallijntjes had ik nog niet echt, dus ik hoefde ook niets voor te bereiden: het was een kwestie van kostuum en slaapspullen inpakken en gaan.

Op de baravond had ik al best wat contacten gelegd en nu waren en nog meer leuke spelers/personages waarmee het al snel klikte en ik leuk spel heb gehad.

Qua plot viel ik meteen met mijn (lange) neus in de boter: ik negeerde een briefje op een deur (“Als u het historische document in deze ruimte wil bestuderen, dient dit onder begeleiding te gebeuren” – hee, ik wilde niet specifiek een document, maar de kamer in zijn algemeen bekijken omdat ik van buitenaf mooie lichtjes enzo zag, dus dit gold niet voor mij, toch? O:-) ) en trof in die ruimte een grote kist aan met een nog groter slot. Na de ruimte weer uitgebonjourd te zijn door een oplettend lid van de huishouding (helaas :P ) en ik later alsnog onder toezicht de ruimte ingeloodst werd, reageerde een bewaker erg onwillig op mijn verzoek te vertellen wat er in de kist zat. Tsja. Dan kan ik als hypernieuwsgierig persoontje natuurlijk niet anders dan zelf maar kijken wat er in die kist zit, toch?

Met ondersteuning door enkele partners in crime werd het slot geforceerd en werden de documenten die we in de kist vonden, geleend. (Uiteraard ging ik ze later terugbrengen, ik ben geen dief! Alleen even kopieën maken, zodat ik op mijn gemak kon gaan puzzelen met wat er op stond.) En dat was het begin van een lange puzzelqueeste, die me zowat het hele evenenement bezig zou houden.

Het bleken namelijk instructies te zijn om een soort kluis open te maken, waarin spullen van aanwezigen werden bewaard die eigenlijk heel graag daar niet meer wilden zijn, maar ook niet zonder hun spullen wilden vertrekken. Ah, die kluis open krijgen zou dus voor een goed doel zijn! In dat geval… hoeven de documenten niet per se terug en hebben we eigenlijk nog wel wat meer spulletjes nodig. :-P

De hele zaterdagochtend en een groot deel van de zaterdagmiddag heb ik in een tent (uit het zicht & uit de wind) met wat mede-spelers liggen puzzelen. Het waren absoluut niet de makkelijkste puzzels!  8O Al heb ik het mezelf ook moeilijker gemaakt dan nodig: er zaten 3 brieven in geheimschrift bij, die ik ben gaan ontcijferen door er vanuit te gaan dat het meest voorkomende teken wel de letter ‘E’ zou zijn, en de daarna meest voorkomende tekens letters zoals ‘N’, ‘R’, ‘S’ en ‘A’. De volgende stap was gokken wat de woorden zouden kunnen zijn en door middel van trial-and-error, steeds meer letters invullen. Eindelijk had ik alle drie de brieven vertaald, waardoor ik ook een vreemd schema met dezelfde tekens erop kon gaan ontcijferen. Dat zouden dan vast instructies voor dat openingsritueel zijn! Eens kijken, hier staat… a… b… c… d… e… Euh… volgens mij is dit de vertaalsleutel die ik had moeten gebruiken om de brieven te vertalen.  :oops: *facepalm*

Ik zal niet alles vertellen wat we hebben meegemaakt, want daar hebben jullie niets aan (en mijn mede-Charmers kunnen mijn mooie-momenten-post in de FB-groep vinden). Maar het komt er op neer dat we ondanks al ons harde denkwerk, het openingsritueel in eerste instantie meermaals hebben laten mislukken, ik mijn daden heb moeten opbiechten en voor straf een tijdelijke schand-tatoeage in mijn gezicht heb gekregen. XD

IC was het dus ook emotioneel en een beetje drama, maar OC ben ik continu lekker bezig geweest, heb ik heel veel leuke nieuwe contacten heb gelegd en bestaande contacten geïntensiveerd. Met als gevolg dat ik beide avonden véél te laat ging slapen (respectievelijk om 3 uur en om half 3 – zelfs al onderweg naar de slaapvertrekken werd ik opnieuw aangeklampt door interessante dingen). Kreun. I’m getting too old for this sh*t!

Het is bijzonder hoe snel mijn nieuwe personage is gegroeid van een ‘flat character’ op de baravond, naar een volledig geïntegreerd, verder ontwikkeld personage met vrienden voor het leven op dit evenement! Het was duidelijk een goede keuze om terug te komen naar Charm en ditmaal te gaan spelen. <3

Nu rest alleen nog bijslapen, nagenieten en uitkijken naar het volgende weekend!

Draailier & doedelzak workshopweekend 2022

Wat is er nóg fijner dan socializen met leuke mensen en dansen tijdens de Dansstage? Socializen met leuke mensen, dansen én muziek maken tijdens het workshopweekend van Stichting Draailier & Doedelzak! ^_^

Het begint misschien een beetje afgezaagd te klinken, maar ik heb weer zó ontzettend genoten! Ik kan er niet over uit hoe fijn het is om leuke dingen te doen met gelijkgestemde mensen! <3
Onvoorstelbaar veel dank dan ook aan de mensen die dit wederom mogelijk hebben gemaakt, waaronder Menno, Dorine, Piter en Rosalin, maar ook vele anderen.

Extra bonus was dat ik een fantastische docent had: Toon van Mierlo gaf weer de workshop voor gevorderde doedelzakspelers en ik ben fan van Toon. :-P Niet alleen is het een goede muzikant, maar hij deelt de les ook heel goed in. Het was daardoor een perfecte combinatie van nuttige technieken leren, leuk samenspelen, lol en relaxedheid. Ben ik normaal gesproken bek-af aan het eind van zo’n weekend van alle concentratie, nu kon ik alles met gemak volgen en heb ik toch het gevoel dat ik nieuwe dingen heb geleerd.

Normaal gesproken ga je tijdens de workshop af en toe even naar buiten om een techniek voor jezelf te oefenen, want met 11 doedelzakken in een ruimte hoor je jezelf vreemd genoeg niet zo goed. ;-) Dat was door de kou dit jaar niet echt een optie, maar ik heb het ook helemaal niet nodig gehad.

Ook de gezamenlijke afsluiting op zondagmiddag was binnen vanwege de regen, maar dat paste prima en dankzij het podium konden we mooi op verschillende hoogtes bij elkaar gaan staan. Iedere workshopgroep had hetzelfde liedje ingestudeerd en aan het eind werd daar ter plekke een arrangement voor bedacht. Dit vind ik eigenlijk de leukste optie. In het verleden werden er ook wel eens presentaties per groep gedaan, maar dat gaf altijd stress, en helemaal niks doen is een sip einde van het weekend. Iets makkelijks samen spelen, waarbij het dus vooral draait om het samen iets gaafs neerzetten in plaats van showen wat je kunt, is wat mij betreft de perfecte afsluiting van zo’n heerlijk weekend.

Zoals gebruikelijk waren er op vrijdag- én zaterdagavond luisteroptredens en daarna optredens waarop gebalfolkt kon worden. Beide dansavonden waren ook te bezoeken door mensen die niet bij het workshopweekend waren en dat maakte dat mijn set ‘favoriete danspartners’ zelfs bijna compleet was! Ik heb die avonden echt alleen maar fijne dansjes gehad en mijn enige teleurstelling was dan ook dat er ‘maar’ twee balfolkbands per avond ingepland stonden. Veel te kort! :-)

Luisteroptreden door Wouter. En hoera, eindelijk konden de banieren die ik twee jaar geleden had gemaakt, gebruikt worden! :-D

Het contrast met ‘de normale wereld’ is vandaag dan ook weer groot. Collega’s zijn best aardig hoor, maar het is toch heel anders dan een weekend lang leuke dingen doen met gelijkgestemde mensen, die precies hetzelfde leuk vinden als jij! Tijdens de Zoom-meetings en het verwerken van veel te veel data in saaie spreadsheets, dwaalden mijn gedachten dan ook regelmatig af naar de fijne en de typerende momenten van afgelopen weekend, zoals de muziekmakende groepjes mensen op willekeurige plekken op het terrein (inclusief op een hevig heen en weer bewegende schommel…), het gegrap en Toon’s verhaaltjes tijdens de workshop, en de trekzakmuziek die klonk uit het aan het eind van het evenement wegrijdende bestelbusje, waar in de openstaande schuifdeur twee mensen gewoon nog lekker door aan het musiceren waren. Is het al volgend jaar? <3

Dansstage 2022

Hoera, er was weer een Dansstage!! <3 Weliswaar een uitgeklede versie: het was maar één dag in plaats van een heel weekend en er was geen catering, allemaal om de kans te verkleinen dat als de corona-maatregelen toch onverhoopt weer strenger zouden worden, de Dansstage alsnog niet door kon gaan.

Ik was vooraf even bang dat het daardoor een beetje sip zou worden, vergeleken met andere jaren, maar het was weer heerlijk! Dikke complimenten aan de organisatie, dat ze niet alleen de motivatie hebben gevonden om toch nog wat te organiseren na al die extra moeite die ze de afgelopen tijd hebben moeten steken in plannen en toch weer afzeggen, maar er ook nog eens in geslaagd zijn om die ene dag de heerlijke bekende Dansstage-vibe mee te geven.

Lieve vrijwilligers achter de balie, een mascotte (Choco Moose, voor de insiders), massa’s dansspullen in de gevonden voorwerpen-doos en rogue muzikanten. Yep, er is weer Dansstage! <3

Ze hadden echt moeite gedaan om veel traditionele elementen er toch in te stoppen en de mensen daar zijn ook gewoon heel fijn. Ik zag veel oude bekenden eindelijk weer eens (darn, hoe heet iedereen ook alweer… :-o ) en heb diverse leuke nieuwe mensen ontmoet.

Overdag volgde ik drie workshops: Bourrée Auvergnate, Draaivariaties in de mazurka, en Dansen in koppel / samen spelen. Drie heel verschilende workshops, maar allen op hun eigen manier nuttig. De laatste ging over initiatieven toevoegen aan de dansjes vanuit allerlei hoeken, de tweede volgde ik vooral om mijn leid-skills weer wat op te vijzelen na 2 jaar niks doen, en jawel, ik heb dus ook toch maar weer een poging gewaagd om bourrées onder de knie te krijgen.

Ik had in oktober vorig jaar nog een keertje tussendoor kunnen dansen, maar daarvoor en daarna eigenlijk helemaal niet. Op het bal in februari speelden we namelijk met Androneda, dus kon ik zelf niet dansen. Hoewel ik dus verwacht had dat alles best wel weggezakt zou zijn, viel dat alleszins mee! Volgen ging moeiteloos (wat wel bleek uit het feit dat Koen, docent van de tweede workshop, me vroeg aan het eind van de workshop een demonstratie voor de anderen met hem te doen, die hij ook opnam voor op zijn site <3 ) en hoewel het leiden even roestig begon, zeker met de nieuwe variaties, heb ik op het bal ‘s avonds flink geoefend en weer wat voortgang geboekt. Ik kreeg zelfs nog een compliment van Rafael, docent van de eerste workshop, over mijn danshouding in de bourrée! Dafuq? Zou ik die dans dan daadwerkelijk een keer gaan leren…? XD

Naast de workshops was er dus ook weer een bal in de avond, waar ik heerlijk los heb kunnen gaan. Naragonia was al een van mijn favoriete bands, maar Aérokorda was ook enorm fantastisch (die violist!!!  8O <3 ). Hoewel ik me zeer verstandig had voorgenomen om rond 11 uur naar huis te gaan, omdat ik ditmaal nog anderhalf uur naar huis moest rijden in plaats van daar te overnachten, en dus een half uur van hun optreden zou missen, was het zo fijn dat ik bleef. Ze liepen ook nog eens uit, dus uiteindelijk stapte ik pas om half 1 ‘s nachts in de auto.

Gelukkig ben ik heelhuids thuisgekomen (mede door de dans-adrenaline en de onuitwisbare grijns op mijn gezicht). Veel slaap heb ik niet gehad, maar ik ben weer helemaal opgeladen! Wat heb ik dit gemist!

Costumièredag

Een keer per jaar wordt er vanuit mijn coupeuse-opleiding een studiedag georganiseerd. Het is geen verplicht onderdeel, maar wel heel leuk en nuttig: er worden tips gegeven voor de examens en je leert er allerlei handige aanvullende naaitechnieken. Ook zijn er kraampjes waar je handige spulletjes en leuke stofjes kunt kopen. Vorig jaar ging het allemaal niet door vanwege corona, maar nu wel weer en was ik er voor het eerst bij.

Mijn juf zit in het bestuur van de opleiding en die was dus ook aanwezig. De groepsgewijze demonstratie aan het begin van de dag, een uitleg over hoe je de maten van iemand goed kunt opnemen en wat je op het examen moet doen als je kledingstuk niet goed blijkt te passen op je model, werd dan ook door haar verzorgd.

“Nou, vertel maar eens: wat is er allemaal mis met het proefmodel van deze jurk?”

Daarna moesten we zelfstandig aan de slag met allerlei naaitechnieken. Zoals: hoe zorg je voor symmetrisch dikke figuurnaden, hoe maak je een strakke hoek in je stof, hoe zet je op de couture-manier een knoop aan, etc.

Ik dacht eigenlijk dat we een beetje leuk gingen workshoppen – je weet wel, gezellig keuvelen met medestudenten met een kopje thee erbij en ondertussen wat fröbelen. Maar het was behoorlijk aanpoten om alles op tijd af te krijgen! En uiteraard werd de leerstof weer niet geheel op de manier die ik prettig vind aangeboden (kun je me alsjeblieft éérst laten weten wat het eindresultaat moet worden, voordat je me stapsgewijs alle handelingen laat doen??) en had ik geen idee hoeveel werkstukken we die dag geacht werden te voltooien en hoeveel tijd we er per werkstuk voor zouden krijgen, wat zorgde voor behoorlijk was stress bij mij. (Dagstructuur, mensen! Communiceer het!).

Voor ieder werkstukje kregen we instructies op papier en enkele geprepareerde materialen. Naaispulletjes, garen en een naaimachine moesten we zelf meenemen.
Niet te zien op deze foto: de wirwar van kabels voor onze naaimachines: verlengsnoer geplugd in stekkerblok, dat weer in een ander stekkerblok stak, want uiteraard waren er veel te weinig stopcontacten voor iedereen.

Sommige naaitechnieken kende ik al wel (zoals onzichtbaar met de hand zomen – daar draai ik mijn hand niet voor om, kijk eens hoe netjes en snel ik dit kan!) maar andere waren echt wel lastig.

Zelf paspelband maken. Dat heb ik al eens eerder gedaan!
‘Brievenbusrits’. Juf: “Dat kan beter. Maar da’s niet erg. Je kunt het gewoon thuis opnieuw doen, dat hoeft niet vandaag.” Snik.

Tussendoor waren er demonstraties van de dames van de verkoopkraam. Uiteraard waren alle hulpmiddeltjes echte must haves. En ja, de prijs klonk misschien veel, maar het was allemaal wel écht heel duurzaam / een goede investering / iets dat lang meeging / waar je waar voor je geld voor kreeg! (Ik denk dat ik dat ‘absoluut onmisbare’ strijkplankhulpmiddeltje voor ‘slechts’ €36,50 gewoon zelf timmer, aangezien het effectief twee in vorm gezaagde en tegen elkaar aan geschroefde stukjes hout zijn…)

Gespot bij een medestudente. Hier ga ik dan wel weer van kwijlen! <3

Om 4 uur was mijn hoofd vol, waren mijn oksels bezweet en was de dag gelukkig ook ten einde. Het was interessant en leerzaam, maar ik moet wel nog even bijkomen.

Slechts één houten bankje is de dag niet zonder kleerscheuren doorgekomen. (It wasn’t me!)

Oh, en mocht je het je afvragen: nee, er was geen enkele man aanwezig. XD

Mijn eerste spijkerbroek

Voor mijn coupeuse-opleiding moet ik, zoals ik eerder al vertelde, veel oefenen. Bij voorkeur niet alleen met kleding voor mezelf, maar ook voor anderen, zodat ik kan oefenen met tekenen voor verschillende lichaamsvormen en -maten. Toevallig kwam tijdens een gesprekje met Judith naar boven dat ze een nieuwe spijkerbroek nodig had. Hee, dat was ideaal, want een van mijn examenopdrachten wordt een spijkerbroek voor mezelf maken, en aangezien ik zoiets zelfs nog nooit van een kant-en-klaar patroon had gemaakt, kon ik de oefening zeker gebruiken.

Dus nam ik Judith’s maten op, deed ik aan verwachtingsmanagement (de eerste keer jeans én de eerste keer voor iemand anders een patroon tekenen gaat zeker geen perfect resultaat opleveren) en gingen we gezellig samen stof shoppen. Daarna ging ik aan de slag.

En jee, wat heb ik een hoop geleerd. :-P

Judith wilde de broek aan de voorkant behoorlijk laag hebben, maar hoe teken je dat zonder dat je aan de achterkant een bouwvakkersspleet krijgt of een raar lopende tailleband? Bij de doorpassessie bleek ik ‘m te laag te hebben gemaakt, dus het moest opnieuw. Maar ik kon alleen de achterpas hoger maken en wat sjoemelen met de naadtoeslag, want er was niet genoeg stof om ook beide pijpen opnieuw te doen. Dat was om een tweede reden een dingetje, want bij het passen riep Judith dat de pijplengte zo perféct was! Euh… er moest wel nog een zoom onderin komen… Dus de pijpen waren ook te kort. :-X

De rest paste gelukkig wel helemaal prima en na twee pogingen om de achterkant te verbeteren (zucht, wéér loshalen en opnieuw!), heb ik uiteindelijk alle issues weten op te lossen. De broek is niet perfect, maar past nu wel helemaal zoals Judith wilde. De volgende keer zal ik diverse dingen anders doen (zoals éérst de binnenbeennaden doorstikken en dan pas de zijnaden dichtstikken, nóg strakker de rand volgen bij het doorstikken met contrastgaren want iedere halve millimeter afwijking valt op, en de draadspanning hoger i.p.v. lager zetten bij dat doorstikken (oeps)).

Ondanks de diverse verbeterpuntjes, ziet hij wel echt uit als een jeansbroek! Hij heeft zelfs van die metalen details bij de zakken. Het maakt ook zo veel verschil als je naden doorstikt! En wat ga je goed naar de details van je eigen kleding kijken, en wat zijn er veel keuzes die je moet maken, alleen al over welke onderdelen je wel of niet door gaat stikken, of je wel of niet dubbel doorstikt, of je dat wel of niet met contrastgaren doet, … Ook Judith was verbaasd over hoe verschillend broeken op detailniveau eigenlijk zijn, toen ik haar vroeg wat ze wilde en wat voorbeeldbroeken uit mijn kledingkast erbij pakte ter illustratie. (Gelukkig was het haar voorkeur om maar een beperkt aantal onderdelen door te laten stikken, dat scheelde mij een hoop tijd. :-P )

De broek is overigens donkerblauw, maar de foto’s geven dat niet goed weer:


Afgelopen weekend, op de baravond van Charm, kon ik Judith dan eindelijk haar broek overhandigen!

Judith blij, en ik heb er nu veel meer vertrouwen in dat ik een goede jeans voor mijn examen moet kunnen produceren!

Charm Baravond 13: een frisse start

Ik moest het even opzoeken, maar in 2008 begon ik met NPC-en bij Charm. Zo rond 2017 begon ik er een beetje genoeg van te krijgen en heb ik diverse weekendevenementen overgeslagen en ben ik alleen nog naar de jaarlijkse baravond geweest. Daarna kwam corona. Maar ja, bloed kruipt waar het niet gaan kan (en Rinske blééf maar op me inpraten  :P ), dus uiteindelijk besloot ik om toch maar weer eens terug te komen. Een good old skool fantasysetting was misschien wel weer eens leuk (Oh ja, ik heb hier hitpoints! Da’s lang geleden…) en bovenal: op Charm spelen vele vrienden en bekenden, die ik voor een deel amper nog zag door mijn afwezigheid en corona. Weer leuke dingen doen met deze mensen was toch wel de belangrijkste reden om naar Charm te gaan.

Dus schreef ik me in als (*slik*) speler in plaats van NPC. Zo kon ik hopelijk veel meer contact hebben met mijn OC vriendjes en het gaf me ook weer een nieuwe blik op het spel.

Jaren geleden hadden we met een groepje een nieuw LARP-concept bedacht, wat helaas nooit van de grond was gekomen: ‘Nood Breekt Wet’. Ik was uiteraard weer eens veel te pro-actief geweest met voorbereidingen treffen en had dus daadwerkelijk al een half personageconcept en een deel van mijn kostuum in huis: een hesje van gebreide lapjes, vilten hoedje, latex gezichtsprothese en oortjes, en wat kleine requisieten. Zonde om die te laten verstoffen in de kast, dus zou ik het niet nieuw leven kunnen inblazen voor Charm?

Het enige ding was, dat dat personageconcept was gemodelleerd op een gnoom. En die zit niet in de Charm-setting. Hm. Misschien kon ik met een beetje creatief lullen er regeltechnisch wel een half-goblin van maken ofzo. Die vooral de genen van haar menselijke vader had geërfd en enkel wat spitsere oren en langere neus van haar onbekende moeder (scheelde ook groenschminken, en klein ben ik van mezelf al…), en zelf eigenlijk ook niet zo goed wist wat ze was. De verhaalcommissie had gelukkig geen bezwaar, dus hoera, dat was een go!

En gaan deed ik. Het verder afmaken van mijn outfit kostte gelukkig niet heel veel tijd: even wat pols- en beenwarmers breien, grote tas erbij naaien, kettinkje rijgen en dan nog wat voor in mijn haar. Kwastjes toevoegen aan het gebreide hesje. Mijn sweatercoat, Castlefest vestje en Tweedledum & Tweedledee tasje bleken wonderbaarlijk goed te matchen met de rest van de outfit en ook een groene longsleeve en legging had ik nog gewoon in de kast liggen. Hoera, outfit klaar! Jipke was geboren!

Ik had mijn gezicht natuurlijk moeten draaien zodat je mijn lange neus had kunnen zien. Het is officieel een ‘Tante Sidonia-neus‘ volgens de verpakking, maar hij werkt dus ook heel goed voor een gnoom half-goblin. :-D

Maar zoals gebruikelijk liepen mijn plannen toch weer uit de hand. Want ik moest ook een reden hebben om ineens op te komen duiken, middenin een land waar bezoekers niet bepaald welkom zijn. Dus verzon ik dat ik me als verstekeling op een schip had verstopt, door in een klaarstaande kist te klimmen. Alleen bleek de lading ergens anders heen te gaan dan ik vooraf had gedacht. Verrassing voor degenen die verwachtten hun bestelde goederen te ontvangen én voor mijn personage, zodra de kist opengemaakt werd…

Moest ik natuurlijk wel een kist hebben. Eentje waar ik in paste, maar die ook in mijn auto zou passen. En eentje die er enigszins uitzag alsof die gebruikt werd om spullen in te verschepen. En eentje met wielen, want ik kon het de NPC’s niet aandoen om mij met kist en al de locatie binnen te dragen. Dus ging ik los op Marktplaats en kocht ik een veel te dure kist waar ik veel te ver voor moest rijden om hem op te halen. Maar hee, alles voor making an entry…  ;-) (En hopelijk kan ik hem voor niet al te veel minder gewoon weer doorverkopen).

Dit is toch gaaf?? Er staat zelfs ‘fragile – scientific instrument’ op! :-D

De kist maakte blijkbaar indruk en de op één na meest gestelde vraag aan mij was dan ook “Hoe kwam jij in die kist terecht?” (Op nummer één stond uiteraard: “Wat ben jij nou eigenlijk??” XD )

En wat was het leuk!! Mijn personage werd per direct opgenomen in de groep (het helpt natuurlijk als je elkaar OC al kent, maar ook met diverse nieuwe spelers had ik gelijk een klik). En er was puzzelplot (een geheimzinnige kluis met een moeilijk slot moest open), dus ik heb gelijk mijn ‘tinker abilities’ kunnen inzetten in combinatie met mijn daverende nieuwsgierigheid (het maakt me niet zo veel uit wat ik hiermee verdien, maar DIT DING MOET NU OPEN!! :-D), waardoor mijn karakter ook gelijk duidelijk werd voor de andere spelers.

Ik had mijn personage bewust makkelijk en toegankelijk geschreven. Geen grote drama’s in mijn achtergrond, ik wilde gewoon leuk met mijn OC vrienden kunnen spelen, makkelijk contact kunnen leggen met anderen en spel kunnen genereren. Dat werkte heel erg goed. Ik heb met zo’n 90% van de aanwezige spelers interactie gehad, meerderen kunnen meeslepen in mijn experimenten, onwijs gelachen, muziek gemaakt en gezongen, en me geen moment verveeld totdat het bijna half 2 was en ik toch wel begon om te vallen van de slaap.

Jipke is dus een blijvertje en ik ga me zeker weer inschrijven voor de weekendevenementen! ^_^

Eindelijk weer optreden!

We hebben er zo naar uitgekeken en het ging nog door ook: optreden met Androneda in The Shuffle in Nijmegen! ^_^

Toen we vele maanden geleden geboekt werden, dachten we: oh, tegen de tijd dat het februari is, kunnen we wel weer dansen, want dan is iedereen gevaccineerd. Mjah, dat viel dus tegen. Toen in januari bekend werd gemaakt dat tot en met begin maart er nog geen evenementen zonder vaste zitplek gehouden mochten worden, dacht ik dat het definitief niet door zou gaan. Maar hoezee, het tussentijdse weegmoment bracht beter nieuws en toen mochten we ineens toch weer balfolken!

En toen kreeg ik eind vorige week een berichtje dat mijn directe collega corona had – iemand met wie ik die week op kantoor had moeten zijn vanwege een project. Hoewel ik afstand had gehouden en structureel een mondkapje had gedragen, kreeg ik keelpijn. NOooooezzzz!! :-O
Tot mijn grote opluchting kwam zondagmiddag mijn testuitslag negatief terug en bleek het dus maar een gewone keelpijn te zijn. Poeh! Want dat zou pas écht balen zijn: mag het eindelijk van de maatregelen, zouden we toch niet kunnen spelen omdat ik in isolatie moest! :-S

Ik besloot wel om in de pauze tussen onze sets een mondkapje te dragen. Want a.s. zondag is er ook eindelijk weer een Charm baravond, waarop ik mijn nieuwe personage wil introduceren, dus tot die tijd ik wil gewoon niet ziek worden! Gelukkig hebben we mondkapjes in huisstijlkleur en met ons bandlogo erop.  :D

We hadden geen idee wat de opkomst zou gaan worden. Zouden mensen massaal komen omdat er éindelijk weer gedanst kon worden? Of zouden velen voor de zekerheid toch nog maar even thuisblijven? Waarschijnlijk was het een combinatie van beiden, maar de opkomst was echt heel goed en het werd nog behoorlijk druk op de dansvloer.

Wat was het heerlijk om weer voor een live publiek te spelen! Vorig jaar hebben we een keertje via livestream opgetreden, maar ons laatste optreden voor dansers was in januari 2020 – meer dan twee jaar geleden. Dat was toen ook in Nijmegen. Eigenlijk was het heel mooi om verder te gaan op de plek waar we de laatste keer gebleven waren. En helemaal niet raar of moeilijk om weer het podium op te moeten. Ik was niet eens zenuwachtig!

Tot mijn vreugde werkte ook onze backdrop weer goed. Tijdens de livestream bleken de lampjes ineens niet naar behoren te werken, waardoor we die toen uit hebben moeten laten, en na afloop ben ik met hulp van mijn schoonbroer aan het sleutelen gegaan. De oplossing bleek om een extra weerstandje tussen de voeding en ledstrips te zetten voor de stabiliteit, en de datakabel beter te isoleren tegen externe invloeden (hij heeft blijkbaar de neiging om als antenne te gaan functioneren). Thuis deed hij het *meestal* goed, maar niet 100%, en vervolgens had het ding weer maanden opgevouwen in een tas gelegen, dus het was spannend of dat nu wel helemaal goed zou gaan. En dat ging het!

In de afgelopen twee jaar hebben we ook ons repertoire flink verbeterd door aan de arrangementen te sleutelen. Dat we zijn blijven oefenen was te merken, want ons optreden ging echt heel goed! Bijna alle punten waarop tijdens de repetities nog wel eens wat mis ging, gingen nu wel goed. En hoewel we inmiddels ook weer een nieuw nummer hebben kunnen toevoegen aan ons repertoire en er nog drie nieuwe in de pijplijn zitten, moeten we er wel wat harder aan gaan trekken om ook die helemaal af te krijgen, want ik vond dat we nog net wat weinig nummers hebben (nu 14 in totaal) om de avond helemaal goed te vullen.

En nu maar hopen dat er nieuwe boekingen binnenkomen!

Lelijke lokken

Een week of wat geleden stuitte ik op een foto van mezelf waarop ik van achteren te zien was, van ongeveer 10 jaar geleden. Ik schrok me wild. Wat had ik daarop nog een flinke bos haar! Die was wel tweemaal zo dik als wat ik op het moment had!

En toen kon ik écht niet meer doen alsof er niets aan de hand was.

Ik weet heus wel, al heel lang, dat mijn haar ieder jaar een beetje dunner wordt. En dat mijn lange lokken eigenlijk al een tijdje niet meer kunnen. Maar iedere keer als ik afknippen overwoog, dacht ik daarna toch weer: “Ah, het kan nog bést. Als ik alleen maar even weer de dode puntjes eruit laat knippen!”

Ik hield mijn illusie in stand doordat ik af en toe opmerkingen van heren kreeg dat ik vooral mijn lange haar niet moest knippen. Postte ik een selfie op Facebook vanuit een wat rare hoek waardoor mijn haar niet goed te zien was, dan kreeg ik prompt een pm’etje: “Zeg, je hebt toch niet je mooie lange haar afgeknipt??” (Ja, je kunt hier vanalles van vinden, maar het is een stuk beter dan ongevraagd dickpics ontvangen, toch?)

Maar het ding is: het was geen mooi lang haar. In twee jaar pandemie-periode heb ik me thuis weten te verschuilen en nog een laatste poging gedaan om het weer lang te krijgen, door in al die tijd maar één keer naar de kapper te gaan voor ‘alleen de puntjes’. Maar het was niks en het werd niks. Getuige onder meer mijn eigen spiegelbeeld en foto’s die ik van mezelf maakte als ik een kledingstuk showde voor op mijn blog: de gehele onderkant was droog, piezelig en dood, de bovenkant vet, slierterig en slap.

Ook aan de voorkant werd het steeds meer sipheid: mijn pony oogde zelf na ‘s ochtends wassen en föhnen niet meer vol, en dankzij de vele Zoom-meetings kon ik ook niet meer ontkennen dat die lullige sprietjes zo goed als nooit leuk op hun plek hingen.

Met een printje van mijn Pinterestbord ‘kapsels voor fijn haar’ toog ik vanmiddag naar de kapper. Die was het met me eens dat er een flink stuk af moest om de boel weer toonbaar te krijgen: zeker tot schouderlengte. Slik.

Mijn eigenlijke plan was om er nu alleen de onderkant af te laten halen tot waar nodig, en de kapper om advies te vragen welke kapsels op mijn printje goed zouden werken voor mij. Waarna ik me verder mentaal kon voorbereiden, om de volgende keer mijn haar écht in een ander model te laten knippen. Maar er moest dus nog meer af dan ik al dacht, en ik besefte ook wel dat ik voor de rest alleen maar smoesjes aan het bedenken was. (In pandemietijd kun je beter geen kapsel nemen waarvoor je vaker naar de kapper moet – stel dat er weer een lockdown komt? En lang haar zou toch zo gaaf zijn voor dat LARP-evenement in het najaar!) Kom op Lenny, tanden op elkaar en trek die pleister eraf…

Ik wees een paar plaatjes aan van bob-kapsels. Die leken me het leukste. (Want ik heb misschien inmiddels de leeftijd voor een ‘kort pittig kapsel’ maar dat gaat ‘t écht nooit worden!)

Maar de kapper wees die eigenlijk meteen van de hand. Hij vond dat niet bij mij passen, dat was een ‘truttige secretaresse’-look. Tsja. Ik ben volgens mij ook soms een truttige secretaresse vrees ik… Maar zijn tweede argument vond ik wel valide: het was een kapsel waar ik iedere ochtend best wat werk aan zou hebben, en dat zie ik me inderdaad nog niet echt doen.

Hij wees een ander kapsel op mijn printje aan: dat kon hij zo knippen dat het met een beetje schudden, zowat automatisch goed in model zou vallen:

Nou okee, dan die maar. Ik slikte drie keer, hapte naar adem, en zei toen dat hij de schaar er maar in moest zetten. Dat deed hij – ondertussen zo veel ouwehoerend dat het amper doordrong hoe snel en hoe veel er eigenlijk vanaf ging. Daarna ging meteen een nieuwe laag henna er overheen en zat ik drie kwartier onder zo’n kap met m’n haar in aluminiumfolie. Daarna moest alles gewassen worden. Daarna nog geföhnd.

Pas tweeënhalf uur later zag ik het resultaat van mijn beslissing. Het leek totaal niet op het plaatje. Euh… wat was dit nu weer?

De kapper zei dat hij het achter bewust wat langer had gelaten omdat hij er niet té veel van af durfde te halen. Dat kon altijd nog, als ik het niet leuk vond. Nou nee, dit vond ik inderdaad niet leuk. Wat een rare lengte. Maar ook: wat een rare plukjes overal!



Wat mij betreft had hij de achterkant er gelijk alsnog af mogen halen. Maar hij overtuigde me om er toch maar mee naar huis te gaan en het eerst eens even aan te kijken. Op zich had hij daar wel gelijk in: ik vind mijn haar altijd raar zitten als ik van de kapper terugkom, omdat die het natuurlijk niet zo stylet als ik het thuis doe. Dus als ik het maandag weer mag wassen (de henna moet altijd drie dagen intrekken) dan bekijk ik nogmaals hoe het dan oogt. Tegen die tijd heb ik ook wat meer tijd gehad om aan mijn haar te kunnen wennen.

Als ik het dan nog steeds niks vind, mag ik gewoon terugkomen om het te laten fixen, beloofde hij. Voor zover mogelijk dan…

Dus nu ben ik sip. Ik had sip haar en nu heb ik ander, maar nog steeds sip haar. Okee, het ziet er een stuk verzorgder uit dan voorheen, dus dat is een verbetering, en ik kon het ook echt niet laten zoals het was. Maar ik vind dit kapsel een raar model en niet mijn stijl. En ik ben oud en zal nooit meer mooi worden. *snotter*

Gelukkig heb ik mijn hoedjes nog. :-/

Alice in Rusland

Als Alice in Wonderland-expert kom je nog eens ergens. Nou ja, digitaal dan.

Corona heeft ons namelijk ook echt wel positieve dingen gebracht. Nu iedereen zijn meetings online houdt, is het veel makkelijker om internationale gasten te hebben. Zo was ik eerder al in staat om eindelijk eens een bijeenkomst van het Engelse Lewis Carroll genootschap bij te wonen. En vandaag mocht ik gastspreker zijn bij een Russische boekenclub!

De boekenclub in kwestie bleek opgericht in corona-tijd, om toch nog een leerzame en interessante bezigheid te hebben. De leden lezen maandelijks een Engelstalig boek, dat ze vervolgens via Zoom met elkaar bespreken. Afgelopen maand hadden ze Alice’s Adventures in Wonderland gelezen en ze hadden voor het uitzoeken van de achtergrond van het verhaal en de auteur veelvuldig mijn website gebruikt. Of ik wellicht hun gastspreker wilde zijn voor de afsluitende bijeenkomst? Natuurlijk wilde ik dat! Superleuk!!

Dat was vanavond. Voor hen dan, want ze lopen twee uur voor op de Nederlandse tijd, maar ik had het er wel voor over om mijn avondeten wat uit te stellen. :-)

Ik maakte kennis met maar liefst 9 Russische vrouwen (denk ik; misschien was er eentje non-binair) én een Kazachstaanse, met zeer klassieke namen zoals Olga, Lena, Anastasia, en nog wat namen die ik niet kon lezen omdat ik geen verstand heb van het Russische schrift. :-D De meesten spraken gelukkig verrassend goed verstaanbaar Engels; er waren er maar twee met het typerende, dikke Russische accent, die wat lastiger te verstaan waren (maar het hielp ook niet dat eentje de camera permanent uit had staan en er op de achtergrond een man en krijsende baby te horen waren).

Ze waren erg blij met mijn komst en verontschuldigden zich gelijk voor hun waarschijnlijk gebrekkige Engels, waarna ik hen meteen kon geruststellen met de mededeling dat ook ik geen native speaker ben, en ze waarschijnlijk ook moeite met mijn accent zouden gaan hebben. :-P

De bijeenkomst was heel leuk opgezet. Ze hadden een kennisquizje, een spelletje om quotes uit de boeken te matchen met stijlfiguren, een discussie over welke film de beste was (gelukkig won Disney’s tekenfilm het van die van Tim Burton) en aan het einde een Q&A met mij, waarin uiteenlopende vragen aan bod kwamen: over Lewis Carroll en zijn ‘Alice’ boeken, wat de meest gekke vertaling was, en over hoe ik er toe was gekomen om mijn site te maken en een boek te gaan schrijven.

Het was heel leuk om op die manier kennis te maken met andere boekenliefhebbers! En gelukkig heb ik hen niet teleurgesteld, want de initiatiefneemster mailde me zojuist dat “it was the best meeting in the history of our book club!” Aww… <3

Nu maar hopen dat ze misschien ook een exemplaar van mijn eigen verhaal willen gaan lezen. :-)