Tot nu toe gaat de afhandeling van de scheiding verbazend goed. Gisteren hebben we wederom in goede harmonie een aantal spullen verdeeld – ditmaal was het schuurtje aan de beurt.
Minder leuk was het de-personaliseren van het huis. Als de makelaar foto’s komt maken en als er mensen komen voor een bezichtiging, moet alles er zo neutraal en ruim mogelijk uitzien. Dat betekent dus al je leuke accessoires van de muren en uit de kasten halen. Daar wordt je huis niet heel gezellig van.
Vandaar dat ik daarna behoefte had om er even uit te gaan. Gelukkig was er een folkbal in Wageningen. Ik was nog nooit eerder gaan dansen in Wageningen, ondanks herhaalde uitnodigingen van Jolanda en ondanks dat het maar een half uurtje rijden is. Dat komt doordat het op een zondag om 16.00 uur begint, wat ik niet een heel prettig moment vind.
Omdat het ook tijdens etenstijd is, wordt er een soort ‘picknick’ gehouden waarbij mensen zelf meegenomen eten neerzetten op tafels en iedereen overal van kan opscheppen. Op zich best een leuk concept.
En gelukkig was het ook erg gezellig. Blijkbaar wordt er normaal op de bovenverdieping gedanst en was dit ietwat donkere zaaltje op de benedenverdieping een uitzondering, aangezien er boven in het theater een voorstelling plaatsvond. Maar het was ruim genoeg en ik vond de vloer prima dansen.
Heerlijk om weer even lekker los te kunnen gaan in maffe of juist knusse dansjes. Om diverse nieuwe gezichten te zien maar ook veel bekenden. En wat lief dat er zo veel mensen even naar me toe kwamen voor een knuffel of om te vragen hoe het ging. <3
Na wat geruzie met de Albert Heijn was het dan eindelijk zo ver: ons Heksengodinnenuitje! We verzamelden met z’n viertjes bij een banketbakkerij in Den Bosch, voor een workshop Bossche Bollen maken.
Alleen al de voorpret was erg leuk, want we verheugden ons uiteraard enorm op het tussendoor snoepen van de chocolade en slagroom. En naderhand zouden we ook nog een high-tea hebben. Omnomnom!! De dag kon hoe dan ook niet meer stuk. Vandaar het motto van vandaag: slagroom & samen. Meer heb je niet nodig voor een fantastische dag.
De workshop bleek wel enigszins voorgeprogrammeerd: de soesjes waren uit tijdsoogpunt al voor ons gebakken. En de benodigde hoeveelheden suikerwater en room stonden precies afgemeten voor ons klaar. We hoefden alleen nog de boel door elkaar te gooien en te roeren.
Pfff, wij vinden lekker toch wel wat ruimte voor creativiteit! Met de resterende chocolade decoreerden wij de topjes van onze chocobolletjes. En al doende bedachten we spontaan een logo voor ons Heksengodinnenclubje! Het seksesymbool voor een vrouw (zo’n rondje met een kruis eronder) en in dat rondje een pentagram. Oh ja, duh, die heeft vijf punten; als je ‘m met 6 tekent is het een Davidster, Lenny…
Nadat de soesjes een chocoladejasje hadden gekregen, moesten ze natuurlijk ook gevuld worden met de slagroom. Met een vetpercentage van maar liefst 40%… Maar we lieten ons ook vertellen dat de Bossche Bol een van de gebakjes met de minste calorieën is: bijna de helft van een appelgebakje. In dat geval… lusten wij er wel twee!
Kijk hoe trots we zijn op het resultaat!
(Jawel, de Fluffehs waren er uiteraard ook weer bij. Tot grote hilariteit van de dame van de Railcatering op de terugweg in de trein. )
In al onze wijsheid besloten we om beide gebakjes in te laten pakken voor thuis, want zoals gezegd hadden we hierna nog een high-tea. En na enkel het tussendoor snoepen van de ingrediënten tijdens de workshop, hadden we zelfs al moeite om de schalen met hartige en zoete hapjes op te krijgen…
Maar uiteraard hebben we doorgezet en is bijna alles op gegaan. Victorie! *burp*
De high-tea was ook een prima gelegenheid om weer even bij te kletsen. Wat is het toch heerlijk om een groepje vriendinnen te hebben met wie je over alles kunt praten. Even lekker je hart luchten en gelijk een hart onder de riem gestoken krijgen. Jullie zijn geweldig, meiden! En ik kijk alweer uit naar die pyjamaparty! <3
Als Alice in Wonderland-fan ben ik al jaren lid van de Engelse en Amerikaanse Lewis Carroll Societies. In Nederland was er ooit ook een Lewis Carroll Genootschap, maar die heeft amper 10 jaar bestaan na de oprichting in 1976.
Hij is echter nooit officieel opgeheven en recentelijk heeft iemand (de oud-directeur van de Koninklijke Bibliotheek) besloten om, samen met de oorspronkelijke oprichter, de stichting uit zijn slaap te halen. Hij stuurde mij een mailtje met de vraag of ik interesse had om naar de oprichtingsbijeenkomst te komen. Uiteraard!
De afgelopen maanden zijn ze druk bezig geweest met het peilen van animo, en uiteraard heb ik ook diverse mensen naar hun kersverse website gestuurd om zich aan te melden.
Gelukkig was er voldoende interesse, dus vanmiddag vond de oprichtingsbijeenkomst plaats in het Literatuurhuis in Utrecht. Ongeveer 30 mensen waren komen opdraven. Eerst was er een drietal lezingen en daarna werd er gesproken over de vorm waarin de organisatie moest worden gegoten, zoals de hoogte van de bijdrage en het communicatieplan.
Zonder respectloos te willen zijn: het bleek wel een ontzettend ouwelullenclubje! XD Er waren een hoop mensen op leeftijd en er waren maar twee mensen aanwezig die jonger leken dan ik, waarvan eentje een gastspreker was… Maar dat was wel te verwachten natuurlijk.
Toen er gesproken werd over het versturen van een halfjaarlijkse nieuwsbrief, werd benadrukt dat deze ook op papier moest worden verspreid, omdat veel mensen dat wel waarderen. Toen we tijdens het bespreken van de communicatie-opties het over een Facebookpagina hadden, haakten diverse personen af. En toen we het hadden over de datum van de bijeenkomst en ik opmerkte dat full-time werkende mensen het wellicht moeilijk zullen vinden om op een vrijdagmiddag te verzamelen, draaide een gepensioneerde dame zich om en zei: “Oh ja, die mensen heb je natuurlijk ook!”
Ach ja, op doedelzak- en middeleeuwse muziekworkshops ben ik ook vaak een van de jongere, dus ik ben het inmiddels wel gewend.
Het was in ieder geval erg leuk om Henri, degene met wie ik samen aan het Alice in a World of Wonderlands-project heb gewerkt, eindelijk eens face-to-face te ontmoeten.
Uiteraard kon ik het tijdens het bespreken van de organisatievorm niet laten om mijn mond open te trekken voor wat adviezen. En toen er werd verteld dat ze een bedrijfje betalen om de website voor hen bij te houden, heb ik aangeboden het technische beheer van de website op me te nemen om kosten te besparen. Maar hee, ik heb me in ieder geval nog niet aangemeld als secretaris, die ze ook nog zoeken…
(Blijkbaar heb ik me genoeg geprofileerd, want bij vertrek sprak een beeldend kunstenaar mij aan, die me zijn catalogus met Alice-geïnspireerde kunst en visitekaartje in de hand drukte. Waarschijnlijk hoopt hij dat ik er aandacht aan besteed op mijn website. )
Ik hoop dat het Genootschap een succes wordt en dat ik nu ook in Nederland makkelijk in contact kan komen met mede-Alicefans!
Toen ik het stofje voor mijn recentelijk gemaakte rode trui kocht, zag ik dat ze hem in meerdere kleuren hadden. Hmm… Ik kon het niet laten om ook de groene variant mee te nemen. Als ik er nou gewoon een heel ander model trui van maakte, dan zal dat vast niet opvallen.
Ik besloot ditmaal een trui met een relatief lange col te maken. Dat was waarschijnlijk niet moeilijk: gewoon een min of meer rechthoekige lap aan de nekopening naaien, toch? Ik had bovendien een andere trui met een iets langere col die als voorbeeld kon dienen.
Uiteraard ging ook dit niet zo makkelijk als ik had gedacht. Ten eerste realiseerde ik me dat mijn stof aan de achterkant niet mooi uitzag, dus ik moest de lap voor de col dubbelklappen (aangezien je zowel de binnen- als buitenkant ervan gaat zien tijdens het dragen), waardoor hij een stukje dikker werd dan gepland. En de col bleek toch echt wel iets gevormd te moeten worden om mooi te passen en niet als een dikke frot in mijn nek te zitten.
Maar na enige trial-and-error zat hij er toch aan. Tadaa:
Ieder jaar organiseert de dienst waar onze afdeling onder valt, een uitje. Dit jaar was de insteek iets anders: in plaats van ergens heen te gaan, bleven we gisteren op de campus. Volgend jaar verhuizen we (een deel van de afdelingen binnen de dienst, waaronder ik met mijn afdeling) naar een ‘nieuw’ gebouw en het leek de organisatoren leuk om in en rondom dat gebouw het uitje te houden, zodat we alvast een sneak preview kregen.
Het gebouw, het Berchmanianum, was voorheen een verzorgingstehuis voor bejaarde paters. Maar de universiteit heeft het overgekocht en gaat er nu een universiteitsgebouw van maken. Dat betekent wel een behoorlijke verbouwing, dus zoals we het nu van binnen hebben gezien, zal het niet blijven.
Ze hadden er een heus winterfestival van gemaakt: houten huisjes waar je soep, broodjes Unox en gluhwein kon krijgen. Een mini-schaatsbaan. Een feesttent. En in het gebouw was er een marktje en kon je diverse workshops volgen.
Er was aan de medewerkers gevraagd om zelf ook een bijdrage te leveren. Dus als je sieraden fröbelt, kon je daar bijvoorbeeld met een kraampje gaan staan. Of als je whiskykenner bent, kon je een workshop whisky proeven geven.
Ik had me opgegeven om met Tweedledum & Tweedledee muziek te komen maken en dat vonden ze een leuk idee. De bedoeling was dat we aan het eind van een workshopronde, door de grote hal van het gebouw zouden lopen en zo de mensen in een stoet mee naar buiten zouden nemen, richting de feesttent. Dat plan kwam helaas niet zo van de grond, want lang niet alle workshops eindigden precies op dat moment, degene die ons moest begeleiden (mensen verzamelen en klapdeuren voor ons open houden) had zichzelf per ongeluk in een kamer opgesloten, en bovendien regende het pijpenstelen dus we konden echt niet naar buiten met onze houten instrumenten.
Ach ja, toen hebben we toch maar gewoon het optochtje gedaan en zijn we in de laatste zaal binnen gaan spelen, waar ook een klein barretje was. Er was nauwelijks publiek, maar de mensen die ons gezien hadden vonden het erg leuk!
Zelf heb ik ook nog een workshop gevolgd: vlak voor mijn optreden kreeg ik een stoelmassage, zodat ik heerlijk ontspannen kon beginnen.
Tegen de tijd dat ik de mail met uitnodiging voor het evenement las, zaten al die stoelmassages uiteraard al helemaal volgeboekt. Vanwege de grote belangstelling werden er vervolgens diverse workshops toegevoegd. En raad eens welke afdeling het aanmeldformulier beheert en de aangepaste versie dus live moest zetten…? Juistem. Aldus mijn collega: “Zij willen dat wij last-minute dat nog even voor ze fixen, nou, dan hebben wij wel zo’n massage verdiend, toch?” En zo kreeg ik alsnog een plekje. B-)
Aan het einde van de dag werd iedereen de tent in gedirigeerd en was er nog een ‘Ranking the bosses’ spel (gebaseerd op het tv-programma Ranking the stars – wat ik niet kijk dus ik snapte er niet veel van, maar ach) en toen was er feest. Daar ben ik niet heel lang gebleven, maar ik vond het wel erg leuk om het gebouw alvast van binnen te kunnen zien en om door de mooie tuin te struinen! Die is momenteel nogal overwoekerd, maar als straks het hek tussen de tuin van het gebouw en de rest van de campus plat gaat, belooft dat veel goeds voor de lunchwandelingen!
Vandaag een post met vervelend nieuws. Mark en ik gaan scheiden. :’-(
We hebben de afgelopen week al diverse familieleden en vrienden ingelicht, maar voor een hoop mensen zal het wellicht als een verrassing komen. Een blog is misschien niet de prettigste manier om het te communiceren, maar wel de meest efficiënte manier om zo veel mogelijk mensen te bereiken.
Over het precieze hoe en waarom wil ik geen gesprek aan gaan via de comments op deze post of op Facebook (vraag het me persoonlijk), maar ik snap dat veel mensen nieuwsgierig zijn en met vragen zitten. In het kort komt het er op neer dat Mark het gevoel heeft dat hij zichzelf de afgelopen jaren te veel heeft aangepast aan mij en dat hij eigenlijk behoefte heeft aan meer stuiteren. Hij heeft niet voldoende aan een partner die hem alleen de vrijheid geeft om te stuiteren; hij wil iemand met wie hij sámen allerlei energieke dingen kan doen. We missen gezamenlijke hobbies en interesses, en uiteraard kan ik af en toe met hem mee gaan om hem een plezier te doen, maar hij wil een partner met wie hij echt helemaal in iets op kan gaan. En ik kan mijn voorkeuren nu eenmaal niet veranderen.
Gelukkig hebben we geen ruzie en gaan we als vrienden uit elkaar. We wonen voorlopig dan ook nog samen in huis, totdat Mark iets tijdelijks heeft gevonden ter overbrugging. Want we kunnen geen van beiden het huis in ons eentje betalen, dus dat moet eerst verkocht worden voordat we allebei naar nieuwe permanente (dure) woonruimte kunnen gaan zoeken.
Dus voor iedereen die nu denkt: “Ach gut, kan ik iets voor jullie doen?”: ja, je kunt ons helpen zoeken naar woonruimte. Of een koper voor ons huis (details volgen; de makelaar moet nog worden ingeschakeld).
Mark zoekt iets goedkoops voor tijdelijk in Nijmegen, bijvoorbeeld onderhuur van een appartement. Met eigen voorzieningen zoals douche, dus geen studentenkamer. Eventueel al gestoffeerd/gemeubileerd.
Zodra het huis verkocht is, zoeken we permanente woonruimte in regio Nijmegen. Ik zoek waarschijnlijk huur, geen koop (tenzij de hypotheekadviseur morgen iets anders aanraadt). Liefst een huis, maar een appartement waarbij de kat naar buiten kan (dus begane grond) is ook een optie. Veel makkelijk bereikbare bergruimte (geen vlizotrappen of kostuumvretende vochtige externe berghokken) is nodig. En van een deprimerende betonnen flat in een achterstandswijk word ik erg ongelukkig. Ik kan zo’n €750 tot €850 per maand (exclusief) aan huur betalen.
Alvast heel erg bedankt voor jullie steun. Het wordt de komende tijd veel regelen en ik verwacht een hoop ups en downs qua emoties. Ik heb besloten het gewoon per dag te gaan bekijken.
Mike en Yvonne vroegen of ik zin had om gisteravond met hen mee naar Assassins Creed te gaan. Gezellig! Met de film had ik niet echt iets, maar ik vermoedde dat het gewoon standaard entertainment zou zijn. Ik heb het spel waar de film op is gebaseerd, namelijk nooit gespeeld. Ik ken het alleen van de cosplay-kostuums die ik op festivals zie langskomen, want met zijn kijk-mij-duister-zijn-capuchoncape is de hoofdpersoon blijkbaar een populair personage om na te doen.
De man die voorafgaand aan de film een praatje kwam houden in de bioscoopzaal was erg verrast dat de zaal bijna vol zat – dat hadden ze bij de cinema niet verwacht. Toen hij vroeg hoeveel aanwezigen het spel daadwerkelijk hadden gespeeld, stak maar een handjevol hun hand op. Dat had ik weer niet verwacht.
Gelukkig was de film ook zonder voorkennis prima te volgen. Hij beeldt het achtergrondverhaal van de eerste spelreeks uit: De Assassins Creed strijdt tegen de Tempeliers om de verboden appel van Adam en Eva, die niet alleen een mythisch item is, maar ook de sleutel is tot het vernietigen van de vrije wil van de mensheid. De Tempeliers willen hem inzetten, de Assassins Creed wil dit voorkomen. Maar de appel is verloren gegaan en nu pluggen de Tempeliers mensen die afstammelingen zijn van leden van de Assassins Creed, in een speciale machine in, die hen toegang geeft tot het geheugen van hun voorvaders, om er achter te komen waar die appel gebleven is. (Dit klinkt misschien als een gigantische spoiler, maar blijkbaar wordt dit als algemeen bekend verondersteld.)
Er waren een paar dingen die ik niet helemaal kon plaatsen, zoals een ‘leap of faith’ en het continu rondcirkelen van adelaars, maar Mike en Yvonne konden me achteraf uitleggen wat die voor functie hadden in het spel. En deze dingen waren ook niet nodig om de film te volgen.
Ik vond de film niet echt bijzonder. Er gebeurde niet zo heel veel, behalve een hoop heen en weer gespring tussen heden en verleden, en veel achtervolgingen en vechtscènes. Er zat een klein stukje liefdesrelatie in, maar verder erg weinig interpersoonlijk drama, en logischerwijs waren het een hoop ‘flat characters’. Dus het pakte me niet zo.
Wel erg mooi waren de scènes waarin je over de oude Spaanse steden vloog. Een groot voordeel van een film die over een Europese i.p.v. een Amerikaanse plaats gaat: daar heb je ten minste écht oude gebouwen.
Het einde was een beetje vaag en onbevredigend. Duidelijk een ‘to be continued’, maar goed, dat krijg je met een spel waar daarna nog meerdere series van zijn uitgebracht.
Conclusie: redelijk vermakelijk, maar ga vooral als je een fan bent van het spel.
Vorig jaar organiseerden we met oud & nieuw een moorddiner. Dit jaar raakten we geïnspireerd door de momenteel populaire escape rooms en besloten we om een ‘escape diner’ te houden!
Uiteraard was het niet de bedoeling dat onze gasten ons huis overhoop gingen halen of verborgen openingen in muren gingen zoeken. Maar we konden natuurlijk wel de tafel voorzien van diverse hints en clous. Zoals onder de tafel en het tafellaken verstopte papieren, en kaarsjes met cijfers.
Mark en ik brainstormden over een concept. We bedachten dat het leuk zou zijn om iets te doen met de overgang naar 2017. En een tijdmachine! Niet al te veel later was het duidelijk dat we onze gasten uit verschillende perioden uit de geschiedenis wilden laten komen: de Romeinse tijd, late middeleeuwen, Victoriaanse tijd en het heden (niet geheel toevallig de periode waarvan we wisten dat mensen er al kostuums/kostuumonderdelen voor in huis zouden hebben ). Die moesten samenwerken om de tijdmachine in te schakelen. Er moest ook iets komen met onderling conflict. En puzzels natuurlijk.
We spraken af dat ik de puzzels zou ontwerpen en Mark zich zou gaan buigen over het achtergrondverhaal. Dus toen kon ik onze kasten en zolder gaan doorzoeken op items die we zouden kunnen gebruiken voor het spel. Gelukkig hebben we nogal wat liggen.
O.a. een kandelaar met 6 gaten in verschillende groottes en een gouden sleutel die stiekem een kurkentrekker bevat. Van PostNL kregen we een stift cadeau om kerstige raamdecoraties te maken. Hm, daarmee kan ik natuurlijk ook prima op ander glas schrijven!
Ook handig: html skills hebben. Ik draaide een eenvoudige website in elkaar, die ik op Mark’s tablet kon laden, zodat we een interactieve tijdmachine hadden. Alleen bij het invoeren van de juiste code, zou de volgende pagina verschijnen. De tablet verwerkte ik in een toren, gemaakt van ons handdoekenrek uit de badkamer.
Een paar dagen lang waren we bezig met het uitwerken van het spel. We testten zelfs de boel vooraf. En op oudjaarsdag zelf stond ik vanaf ‘s ochtends al in de keuken – want ja, de gasten moesten tussen het puzzelen door natuurlijk ook nog te eten krijgen.
Rond zes uur arriveerden onze vriendjes, die zich daadwerkelijk in stijl hadden opgedoft!
Uiteraard liep het niet geheel zoals gepland. Vooraf testen met één persoon haalt al een aantal foutjes eruit, maar het is toch niet gelijk aan de daadwerkelijke situatie. Zo had ik tijdens de test de tafel niet hetzelfde gedekt. Nu lag er een Alice in Wonderland-tafellaken op. Met klokjes. Die misschien ook een hint konden zijn, want een van de aanwezigen had een zakhorloge waarop de tijd ook stil stond!
Meer mensen hebben bovendien meer alternatieve hersenkronkels. Zo zag men het klosje garen niet als symbool dat ze moesten matchen met een ander symbool op een papiertje, maar bedachten ze dat ze het klosje ook geheel konden afwikkelen! En misschien betekende de lengte van de draad ook nog iets?
Er waren dus heel veel head-desk-momenten. Niet omdat men dom bezig was hoor, het is juist superleuk om te zien hoe mensen denken! Maar het was niet helemaal de bedoeling om na middernacht nog bezig te zijn.
Toen ronde 1 te lang begon te duren, heb ik dus maar gewoon het voorgerecht geserveerd en mochten ze daarna verder met zowel ronde 1 en ronde 2. Dat was een goede beslissing, want de latere rondes deden ze juist iets sneller dan verwacht, zodat we niet eens echt uitgelopen zijn met het totale escape-diner.
Uiteraard moest iedereen nog even met de tijdmachine op de foto, na het succesvol voltooien van de missie:
(We bedachten ons dit helaas pas toen iedereen alweer was omgekleed.)
Wel jammer dat ik niet alles heb kunnen meekrijgen van het gepuzzel, omdat ik ook moest koken. Mark kon gelukkig de rol van spelleider op zich nemen, want we hebben regelmatig hints moeten laten vallen. In mijn eentje alles begeleiden zou echt niet zijn gelukt, want het is al genoeg uitdaging om al je gerechten allemaal tegelijkertijd af te hebben, in 3 gangen, terwijl je niet precies weet hoe lang iedereen bezig is!
Na het eten hebben we gezellig zitten kletsen. Vuurwerk kijken was niet zo’n succes, want het was zo rokerig en mistig dat er op een gegeven moment nauwelijks meer iets te zien was.
Rond een uur of half 3 vonden we het wel welletjes, gingen de laatste gasten naar huis en zijn we gaan pitten. Roland en Petra bleven slapen, dus vandaag hebben we nog verder gekletst en samen spelletjes gedaan. Wederom een goede invulling van oud & nieuw!
Vandaag is mijn pappie jarig, maar omdat Zwusje en schoonbroer vandaag moeten werken, vierden we gisteren pappa’s verjaardag.
Normaal gesproken gaan we dan naar de bioscoop, maar met kleine Josh erbij was dat niet zo’n goed idee. Dus bedacht mammie dat we ook naar kasteel Hoensbroek konden voor een bezichtiging. Uiteraard vooraf gegaan door thuis vla eten.
Ik kan me niet herinneren dat ik er ooit eerder in geweest was, maar het was een erg mooi kasteel. En sfeervol ingericht!
Hm, die houten schoenen op metalen ringen, links onderin, zijn die een latere variant van middeleeuwse trippen…?Middeleeuws glaswerk tussen servies uit een latere periode? Mijn re-enacterhart doet pijn…
Er was ook aan de kleine kinderen gedacht. Je kon vragen beantwoorden voor een verrassing aan het einde van de tocht, en her en der lagen verkleedkleren.
Eén voor allen, allen voor één! (Maar wel machinegenaaid, met synthetische decoratiebandjes. Tsk. )
Aan het eind van de dag dronken we nog een kopje chocomel in de sfeervolle kelder, en daarna gingen we ‘gewoon thuis’ eten. Waar mammie uitgebreide tapashapjes voor ons neerzette. Auw, mijn arme buikje! Maar wat was het weer gezellig. <3
Mijn creativiteit zit in mijn genen. Mammie maakte vroeger ook allemaal dingen zelf, en breide en naaide kleertjes voor ons toen we kinderen waren.
Inmiddels heeft ze een andere bezigheid opgepakt: baby’tjes maken van klei. Het is een minuscuul frutwerkje, want ze zijn doorgaans niet groter dan 8 centimeter ofzo, terwijl er heel veel details in moeten. Maar wat een mooie resultaten!
Ook al heb ik niets met baby’s, ik heb wel bewondering voor wat ze maakt. En iets dat handgemaakt is door je moeder, heeft automatisch extra veel waarde. Vandaar dat ik er graag eentje wilde hebben.
Dus heeft ze me met kerst deze cadeau gedaan:
Is ‘ie niet super?? <3
(Binnenkort zullen er waarschijnlijk ook enkele exemplaren te koop zijn via haar nog op te zetten Etsyshop. )
