Babyblokken

Als peettante moest ik met kerst uiteraard ook een cadeautje voor Josh hebben. Maar wat? Ik had al zo veel gemaakt voordat ze geboren was: een mobile, knuffeldoekje,  baddoek, kussen, draagdoek en slabje. Geen idee wat ze nog meer kon gebruiken, want inmiddels had alle kraamvisite natuurlijk ook allerlei nuttigs gegeven en was het meeste al in huis.

Dus dan maar iets voor de lange termijn. Ik besloot om zachte blokken te maken. Nu kan ze vast proberen ze vast te pakken en er een beetje op kwijlen, daarna kan ze door anderen ervan gebouwde torens omknikkeren (blijft leuk) en uiteindelijk kan ze er zelf wat van bouwen.

En er mee puzzelen! Want ik wilde er een extra element aan toevoegen: niet alleen gewoon leuke verschillende zijkanten er op zetten, maar zijkanten die met z’n allen één geheel vormen. Een beetje zoals de magische kubus die ik een tijdje geleden maakte, alleen dan niet aan elkaar vast.

Zo gezegd, zo gedaan. Op Schuimrubberbetaalbaar.nl (ja echt :-P ) bestelde ik 15 kant-en-klaar gesneden kubussen. Achteraf gezien was 12 x 12 cm misschien wat enthousiast en hadden ze een paar maatjes kleiner gekund… Geen idee hoe makkelijk een kind zo’n megablok kan vastgrijpen. Hopelijk compenseert het feit dat ze meegeven.

Ik had nog diverse kinderstofjes in de kast liggen. Ooit gekocht om er een quilt mee te maken, maar dat is er nooit van gekomen omdat ik eigenlijk helemaal niet van drukke stofjes houd, ook al is het voor kinderen… Het blokkeert mijn inspiratie en motivatie toch een beetje. Voor deze blokken vond ik ze wel helemaal prima.

Nou ja, ik dácht dat ze helemaal prima waren. Maar tijdens het uittekenen van de delen, bleek ineens dat één van de stofjes scheef geprint was. Op de eerste helft van het stofje liep het patroontje iets schuin omhoog, maar daarna liep het ineens iets schuin naar beneden! En leken details zoals oogjes nét ietsjes anders te zijn dan op het andere deel. Argh!!

Waarom dat erg is? Nou, het uitmeten van de patroondelen komt supernauw. Het is geen kwestie van een groot stuk stof in 15 gelijke blokken verdelen en opknippen. Want dan heb je geen naadtoeslag aan de zijkanten van je vierkantjes, oftewel: geen plek om de stofjes aan de andere zijkanten van de kubus vast te naaien. Je moet dus ieder vierkantje afzonderlijk op de stof uittekenen en steeds je mal verschuiven naar een ander deel op de stof en zorgen dat de plek waar je de naden straks gaat vouwen, preciés aansluit op de vierkantjes die je elders hebt getekend. Aan alle 6 de zijden. Dat is al lastig genoeg. En als dan ook nog eens blijkt dat het patroontje op je stof niet exact gelijk doorloopt, kun je dat precies laten aansluiten eigenlijk wel schudden… :-(

Na alle stukken zo goed en zo kwaad als het ging, te hebben uitgeknipt, de naadtoeslag om te hebben gestreken, en alle onderdelen zeer precies op de blokken vast te hebben gespeld, kon het vastnaaien beginnen. Met de hand, welteverstaan. Ik herinnerde me van de magische kubus dat dat iets meer werk was geweest dan ik vooraf had ingeschat. En toen had ik slechts 8 kleine blokjes, waarbij sommige randen aan elkaar zaten. Nu had ik 15 enorme losse blokken. Oftewel: 180 randjes om met de hand te naaien!

Maar ik vind dat helemaal niet erg om te doen. Met de hand naaien is juist heel ontspannend, zeker als je het op de bank voor de tv kunt doen. Eigenlijk best jammer, dat het nu af is. :-)

Hieronder zie je in welke voorbedachte combinaties je ze kunt leggen.

De dinosaurusjes lopen rechts bovenin niet meer goed door, maar dat komt dus door dat scheefgeprinte stofje. De piraten / ruimtevaarders zijn rechts bovenin ook niet helemaal perfect, maar dat komt waarschijnlijk doordat ik zelf niet precies genoeg ben geweest. Het patroon is gelukkig wel duidelijk genoeg om de puzzel in elkaar te kunnen leggen.

Gelukkig is het met het kabouterstofje beter gelukt:

Ik had niet van alle stofjes genoeg om 15 aansluitende vierkanten te knippen. De vlaggetjes en vogeltjes heb ik dus maar gecombineerd. Eigenlijk is het ook juist een leuke uitdaging om de puzzels te maken zonder dat de uiteindelijke vorm steeds dezelfde moet zijn!

Het stofje met de paddenstoelen heb ik helemaal niet gematcht. Want het is ook leuk om te zoeken of je misschien zelf op de een of andere manier toch iets aan elkaar weet te leggen.

En dan heb ik ook nog een neutrale kant gemaakt, bestaande uit 3 verschillende kleurtjes, en op 4 van de zijkanten de letters J O S H gestikt.

Uiteindelijk is het natuurlijk ook de bedoeling dat ze zelf combinaties gaat maken!

Omdat een speelgoedexplosie in je huis nooit leuk is, besloot ik ook nog een (met neutraal katoen gevoerde) opbergzak erbij te naaien. Scheelde gelijk inpakpapier. Labeltje met de naam erop aan het touwtje hangen en hop, het kon onder de boom!

Hopelijk heeft Josh er lang plezier van.

Sheep wars: Trumped!

Wat een heerlijke kerstdagen hebben we weer gehad. Superfijn, om tijd met familie door te brengen!

Ik moet zeggen dat er de laatste jaren wel enige druk op begint te liggen. Want dagen van tevoren beginnen vrienden al te vragen naar onze ‘sheep wars’-strategie, omdat ze erg benieuwd zijn wat we dit jaar weer gaan flikken met ma’s kerststalschapen. Ook ma krijgt vooraf al vragen van familieleden, in hoeverre de kerststal al tegen vandalisme is beveiligd. The pressure! Weten jullie wel hoe moeilijk het is om ieder jaar weer met een nieuw idee te komen?? :-P

Maar het blijft leuk. En dus had moeder ook dit jaar weer een protest neergezet tegen het door ons in schunnige posities achterlaten van de schaapjes:

“Balen man” XD

Tsja. Natuurlijk hebben schapen rechten en moet je hun keuze respecteren. Maar zoals we recentelijk gezien hebben, zijn de keuzes van het gewone volk niet altijd optimaal voor de maatschappij. Dus zetten wij de actualiteit in als tegenaanval! Ha! :-D

Tot volgend jaar, kerststalletje… >:-)

Generale repetitie

Op kerstavond is Judith gezellig bij ons komen eten. Gelukkig vond ze het niet erg om proefkonijn te zijn voor de soep die ik met oud & nieuw wil serveren. (Minder mosterd – check! :-) )

Ik vind het erg jammer dat zij er met oud & nieuw niet bij kan zijn, want dan organiseren we namelijk een ‘escape diner’. Vorig jaar was het een moorddiner en dit jaar wordt het een diner geïnspireerd op de momenteel populaire escape rooms!

Als user experience specialist weet ik uiteraard dat je nooit van jezelf uit moet gaan bij dit soort dingen – mensen vatten wat jij in elkaar gooit altijd anders op en hebben hun eigen gedachtenkronkels. Dus moet je testen.

Het testen van onze puzzels was bovendien een manier om Judith ook nog wat te laten meekrijgen van de lol, dus hoopte ik dat ze ook hier proefkonijn voor wilde zijn. En dat wilde ze gelukkig inderdaad.

The pressure! Want nu moest ze natuurlijk in haar eentje alle puzzels oplossen, terwijl er straks 8 mensen tegelijk aan gaan werken, wat het natuurlijk veel gemakkelijker maakt. Een realistische timing kon ik er dus niet uit halen, maar ik ontdekte wel een paar ‘oepsjes’ in de puzzels, en zag dat je mijn maaksels ook op heel andere manieren kon interpreteren dan bedoeld. Zeker de eerste ronde moet flink versimpeld worden, anders zie je door alle clous het bos niet meer.

Het was dus supernuttig én supergezellig gisteravond! En nu weer aan de slag om de verbeteringen door te voeren. :-)

Afkijktrui

Toen ik in een tweedehandszaakje een leuke broek vond, paste ik ook even een trui. Die te wijd voor mij was, een best lelijke kleur had en waarvan de stof ook nogal versleten oogde. Maar het model trok me wel aan.

De trui had namelijk een grote, geïntegreerde kraag die aan de onderkant een soort overlap had. En hij was dermate breed en soepel, dat hij omkrulde aan de bovenkant en daardoor leuk viel. En hij leek niet heel moeilijk om na te maken…

Dus schoot ik een paar snelle kiekjes in de paskamer en ging ik thuis aan de slag met mooiere stof.

Ik dacht eigen dat dit ding in no-time in elkaar zou zitten. Gewoon een standaard trui-patroontje pakken, een diepe halsopening er uit knippen, en dan een lange rechthoekige lap knippen als kraag. Maar dat viel nog best tegen…

De uiteinden van die rechthoekige lap moeten namelijk schuin lopen. Maar hoe schuin precies? Verder realiseerde ik me achteraf pas dat het origineel een los onderpand heeft dat tegen het bovenpand met kraag is aangenaaid. Vandaar de horizontale naad. Terwijl ik het voorpand uit één stuk heb geknipt en de kraag daar zo goed en zo kwaad mogelijk in verwerkt heb. Dat was een flinke uitdaging voor mijn ruimtelijk inzicht, omdat de voorste kraagflap tegen de voorkant gestikt moest worden en de achterste kraagflap tegen de binnenkant. En de ondernaden moesten wel volledig recht lopen ten opzichte van elkaar, en volledig horizontaal, zonder de onderkant van het pand als richtlijn te hebben. Argh!

Er is ook bij mij een horizontale naad te zien, maar dat is dus niet vanwege een los onderpand maar omdat ik het stuk kraag dat aan de binnenkant zit, ook moest vaststikken. En toen heb ik de naad doorgetrokken tot aan de zijkanten, omdat het anders raar uit zou zien.

Achteraf gezien was een los onderpand er tegenaan stikken makkelijker geweest, maar goed. Mocht ik nog een keer zo’n trui maken, dan doe ik het alsnog op die manier. :-)

Ik ben desondanks best tevreden over het resultaat:

Uiteraard kloppen de kleuren op de foto weer eens niet; de stof is rood, niet roze. :-S

Hij is in ieder geval heerlijk zacht!

Bestede tijd: 9 uur
Kosten: €15,90 (2 meter stof, waarvan ik nog een stuk over heb)

Star Wars: Rogue One

Mark en ik maakten er gisteravond een leuk uitje van: eerst lekker uit eten (met de Albert Heijn-actie, tweede diner gratis), daarna een uurtje poolen (want het eten werd sneller opgediend dan we hadden verwacht) en toen naar de bios (met bioscoopbon). Want uiteraard wilden we de nieuwe Star Wars-film zien!

Ik was namelijk erg onder de indruk geweest van de eerste film uit de nieuwe reeks en hoopte ook ditmaal op zo veel amusement.

Gelukkig had ik me vooraf nog eventjes ingelezen. Want wat bleek: deze nieuwe film volgt helemaal niet chronologisch op de vorige! In plaats van deel 8 in de reeks te zijn, speelt dit verhaal zich af tussen film 3 en 4 in.

De nieuwste film gaat in op een vaak door fans gestelde vraag, namelijk hoe het mogelijk is dat de rebellen de blauwdrukken van de Death Star, een episch planeetvernietigend moordwapen van vijand het Keizerrijk, in handen hebben kunnen krijgen. Rogue One vertelt het verhaal erachter.

En dat verhaal is okee. Niets heel bijzonders. Maar dat was het verhaal van de vorige film ook niet. Wel zit er her en der weer wat vernieuwends in, zoals hoe het afloopt, maar dat kan ik niet zeggen zonder te spoileren. :-) Er is in ieder geval weer genoeg girl power aanwezig.

Ik was helaas niet zo wowed als toen ik de vorige film zag. Misschien juist omdat ik die al had gezien en dus al weer een beetje was gewend. Ook het ‘old school’ gevoel had ik wat minder, aangezien er minder herkenning van de films van vroegah in zat. Maar misschien ben ik daar ook gewoon niet genoeg een Star Wars-fanatiekeling voor; het kan goed zijn dat de die-hard fans heel veel subtiele verwijzingen zien die ik domweg mis.

Waar ik heel erg van genoten heb, is wat ik ook zo waardeerde in de vorige film: het realistische gevoel. Geen overduidelijke CGI of special effects; die apparaten voelen echt! Ze hebben massa, kraken en zijn vuil. Prachtig! Van de week zag ik nogmaals de laatste Hobbit-film en toen zat ik me actief te ergeren aan de over bergen stuiterballende computergeiten. Nou, de makers van Rogue One hebben duidelijk beter hun best gedaan! (Of er flink meer geld tegenaan gegooid.)

Droid K-2SO is daarnaast een heerlijk irritante smart ass en zorgt regelmatig voor de comic relief.

Wederom een aanrader om te gaan kijken dus!

Elfenstal

Zo, hij staat weer: de kerstboom.

Ieder jaar vind ik het weer lastig om een leuk kerststalletje te bedenken voor eronder. Mijn agnostische echtgenoot vetoot een Christelijke stal, maar de Warhammer kerststal vond ik uiteindelijk toch ook geen succes. En niks onder de boom is ook weer zo kaal, aangezien ik de boom bewust op een flinke verhoging zet om Sammy te ontmoedigen. (Oh ja, als troost voor iedereen die ook dit jaar weer worstelt met het uit de knoop halen van de kerstverlichting: wees blij dat je niet ook nog een jagende kat er naast hebt. :-S)

De tomte die ik vorig jaar maakte, leukt de boel gelukkig al een eind op. Maar nog niet genoeg.

Ineens bedacht ik dat ik eigenlijk al een soort stalletje in huis had: het verlichte elfenhuisje dat ik van mijn schoonbroer had gekregen. En ja hoor, het werkt best goed zo! :-)

 

Midwinter Fair 2016

Al een flink aantal jaar gaan we naar de Midwinter Fair in het Archeon. Maar afgelopen weekend waren we voor het eerst officieel ingepland in het muziekprogramma!

Meestal worden wij op evenementen onder het kopje ‘entertainment’ gestopt, omdat we rondlopen op het terrein. Alleen ‘echte’ bands mogen op de podia spelen. :-P Dit jaar maakten we promotie, want nu stonden we eindelijk ook op het blokkenschema met muziekprogramma. Op zaterdag speelden we drie kwartier op het podium in de standhouderstent en een uur in het Solarium, en op zondag drie kwartier in datzelfde Solarium. De rest van de tijd liepen we weer gewoon door het park om op willekeurige plekken te spelen.

De opzet van de podia bleek wel anders dan afgelopen jaren. Voorheen stond er een verhoging midden tussen alle standhouders. Van de ene kant vond ik het spannend om daarop te mogen gaan spelen, want het voelt toch een stuk ‘officiëler’. Van de andere kant zag ik er een beetje tegenop, want zouden we daar niet afgaan? De meeste mensen komen toch niet echt voor jou – zowel de shoppende bezoekers als de standhouders moeten je verplicht aanhoren omdat ze nu eenmaal in die tent zijn. :-) Maar dit jaar was er helemaal geen podium meer. Ze hadden een zijtentje gemaakt waar alleen een horecapunt en tafeltjes stonden. En in een hoek van die tent mochten de muzikanten spelen. Wel versterkt, maar niet op een verhoging. Dat kwam heel knus over en speelde erg lekker!

Hoewel versterkt spelen toch even wennen blijft. Zeker als er met ducttape een nogal zware microfoon aan je bourdonpijp wordt geplakt. Misschien toch maar eens overwegen om zelf microfoontjes aan te schaffen…

foto door Peter Qwerty

Ik was helemaal niet zo zenuwachtig, met als nadeel dat de vibrato in mijn stem tijdens de zangnummers wat minder aanwezig was. :-P Ik heb de liedjes ook wel eens beter (en zuiverder) gezongen dan afgelopen zaterdag, maar volgens mij kwam het toch goed over. Een groepje luisteraars verliet na ‘The Foggy Dew’ weliswaar de zaal, maar ik hoorde ze “Prachtig! Prachtig!” zeggen tegen elkaar. *zucht van opluchting*

Helaas zijn er ook nogal wat rare mensen. Eerder die dag zaten we even te pauzeren en kwam er iemand tegen ons aan kletsen. Zo iemand die vervolgens niet meer ophoudt en al snel over zijn eigen medicatie begint – je kent het type wel. Met enige moeite wisten we weer te vertrekken. Blijkt die man tijdens het optreden ook in de tent aanwezig te zijn. Hij ging pontificaal voor me staan. Op één meter afstand (ongeveer naast het tafeltje dat je links op de foto ziet). Euh… ik zou de rest van de zaal ook nog graag willen kunnen zien? Om vervolgens hoorbaar mee te gaan zingen, wat het voor Ernic en mij behoorlijk lastig maakte om niet afgeleid te worden. Nog erger: hij spiekte op onze setlist en ging zelf roepen welk nummer er daarna ging komen. En probeerde tussen nummers door een gesprek met mij aan te gaan over of er al dan niet eigenlijk ook zang zou moeten zijn tijdens een van onze instrumentale nummers. Hallo, we proberen hier op te treden?! :-S Gelukkig taaide hij aan het eind weer af.

Ook moesten we helaas twee van onze laatste nummers overslaan omdat er te weinig tijd was. Terwijl wij gedwongen te laat waren begonnen vanwege een verlate soundcheck, aangezien de vorige band wél flink was uitgelopen. Niet helemaal eerlijk. :-(  Het leven van muzikanten gaat niet over rozen…

foto door Yolanda Hassing

Aan het eind van de zaterdag liepen we naar het Solarium voor ons laatste optreden. We schrokken een beetje van de lege ruimte, waar standhouders al min of meer aan het inpakken waren, en waar het deel waar we moesten spelen, niet meer verlicht was. De medewerkster bij het horecapunt keek verbaasd. Hoezo, wij zouden om half 7 optreden? Het ging hier toch om 6 uur dicht?
Na een telefoontje bleek dat niet het geval te zijn, maar de standhouders waren wel van plan om vroeg te sluiten.
We zijn toch maar gaan spelen in de hoop het zo wat levendiger te maken. En dat werkte! Volgens mij waren de standhouders ons erg dankbaar, want de meesten zijn toch gewoon open gebleven en er kwamen ineens weer meer mensen naar binnen.

Het spelen ging al met al best goed. We hebben veel leuke reacties gekregen, wat altijd erg motiveert.

Dankzij Suus en Gijs hadden we die avond ook een slaapplekje in de buurt, zodat we niet weer helemaal op en neer naar Nijmegen hoefden te rijden. Op zondag hoefden we pas vanaf 13.00 uur te spelen, maar we zijn wel eerder gegaan. Zo hadden we de ochtend lekker vrij om zelf van het evenement te genieten. En te shoppen! Ik kocht namelijk deze supermooie handgemaakte leren tas:

En ik heb een jas besteld! Ik wil al een tijdje zo’n fairy coat, gemaakt uit verschillende stukjes breisels. Zoiets is voor mij niet te moeilijk om zelf te maken, maar vind maar eens matchende stukjes stof en maak maar eens een mooie compositie… Ik wilde ‘m ook niet online bestellen, want dan weet je nooit wat je krijgt en of het past. Maar op de Midwinter Fair stond iemand die dit soort jassen zelf maakt en ook op bestelling. Dus kon ik ter plekke proberen welke maat me goed past, aanwijzen wat ik een mooie kleurencombinatie vind, en alle verschillende opties zoals mutslengte en mouwvorm, live bekijken. Binnenkort gaat ze stofjes voor me zoeken en krijg ik een suggestie. Spannend!!

Ik vrees dat ik al mijn inkomsten van het muziek maken dus gelijk weer heb uitgegeven, maar ach. :-) Het was een leuk weekend en daar doen we het voor!

Sintsurprises

Zoals inmiddels gebruikelijk vierden we gisteravond Sinterklaas met Bob, Alice, Suus en Gijs. Maar dit jaar waren ook Sascha en Ronald erbij. En alle kinderen. Het plan was om ‘s middags leuke kidsdingen te gaan doen, zoals pepernoten bakken. En ‘s avonds surprises met de volwassenen.

Als enige kinderlozen opteerden we ervoor om pas rond etenstijd te arriveren. Gelukkig nam niemand ons dat kwalijk. :-)

Ik kreeg nog even een hartverzakking toen ik bij aankomst een blik door het raam naar binnen wierp en 5 koters door een speelgoed-ontplofte woonkamer zag draven, maar gelukkig viel het allemaal erg mee. De kinderen waren erg lief. Met wat passen en meten werd uiteindelijk iedereen aan de keukentafel gepositioneerd, met wat overredingskracht en ondersteuning ging er bij iedereen eten in, en het was gezellig.

Na het eten namen we afscheid van Ronald en Sascha en hun twee kinderen en werden de overige drie kinderen in bed gelegd. En was het tijd voor cadeautjes!

Andere jaren dobbelden we om kleine onzincadeautjes. Dit jaar zouden we lootjes trekken en ‘surprises’ doen. Bob had aan mij mondeling toegelicht dat er gewoon een cadeautje met een grappig gedichtje werd bedoeld. Maar toen ik via Mark hoorde dat Suus het had gehad over het maken van een echte knutselsurprise, gooide ik maar even de vraag in de groep wat er nu precies de bedoeling was, voordat de ene helft met een cadeautje en de andere helft met een surprise aan kwam zetten. Nee, een cadeautje was prima. Scheelde een hoop tijd ook. Okee dan.

Ik kwam er al snel achter dat Suus mij had getrokken. En bij het oplezen van het gedichtje bleek… dat ze al zowat halverwege een Alice in Wonderland-surprise was geweest, doen ze hoorde dat het toch een cadeautje werd. Ai… :-| Gelukkig was ze zo creatief om wat materialen te hergebruiken en er een heus cadeau mee te knutselen.

Kijk wat ik kreeg:

alice-in-wonderlamp

Wat supergaaf gemaakt!! Ik vind ‘m helemaal leuk! <3 <3

Het was even een afweging waar ik ‘m ging laten. Ik zou hem echt als lamp kunnen gebruiken, maar met Sammy in huis, die continu op tafels springt en dingen omflikkert (zowel uit lompheid als uit baldadigheid), ben ik bang dat hij het niet lang gaat overleven. Dus heeft hij nu een mooi plekje gekregen op mijn Alice in Wonderland-toilet:

alice-in-wonderland-spullen

Een mooie herinnering aan weer een supergezellig avond, waarop we na het uitpakken van de cadeautjes, nog het hilarische spel Cards against Humanity hebben gespeeld. En veel te veel hebben gevreten, uiteraard. Maar dat hoort erbij. Volgend jaar weer!!

High-tea herroepingsrecht

Leuk, die spaaractie van de Albert Heijn: tweede uitje gratis met een volle spaarkaart. Daar wilden we met de Heksengodinnen wel van profiteren. En vanwege genoeg spaarkaarten, stelde ik voor om twee uitjes te combineren: eerst een workshop Bossche Bollen maken, en daarna een high-tea bij dezelfde bakkerij.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik reserveerde de workshop en high-tea bij de bakkerij in Den Bosch en bestelde via de AH-site de vouchers, die ik samen met de spaarkaarten ter plekke moet laten zien als betaalbewijs.

Maar… tot mijn verbazing ontving ik geen 4 vouchers voor een high-tea en 4 vouchers voor een workshop; ik ontving naast die high-tea vouchers nógmaals 4 high-tea vouchers. Alleen dan bij een bedrijf in Ommen in plaats van in Den Bosch. Huh??

Na wat heen en weer mailen met de klantenservice bleek dat ik waarschijnlijk per ongeluk het verkeerde uitje had aangeklikt en dus het verkeerde had besteld. De AH was gelijk duidelijk: “Het spijt mij u te moeten mededelen dat annuleren niet mogelijk is. Dit staat ook in onze voorwaarden, die u heeft geaccepteerd tijdens het bestelproces. De wettelijke termijn van 14 dagen bedenktijd is niet van toepassing op vrijetijdsbesteding. Ik begrijp dat dit erg vervelend voor u is, maar helaas kan ik u hiermee niet verder helpen. Wellicht kunt u uw ticket doorverkopen of er een vriend of familielid blij mee maken?”

De meeste mensen zouden nu teleurgesteld zijn afgehaakt. Maar de Albert Heijn kende mij nog niet. Een klantenservicemedewerker die gaat schermen met de Wet Koop op Afstand, tegen een online marketeer? Eentje die bij Thuiswinkel.org, de branchevereniging voor webwinkeliers en uitgever van het Thuiswinkel Waarborg, heeft gewerkt?? Bring. It. On. :twisted:

Ook al zet je iets in je algemene voorwaarden en ben ik daar mee akkoord gegaan: als jij daar iets anders in zet dan mag van de wet, dan is dat gewoon ongeldig.

Want ja, in de wet staat inderdaad dat aankopen die betrekking hebben op ‘vrijetijdsbesteding’, niet geretourneerd kunnen worden. Maar daar zitten een paar nuances aan vast. Ten eerste moet er sprake zijn van een specifieke periode waarop de aankoop betrekking heeft. De voucher heeft inderdaad een beperkte geldigheidstermijn, van een half jaar ofzo. Maar dat is waarschijnlijk niét wat hiermee wordt bedoeld.

Deze regeling is in de wet opgenomen om ondernemers te beschermen. Het is namelijk lullig als iemand een uitje reserveert en dat later annuleert, waardoor jij als ondernemer met een lege plek blijft zitten die je niet meer tijdig krijgt verkocht aan een andere klant, vanwege de korte termijn waarop dat uitje plaatsvindt.

En dan komt er een extra nuance kijken: de Albert Heijn maakt helemaal geen reservering namens mij bij een aanbieder. Dat moet ik zelf doen. (En ik heb uiteraard gereserveerd bij die workshopaanbieder, niet bij de high-tea aanbieder in Ommen.)

Dus geldt deze uitzondering in de wet op het herroepingsrecht helemaal niet, want dit gaat over mijn aankoopovereenkomst met de AH over een voucher, niet een aankoopovereenkomst met de aanbieder van het uitje over een uitje.
Ik vond er ook nog een enigszins vergelijkbare case over: http://consumentenjurist.nl/varia/nieuws/vakantieveilingen.nl-schikt-in-zaak-over-herroepingsrecht/

Dit mailde ik naar de AH. Geen reactie.

Na een herinnering bleken ze ineens wel toeschietelijk. Ze boden me aan dat ik alsnog een voucher voor de Bossche Bollen-workshop kan aanschaffen en zodra die betaling binnen is, zullen ze de betaling voor de verkeerd gekochte vouchers terugstorten.

Niet geheel volgens de wet (want die stelt dat ik hoe dan ook het aankoopbedrag terug moet krijgen, ongeacht of ik alsnog die andere voucher bestel), maar het eindresultaat is voor mij hetzelfde.

Victorie! En nou nooit meer ruzie zoeken met mij. :cool:

Idolum 1

We hadden al een playtest gehad, maar afgelopen weekend was het eerste officiële grote evenement van Idolum.

Om heel eerlijk te zijn, had ik er vrijdag absoluut geen zin in. Het is een beetje een trend aan het worden vrees ik. Ik vraag me steeds vaker af waarom ik ook alweer een weekend de kou in gaan en provisorisch ga overnachten, terwijl ik ook warm en comfortabel met mijn kat op de bank kan zitten. Blijkbaar word ik oud. Bovendien voelde ik me heel erg onvoorbereid.

Nou is het ook best een drempel waar je overheen moet. Want niet alleen lag de voorspelde temperatuur rond het vriespunt en was het bij aankomst al stikdonker; bij een nieuw evenement ben je altijd even zoekende. Een nieuw personage waar je nog helemaal geen gevoel bij hebt en waarvan je geen idee hebt of het gaat werken in combinatie met de andere spelers en de setting. Nog geen verleden om op voort te bouwen, of om leuke plannetjes over voor te bereiden.

Op de vrijdagavond was iederéén duidelijk onwennig. In combinatie met de kou, het donker en het feit dat we nog niet het dorp uit konden om de omgeving te verkennen, kwam het vooral neer op in de taveerne zitten en je aan elkaar voorstellen. Zaterdag aan het eind van de ochtend begonnen we daadwerkelijk in actie te komen en vanaf dat moment begon ik het eindelijk leuk te vinden.

Gelukkig had ik ook Mark om me enigszins aan op te trekken. Voor het eerst in 13 jaar hebben we een getrouwd stel gespeeld. :-)
We speelden handelaars en in onze achtergrond hadden we gezet dat ik hem continu push om hogerop te komen. En wat denk je? Binnen een dag na de start van het evenement was hij al benoemd tot rechter, senator én plaatsvervangend magistraat. Euh… schat, we hebben dit spelletje nu al uitgespeeld… :-D

Verder was het een lesje in “ja” zeggen. Voor degenen die niet LARPen: het is belangrijk om tijdens je spel niet té verstandig te zijn. Als je OC (in het echt) denkt dat iets niet goed gaat aflopen, moet je IC (in het spel) het vaak toch gewoon doen. Ook al zou je personage volgens je achtergrond het eigenlijk ook niet doen. Want dat levert meestal de leukste situaties op.

Zo was er een aan mij cadeau gegeven geestverruimende paddestoel. Mijn personage had eigenlijk geen reden om die op te eten en ze had ervaring genoeg met planten en kruiden om in te kunnen schatten wat er ging gebeuren, maar ik heb toch een reden bedacht om het wél te doen. (‘Helaas’ werd het ding me uiteindelijk preventief ontnomen door alerte medespelers. :-) )
Ook het “ja” zeggen tegen een zelfmoordmissie kostte een schop onder mijn eigen hol. Ik werd namelijk door mijn lieftallige echtgenoot gevraagd of ik met de vijand wilde onderhandelen over het retourneren van onze gegijzelde magistraat. Euh… dit kan ik helemaal niet! En het gaat vast heel erg mis. Okee, laten we het doen! :-X

idolum

Mijn kostuum bleek gelukkig nét voldoende om me enigszins te beschermen tegen de kou, al heb ik mijn zelfgemaakte schoentjes op een gegeven moment toch maar vervangen door laarzen. De kou trekt best wel van onderen er doorheen, maar erger nog: ondanks een leren inlegzooltje voelde ik ieder kiezeltje. Geen probleem in de geplaveide stad, maar als je over een met keien bezaaid bospad wandelt is het best pijnlijk.

De locatie was echt een pluspunt. Als je Romeinen speelt, is museumpark Oriëntalis perfect: daar hebben ze zowat een complete Romeinse stad nagebouwd, met huisjes waar je echt in kunt en een heuse zuilengalerij waar de senaat kan vergaderen! Da’s toch heel wat beter dan het gebruikelijke scoutingterrein met partytenten.
Overnachten mocht ook in de huisjes. Theoretisch zouden die verwarmd zijn, maar bij ons was de verwarming stuk. Lang leve mijn schapenvachtje, goede slaapzak, extra wollen deken en Cheshire Cat fleece-pyjama, waardoor ik de nacht prima heb overleefd.

Het zal nog wel even duren voordat Idolum écht gaat leven bij mij, maar het belooft veel goeds! Al was het alleen maar omdat er een hoop leuke mensen meespelen en in de organisatie zitten.

[edit] Nu met foto’s, met dank aan Martine en Judith!