Ik moest nog e.e.a. voor LARP-evenement Idolum kopen, dat aanstaande weekend is. Dat gaf me een goed excuus om weer even de tweedehandswinkel binnen te wippen.
Wederom: score!! Een setje mooie muurkandelaars! Ze passen perfect bij mijn gelijksoortige staande kandelaar.
Op de foto is het wellicht lastig in te schatten, maar ze zijn dik 60 centimer hoog.
Voor €5,95 per stuk waren ze niet echt goedkoop, maar wel veel goedkoper dan als ik ze nieuw had gekocht.
De kassadame keek wederom jaloers. 
Gisteren hebben we weer een escape room gedaan! Mark, Judith en Kees spelen tegenwoordig in een bandje (al mag ik dat niet zeggen want ze vinden zichzelf niet goed genoeg ) en huren daarvoor af en toe een oefenruimte op het Honigterrein in Nijmegen. Daar zit ook een escape room, dus dat was makkelijk te combineren. En ik kon van de gelegenheid gebruik maken om iets eerder te arriveren en nog even naar hen te luisteren (want dat mocht ik eigenlijk ook niet )!
De escape room was helaas niet van hetzelfde niveau als de twee escape rooms die ik eerder deed. Het was onderdeel van een lasergamecentrum, waar we doorheen liepen op weg naar de kamer. De lasergameruimte was niet meer dan een donkere hal met metalen hekken waar zwart plastic overheen was gehangen, dus dat voorspelde al niet heel veel goeds. De escape room was inderdaad ook karig ingericht. Maar goed, dat is eigenlijk ook wel te verwachten, aangezien de oude fabrieksruimte alleen tijdelijk verhuurd wordt en over enige tijd gesloopt wordt, dus daar wordt niet al te veel in geïnvesteerd.
Gelukkig waren de puzzels wel uitdagend om te doen. Té uitdagend misschien, want ik vraag me af of we dit allemaal wel in 3 kwartier hadden kunnen redden (zelfs al waren we met 6 ipv. 4 personen geweest, want de meeste puzzels waren sequentieel). Desondanks vond ik het jammer dat we ongevraagd hints kregen. Terwijl we druk aan het puzzelen en zoeken waren, kwam er regelmatig ineens vanuit een luidspreker een hint. Euh… we waren nog bezig hoor! We maken zelf wel uit of we geholpen willen worden!
De puzzels hingen ook niet allemaal met elkaar samen. Op een gegeven moment moesten we heel intensief samenwerken om een balletje uit een puzzel te krijgen. Dat was de perfecte teambuildingsoefening en vond ik erg leuk om te doen! (Normaal gesproken heb ik een schurfthekel aan teambuildingsdagen, maar het scheelt een hoop als je leuke en capabele mensen in je team hebt. 
) Maar toen we, na ongeveer een kwartier bezig te zijn geweest, eindelijk met dat balletje in onze handen stonden, vroegen we ons af: “Hm, wat moeten we hier eigenlijk mee?” Even vreesde ik dat het een valstrik was geweest en die puzzel alleen bedoeld was om ons tijd te laten verspillen. Maar toen zette men van buitenaf ineens de volgende fase in. Net als dat ze af en toe van buitenaf het licht uit of aan deden, of de muziek harder zetten om de onderlinge communicatie moeilijker te maken. Het is veel leuker als die effecten samenhangen met iets dat je op dat moment doet?
Maar goed. Desondanks heb ik veel lol gehad die middag! Zelfs al konden we de allerlaatste code om de puzzel op te lossen, niet op tijd vinden en hebben we gefaald.
We sloten de dag alsnog goed af, want op het Honigterrein zit ook een lekkere, hippe eettent: Stoom. Daar verorberden we heerlijke burgers, kippetjes en kalkoenen onder het genot van een speciaalbiertje (of colaatje, in mijn geval). Omnom!
Eigenlijk wilde ik niet nóg meer dingen gaan doen. Zeker niet in de weekends. Maar de cursus ‘Arrangeren & componeren’ die Stichting Draailier & Doedelzak aanbood, kon ik niet laten schieten.
Want mijn instrumenten beheers ik technisch gezien inmiddels behoorlijk, en de volgende stap is leren om de standaard folkdeuntjes (AA-BB, herhaal oneindig) wat op te leuken met versieringen, variaties, intro’s en intermezzo’s. Nu schrijft Ernic altijd onze arrangementen voor Tweedledum & Tweedledee. Ik kom niet verder dan: “Dit vind ik leuk klinken” of “dit vind ik niks”, zonder dat ik zelf met alternatieven kan komen. Frustrerend. Dus ga ik tot en met mei, één zaterdag per maand naar Zeist om wat meer te leren over het zelf maken van arrangementjes.
Uiteraard heb ik niet de illusie dat ik na slechts 7 lessen (of eigenlijk 6, want in mei kan ik niet vanwege een LARP-evenement) dit onder de knie heb. Maar hopelijk geeft het me wat handreikingen en een stok achter de deur om er zelf mee te gaan experimenteren, en daarna al doende verder te leren.
Gisteren was de eerste les. Ik wist niet helemaal wat ik er van kon verwachten, maar gelukkig bleek het niet stiekem gewoon samenspel te zijn. Want dat kom je helaas toch vaak tegen: workshops waarin je eigenlijk alleen maar liedjes leert, die je al dan niet meerstemmig speelt. Maar we kregen ook gelijk theorie mee (o.a. de kwintencirkel). Daarnaast hebben we een nummer, inclusief tweede stem en begeleidingsvariaties, geleerd en dat samen gespeeld. Waarschijnlijk omdat veel mensen toch ook komen om het samenspelen. Maar ik zou het niet eens erg vinden als we alleen maar theorie zouden behandelen, en onze instrumenten alleen gebruiken om te experimenteren en te controleren hoe e.e.a. klinkt.
Uiteraard hebben we ook gelijk een huiswerkopdracht meegekregen. Ben benieuwd wat ik er van ga bakken.
To be continued!
Ik heb er lang over getwijfeld, maar ook ik ga publiekelijk mijn mening geven over Zwarte Piet. Alleen wil ik niet alleen mijn standpunt de wereld in slingeren en deze met hand en tand gaan verdedigen. Ik wil vooral ingaan op de context van de discussie, en mijn lezers een breder plaatje voorschotelen.
Ik heb namelijk het idee dat de meeste mensen een stelling hebben genomen, zich in hun loopgraven hebben gepositioneerd, en niet van plan zijn om er uit te komen. Dat is één van de problemen. Laat ik het goede voorbeeld geven en toegeven: IK BEN VAN MENING VERANDERD! En dat is helemaal niet iets om je voor te schamen.
Initieel vond ik het allemaal maar geneuzel, dat gezeur dat Zwarte Piet racistisch is. Want ongeacht de daadwerkelijke oorsprong van Zwarte Piet: niemand bedoelt er momenteel iets verkeerds mee. En dat is toch het belangrijkste?
Door ‘onschuldige’ mensen uit te maken voor racist, bereik je helemaal niks, behalve weerstand bij de tegenpartij. Precies wat ik probeerde te zeggen toen ik blogde over vermeend racisme in de Efteling. Dan krijg je juist zo’n loopgravenoorlog. Als je mensen wil veranderen, moet je dat op een vriendelijkere manier aanpakken.
Want veranderen, dat moeten we wel, besef ik inmiddels.
Je kunt niet zeggen: “Het is nu eenmaal onze traditie en daar moet je van af blijven”. Natuurlijk zijn tradities waardevol en belangrijk. Maar als ‘incrowd’ is het heel moeilijk om objectief naar je eigen tradities te kijken. Neem het stierenvechten in Spanje. Wij kunnen er niet over uit waarom dat daar nog gebeurt. Dat is toch pure dierenmishandeling?? Maar de Spanjaarden reageren net als wij: handen af van onze traditie!
Denk je dat zij zichzelf als dierenbeulen zien? Nee, net zo min als wij onszelf racisten vinden.
Je kunt daarom ook niet zeggen: “We bedoelen er niets slechts mee, het is gewoon een kinderfeest”, en daar mee de discussie af doen. Want stiekem vertoont Zwarte Piet wel degelijk racistische trekjes. En nee, dat komt niet doordat ons Sinterklaasfeest een oorsprong heeft in ons slavernijverleden. Initieel had Sinterklaas helemaal geen Zwarte Piet. Die is er later bij gekomen, en de vorm van Zwarte Piet is in de loop van tijd ook veranderd. En daarin zit ‘m de clou: Zwarte Piet is geen statisch gegeven!
De Sinterklaastraditie is, zoals zo veel tradities, in de loop van tijd geëvolueerd en aangepast aan het heersende tijdsbeeld. Op een gegeven moment is Zwarte Piet gemodelleerd naar het stereotype beeld dat wij toen hadden van negroïde mensen: de ‘blackface’. Je ziet dit beeld o.a. terug in de Kuifje-stripboeken.
En die ouderwetse manier van Zwarte Piet afbeelden is blijven hangen. Terwijl er zo veel andere zaken rondom het Sinterklaasfeest wél (verder) zijn veranderd. Zwarte Piet is al lang niet meer de boeman die je onder dreiging van de roe naar Spanje afvoert. Amerigo krijgt af en toe een dagje rust, want Sinterklaas arriveert ook met moderne vervoersmiddelen. Vanwege de opkomst van de centrale verwarming, zijn er andere manieren om binnen te komen dan via de schoorsteen. Tegenwoordig kennen we het fenomeen ‘hulpsinterklazen’. En al die zoetsappige Sinterklaasliedjes die ik vroeger zong, zijn aangevuld met modernere nummers.
Doen die veranderingen iets af aan de lol die het Sinterklaasfeest biedt? Nee! Het zorgt er juist voor dat het allemaal relateerbaar blijft voor onze kinderen. Precies de reden waarom ook andere dingen af en toe worden gemoderniseerd. Kijk maar eens naar de kleding van Suske en Wiske.
Ook daar was uiteraard weerstand tegen, want wij volwassenen willen natuurlijk dat het blijft zoals wij het van vroeger kenden. Maar weet je: kinderen hebben nog geen herinneringen om aan te hechten. Die worden op het moment zelf pas gecreëerd. Kinderen vinden het dan ook helemaal niet erg als Zwarte Piet verandert naar bijvoorbeeld een persoon met roetvegen, of regenboogkleuren. Zij geloven domweg wat wij hen voorschotelen. En dat wordt voor hén dan weer de vorm waar ze later waarde aan hechten.
Wat ‘normaal’ is, is bovendien helemaal niet objectief en mensen kunnen op redelijk korte termijn heel anders gaan denken. Zeg nou zelf: zou jij nog graag terugwillen naar de tijd waarin leraren rookten in klaslokalen? Dat kunnen we ons nu toch niet meer voorstellen? Terwijl het helemaal niet zo lang geleden is dat dat normaal was.
Nu wordt er heisa gemaakt over het rookverbod in de horeca. Ik kan je garanderen dat we ons over enkele jaren net zo min kunnen voorstellen dat we roken in een café ooit acceptabel vonden. Dan kijken we terug met de gedachte: “Ach ja, toen wisten we nog niet beter”.
Ik denk dat het met Zwarte Piet net zo gaat. Over een tijdje kijken we hoofdschuddend terug naar de manier waarop we hem nu portretteren. En zijn we blij dat we op een gegeven moment de verandering in hebben gezet.
Verandering hoort bij het leven. Mensen ontwikkelen zich. Denkt ook maar eensch terug aan den tijd dat men in den leerkamer zoo leerde schrijven. Discussie over taalverloedering is net zo iets: we vinden het vervelend dat deze verandert, want we zijn gehecht aan hoe wij het kennen, maar het is gewoon een natuurlijk proces. De huidige gevestigde orde schimpt op wat de nieuwe generatie doet, maar verlangt niet terug naar wat de oude generatie deed.
Maar wat moeten we nu dan veranderen aan Zwarte Piet?
Verandering gaat het makkelijkste als het geleidelijk aan gaat. Ik kan me dan ook prima voorstellen dat mensen gaan steigeren bij alleen maar de suggestie dat Zwarte Piet moet worden afgeschaft. Maar dat hoeft helemaal niet. Hij hoeft alleen maar te worden aangepast aan de moderne tijd.
En daarmee komen we bij de kern van mijn verhaal: laten we alsjeblieft niet denken in ‘voor’ en ‘tegen’. Laten we niet denken dat er een traditie moet worden geschrapt. Laten we het gewoon zien als: we laten Zwarte Piet wederom met zijn tijd mee gaan.
Zwarte Piet mag gewoon blijven. Alleen halen we de (onbedoeld in de loop der tijd erin geslopen) racistische trekjes er vanaf. Weg met de gouden oorbellen en rode lippen. Vervang die gitzwarte schmink door flink wat zwarte roetvegen van de schoorsteen (liefst voldoende om je kind nog steeds niet zijn oom of buurman onder de laag zwart te laten herkennen). En overweeg om de zwarte pruiken te vervangen door zwart gespoten haar, of te variëren met andere soorten pruiken (ook steil zwart haar in plaats van alleen kroeshaar). Zo blijft Zwarte Piet zwart, zonder racistische trekjes te hebben.
Want zou het niet mooi zijn als Zwarte Piet onze samenleving niet meer in twee kampen verdeelt? Zou het de zo gewenste integratie niet juist ten goede komen als álle inwoners van Nederland, autochtoon of allochtoon, gezamenlijk deze feestdag kunnen gaan vieren, zonder nare bijsmaak? Laten we er weer een nationaal feest van maken waar we als Nederlanders trots op kunnen zijn. Waar, net als op ‘Kings day’, buitenlanders voor naar Nederland komen. Dat zou toch geweldig zijn?
Na het bakken van een appeltaart voor de filmdag, hingen er nog steeds massa’s appels in onze twee bomen. Zonde om te laten verpieteren. Dat werd dus een ochtendje appelmoes maken!
Het waren niet alleen véél appels, maar ook nog eens heel kleine appeltjes. Oftewel: behoorlijk wat schilwerk. Gelukkig wilde Mark wel helpen. En zo stonden we vanochtend gezellig samen aan het aanrecht appeltjes van hun schil en klokhuis te ontdoen.
Met het volgende resultaat:
We hadden zelfs te weinig potjes om alles in kwijt te kunnen! Dus vanavond lekker appelmoes als toetje. 
Normaal gesproken bestaat mijn voorbereiding voor een LARP-evenement vooral uit het naaien van een kostuum. Maar voor Idolum is alles een beetje anders. Niet alleen zaten de kostuums zo in elkaar, maar we hebben voor onze rol ook behoorlijk wat spulletjes nodig. Dus gingen we vandaag aan de knutsel.
En met resultaat:
Nog niet alles is af, maar het meeste werk is gedaan.
Nu maar hopen dat onze personages goed uitpakken. Dat is altijd wel spannend, als je start met nieuwe personages op een nieuw evenement!
Na in slechts 2 uurtjes een handig model mantel in elkaar te hebben gezet, was ik enthousiast geworden. Ik wilde graag nóg een mantel maken, maar dan eentje met een capuchon en met warme voering, voor de éxtra koude momenten. Bovendien wilde ik een exemplaar in zwarttint(en) , want een mantel in aardekleuren werkt niet altijd met ieder kostuum. Bij sommige personages (zoals Bloedelfen) kun je beter voor zwart kiezen. Met twee soorten mantels in de kast zou ik meer keuze hebben.
Het oorspronkelijke plan was om een mooie stof te vinden en die te voeren met fleece ofzo. Maar in de stoffenwinkel liep ik tegen een veel betere optie aan: een stof met leer/suède-achtige look en fluffy binnenkant. Een perfect uiterlijk voor LARP, en het scheelt bovendien een hoop tijd aan naaien als de voering er feitelijk al in zit!
Hij was helaas niet goedkoop: €15,- per meter, terwijl ik er wel behoorlijk wat nodig heb voor een mantel. En zo’n stof is uiteraard niet bepaald licht, dus het is weer een enigszins zware mantel geworden. Maar gelukkig (mede dankzij het model) niet zo zwaar dat het niet meer prettig draagt.
Nog een nadeel van fluffy stof: de pluis! Oh mijn god, de pluis!! Het zat overal!! :-X
De lockmachine maakte snel een einde aan al dat gepluis, maar ja, daarna moet je nog steeds je kleren en de vloer ontfluffy’en, anders loop je de boel door het hele huis…
Wat de stof weer als voordeel heeft, is dat ik geen decoratieve band op de rand hoefde te stikken: ik kon simpelweg de stof naar buiten omslaan, vastnaaien en tadaaa – een bontrandje!
En wat is hij heerlijk warm en heerlijk zacht!!
De naden heb ik voor de mooi open gestikt. Ik vond dat wel passen bij deze stof.
En ik laat jullie gelijk zien hoe je dit model mantel ook op een net iets andere manier kunt dragen, namelijk met een riem onder de achterkant, maar over de voorkant heen:
Bestede tijd: 5 uur (Het omzomen van alle bontrandjes en het naaien (en 2x bijwerken van de pasvorm) van de capuchon kostte uiteraard wat meer tijd dan de vorige mantel)
Kosten: €75,- (Tsja… maar dan heb je ook wat, zullen we maar zeggen…)
Alle LARPers weten het: deze hobby heeft de neiging om uit de hand te lopen.
Dus toen de organisatie van Orenda aankondigde dat ze volgend jaar een evenement van een hele week in plaats van slechts een weekend gaan organiseren, en dat deze in Frankrijk plaats zal vinden, besloot ik om mee te gaan. Omdat het dan hoogzomer zal zijn, mijn eerder gemaakte kostuum van wol is én geen enkele welopgevoede Victoriaanse dame een hele week lang in dezelfde kleding loopt, besloot ik ook een nieuwe (zomer)jurk te gaan naaien. En omdat de locatie een landgoed met zwembad is, besloot ik bovendien om een Victoriaans badpak te gaan naaien. Want kom nou, je kunt tijdens een evenement in Victoriaanse stijl toch niet gaan zwemmen in je moderne badpak??
Deze debiele beslissingen praatte ik goed door me te bedenken dat ik bijna een jaar de tijd had hiervoor. En dat die badkleding heel eenvoudig is, dus dat dat zo in elkaar zou zitten.
En dat bleek nog waar te zijn ook. Waardoor ik het badpak al zo goed als af had voordat ik daadwerkelijk wist of ik überhaupt mee kon naar het evenement, want de inschrijving opende pas afgelopen maandag. :-X
Het model heb ik gekopieerd van enkele bewaard gebleven afbeeldingen van échte Victoriaanse badpakken van rond 1870:
Zelfs de bijbehorende patronen waren nog te koop, maar ik vond dat ik dit ook wel zonder patroon kon doen. Het door mijzelf getekende patroon en mijn naaitechniek is waarschijnlijk niet geheel historisch correct, maar dat vond ik voor LARP ook niet noodzakelijk. De stof is ook niet authentiek Victoriaans; het is katoen met wat synthetische stretchmeuk erin. (In die tijd schijnt wol of flannel een veelgebruikte stof te zijn geweest voor badkleding. No. Friggin. Way.) Mijn doel was alleen een Victoriaans model te bereiken. En dat is gelukt!
Okee, okee – ik moet toegeven dat het al met al wel een beetje is gaan lijken op een matrozenpakje over een trainingsbroek… :-X
Anyway; zo ziet het uit als ik de broek onder het jurkje draag (mijn paspop kan nu eenmaal geen broek aan):
(Argh – alweer slecht licht 
)
Eigenlijk horen er schoenen onder, maar dat wordt een nope. Het moet wel leuk blijven.
Allemaal leuk en aardig, zo’n kostuum, maar ditmaal is er een extra eis aan: hij moet tegen water kunnen! Je wil namelijk ter plekke in dat zwembad niet voor lul staan als de stof ineens doorschijnend blijkt te worden, of je broek niet op je heupen blijkt te blijven hangen zodra alles doornat wordt… Of dat het blauw gaat doorlopen over de witte bandjes. Of dat de knoopjes gaan roesten. Etc.
Dus zat er maar één ding op. Er mee onder de douche.
Watertest: geslaagd!
Ik ben klaar voor het Franse zwembad.
Bestede tijd: 19,5 uur
Kosten: €25.- (5 meter stof à 3 euro per meter, 12 meter(!) wit band à €0,50 p/m en 10 knoopjes à €0,40. De qua kleur en lengte perfect passende veter voor in de broekband had ik stomtoevallig nog liggen, net als de metalen oogjes.)
Het is eind oktober, dus dat betekent: tijd voor onze jaarlijkse filmdag! Gisteren hielden we die voor maar liefst de 12e keer en dit keer had hij als thema ‘sprookjes’.
Het was weer lekker vol, want we propten ons met 9 man en vrouw op onze hoekbank en de kussens ervoor. Sammy begeleidde het film kijken met zijn gesnurk vanaf de vensterbank of een van de schapenvachtjes.
Als eerste keken we Mark’s favoriete film: Aladdin. Daarna was het tijd voor Alice in Wonderland. (Heus, ik heb helemaal niemand geïntimideerd of omgekocht! Het was hun eigen keuze! Het enige dat ik heb gedaan, was de film tactisch in de stapel leggen. Wil je geloven dat zeker de helft van de aanwezigen ‘m nog nooit had gezien? Ik ben blij dat ik heb kunnen bijdragen aan hun algemene ontwikkeling. ) Als derde keken we het immer hilarische ‘Tangled’ (Rapunzel). Om af te sluiten met een nogal vage Japanse anime genaamd ‘Howl’s moving castle’.
Uiteraard is een filmdag niet compleet zonder snaai, dus iedereen had iets lekkers meegenomen.
Zoals gebruikelijk hadden we daardoor rond etenstijd geen honger meer. Zelfs niet terwijl het vanwege de overgang naar wintertijd gevoelsmatig al een uur later was dan normaal. Wat dat betreft is een filmdag ideaal om te wennen aan de wintertijd, want je hele biologische klok voor etenstijd wordt die dag toch volledig verstoord. We bestelden dus maar gewoon 5 pizza’s voor 9 man en die gingen precies op! (Alleen Sammy zat uiteraard al om 16.00 uur naast zijn voerbakje te wachten, ons met Puss-in-boots-achtige ogen aankijkend. Awww… arm beessie. Ter compensatie heeft hij in een onbewaakt moment een stuk muffin van de tafel gesnaaid.)
Hoewel maar liefst 3 personen Pan’s Labyrinth bij zich hadden, heeft die het helaas niet gehaald. Eigenlijk hadden we die nog best als vijfde kunnen kijken, maar tegenwoordig halen we de 5 films blijkbaar niet meer. Vroeger keken we makkelijk door tot een uur of 1 ‘s nachts, maar nu wordt er om een uur of 9 afgezwaaid omdat iedereen weer vroeg op moet voor werk. We worden oud… :-S
Vanmiddag is onze jaarlijkse filmdag, dus dat betekent ook: zelfgemaakte hapjes!
Nou heb ik helaas al wat slechte ervaringen met recepten van het internet, dus besloot ik niet alleen te rekenen op de ‘chocolate chip brownie tarts‘, maar ook maar weer gewoon appeltaart te maken – de boom in de tuin hing immers overvol en wat moet ik anders met al die appels?
En maar goed ook, want oepsje 1 was al snel geconstateerd: het was de bedoeling dat ik een minimuffinvorm gebruikte. En die heb ik niet. Ik dacht dat het normaal formaat taartjes gingen worden. Bij gebrek aan voldoende ingrediënten kon ik niet gewoon de dubbele hoeveelheid maken, dus in plaats van 12 muffins heb ik er nu 5. Niet genoeg voor alle gasten. Maar misschien moet ik deze maar gewoon door de helft doen, want ze zijn volgens mij wel van het type ‘na 3 happen zit je overvol’.
Oh, en wist je dat supermarkten geen losse chocoladesnippers verkopen? En dat het zelf stuk timmeren van een reep chocolade niet noodzakelijk precies het gewenste resultaat oplevert? :-X
Maar goed, al met al zijn ze volgens mij wel smakelijk geworden.
De appeltaart is gelukkig gewoon een beproefd recept.
Voor:
Na:
Omnom, laat de gasten maar komen!