De afgelopen jaren kwam ik altijd lyrisch thuis van balfolkfestival CaDansa, met een hoofd vol dansjes en nagenietend van de fijne sfeer. Helaas voelde het dit jaar een stuk minder fantastisch. Was ik afgelopen edities altijd vanaf de eerste minuut tot diep in de nacht, wanneer we er uit werden gebezemd, aanwezig, ditmaal ben ik alle drie de dagen voortijdig naar huis gegaan.

Ik kan er niet precies de vinger op leggen. Ik heb de sfeer minder intens positief ervaren als andere jaren. Misschien heb ik niet genoeg opgelet. Misschien kwam het doordat de thema-decoratie en gimmicks van vorig jaar zo fantastisch waren dat ze domweg niet meer te toppen zijn. Misschien speelde de kou een rol, waardoor er buiten geen spontane speel- en danssessies waren. Maar meer waarschijnlijk komt het omdat ik zelf momenteel niet zo lekker in mijn vel zit.

Ik had kaartjes voor het hele weekend – van vrijdagavond tot en met zondag, inclusief een workshop doedelzak op zaterdag overdag.

Vrijdagavond was ik helemaal niet in de stemming om uit te gaan. Maar ik ging toch, want ik wist dat ik, als ik eenmaal aan het dansen ben, het toch hartstikke leuk vind. Helaas bleek de eerste band van de avond niet helemaal mijn ding te zijn. Op zich waren ze niet slecht, maar het type muziek vond ik ongeschikt om 2 uur lang te horen en het nodigde me totaal niet uit om te dansen. En op het tweede podium was op dat moment ‘silent disco’ – iets waar ik niets om geef. Mijn eerste dansje deed ik dus pas rond kwart over 10. En ik kwam maar niet echt in de stemming. Dus om kwart voor 1 ben ik weer naar huis gegaan.

De doedelzakworkshop op zaterdag was interessant. Ik wilde hoe dan ook graag een workshop volgen om wat meer in de festival-sfeer te komen, maar de dansworkshops spraken me niet zo aan. En een doedelzakworkshop is altijd nuttig – ook al leer ik niks concreets, oefenen met samen spelen en iets op gehoor naspelen is altijd goed om te doen. Aangezien er slechts 3 deelnemers waren, bleken we zelfs zowat privéles te hebben.

Zaterdagavond was het leukste bal van het weekend voor mij. Ik heb diverse fijne dansjes gehad en veel goede nieuwe dansers ontmoet. Ik merkte dat ik de vele buitenlanders die er waren, wel actief ten dans moest vragen; er waren er maar weinig die uit zichzelf op mij af kwamen.
Toch ben ik ook die avond niet tot half 3 ‘s nachts doorgegaan; ik vond het om 1 uur wel weer welletjes geweest.

De zondag was weer een beetje minder. Ondanks dat er de vorige dag nota bene een workshop was georganiseerd over ‘dancing with consent‘, had ik extreem last van ‘plakkers’. Dat is sowieso al niet fijn, maar al helemaal niet als je niet helemaal lekker in je vel zit.

Op zich houd ik van close dansen, zeker als de muziek daartoe uitnodigt, of als je tijdens het dansen merkt dat er een goede klik is. Maar sommige leiders hebben volgens mij het idee dat als ze ooit met iemand close hebben gedanst, hen dat het recht geeft om alle volgende dansjes met die persoon close te dansen. Ik word dan vanaf het begin van de dans vastgegrepen, het hoofd wordt tegen het mijne aangelegd, en wat ik ook doe, ik kom daar niet meer van los. Die danshouding wordt al aangenomen nog voordat goed en wel duidelijk is welke dans er eigenlijk gespeeld gaat worden en hoe energiek die dans is. Hee mensen, bij een stuiterende scottish wil ik echt niet hoofd aan hoofd met jou over de vloer schuifelen, dan wil ik springen!

Alle fysieke hints dat ik er geen behoefte aan heb, zoals mijn hoofd steeds terugtrekken of met mijn hand druk geven om de schouder op afstand te houden, werden straal genegeerd. Ik heb zelfs expliciet iemand moeten vragen om wat meer afstand te houden.

Na de zoveelste plakker was ik er echt klaar mee en liep ik richting garderobe om mijn jas te pakken. Gelukkig werd ik uitgerekend op dat moment, aangeklampt door iemand waar ik die dag naar had gezocht, omdat ik heel graag nog een dansje met hem wilde doen, maar die ik niet had kunnen vinden. Perfecte timing! En daardoor was de afsluiting van het festival toch nog goed.

Maar al met al heb ik er niet zo’n heel fijne nasmaak aan overgehouden. Ook zondag zat ik dus een paar uur voor het eind van het bal alweer thuis. Weggestopt in mijn hoodie, onder een dekentje op de bank met een bordje frietjes. Helaas is inmiddels mijn herfstvakantie voorbij en kan ik me vandaag niet blijven terugtrekken in huis. Hopelijk komen er binnenkort betere tijden.

Omdat Mark en ik toch wel heel weinig gezamenlijke hobbies hebben, besloten we op zoek te gaan naar iets dat we wél allebei leuk vinden. Aangezien we beiden in het verleden aan stijldansen hebben gedaan, en Mark ook streetdance deed en ik momenteel aan balfolk, kwam ik uit op Argentijse tango-les. We houden allebei van dansen, maar we hebben allebei geen ervaring in deze stijl, dus dan hebben we niet het probleem dat een van ons erg voor loopt op de ander en we daar weer irritatie door krijgen.

Dus schreef ik ons in voor een beginnerscursus bij El Corte – een dansschool waar ik al een paar keer was geweest omdat er tot voor kort folkbals werden gehouden.

Gisteravond was de eerste les! Spannend!

We begonnen met een paar eenvoudige oefeningen voor het leiden en volgen, en de maat van de muziek te horen. Dat was voor mij uiteraard gesneden koek. Maar wat ik wel lastig vond, was de danshouding. Die is behoorlijk anders dan wat ik ben gewend. In plaats van aan elkaar te ‘hangen’, waarbij je gevoelsmatig met z’n tweeën een soort V vormt, leun je juist naar elkaar toe met je borstkas zodat je gevoelsmatig samen een A maakt. Maar het is ook weer niet de bedoeling dat je echt schuin gaat staan, alleen je gewicht moet anders gepositioneerd worden. En je danst heel close tegen elkaar aan, zodat ik minder bewegingsruimte heb dan ik ben gewend.

Toen ik met Koen oefende, vond ik dat al lastig en ik denk dat er ook nog wel wat lesjes overheen gaan voordat het natuurlijk gaat aanvoelen. Bijkomstige uitdaging is dat Mark en ik niet bepaald goed matchen qua lengte, dus als je dan beiden met de borstkas naar elkaar toe moet, zit daar wat balansverschil in. En hij mag met zijn lange benen niet té ver naar voren stappen, want zo ver reiken die van mij niet naar achteren. 

Tijdens de les wisselen we gelukkig af en toe van partner, dus dat helpt wel om te bepalen wat aan mij ligt en wat aan de partnermatch.

Ik heb in ieder geval zin in de volgende lessen!