Het was vandaag weer zo ver: de jaarlijkse kerstborrel op kantoor. De enige borrel die ik oprecht kan waarderen.  

Zoals inmiddels traditie is, begonnen mijn collega’s weken geleden al te informeren wat ik dit jaar aan zou trekken, en begon ik gisteravond pas de boel in elkaar te kwakken, hopend dat het idee dat ik in mijn hoofd had ook in praktijk zou werken, want anders had ik een probleem…  

De over-the-top-outfit van dit jaar is een soort voortborduring op de kerstrok van vorig jaar: in plaats van een hoepel ónder mijn outfit te dragen, besloot ik dit jaar de hoepel zelf als outfit te bombarderen. Ik gebruikte de hoepel die ik ooit voor een LARP kocht als basis. Touwen eraan, slingers erover, lampjes er omheen en klaar!

Oh ja, en in plaats van de lullige kartonnen ster van vorig jaar, fröbelde ik een echte piek op mijn diadeem.  

Tadaaa! 

Ik had alleen vooraf geen rekening gehouden met de enorme batterij-unit die aan het lichtsnoer zat, die niet alleen een aanzienlijke omvang had, maar ook een behoorlijk gewicht. Ik bevestigde hem op hoop van zegen aan de hoepel en hield mijn vingers gekruist dat het ding niet de hele handel naar achter zou trekken waardoor ik de hele borrel door gewurgd zou worden door het touw om mijn nek.

Hoe ik het gevaarte op de fiets op kantoor en weer thuis zou krijgen, had ik ook nog niet helemaal bedacht, maar dat ging vast goedkomen, leek me. En jawel, het bleek een kwestie van de hoepel over mijn schouder en stuur gooien en hem zo schuin vervoeren, en vooral schijt hebben aan wat andere mensen dachten als ze me zagen fietsen.  

De outfit was een grote hit! Het was alleen al de moeite waard vanwege alle blije gezichtjes en enthousiaste uitroepen toen ik het kantoor binnen kwam gewandeld met het gevaarte slechts in mijn hand en de lichtjes nog uit. Wederom kreeg ik van vele nieuwe collega’s te horen dat ze al van de oude garde hadden gehoord dat mijn kerstborreloutfit een Ding was om naar uit te kijken. En ik merk dat mijn invloed zich inmiddels heeft verspreid, want ook de outfits van collega’s worden ieder jaar nét ietsje uitzinniger. Zo was er een collega met niet zomaar een foute kersttrui had aangetrokken, maar een foute kersttrui met lampjes erin en kerstsokjes waar ze kleine flesjes Flugel in had verstopt, waardoor ze een soort levende grabbelton voor collega’s werd. En daardoor ook werd gebombardeerd tot de alcoholverstrekker van de dag. Alsof er nog niet genoeg drank was aangerukt door de organisatie…
Dus toen ik na mijn 3e glas rosé het wel welletjes vond en aan de cola ging, schonk ze gewoon nog een vierde glas voor me in en drukte ze dat in mijn hand. De stemming zat er goed in, zullen we maar zeggen.  

Ik heb me dan ook weer uitstekend geamuseerd op het leukste bedrijfsfeestje van het jaar. We begonnen de middag om drie uur met een officieel gedeelte vanuit het MT, maar al snel gingen we over naar De Grote Kerstborrelquiz, waarbij enige zelfspot niet werd geschuwd. Zo waren er vragen als: “Waar kijken we volgend jaar het meest naar uit?” (Antwoord: het vullen van de jassenbakken met planten) en “Wat gaan we in 2024 zeker niet meer doen?”, met als antwoordopties:
1) 5.000 rugzakken bestellen en de order annuleren als de zeecontainer al onderweg is;
2) Een ongecontroleerd adressenbestand naar de drukker sturen;
3) 200K uitgeven aan een feestje;
4) <Onze grote promotiecampagne> annuleren. (vanwege een oepsje van de rector)
Waarbij ons antwoord uiteraard “all of the above behalve 3” was.   )

Verder werd de middag en avond gevuld met veel gezelligheid, wat al snel escaleerde naar een impromptu hervertoning van de tenenkrommende kerstboodschap van onze directie van een aantal jaar geleden om de nieuwe collega’s op de hoogte te brengen van onze divisiehistorie, bureaustoelenraces, en uitzinnig dansen op “Why, tell me why” van Anita Meyer.

Mede onder invloed van de rosé heb ik weer veel te veel over mijzelf verteld, wat resulteerde in verwonderde vragen over LARP, uitroepen over hoeveel hobbies ik wel heb, en verbazing over hoe gezellig ik buiten werktijd ben terwijl ik tijdens werktijd altijd zo serieus ben.  

Wellicht overbodig om te zeggen dat de kerstboompiek het niet heeft overleefd, omdat die op een gegeven moment met diadeem en al van mijn hoofd af tuimelde. Maar ach, het was de moeite waard.

Toen we om 8 uur het pand moesten verlaten omdat men het wilde afsluiten en een deel van mijn collega’s nog doorging naar de stamkroeg van onze divisie in het centrum, besloot ik dat het welletjes was geweest en fietste ik weer met verlichting en al naar huis. Nog één weekje werken en dan zit het er weer op voor dit jaar! (Note to self: volgend jaar een iets praktischer outfit bedenken, zodat ik wat dichter bij collega’s kan staan om te babbelen en wat minder moeite heb om de snacks te bereiken.)