Net thuis van de Midwinterfair. Ik moet zeggen: ik ben best wel bekaf. Muziek maken en warm proberen te blijven kost stiekem best wat energie!

Het was niet de leukste Midwinterfair ooit. Ik kan niet precies zeggen waarom eigenlijk. Misschien te weinig bekenden gezien ofzo? Of te weinig muzikaal succes?

Hoewel we alweer duidelijk beter zijn geworden in het afgelopen jaar, trekken we nog steeds geen volle zalen. Mensen kijken soms geamuseerd naar ons als ze langs lopen, maar velen lopen ook gewoon door zonder te kijken. En even blijven staan om te luisteren, dat deden er helemaal weinig.

Toch hebben we lef getoond door tot tweemaal toe op het lege podium in één van de tenten met kraampjes te gaan spelen. Er was blijkbaar geen programma gepland op dit podium, maar het was ook niet aangekondigd als open podium. Het was dus een soort free-for-all. In ieder geval, zo hebben wij het geïnterpreteerd…

Eigenlijk was het helemaal niet zo eng om op het podium te spelen. Misschien ook omdat nauwelijks iemand echt kwam luisteren en de enigen die in de buurt kwamen, het podium gebruikten als zitje…

Op een gegeven moment kwam Sassenach vragen of we plek voor hen wilden maken – want zij waren wel door de organisatie ingehuurd en moesten naar binnen omdat het regende. Waarna zich prompt enthousiast publiek rondom het podium verzamelde.
Ach… ooit….

Ik heb in ieder geval twee spontane complimenten gekregen over mijn nieuwe draagmand

Naast muziek maken heb ik eigenlijk maar weinig gedaan. Ik ben even naar de Gonnagles gaan luisteren, maar alle heren die konden balfolken leken op dat moment al op de vloer te staan, dus dansen zat er niet in.

Wel heb ik nog een workshop zwaardvechten bij Noorderwind meegepikt. Dat ging stiekem best soepel, dankzij mijn jiu-jitsu-ervaring en de paar lesjes Iaido van Mike. Want het voetenwerk en de houdingen blijken behoorlijk hetzelfde. En als een set slagen wordt afgesloten met een heupworp om de tegenstander naar de grond te werken, heb ik daar geen moeite mee (sorry meisje dat mijn tegenstander was; misschien had ik je moeten waarschuwen… maar ik hield je goed vast, toch? ).

Qua aankopen heb ik alleen maar een shoarmaverpakking (een schapenvacht dus ) mee naar huis gesleept. In januari ga ik waarschijnlijk een weekendje mee met een re-enactmentgroep en dan is het wel fijn om op zo’n ding te kunnen slapen, om vastvriezen in de tent te voorkomen. Hoewel ik bang ben dat ik de volgende dag dan wel compleet naar schaap stink… maar da’s vast heel historisch correct

Overige noemenswaardige momenten:
– het mij onbekende meisje dat langsliep toen wij ons nieuwe bord neerzetten en zei: “Hee, die afbeelding herken ik van je blog! Dat lees ik wel eens.”
– de man die grijnzend naast ons bleef staan, waarna ik zijn t-shirt met doedelzak: nee-symbool opmerkte. En bedankt, hè…

Volgend jaar weer, hopelijk dan met weer iets betere muziek en minder regen.