Gisteren mochten we met Androneda spelen op het VAN HIER Festival – een leuk kleinschalig eendaagsfestival in Brabant, gericht op folkmuziek in streektaal. Aangezien wij Limburgse liedjes in ons repertoire hebben, pasten we natuurlijk prima in de programmering!
Het festival vond plaats op een ‘cultuurboerderij’, oftewel een boerderijpand met daarachter een flinke lap grond. Er waren maar liefst drie podia: binnen was een ‘cultuurpodium’ en buiten waren een ‘concertpodium’ (voor luistermuziek) en een ‘balfolkpodium’ (voor, je raadt het al, muziek waar balfolk op gedanst kon worden). Wij waren ‘s avonds op het balfolkpodium geprogrammeerd.
Nou is ‘podium’ een groot woord: het balfolkpodium bestond uit een paar Perzische tapijten, doorweekt van het vocht, die op een grasheuvel waren neergelegd onder een tarpdoek. Helaas niet hoog genoeg voor ons achtergronddoek, dus dat konden we, net als op Dennefeest, niet opzetten. En de volgende keer trek ik in zo’n situatie geen hakkenschoenen meer aan, want ik stond uiteraard precies op een overgang tussen twee tapijten die dus ook nog eens op hobbelig gras lagen. Mijn flesje water kon ik niet op de grond neerzetten uit angst dat die zou omvallen, dus moest er een bankje achter me geregeld worden. Ach ja, zo werkte het ook. Gelukkig had ik net voor het optreden besloten mijn paarse vest over mijn bandjurkje aan te trekken omdat het flink begon af te koelen, anders had er vast wat extra vibrato in mijn stem gezeten.
Foto door Kees Verweij, crop door mij
Ik vond de sfeer op het festival erg fijn! Folkies zijn superlieve en sociale mensen. Zodra ik arriveerde zag ik gelijk een hoop bekende gezichten (Hallo! Leuk je te zien, sorry, ik moet door, ik moet spullen uitladen / eten / soundchecken / omkleden / spelen!) Maar iets voor ons optreden en in de tijd erna heb ik toch nog een paar mensen kunnen spreken.
Doordat beide buitenpodia erg dicht bij elkaar stonden en om en om waren geprogrammeerd, was dat soundchecken wel een uitdaging. Je wil immers niet door het optreden van de ander heen tetteren. We hebben de soundcheck uiteindelijk maar opgeknipt in een linecheck, een vloercheck waarbij Patricia en Wouter tactisch probeerden iets in het ritme en de toonsoort van de andere band te spelen (ze wisselden gelukkig net van nummer toen ik moest ), en vlak voor ons optreden, nadat de andere band klaar was, nog een snelle monitorcheck.
We hebben geluk gehad met het weer: hoewel het niet de hele dag droog is gebleven, was het dat wel het grootste deel van de tijd. Inclusief tijdens ons optreden, want het zou behoorlijk sip zijn geweest als niemand op de dansvloer had gestaan vanwege een hoosbui.
Het spelen ging best lekker, al hadden we een paar oepsjes. Niet alleen aan onszelf te wijten… Op een gegeven moment kwam een bezoeker naar het podium toegelopen. Terwijl Wouter al het intro van ons volgende nummer had ingezet, sprak die Patricia aan: of we een walsje wilden spelen? Patricia had nog net de tijd om “Ik moet inzetten!!” te roepen voordat ze aan haar partij begon. Ik moest bijna meteen daarna inzetten, maar was behoorlijk van de wap door de rare timing van deze persoon en daardoor verpestte ik ook de timing van mijn inzet. Omdat Wouter het nummer bovendien veel sneller had ingezet dan we ‘m normaal spelen, werd het even chaos voordat we weer allemaal in het gareel waren.
Met De Soete Inval hebben we regelmatig dat we tijdens het spelen worden aangesproken door mensen die verwachten dat we al muziekmakend een heel gesprek met ze kunnen voeren, maar met Androneda heb ik dat nog niet zo meegemaakt. Misschien kwam het door het gebrek aan podium dat hoger ligt dan waar de bezoekers staan, waardoor er minder een fysieke barrière was?
Het was dus niet ons beste optreden, maar ik vond het wel heel leuk om op dit festival te mogen spelen en het is ook een aanrader om er als bezoeker heen te gaan als je van folkmuziek houdt!
Afgelopen vrijdag was de Coopluydenmarkt. De Soete Inval speelde er al vaker, maar aangezien het in Appingedam is en dat voor mij bijna 2,5 uur heen én weer terug rijden is, liet ik het in het verleden aan mijn noordelijker wonende bandgenoten over om er te spelen. Dit jaar hadden we niet zoveel beschikbare bandleden, dus ging ik alsnog een keer mee. En wat was het leuk!
Appingedam heeft sowieso een schattig centrum. Het evenement was blijkbaar nog drukker bezocht dan afgelopen jaren en dat was te merken, want er was ontzettend veel publiek. En er waren hopen ingehuurde groepen, die qua stijl en historische correctheid alle kanten op gingen: van authentieke middeleeuwse re-enactors tot fantasy-figuranten, van steltlopers tot ambachtskraampjes en van random-meuk-verkopers tot toneelspelers. En er was muziek, veel muziek! Naast De Soete Inval troffen we o.a. onze concullega’s van Goet ende Fyn en van Slag ende Stoot, maar er waren nog veel meer muziekmakende groepjes aanwezig. En versterkte shows. En een zeer regelmatig spelend carillon van de kerk. Aangevuld met roepende kooplui, geklap van dorsvlegel-demonstraties en meer. Oftewel: kakefonie!! Het was dus soms even zoeken naar plekjes waar we ongestoord / anderen niet storend konden spelen.
Eerdere jaren begeleidden we weleens een hofdansgroep. Die bleek er ook nu weer te zijn en het erg leuk te vinden als we dat weer konden doen! Voor en na hun eigen show speelden wij, al dan niet aangevuld met de andere muziekgroepen, wat liedjes uit ons gezamenlijk repertoire waar de hofdansgroep op kon dansen. Dat werd uiteraard een gezellige chaos, waar ook weer veel publiek op afkwam.
De tijd dat we niet speelden hebben we ook goed besteed, waaronder bijkletsen met andere groepen. We waren die dag net begonnen met spelen of we werden alweer omgekocht door de Westerwolders om voor hun kampement te komen spelen, met daarna koffie en lekkere hapjes in hun kampement in het vooruitzicht gesteld. Daar zeggen we natuurlijk geen nee tegen!
Ik heb ook nog wat geshopt. Er stond een kraampje met instrumenten, waar we uiteraard eerst tactisch naast zijn gaan spelen, om er vervolgens even te gaan snuffelen. De buit: een boventoonfluit! (Nee, hij heeft inderdaad geen vingergaten!)
Al met al was de dag de lange rit dus zeker waard. En ik mag eigenlijk helemaal niet klagen, want andere bandgenootjes deden er nog veel langer (meer dan 4 uur…) over. Je moet er wat voor over hebben om te spelen in Groningen!
Hoera, we hebben Middeleeuws Montfort weer overleefd! We zijn dit jaar niet weggeschroeid en ook niet weggewaaid!
En het was weer erg leuk. Het is een evenement dat mede door Cranenburgh Events wordt georganiseerd, waar wij min of meer de vaste muziekgroep van zijn, dus dan kom je altijd dezelfde mensen tegen – andere artiesten, reenactors, crew en handelaren – en dat is erg gezellig en voelt een beetje als thuiskomen!
Re-enactorshumor.
Het is ook heel nuttig trouwens. Want ik wist vooraf al dat er een kraampje met stofjes ging zijn waar ik wat lapjes linnen kon inslaan. En ik hoopte dat ik iemand zou kunnen vinden die mijn middeleeuwse schoenen kon repareren. Tijdens de Slag om Doornenburg in 2025 liet al een stiksel van mijn linkerschoen los en dat heb ik toen ter plekke door een leerbewerkster laten repareren. Helaas had ik haar gegevens niet meer en dit jaar waren we niet voor dat evenement geboekt, dus gaf ik Richard, die daar wel was geboekt met zijn band, mijn schoenen mee in de hoop dat de leerbewerkster daar weer zou zijn. Maar helaas. Gelukkig trof ik dit weekend een andere leerbewerker, die even moeilijk keek, maar vervolgens toestemde om mijn rechterschoen op een vergelijkbare plek te repareren. Ik kon hem aan het eind van de middag afgeven, nadat we klaar waren met spelen, en halverwege de avond belde hij me al om te laten weten dat ik de schoenen kon afhalen! Wat een goede service! En wat mooi, zo’n community van handige mensen. Ik ben ook echt blij dat ik ze heb kunnen laten repareren, want ik heb de schoenen al zestien jaar en ik kan er een heel weekend op lopen zonder blaren, wat ik van veel van mijn moderne schoenen niet kan zeggen.
Naast bekende deelnemers waren er ook weer wat bekende bezoekers die even hallo kwamen zeggen. Ook een bezoeker die ons dacht te herkennen van vorig jaar, en ons trots op zijn telefoon een filmpje liet zien van… de Duitse band met market pipes die er toen ook was. Ach ja, al die doedelzakspelers lijken op elkaar, toch?
Er waren wederom kleine kinderen die hun ouders dwongen langer te blijven luisteren of om nog een keer terug te gaan om ons nogmaals te horen. <3 En er was het jongetje dat door zijn moeder voor ons neer werd gezet in afwachting van ons volgende liedje. Hij keek ons aandachtig aan. Maar toen we begonnen te spelen, keerde hij per direct een kwart slag om zijn as en liep hij weg, zijn moeder achterlatend. Een duidelijke ‘NOPE!’
Die Duitse doedelzakband was er dit jaar overigens niet. Lucas Florent was er wel met zijn luit, maar die speelt veel meer voor kleine groepjes publiek dan wij, en aangezien ze het terrein dit jaar wederom verder hadden uitgebreid, was het behoorlijk werken om alle locaties van muziek te voorzien. Normaal gesproken spelen we om openingstijd altijd zo veel mogelijk bij de ingang van een evenement, maar dat gaat in Montfort niet omdat ze daar altijd een soort toneelstukje doen om de bezoekers welkom te heten, wat we natuurlijk niet willen verstoren. Het terrein waar de bezoekers als eerste heen werden geleid was een kasteeltuin en pas later stroomden ze door naar het weiland bij het kasteel. Maar die tuin is behoorlijk uitgebreid, met veel kleine doolhof-achtige weggetjes waar geen standjes kunnen staan, waardoor de dingen die daar te doen waren nogal verspreid of verstopt waren, dus dat kwam een beetje verlaten over. Er was een stenen podium dat zich weliswaar niet direct bij de ingang bevond, maar wel in het zicht van de ingang, dus besloten we op zondagochtend om ons daar dan maar op te positioneren. Dat was een goede keuze, want zo trokken we de bezoekers verder de tuin in én we bereikten een groter deel van de omgeving met onze muziek, omdat we op een verhoging stonden en dus over alle heggetjes heen konden spelen!
Foto door Hobby Fotograaf Brunssum
Op zondag was er ineens ook een bandje met onder andere trekzakspelers, dat er niet bepaald historisch uitzag en al helemaal geen historische liedjes speelde (Roooo-saaaa-munde!). Waarschijnlijk een lokaal muziekgroepje dat het leuk vond om de boel wat te komen opvrolijken. Maar hee, samenspelen is altijd gezellig dus party-crashten we ook even om enkele nummers stemmig te ondersteunen met extra tamboerijnen.
Op zaterdagavond, na sluitingstijd en dus niet voor publiek, herstelde Cranenburgh Events een oude traditie in ere: touwtrekken! Dat was niet besteed aan de Soete Invallers (straks hebben we nog meer uitvallers), maar uiteraard heb ik wel enthousiast de deelnemers aangemoedigd. De dames werden schromelijk onderschat, want zij mochten met 5 personen deelnemen terwijl mannenteams uit slechts 3 personen bestonden. Met die laatsten werd dus regelmatig letterlijk de vloer aangeveegd. En aangezien één van de twee damesteams ook nog eens een goede tactiek had, werden zij de winnaars.
Er was dus ook veel lol. Aan het eind van de zondag zaten we er tijdens ons voorlaatste blokje muziek allemaal enigszins doorheen en besloten we even pauze te nemen en in het gras te gaan zitten. Vervolgens vroeg ik me af of ik ook liggend zou kunnen spelen…? Ik voegde de daad bij het woord: ik ging op mijn rug in het gras liggen en zette een liedje in. Jawel, dat lukte inderdaad! Helma volgde gelijk mijn voorbeeld en ging naast me liggen doedelen. Onze trommelaars pakten hoofdschuddend hun instrumenten erbij en begeleidden ons staande. Uiteraard kwam precies op dat moment de Montfortse organisator van het evenement langs, die gelijk zijn camera erbij pakte en een video van ons maakte terwijl hij om ons heel liep. “Voor de promo-film van volgend jaar”, liet hij ons weten.
We zijn er volgend jaar in ieder geval graag weer bij!
Via Stichting Draailier en Doedelzak kreeg ik een verzoek doorgestuurd van een stel dat een doedelzak- of draailierspeler voor hun bruiloft zocht. Leuk! Alleen… het ging om het opleuken van de gehele kerkdienst. En een doedelzak is best leuk, maar na een nummer of 3 kan het wat saai gaan worden. Dus stelde ik voor dat Richard met me meespeelde, dan zouden we tweestemmig kunnen spelen. Veel leuker! Gelukkig wilde het bruidspaar ook wel voor twee mensen betalen en vond Richard het ook een heel goed plan.
Toen kreeg ik wel een beetje last van imposter syndrome… We waren nog helemaal geen band, we hadden dus nog helemaal geen officieel repertoire (ook al hebben we tweekeer op een evenement van Thom gewoon gezellig samen gemusiceerd), en ik ben toch niet goed genoeg om op iemands bruiloft te spelen? ARGH!!!
(Jawel, ook al heb ik al eens eerder op iemands bruiloft gespeeld, in m’n eentje zelfs. Het was op kasteel Doornenburg. Ik weet nog heel goed dat toen een willekeurige bezoekster van het kasteel het nodig vond om op haar weg naar de uitgang om te lopen, alleen om mij in het langslopen “Vreselijk!!” toe te kunnen bijten… )
Gelukkig stond Richard er wat relaxter in. We maakten een selectie uit repertoire dat we allebei al kenden (handig dat hij nu ook af en toe meespeelt met De Soete Inval!) en vulden dat aan met wat nummers die we ook leuk solo konden spelen met bv. ondersteuning op tamboerijn of trom, en stuurden dat op naar het aanstaande echtpaar, dat er een selectie uit maakte. We puzzelden wat met welke en hoeveel nummers op welk moment in de kerkdienst zouden passen en toen hadden we een setlist!
Het bruidspaar had ook drie verzoeknummers. Twee daarvan waren eenvoudige folknummers en konden we makkelijk instuderen, maar de derde was een klassiek stuk dat niet op doedelzak werkt. Ik overwoog even om dat op viool in te gaan studeren, maar realiseerde me al snel dat me dat wekenlang dagelijks studeren ging kosten aangezien ik al veel te lang niet meer actief viool speel. Vanwege andere projecten met deadlines had ik daar de tijd niet voor en zelfs al had ik dat gehad, dan had ik nog niet kunnen garanderen dat het mooi genoeg ging klinken voor zo’n belangrijk moment als het naar het altaar lopen van de bruid… (Over mijn vioolvaardigheden ben ik nog veel onzekerder dan over mijn andere muzikale vaardigheden). Gelukkig vond het bruidspaar het niet erg en konden ze iemand anders regelen die het op piano ging spelen.
Gisterochtend was het dan zover en reden we naar de Koepelkerk in Maastricht.
De mooiste ‘back stage area’ waar ik tot nu toe ben geweest!
Er bleek nog een ander muziekduo te zijn dat op piano begeleide klassieke liederen zong. Zij hadden vaste momenten tijdens de dienst gekregen die echt waren gereserveerd voor het luisteren naar hun muziek. Wij vulden vooral momenten tijdens de ceremonie op, zoals de binnenkomst van de gasten, de wandeling van de bruidegom naar het altaar, het bereiden en uitdelen van de communie, etc. We waren dan ook flexibel met het aantal nummers en hoe vaak we een stuk herhaalden – we moesten kijken of er nog tijd was om verder te gaan en zo niet, de boel op een tactisch moment afkappen. We hadden weliswaar een script van de ceremonie gekregen, maar dat bleek toch iets gewijzigd of de priester hield zich er niet letterlijk aan (en bovendien was het een import-priester, die dermate slecht Nederlands sprak dat ik een deel domweg niet verstond), dus het was nog steeds goed opletten wanneer we nou precies moesten starten en ophouden. Ik was dan ook niet zozeer zenuwachtig over de muziek die we moesten spelen, maar wel een beetje nerveus over de timing van onze speelmomenten.
Want ik ben volgens mij sinds mijn kindertijd niet meer bij een katholieke trouwdienst geweest. Vroeger kwam ik vaak in de kerk. Niet dat ik zo ontzettend gelovig ben opgevoed, maar in Zuid-Limburg was dat nou eenmaal een ding, dus ben ik keurig gedoopt, deed de communie en heb het vormsel gedaan. Ik heb de kerkelijke trouwdienst van menig oom en tante meegemaakt en bovendien zong mijn moeder in / dirigeerde mijn moeder een koor dat optrad in de kerk tijdens bv. Kerstmissen. Maar nadat ik naar Nijmegen verhuisde om te studeren, heb ik me uitgeschreven en het geloof lekker aan de wilgen gehangen.
Stemmig samen in knalrood! (De dresscode was ‘Funky Formal’. Gelukkig kon ik via Vinted voor Richard een bij mijn jurk passend overhemd vinden.)
Het eerste deel van de mis ging erg goed en de bruidegom keek herhaaldelijk naar ons om toen we speelden, met af en toe een duimpje omhoog, dus hij werd er duidelijk blij van.
Tijdens het uitdelen van de communie raakte ik wel even van de wap. Want ik ben van vroeger gewend dat iedereen die dat wil (of mag…) opstaat uit de kerkbanken en naar voren loopt om een hostie te halen. Maar deze priester liep zelf langs alle kerkbanken, en aan het eind van de ronde eindigde hij bij ons! Euh… We stopten dus maar even met spelen om (illegaal, zoals ma me achteraf inwreef – we wonen immers ongetrouwd samen en ik ben gescheiden ) de hostie aan te nemen. Daarna was het de vraag of we weer een nieuw nummer moesten inzetten. Ik dacht dat, aangezien wij de laatsten waren, het communie-moment wel voorbij was, maar nee, toen de priester weer op het altaar stond ging hij eerst nog zelf een paar keer uit de beker lurken en op zijn gemak alles netjes afvegen en wegzetten. Maar tegen de tijd dat we beseften dat het nog even ging duren, was het alweer te laat om opnieuw in te zetten. En zo was er nog een momentje waarop we ons afvroegen of het nou wel of niet de bedoeling was dat we doorgingen met spelen of dat het tijd was om te stoppen, of dat het de bedoeling was dat we al startten of dat we nog even moesten wachten. Awkward…
Nou ja, het ging goed genoeg en het bruidspaar kwam achteraf heel enthousiast naar ons toe om ons te bedanken, dus missie geslaagd. Ook van een paar andere gasten kregen we complimentjes en ook de koster(?) vertelde dat hij het erg mooi vond klinken, hoewel hij zich vooraf wat zorgen maakte over de akoestiek in de kerk. (Wij ook trouwens, want in sommige kerken klinkt bourdonmuziek juist extra mooi, terwijl je in andere kerken zo’n rare akoestiek hebt dat je niet eens meer strak samen kunt spelen omdat je jezelf met teveel vertraging terughoort!) En gelukkig was het dus ook geen heel strenge kerkdienst of gemeenschap, want lang niet alle priesters staan doedelzakmuziek in hun heilige huisjes toe.
Met een blij gevoel dat we hadden kunnen bijdragen aan een mooie trouwdag van het bruidspaar én we zo lekker samen hadden kunnen spelen, reden we door naar mijn ouders om daar te lunchen. Als we toch in Zuid-Limburg waren, was dat net zo makkelijk én gezellig!
Die avond hadden we een bbq bij vrienden in Kaatsheuvel en aangezien Richards moeder daar ook woont, besloten we aan het eind van de middag óók nog even bij haar op familiebezoek te gaan, alvorens we doorreden naar Marcel en Irene om ons daar te laten bedienen met (veel) eten en drinken. *burp* Nee, het muzikantenleven is zo slecht nog niet…
Maar Richard en ik moeten nu wel gaan nadenken over een bandnaam…
Er waren dit weekend volgens mij twee dansfestivals niet níét waren afgelast vanwege de hitte, en wij speelden met Androneda op ze allebei…
Het was superleuk om te doen, maar uiteraard waren er ook behoorlijk wat uitdagingen.
Dik twee weken geleden constateerde ik dat de airco van mijn auto stuk was en bracht ik hem naar de garage. Helaas konden ze hem niet gelijk repareren want ze moesten een onderdeel bestellen. Of ik twee weken later terug kon komen? Nou ja, dat moest dan maar, dus bracht ik hem donderdag opnieuw langs. Dan zou hij nog net op tijd klaar zijn voor onze tour. Donderdag aan het eind van de dag belde de garage: helaas, het bestelde onderdeel bleek toch niet te passen, aangezien mijn auto nogal een oud model is. Ze hadden inmiddels een tweedehands exemplaar gevonden en besteld. De auto lag nu nog uit elkaar, maar zaterdag of maandag zou ik hem alsnog kunnen komen ophalen.
Argh!!! Ik vertelde de man dat ik de volgende dag echt mijn auto nodig had, en dat airco ook wel echt cruciaal was, aangezien we tijdens de allerwarmste dag van de hittegolf met bijna 40 graden, 4 uur in de auto moesten zitten naar Belgisch Luxemburg…
Er waren op dat moment helaas geen monteurs meer aanwezig, maar de volgende ochtend zouden ze met spoed mijn karretje weer in elkaar zetten zodat ik in ieder geval een rijdende auto had. Dat moest dan maar. Ik belde Wouter en regelde dat we met zijn auto, die wel over airco beschikt, gingen carpoolen in plaats van met de mijne.
Vrijdag haalde ik dus nog snel het ding op voordat we bij mij thuis de generale repetitie hadden en lunchten. Daarna laadden we al onze meuk in Wouter’s auto en reden we met zowel zijn als mijn auto naar de festivallocatie waar we de dag erna zouden spelen, waar ik mijn auto achterliet, overstapte naar Wouter’s auto, en we met z’n allen naar Florenville in België doorkarden.
De auto bleek de koelste plek van het hele weekend te zijn, dus het was niet echt een straf om zo lang onderweg te zijn.
Bij aankomst hoorden we van de organisator dat alle festivals in heel Belgisch Luxemburg waren afgelast, behalve het hunne. Wegens de goede omstandigheden die ze konden bieden, had de burgemeester voor hen een uitzondering gemaakt. Gelukkig maar!
Ik was nog nooit eerder op Bals et Roses geweest. Het blijkt een lief, relatief klein festival te zijn met twee podia waarop de bands elkaar afwisselen. Wij mochten in de grote schuur spelen. Die waaide niet bepaald door (als er al wind was geweest), dus ik was ontzettend blij dat we mijn staande ventilator (‘our biggest fan’ ) hadden meegenomen. Anders waren we vast als een gesmolten poeltje op het podium geëindigd…
Soundcheck. “That white instrument is not on your rider!”
Ik was sowieso grondig voorbereid, want naast die ventilator nam ik ook een plantenspuit mee (om water in ons gezicht te kunnen vernevelen), handdoekjes om nat in onze nek te kunnen leggen, paraplu’s die als parasolletje konden dienen, en een teiltje dat als voetenbadje gebruikt kon worden. Die voorbereidingen waren wel nodig, want Patricia twijfelde of ze wel moest gaan optreden. Ze is namelijk zwanger, dus zit ze in een risicogroep qua oververhitting en bovendien moeten we nu gaan uitvogelen in hoeverre, hoe lang achter elkaar en tot wanneer ze zal kunnen spelen, want blazen op een saxofoon kost behoorlijk wat buikspierkracht en die dingen werken niet altijd meer mee. We moesten dus goed op haar letten, vandaar dat ik het complete ‘care package’ had samengesteld. Maar zelf was ik ook enorm blij met die ventilator, handdoek en vernevelaar.
Onze instrumenten hadden het ook zwaar. Onze doedelzakken waren structureel te hoog, ook al heb ik een plastic riet in plaats van natuurriet en heb ik normaal dus minder snel last van de omgevingsomstandigheden. Helaas kan een trekharmonica niet anders worden gestemd, dus de enige manier om zuiver samen te kunnen spelen, was om de doedelzakrieten hoger in de speelpijp te zetten, zodat het instrument lager werd. Maar mijn riet vindt het niet fijn om op een andere hoogte gezet te worden, dan gaat hij andere problemen geven. Dat had ik al eerder ervaren en ik wilde het dus eigenlijk niet aanpassen. Maar ik liet me toch overtuigen, want tsja, zuiver samenspelen is ook belangrijk. Waardoor ik me met een op bijna alle tonen knerpend riet door het eerste nummer heen moest worstelen. Vanaf het tweede nummer heb ik hem toch maar weer lager in de speelpijp gezet om in ieder geval een speelbaar instrument te hebben. Dat lukte redelijk; alleen de D bleef een beetje knetteren.
Gelukkig waren de dansers enthousiast en haakten ze niet massaal af door de hitte, dus verder hebben we wel lekker gespeeld. Als was een set van 2 uur een behoorlijke kluif in die warmte en was mijn concentratievermogen aan het eind wel behoorlijk op. Nogmaals excuses aan mijn bandgenootjes dat ik tijdens de toegift te laat mijn partij inzette en vervolgens tijdens een compleet willekeurig moment alsnog inzette. De *facepalm*-uitdrukkingen van hen waren dan wel weer zo lachwekkend dat het de moeite waard was…
Patricia heeft het gelukkig ook twee uur volgehouden, al moest er wel een extra stoel op het podium komen, hebben we ter plekke een paar nummers in de setlist omgewisseld, en hebben we haar even pauze gegund door Wouter een nummer solo te laten spelen.
Screenshots uit een video van Bals et Roses
Onze set was van 22.00 tot 00.00 uur, dus bleven we daar slapen. We werden ondergebracht in een huisje met andere muzikanten en werden erg goed vertroeteld bij het ontbijt, met een lange tafel waar iedereen aan kon aanschuiven. Gezellig!
Rond 11 uur pakten we onze spullen en reden we door naar Noord-Brabant, waar we op Dennefeest zouden spelen. Daar was ik wel al heel vaak geweest als bezoeker (zeg maar bijna elke editie sinds de start, alleen de afgelopen twee jaar niet wegens andere afspraken/optredens), dus het was superleuk om er nu eindelijk als band te mogen staan! Het voelde ook echt als ‘thuis spelen’.
De organisatie had flink wat voorbereidingen getroffen tegen de hitte – meer dan Bals et Roses, terwijl het er dankzij alle bomen en doordat het een dag later was, minder warm was. Er waren ons ventilatoren op het podium beloofd, maar ter plekke bleken de meeste daarvan in te zijn gezet om de apparatuur koel te houden… Wederom kwam ons eigen apparaat dus goed van pas! Wel besloten we om ons achtergronddoek dit keer helaas maar niet op te zetten, aangezien de meeste wind van achteren kwam en niet omvallen tijdens het spelen toch net iets meer prioriteit had dan een plaatje in onze huisstijl.
In een poging vandaag alsnog zuiver met elkaar te kunnen spelen, had ik mijn reserveriet gepakt en die hoger in de speelpijp gezet. Dat knerpte (bijna) niet in die stand, maar ook daarmee redden we het nét niet om echt zuiver samen te spelen. Maar het was in ieder geval beter dan helemáál vals. Alleen is het behoorlijk k*t om zomaar op een ander riet te moeten spelen, want ieder riet speelt net iets anders en daar moet je je speelstijl op aanpassen. Ik heb me er redelijk mee weten te redden, alleen hebben we één nummer met een stukje dat sowieso al schijtmoeilijk is om te spelen (heel snel, met extra versieringen én steeds wisselen tussen wel en niet overblazen) dat gewoon echt niet te doen was zonder oefenen, dus dat heb ik verprutst. Maar het is de vraag in hoeverre het publiek dat mee heeft gekregen. Wel knerpte mijn doedelzak in de hoge tonen nogal door de boxen heen. Ik weet niet of dat kwam door de manier van uitversterken of door mijn andere riet, maar als ik de filmpjes achteraf terughoor ben ik niet blij met de klank van het instrument (maar ja, dat kan ook weer komen door de slechte kwaliteit van telefooncamera-filmpjes). Thuis dus nog even prutsen en experimenteren. Hoewel ik vooral hoop dat ik straks gewoon weer uit de voeten kan met mijn normale riet op de normale stand.
Screenshot uit een video van Henri Karrenbeld
Deze set was wel iets beter vol te houden dan die van de dag ervoor, mede doordat we maar anderhalf uur in plaats van twee uur hoefden te spelen en we niet die ochtend ook al gerepeteerd hadden.
Na ons optreden op Bals et Roses was het laat en zijn we gelijk gaan slapen, maar op Dennefeest speelden we van half 7 tot 8 uur. (Nou ja, volgens de planning. De vorige band liep uit, waardoor onze soundcheck later begon en we dus ook later dan gepland konden starten. Helaas moesten we wel op tijd ophouden. Logisch dat de organisatie het programma niet wil laten uitlopen, maar ik vind het wel sip als ónze set dan wordt afgekapt in plaats van de set van de band die de uitloop veroorzaakt. Dat is ons al vaker gebeurd en vind ik eigenlijk niet eerlijk. ) Na ons optreden was er in ieder geval dus nog ruimte om zelf iets van het festival mee te krijgen. Ik heb in totaal maar 4 dansjes gedaan, want het was niet alleen heel warm maar ik was ook gewoon moe. En we moesten natuurlijk ook nog eten en onze meuk weer in de auto’s laden. Maar ik heb wel van de sfeer genoten.
Rond half 12 vonden we het alledrie welletjes geweest en togen we eindelijk huiswaarts voor een welverdiende douche en slaap. Onze mini-tour zit erop!
Het was een tijdje onduidelijk of we wel of niet met De Soete Inval zouden spelen tijdens de Slag om Bourtange afgelopen weekend, want er wat wat onduidelijkheid rondom de offerte en we hadden te kampen met bezettingsuitdagingen, maar hoewel we uiteindelijk niet op de zaterdag zijn komen spelen, konden we wel afgelopen zondag acte de présence maken. Dus trokken Richard en ik zondagochtend onze 17e eeuwse outfits aan en reed hij vervolgens naar Alkmaar om met zijn band te spelen tijdens Kaeskoppenstad en deed ik er 2,5 uur over om in Bourtange te geraken.
Leuk om te merken dat de bezoekers ons als min of meer ‘huisband’ van Bourtange daar verwachten, want toen we zondag door de menigte bezoekers liepen, hoorde ik iemand “Oh, ze zijn er wél!” opmerken. <3
Ik verwachtte eigenlijk dat we vanwege regen pas halverwege de middag zouden kunnen spelen, maar de buitjes bleven beperkt en in de loop van de middag werd het zelfs zonnig en warm!
Helma was voor het eerst mee en het is altijd spannend als je nog niet weet hoe het samen spelen zal gaan, maar als ervaren muzikante paste ze gelukkig prima in de groep en speelde ze makkelijk mee. Ze kende uiteraard nog niet al ons repertoire, dus schrapten we wat nummers van onze setlist. Later op de dag namen we haar en mijn persoonlijke lijstjes met repertoire door en toen kwamen we erachter dat we allebei best nog wel wat andere middeleeuwse nummers kenden! Niks dat we als De Soete Inval speelden, maar dat gaf niet – Wigo en Onno trommelden wel gewoon mee als we het even voor-neurieden, toch? Dus hoppa, extra repertoire erbij ter aanvulling!
Bijzonder ook, hoe melodietjes tijdens het neurieën / spelen spontaan op het laatste moment alsnog door je brein opgelepeld worden, ook al heb je ze jaren niet meer gespeeld…
Aangezien Helma niet alleen doedelzak speelt maar ook een erg goede blokfluitspeler is, kreeg ik een paar tips van haar om beter te spelen, zoals hoe ik mijn duim moet houden bij het overblazen. Heel nuttig! En het was een verademing om te horen dat ik het niveau van ‘tijdens Koningsdag voor geld spelen’ toch wel overstijg… ik heb namelijk totaal geen idee van hoe goed of slecht ik op het ding speel.
Dat ik mijn blokfluiten bij me had kwam ook erg goed uit, want aan het eind van de dag troffen we Vive les Gueux, een bevriende band, dus uiteraard speelden we even samen ter afsluiting. Niet alle liedjes kon ik op de doedelzak meespelen, dus trok ik mijn blokfluit tevoorschijn. En omdat zij weinig tot geen melodie-instrumenten hebben maar vooral trommelen, akkoorden op een luit spelen en zingen, kwam af en toe de melodielijn van de muzikale intermezzo’s op Helma en mij aan – euh… maar ik weet helemaal niet of ik dit kan op blokflui… okee, gewoon spelen en gaan!!
Zo met z’n allen afsluiten en dus eindigen met een hoogtepunt, geeft toch altijd een heel fijn gevoel! <3
Zo, we hebben Sturm auf Zons weer overleefd! Het is altijd een superleuk evenement om bij op te mogen treden met De Soete Inval, maar het weer in Duitsland is nog wel eens een uitdaging. Ditmaal werden er verzengende hitte én enorme onweers-, regen- en hagelbuien voorspeld…
De hitte was er inderdaad. Dat was wat minder plezant tijdens de heenreis (geen airco in de bus) en tijdens het opbouwen. En hoewel we in die hitte 3x over het hele terrein moesten struinen voordat we iemand van de organisatie vonden die ons kon wijzen waar we mochten opbouwen, kregen we wel een plekje langs de oude stadsmuur en onder grote bomen toegewezen, dus dat scheelde enorm in de hitte. Maar ja, als je moet spelen, dan is het toch zoeken naar schaduwplekjes en dan is 29 graden nog steeds heet.
De onweersbuien met regen hebben we alleen in de nacht van zaterdag op zondag gehad! Twee onweersbuien in één nacht zelfs, en het kwam tot op 2 km bij ons in de buurt, met enórm en ook heel lang aanhoudend dondergerol. Maar omdat het (nog steeds) niet waaide, maakte ik me er geen zorgen over – de tent kan gewone regenbuien prima hebben; het wordt pas eng als het gaat stormen. Alleen jammer dat het tot een gebroken nacht (en dus een flinke moeheids-dip op zondag) leidde, want met zulke klappen is slapen moeilijk. Maar hee, we hebben tijdens het weekend op geen enkel moment hoeven te schuilen: we hebben overal door kunnen spelen en mee kunnen lopen in de optochten, wat andere jaren wel eens anders is geweest!
We speelden dit jaar niet alleen al op de taveerne-avond op de vrijdagavond, maar de organisatie had “hun lievelingsmuzikanten” (volgens hun speech – awww <3) ook gevraagd om op zaterdagavond nog heel even een ceremonietje muzikaal op te komen luisteren, die bedoeld was om te vieren dat ze het evenement 10 jaar geleden zijn begonnen te organiseren. Twee dagen ook in de avond spelen is best zwaar, maar de taveerne-avond op vrijdagavond werd voortijdig afgekapt uit angst voor het onweer, en ook de dagelijkse ‘umzug’ door het dorp was om die reden verkort. Voor niets, achteraf gezien, maar ja, het weer is nu eenmaal moeilijk te voorspellen. En voor ons was het ook maar goed, want op vrijdag is een van onze bandleden zelfs bijna flauwgevallen door de hitte in combinatie met snel speelklaar moeten zijn voor dat optreden na een kampement te hebben moeten opbouwen…
screenshot uit een video van Jurgen Zander
Gelukkig begint het evenement op zaterdag pas om 12 uur, waardoor we rustig konden opstaan en ik zelfs nog wat tijd vond om te beginnen aan het weven van nieuwe kousenbandjes. Met een gewone weefkam ditmaal, ik ben een beetje klaar met kaartweven. En hoewel ik dit nog nooit had gedaan, bleek dit vele malen makkelijker dan kaartweven én vliegensvlug resultaat te geven! Ik ben alleen niet helemaal tevreden over hoe het patroontje heeft uitgepakt. De stand van de draden is toch wel want anders dan bij kaartweven. Weer een leerpuntje.
Richard was dit jaar voor het eerst mee, wat natuurlijk ook superfijn en extra gezellig was. We zijn namelijk nogal eens De Soete Uitval, en zeker dit jaar hebben we het moeilijk omdat een paar bandleden die bijna altijd meegingen, het grootste deel van dit jaar niet meekunnen. We hadden dus een aantal extra Invallers geregeld, alleen hebben we momenteel de situatie dat zelfs een van de invallers uitvalt… Zucht. Dus ik ben heel blij dat Richard de afgelopen weken hard op ons repertoire heeft gestudeerd, en dat hij afgelopen weekend het grootste gedeelte van de nummers zo mee kon spelen! <3
Het publiek was zoals gebruikelijk weer enorm enthousiast. Wat dat betreft zijn Duitsers echt véél leuker (en guller) publiek dan Nederlanders. Er waren kinderen die zeker 3x geld in ons bakje zijn komen stoppen en we kregen hopen complimentjes, zoals “Jullie hebben er echt werk van gemaakt!” en “Ik vind jullie veel leuker dan de meeste bands op dit soort markten!” Dat doet me goed, want veel van die Duitse bands hebben grote toeters maar zijn vooral show, en wij zijn niet zo’n heel goede showmensen. Dus de kwaliteit van de muziek wordt toch ook echt gewaardeerd.
En de contacten met mede-deelnemers waren ook weer fijn. In tegenstelling tot bij andere evenementen was de horeca structureel blij als we bij hen kwamen spelen, en een smid had zelfs speciaal voor ons een G-sleutel gesmeed. <3
Het enige jammere was, dat toen we op een gegeven moment in ons kampement terugkwamen, iemand mijn beker had gevuld met water en lampenolie… Geen idee wat daar de gedachte achter was, maar wellicht wilden ze wat drinken bij ons bietsen en zagen ze mijn olielampje voor een kannetje drank aan…? Nou ja, gelukkig was er verder niks gestolen of kapot gemaakt.
Gisteren speelden we voor de derde maal op het Nassaudag-evenement in Breda. De ervaringen van vorigejaren waren wisselend, dus ik ging er mentaal voorbereid heen.
Ook dit jaar stonden we namelijk weer allemaal verspreid over de stad. Richard vertrok al vroeg met zijn eigen auto, omdat hij met zijn band eerder moest beginnen en hij zijn bandgenoten nog in Tilburg moest oppikken. Dus reed ik in mijn eentje erheen. Waar we voorheen nog wel eens een van de vele andere muzikanten tegenkwamen bij het wisselen van speellocatie, troffen we nu helemaal niemand. Héél toevallig liep Richard net voor de parkeergarage langs toen ik eruit reed, dus dat was zelfs het enige moment dat wij elkaar hebben gezien. 😛
Gelukkig was er wel meer publiek dan andere jaren. Het scheelde natuurlijk dat het weer goed was (ik was blij dat mijn bandleden akkoord waren gegaan met mijn voorstel in middeleeuwse i.p.v. 17e eeuwse outfit te gaan, want die is koeler) en we hadden ook betere locaties: de eerste plek was bij terrasjes, dus daar zaten hoe dan ook mensen die niet weg konden. De tweede locatie was in een middeleeuws kampementje met ambachten, waar we twee jaar geleden ook al stonden (nog een reden om blij te zijn met onze outfit-keuze). Dus dat trok sowieso wat extra publiek, en meer dan destijds. Het publiek leek ook wat enthousiaster en geïnteresseerder, al denken we nog steeds dat het veel beter zou zijn om het evenement wat meer te concentreren op één locatie in plaats van zo te verspreiden over de stad.
De organisatie was weer precies zoals de vorige keren: bij aankomst meldden we ons bij een horecagelegenheid die ons was aangeduid als zijnde de plek waar we terechtkonden voor drankjes, een lunchpakket en toiletteren. Ons aanspreekpunt wees ons waar we de gevraagde tafel konden vinden. Tafel…? Waarom zouden wij een tafel nodig hebben? Ze wist niet of wij de drankjes aldaar gratis konden krijgen of moesten betalen. En onze lunchpakketjes? Zij had doorgekregen dat wij zelf lunch zouden meenemen…? *snik* Gelukkig kwam dat snel goed toen een vrijwilliger van de organisatie (te laat) arriveerde en bleek dat die tafel voor haar bedoeld was en dat zij voor ons de lunchpakketjes zou regelen. Hm, die ze overigens niet had. Moest ze even teruglopen. Waarna een andere vrijwilliger kwam, die die actie niet handig vond, want er was afgesproken dat hij degene was die met de lunchpakketjes zou komen. :’-)
Anyway, we voelden ons in ieder geval wel door hen gesteund toen er een minder leuk moment was. Er waren namelijk niet veel schaduwplekjes en gezien de hoge temperatuur was het niet te doen om in de zon te spelen, dus hadden we ons opgesteld op een hoek van een zijstraatje van de winkelstraat met terrasjes. Net toen we waren begonnen, kwam er een medewerker van een horecatent die in dat straatje zat, naar ons toe en begon tegen ons aan te praten terwijl we midden in een liedje zaten. Grrr… waarom snappen mensen niet dat dat echt niet kan?? Ik stopte het liedje voortijdig zodat we alsnog een gesprek konden voeren, waarna hij ons duidelijk maakte dat hij er niet van gediend was dat wij voor het straatje naar de zaak waar hij werkte waren gaan staan. Hij wilde het vrijhouden voor zijn klanten. Fair enough, maar we blokkeerden niet de doorgang, we stonden aan de zijkant. We legden hem uit dat wij waren ingehuurd door de organisatie van de Nassaudag, dat we een vergunning hadden om hier te spelen en dat we ook voor het amusement van zijn klanten speelden. Zijn letterlijke reactie: “Nou, voor ons hoeft het niet.” :’-) Op een toontje en met een air alsof hij bedelende zwervers van zijn erf stuurde, vertelde hij ons dat we elders konden en moesten gaan staan. Nou ja, we zijn wel gewend dat niet alle winkeliers ons kunnen waarderen en ik had geen zin om er ruzie over te maken, dus pakten we onze spullen in om een andere speelplek te zoeken. Maar een van de gasten op het terras waar we naast hadden gestaan, was een andere mening toegedaan. “Dit is toch niet jouw terras??”, riep hij de man toe. Waarna er een flink oplopende discussie ontstond in hoeverre de kerel het recht had om ons weg te sturen, terwijl zij er zelf op dat terras wel van aan het genieten waren… Ik heb het gelukkig weten te deëscaleren door de man op het terras te bedanken voor zijn steun en aan te geven dat wij er zelf geen ruzie om wilden maken, voordat het uit de hand liep. Daarna kwam iemand van de organisatie naar ons toe, omdat die het had zien gebeuren en die gaf aan zelf nog wel even een woordje met de man te gaan spreken. Waarna de betreffende kerel ook een flinke uitbrander kreeg van de organisator. Geen leuke situatie, wel heel fijn om te merken dat er veel mensen zijn die ons wél waarderen en actief voor ons opkomen!
Er waren nog andere leuke momentjes, zoals een fietscourier die best een tijdje bleef staan om te luisteren, voordat hij verder ging met zijn bezorging. En in dat middeleeuwse kampementje stond een smid die blijkbaar ook een muzikale achtergrond had, want hij sloeg met zijn hamer steeds precies op de maat van onze muziek op zijn aambeeld, inclusief vertragingen aan het eind van een nummer. De bestuurder van de paardentram maande ons dan wel weer om stilte toen hij langsreed om passagiers op te pikken, maar dat was precies wat we al verwachtten – we hadden de organisatie, die ons ter plekke had gevraagd om ook muziek te maken bij aankomst van de tram, al verteld dat de meeste paarden niet goed samengaan met doedelzakken.
Door al het (huis)werk dat ik momenteel doe als voorbereiding op mijn coupeuse-deelexamen, had ik echt behoefte om er even tussenuit te gaan. Gelukkig was afgelopen weekend Middeleeuws Festijn Cannenburch in Vaassen, waar we met De Soete Inval mochten spelen en kon ik dus een weekendje kamperen en even mijn hoofd op andere dingen focussen. En wat was het leuk!
Dit evenement is altijd relaxed, omdat het niet al te vroeg begint (hoewel dit jaar wel een half uurtje eerder dan anders) en op zondag om 17.00 uur eindigt (in tegenstelling tot andere evenementen die vaak tot 18.00 uur doorgaan), zodat je nog enigszins op tijd thuis bent en daar kunt eten. Vaassen is bovendien goed bereikbaar vanuit Nijmegen (nou ja, tenzij er zoals afgelopen vrijdag een ridicule hoeveelheid file staat) en het terrein bevat, in tegenstelling tot dat van Montfort, bomen zodat er schaduw is, er staat een kasteel dat mooie fotomomenten biedt en bovendien voelt het terrein knus aan.
Wat ook erg leuk is, is het wederzien van allemaal bekenden. Sowieso was het het eerste evenement van dit jaar voor ons na een winterstop. Dus dan is het extra gezellig om de andere deelnemers weer te zien, die ons ook herkennen van andere jaren en evenementen. Daarnaast zijn er bezoekers die ieder jaar komen en die we inmiddels herkennen, zoals een buikdanseres die altijd op onze muziek komt dansen. Ook waren er bezoekers die ik persoonlijk ken vanuit LARP, zoals Koen, Desirée en David!
Sowieso is het publiek daar heel leuk en positief. Ze kwamen regelmatig in drommen om ons heen staan, dansten mee, gaven ons complimentjes, of wilden op de foto met “die leuke geschiedenis-mensen”.
Een klein meisje kwam wat schoorvoetend naar me toe en vroeg of ze me iets mocht vragen. Natuurlijk mocht dat, zei ik, verwachtend dat ze iets over onze doedelzakken wilde vragen. Maar nee: “Mag ik een knuffel van je?” was haar vraag. Awww…. <3
Foto door Vaassenactief.nl
De eerste dag was het behoorlijk heet, maar wel te doen. Vanwege de droogte mochten er helaas geen kampvuurtjes worden aangemaakt, ook niet om op te koken, dus nam ik mijn camping-kookstelletje en een gasfles mee om na sluitingstijd te gebruiken voor ons avondmaal. Die had ik vorig jaar eigenlijk gekocht vanuit prep-oogpunt (mocht de stroom ooit uitvallen, dan kunnen we iig gewoon koken), maar nu was een goede gelegenheid om hem eens in praktijk uit te proberen. En met succes! Eigenlijk was het nauwelijks anders dan thuis op een fornuis koken en binnen no-time stond het eten op tafel. Gelukkig vonden mijn bandgenootjes mijn maal ook goed te eten.
Wel een raar beeld hoor, zo’n campingtafeltje met kookstel tussen de middeleeuwse tenten…
Muzikaal ging het ook goed. We hebben o.a. een nieuw arrangementje mét zang bedacht voor ons nummer ‘Komt vrienden in het ronde’, waarvoor ik ter plekke snel nog even 2,5 couplet moest instuderen. Gelukkig ben ik beter in taal-dingen dan in tweede stemmen bedenken.
Bovendien heb ik ‘muzikantenlevel: pro’ unlocked! Tijdens het eerste optreden van de zaterdag kwam iemand van de crew naar me toe om te vragen of we op een specifieke plaats wilden gaan staan spelen en ik kon het gesprek daarover met hem voeren terwijl ik gewoon doorspeelde!
Ik genoot zo veel mogelijk van de zaterdag, want de weersvoorspelling voor die nacht en de zondag was bijzonder suboptimaal: onweer, wind, hagel en regen. En jawel, op zaterdagavond begon het behoorlijk te flitsen in de verte. Ai… Op basis van meerdere eerdereervaringen wist ik hoe hard noodweer kan huishouden in een kampement, dus spande ik alle scheerlijnen nog eens extra aan, instrueerde ik mijn bandgenootjes om alle spullen die niet nat mochten worden in mijn tent te zetten, sloot ik de luifel, pakte ik in mijn slaaptent alle spullen vast zoveel mogelijk in kisten, tassen en koffers in, en legde ik praktische kleding aantrek-klaar voor het geval ik er ‘s nachts snel uit moest.
Gelukkig bleek dat onnodig te zijn geweest, want de onweersbui trok vlak langs in plaats van over het evenemententerrein heen. Maar we waren daardoor wel mooi op tijd voorbereid op de plens regen die desondanks over ons kampement heen viel.
En ook de zaterdag viel reuze mee: pas rond kwart voor 3 (net toen de veldslag ging beginnen… arme soldaten) begon het met regenen. Aangezien ons kampement direct tegenover het horeca-plein was gepositioneerd, konden we de mensen die daar onder de luifels zaten te schuilen, muzikaal vermaken vanuit onze eigen luifel. Wel was er, zoals verwacht, aan het eind van het evenement geen kip meer aanwezig, dus stonden we om half 5, toen we waren ingepland voor een ‘podiumoptreden’ (lees: in een zeer onsfeervolle pvc-partytent, maar iig wel overdekt en dus regenbestendig), voor welgeteld één gezin te spelen. Oh well. In ieder geval was het droog toen we inpakten, dus hoewel ik Richard moest appen om vast plek in de garage te maken voor het ophangen van natte tentdoeken, ben ik erg blij met hoe het afgelopen weekend is gegaan! ^_^
De planning was wat suboptimaal: vorig weekend naar de Dansstage en dit weekend naar het workshopweekend van Stichting Draailier & Doedelzak. Maar het was er niet minder leuk om!
Ik had wederom gekozen voor de workshop voor (ver)gevorde doedelzakspelers, want dat vind ik het meest interessant én we zouden les gaan krijgen van Toon van Mierlo, wat een van mijn favoriete doedelzakspelers is, plus hij geeft ook nog eens heel prettig les. Richard was ook weer mee en schoof bij dezelfde workshop aan. <3
Optreden van Idun’s Apples tijdens het avondprogramma
Hoewel ik van iemand een vreemde blik kreeg (“Jij gaat toch zelf geen workshop meer volgen? Of kom je dit weekend les geven?”) kan ik echt nog enórm veel leren. De workshop was dan ook zeker nuttig. Onder andere om weer te oefenen met liedjes op gehoor aanleren. Dat gaat mij op zich okee af, maar er zijn soms onderdelen van een melodie die gewoon niet in mijn hoofd willen klikken en dan vind ik het fijn om even op de bladmuziek te kunnen spieken om de structuur van het nummer te begrijpen. (Oh, dat is een opmaat… nou snap ik de telling!) Ditmaal ging het ook over begeleiding bedenken voor een nummer, door met akkoorden te werken. En als ik nou ergens geen verstand van heb als melodie-instrumentspeler is het wel akkoorden, dus dat vond ik super waardevol! Fijn ook om te merken dat ik niet de enige leek in de groep was op dat gebied, want soms voelt dat wel zo.
Hoewel ik een vergevorderde doedelzakspeler ben, zit er een hoop niveauverschil binnen die categorie, want er is geen aanbod op hoger niveau, dus het is min of meer het eindstation als je aan het workshopweekend mee wil doen. Ik denk dat ik ongeveer in het midden van de groep zat. Het is wel een beetje pijnlijk om te horen dat sommige mensen na een paar jaar doedelzak spelen al die status bereiken, terwijl ik voor mijn gevoel niet zo heel had meer vooruitga. Als ik er meer tijd in zou stoppen zou ik zo veel meer kunnen leren! Hopelijk kan ik wat meer aandacht besteden aan muziek als ik na juni met mijn opleiding tot coupeuse ben gestopt.
Wat ook heel nuttig was, was de paneldiscussie waar je tijdens de borrel heen kon. Er waren diverse organisatoren van festivals uitgenodigd om te praten over ‘hoe word je als band geboekt’, oftewel we do’s en don’ts. Super initiatief!
Het panel
Verder is het altijd enorm gezellig om al die bekende gezichten weer te zien! Lekker bijkletsen en in de avond samen balfolken. Al was het contrast qua dansvaardigheden wel een beetje groot na de dansstage van vorig weekend. Ik ben diverse malen onder de voet gedanst of gesandwiched tussen meerdere paren, dus heel veel heb ik niet gedanst. Ook qua sessie hebben we het beschaafd gehouden: met die van vrijdagavond hebben we meegedaan maar op zaterdag besloten we verstandig te zijn en (relatief) op tijd naar bed te gaan.
Presentatie van de samenspelgroep aan het eind van het weekend
Het workshopweekend van volgend jaar staat alvast in de agenda! ^_^
Gelukkig had ik net voor het optreden besloten mijn paarse vest over mijn bandjurkje aan te trekken omdat het flink begon af te koelen, anders had er vast wat extra vibrato in mijn stem gezeten. 
), en vlak voor ons optreden, nadat de andere band klaar was, nog een snelle monitorcheck.
Ik ben ook echt blij dat ik ze heb kunnen laten repareren, want ik heb de schoenen 
En aangezien één van de twee damesteams ook nog eens een goede tactiek had, werden zij de winnaars. 
) Na ons optreden was er in ieder geval dus nog ruimte om zelf iets van het festival mee te krijgen. Ik heb in totaal maar 4 dansjes gedaan, want het was niet alleen heel warm maar ik was ook gewoon moe. En we moesten natuurlijk ook nog eten en onze meuk weer in de auto’s laden. Maar ik heb wel van de sfeer genoten.
Nou ja, gelukkig was er verder niks gestolen of kapot gemaakt.
