Als je alleen woont, moet je op het één en ander voorbereid zijn. Als je met meerdere mensen in huis woont ook natuurlijk, maar als single komt het allemaal op jou aan.
Ik zorg er dan ook voor dat de sleutels van de voor- en achterdeur altijd in de buurt liggen, zodat ik in geval van nood snel naar buiten kan komen. Om dezelfde reden heb ik mijn ochtendjas en sloffen op een snel pakbare positie gelegd. Want als er ‘s nachts brand uitbreekt wil je toch niet alleen in je slipje buiten op de brandweer moeten wachten… :-X
Waar ik nog niets voor had geregeld, was inbrekers. Ik ben niet het type dat bij verdachte geluiden bibberend onder de dekens gaat afwachten tot het weer stil is; ik weet zeker dat ik op zo’n moment ga kijken. Maar ja, ik kan nog zo zelfverzekerd zijn en me nog wel wat herinneren van mijn blauwe band jiu-jitsu: een inbreker gaat dat in die fractie van een seconde die hij heeft om te kiezen tussen ‘fight’ of ‘flight’ niet inzien. En dan moet ik helaas realistisch zijn: een opdondertje in een fluffy ochtendjas is nu eenmaal niet de meest indrukwekkende gestalte…
Daarom arriveerde zojuist mijn hulpmiddel, om er voor te zorgen dat ongure sujetten de juiste keuze maken. B-)
Jaja, ik had natuurlijk ook een LARP-wapen naast mijn bed kunnen zetten. In het schemerdonker zijn die vast ook indrukwekkend. Maar in het geval dat ik het ding echt moet gebruiken, wordt vast (niet) pijnlijk duidelijk dat die dingen juist gemaakt zijn om weinig zeer te doen.
Dus beste inbreker: als je meeleest met mijn blog in de hoop er achter te komen waar ik precies woon en wanneer ik niet thuis ga zijn: als je besluit langs te komen dan kun je er maar beter héééél zeker van zijn dat ik niet aanwezig ben…
Ik had al heel lang problemen met de speelpijp van mijn lagelanden-doedelzak. Dankzij het meeslepen naar al die festivals, was de speelpijp in de loop van tijd een beetje kromgetrokken. Ik had de doedelzak al eens opgestuurd naar de bouwer om te kijken of hij er nog iets aan kon fiksen, maar ik was niet tevreden over het resultaat.
Op Le Son Continu probeerde ik een hoop alternatieve rieten, om te kijken of een ander riet misschien al zou helpen. Maar nee, het klonk allemaal voor geen meter, dus het lag toch écht aan de speelpijp.
Op dat festival waren een heleboel doedelzakbouwers aanwezig, en met een rondje langs hen voor advies over mijn oude speelpijp en riet had ik al een redelijk beeld weten te vormen over in wie ik vertrouwen had. Daarnaast kon ik ook nog eens overal doedelzakken uitproberen. Er bleven een paar bouwers over en uiteindelijk besloot ik bij Matthias Branschke een nieuwe speelpijp te bestellen.
Uiteraard was er een wachttijd, zoals bij alle doedelzakbouwers, dus ik moest ongeveer een half jaar wachten voordat hij klaar zou zijn. Nou ja, het festivalseizoen was toen toch al bijna voorbij en als de speelpijp in maart klaar kon zijn, dan was dat net op tijd voor het nieuwe seizoen.
De productie van de speelpijp liep ietwat vertraging op en de post deed er ook erg lang over om het ding van Duitsland naar Nederland te krijgen, waardoor ik hem uiteindelijk vandaag pas in huis had. Maar ach, het is niet alsof er nu festivals zijn waar ik hem voor kan gebruiken…
Hier is ‘ie dan:
Ik ben er heel tevreden over. Hij is nu mooi zuiver en er zit niet meer zo’n kraak in als in de vorige speelpijp. Ik heb als test het nieuwe riet even in de oude pijp gezet, en dat klonk weliswaar iets zuiverder, maar er was nog steeds een kraak.
De nieuwe speelpijp voelt half zo zwaar aan als de oude en de gaten zijn kleiner. Maar ik hoef er zo goed als niet aan te wennen, ik speel er gelijk op weg. Het riet is lekker licht en overblazen gaat supergemakkelijk.
Nieuw is het f/fis-gat onderaan. Standaardspeelpijpen hebben alleen een f-gat. In de hoogte kun je wel kiezen voor f of fis, maar niet in de laagte. Maar nu kan ik alleen het onderste gat dicht doen met mijn pink voor een fis en beide om een f te produceren. Dat geeft meer mogelijkheden voor het spelen!
De gebruikelijke techniek om dit te bereiken is via een metalen klepsysteem. Dat geeft blijkbaar net iets mooier geluid. Maar dat ziet er natuurlijk totaal niet middeleeuws uit en ik wil deze doedelzak juist voor De Soete Inval gebruiken. Het blijkt een goede keuze om deze variant te nemen, want de tonen klinken gewoon goed en het is echt heel makkelijk om slechts één van beide gaten dicht te doen. Volgens mij hoef ik daar ook nauwelijks op te oefenen, terwijl ik dat wel had verwacht.
De klank van de nieuwe speelpijp is wel een stukje scheller dan die van de oude, wat ik minder mooi vind. Maar het helpt misschien wel bij het spelen op het veld, want mijn doedelzak was altijd wat zachter dan die van de anderen en soms viel ik daardoor wat weg.
Dat de kleur van de nieuwe pijp niet helemaal matcht met die van de andere, maakt me niet uit. Die matchten sowieso al niet meer met elkaar. Het is inmiddels namelijk een ontzettende tweak-doedelzak geworden. Aangezien ik hem als eerste liet ombouwen van een cornemuse du centre naar een lagelanden-model, later de zak verving, en nu dus ook nog de speelpijp, zijn alleen de bourdonpijpen en het mondstuk nog origineel. Misschien moet ik hem maar Frankenstein gaan noemen.
Dus. Hoera, ik kan deze doedelzak weer gebruiken zonder me rot te ergeren! En waarschijnlijk zijn mijn bandgenootjes er ook heel blij mee, aangezien we nu beter met elkaar zullen stemmen. Tegen de tijd dat we weer samen mogen spelen. Zucht.
Een aantal jaar geleden kreeg ik van vrienden een echt Victoriaans balboekje cadeau. Een superleuk ding! Ik heb het meegenomen naar Dancing at the Darcy’s, maar voor de rest lag het boekje eigenlijk maar in de kast.
Voor mijn meest recente verjaardag kreeg ik van mijn ouders een echt zilveren Victoriaans portemoneetje. Ik ben van plan dat ook daadwerkelijk te gaan gebruiken, maar aangezien het volgende Victoriaanse LARP-evenement is uitgesteld, blijft ook dit ding nog wel even in de kast liggen.
Zonde, natuurlijk. Eigenlijk moest ik ze op de een of andere manier tentoonstellen. Maar hoe? Veel mensen hebben zo’n staande glazen vitrinekast in huis, maar persoonlijk gruwel ik daarvan. Het moest dus iets anders worden. Hmm, waar kun je kleine Victoriaanse objecten nou goed in displayen? In een ‘parlour dome’ natuurlijk! Je kent ze vast wel, die glazen stolpen op een houten voetje. Zo rond 1860-1880 waren die dingen echt megahip. Iedere dame van stand had wel een of meerdere van die exemplaren in huis, gevuld met gedroogde bloemen, wassen fruit, klokken, of andere curiosa, om het bezoek mee te imponeren. En laten die glazen stolpen inmiddels wéér helemaal in zijn! Dus kon ik er voor niet al te veel geld twee op de kop tikken bij een woonwinkel (online, uiteraard). Je ziet aan het voetje wel dat ze cheap-ass zijn in plaats van ‘the real thing’, maar ach.
Enthousiast legde ik de objecten in de glazen stolpen, en was teleurgesteld. Ik had weliswaar zo laag mogelijke stolpen gekocht, maar de spulletjes vielen nog steeds helemaal weg in de koepels als ze plat op het hout lagen. Dat zag er vooral heel sip uit.
Aan de knutsel dan maar, om een displayverhoging te creëren. Karton vormde de basis.
Over het karton naaide ik een lapje velours om het mooi af te werken. Doordat velours wat wrijving geeft, blijft het portemonneetje uit zichzelf op het schuine vlak hangen. Het boekje steunt op twee luciferhoutjes die ik tussen de stof en het karton heb vastgelijmd.
Woehoe, sinds vanmiddag ben ik de trotse bezitter van zonnepanelen! \o/
Blijkbaar werken deze installatiebedrijven gewoon door, en hoewel de werklui onderling voor geen meter (letterlijk) afstand houden, zaten twee van de drie zowat full-time op het dak, dus hoefde ik alleen de elektricien in de gaten te houden.
Uiteraard ging de installatie niet geheel van een leien dakje. Mijn oorspronkelijke plan was om mee te doen met de collectieve inkoopactie van Vereniging Eigen Huis. Dat scheelde namelijk flink wat in de prijs. Maar toen bleek dat het plaatsen van zonnepanelen op dakkapellen principieel niet in dat pakket zat, omdat niet alle dakkapellen voldoende draagkracht hebben. Beetje jammer, want de vorige eigenaren van mijn huis, die het ding hebben laten plaatsen, wisten me te vertellen dat de constructie erg stevig was gemaakt. En bovendien hebben mijn buren, met exact dezelfde dakkapel, er al jaren twee panelen op liggen zonder problemen.
Dus toen toch maar elders een paar offertes opgevraagd, want ik wilde uit principe zo veel mogelijk panelen, ook al zijn die niet allemaal nodig gezien mijn huidige verbruik.
Maar ja, de ene leverancier gaf aan dat er 6 panelen op mijn dak gingen passen, de ander dat er 7 zouden passen, weer een ander dat er 8 zouden passen, en van de vierde kreeg ik te horen dat mijn dak ongeschikt was voor zonnepanelen. Zucht. Het probleem was namelijk dat ik al een zonnecollector op het dak had, vanwege mijn zonneboiler. En het was niet duidelijk of er tussen die collector en de dakkapel nog zonnepanelen zouden passen.
Degene die dacht dat er 8 op konden had de beste offerte, dus ik sprak met hen af dat we in principe gingen voor 8 stuks, en mocht in praktijk blijken dat het niet ging lukken, dat er gewoon minder gelegd zouden worden.
Begin van de middag arriveerden de werklui en hoera, het bleek (nét) te passen! Maar toen stuitten ze op een ander probleem: de bekabeling van de omvormer naar de meterkast. Blijkbaar zit mijn wasmachine op zolder niet op een eigen groep, maar zit alles op die verdieping, dus ook de CV-ketel, het licht etc. op die groep. Ook nog zonnepanelen daarop aansluiten zou tot overbelasting leiden. Okee, extra groep aanleggen dus. Maar dat betekende dat ze nieuwe kabels moesten trekken. En het volgende probleem was dat dat niet kon. Er was één leiding van de meterkast naar zolder, waar coaxkabels doorheen liepen, maar die was te smal voor de stroomkabel. Wat nu? Ze konden moeilijk een stroomkabel langs mijn trappen omhoog gaan leggen.
Na een hoop gezucht en gevloek van de elektricien, kwamen ze met een alternatief: de stroomkabel buitenom leggen. Rechtstreeks vanachter de dakgoot recht naar beneden, langs mijn voordeur en dan via een gat in de muur naar de meterkast. Euh… dat werd wel een heel prominent over de muur lopende buis… Na nog wat meer overleg stelden ze voor de buis wat om te leiden en langs de regenpijp te laten lopen, dan een stukje ondergronds door de voortuin langs mijn muur, en van daaruit iets omhoog en dan door de muur naar de meterkast. Mjah, niet de meest ideale oplossing, maar de enige acceptabele, dus dat moest dan maar.
En ze hebben het heel netjes aangelegd hoor! Je ziet er bijna niets van. De panelen liggen ook veel netter dan ik had gevreesd. Ook al moesten ze om mijn dakkapel en zonnecollector heen, ze liggen eigenlijk best mooi naast elkaar, zodat mijn OCD niet iedere keer dat ik die dingen zie, getriggerd wordt.
Dus draait mijn vaatwasser momenteel op gratis stroom! Alles is mooi op tijd voor de zonnige dagen klaar, zodat ik optimaal van het licht kan profiteren. Ben benieuwd hoeveel het me in praktijk op gaat leveren.
(Aangezien ze toch in de meterkast aan het klooien waren, heb ik gelijk geïnformeerd in hoeverre het haalbaar was om die coaxkabels te vervangen door internetkabel. “Nou, ze zitten echt muurvast!”, was het antwoord. Het zou wel kunnen, maar dan moet er toch wel ergens een gaatje worden gemaakt om beter bij de buis te kunnen, want even de kabels er doorheen trekken gaat ‘m niet worden. Zucht. Op naar de volgende dure klus dus, want dit gaat me duidelijk niet zelf lukken…)
Soms mag je jezelf best een cadeautje geven, toch? Mijn oog was al een tijdje geleden gevallen op dit mooie kunstwerkje en toen ik hem in de vorm van een poster tegenkwam op Displate, besloot ik hem aan te schaffen!
(Voor degenen die het niets zegt: dit is natuurlijk gebaseerd op de bekende Le Chat Noir-poster. Alleen jammer dat de ontwerper de boektitel in plaats van de naam van de auteur in het vak onderaan heeft gezet, dan was het helemaal perfect geweest.)
De poster is van metaal en was supermakkelijk op te hangen aan de muur door middel van plakmagneten. Geen geboor in en gevloek over afbrokkelende muren dus! En hij blijft daardoor verschuifbaar, dus perfect waterpas te hangen.
Metaal is op zich niet zo mijn type materiaal, maar je kon ook voor een matte in plaats van glanzende versie kiezen en in combinatie met het ontwerp lijkt het laagje dat erop zit behoorlijk op papier. Met als voordeel dat het niet scheurt of verkleurt en strak op te hangen is zonder lijst.
Maar eigenlijk zaten ze helemaal niet lekker. Ik kan niet tegen schoenen met spitse neuzen, ik moet een ronde neus hebben. Bovendien zijn ze van synthetisch materiaal, dus ze zweten enorm. En die synthetische kantjes die erin zijn verwerkt ogen leuk, maar toen het afgelopen Moresnet de hele zondag regende had ik daardoor wel behoorlijk natte sokken…
Omdat ik in mei weer een Victoriaans LARP-evenement heb, besloot ik dat het tijd was om te investeren in beter schoeisel.
Bij La Rose Passementarie hadden ze een pre-order actie voor diverse Victoriaanse schoenen, waaronder dit stel. Bij voldoende aanmeldingen zouden ze een lading uit het buitenland laten komen. Het was natuurlijk een groot risico, want de kans dat schoenen je goed passen is erg klein, terwijl ze wel behoorlijk aan de prijs waren. Zeker laarsjes zijn bij mij lastig: als ik ze niet strak kan sluiten, sloffen ze bij de hak vaak uit. Maar dit paar had wel een iets plattere neus dan de meeste Victoriaanse modellen (spits was toen blijkbaar hip), dus wellicht zouden deze wel bij de tenen beter zitten.
Nog een groot voordeel: ze kunnen bij heel veel soorten outfits, want hoewel de mode in de 19e eeuw behoorlijk snel veranderde, werd dit model in een groot deel van de Victoriaanse periode gedragen. Ze zijn dus zowel geschikt voor mijn kostuums van rond 1865 (Orenda) als die van rond 1888 (Moresnet) als die van rond 1876 (The Baron of Belgrave Square)!!
Dus ik besloot het risico te nemen en bestelde ze via de pre-order. Vandaag kwamen ze binnen!
De pasvorm is niet 100% goed, want ze zitten behoorlijk strak bij mijn wreef. De tenen hebben ook niet zo veel ruimte als bij schoenen met ronde neuzen, dus een beetje knelt het wel, maar dat verwachtte ik al – en ze zitten wel al veel beter dan mijn oude paar. Bovendien is dit echt leer, dus zweet het ook minder.
Dus yay, er is weer een onderdeel van mijn kostuum voor Belgrave afgevinkt!
Als beheerder van een Alice in Wonderland-website krijg ik nog wel eens gratis spullen toegestuurd. Meestal boeken om te recenseren, maar soms ook wel eens ander spul, in de hoop dat ik het wil promoten in mijn webshop.
Vandaag arriveerde een Alice in Wonderland-lamp, helemaal uit China! Het is een zg. ‘lightbox’ met verschillende laagjes decoratie over elkaar heen, om diepte te creëren. In dit geval zie je Alice door het konijnenhol vallen.
Cat for size (en omdat hij niet aan de kant wilde gaan)
Het rechthoekige design en de kleur van de kast en de lampen zijn niet helemaal mijn smaak, maar desondanks is het mooi gemaakt en zeker iets waar bezoekers van mijn site interesse in zullen hebben. Ik verwachtte dat het wel crappy materiaal zou zijn, want uit China, maar dat valt heel erg mee! Het is natuurlijk even afwachten hoe lang de lampjes het blijven doen, maar het ding ziet er stevig uit en het was echt netjes verpakt, met een daadwerkelijk spelfoutloze Engelstalige handleiding erbij!
Het is zelfs nog best een fancy ding, want op de aan/uit-schakelaar zit ook een dimfunctie en via de meegeleverde afstandsbediening kun je hem niet alleen dimmen, maar ook via een timerfunctie na een of meerdere uren automatisch uit laten gaan. Of langzaam pulserend aan en uit laten gaan (geen idee waarom je dat zou willen, maar da’s vast iets wat ze in Azië kunnen waarderen).
Dus kijk wat er inmiddels op mijn nachtkastje staat: een hele verzameling aan Alice in Wonderland-lampen! <3 <# <3 (De theekopjeslamp kreeg ik van Suus en de houten lamp van mijn schoonbroer. Beiden handgemaakt!)
Als het herfst wordt, krijg ik altijd hamsterneigingen. Heerlijk, een volle voorraadkast! Dit jaar richtte mijn verzamelwoede zich op de plank met thee.
Tot nu toe had ik doorgaans een stuk of drie blikjes met losse thee en daarnaast een theedoos met gewone zakjes daar staan. Als een van de theesoorten op was, vulde ik het blik aan met iets dat nog in de kast lag – gekregen voor mijn verjaardag ofzo. Maar ja, dan drink je best vaak hetzelfde. En toevallig had ik de laatste maanden bijna alleen maar zwarte thee in mijn blikjes, terwijl ik ook graag groene en kruidenthee drink.
Verdorie, waarom doe ik ook zo zuinig? Waarom niet gewoon alles beschikbaar maken wat in de kast ligt en mezelf de keuze geven? Dus hop, besloot ik, alles open maken en op de plank!
Daarvoor had ik wel meer theeblikjes nodig. Ach jee, wat vervelend.
Ik heb me heel erg in moeten houden, want wat een hoop leuke theeblikjes zijn er verkrijgbaar! Maar ik heb er nu precies genoeg om al mijn thee in kwijt te kunnen. Inclusief de extra theevarianten die ik gelijk meebestelde met de nieuwe blikjes. Want hee, ik mag mezelf best af en toe verwennen, toch? Bovendien: hamstereeeen!!!
Het in de blikjes doen van alle thee (en proberen het type blikje te matchen met het type thee) en alles labelen stilde zeer goed mijn hamstervoorraaddrang:
Dit is hoe mijn collectie er nu uit ziet! <3
Ook heel leuk als er bezoekers langskomen, want die kunnen nu niet alleen uitgebreider, maar ook makkelijker kiezen nu alles een labeltje heeft met de smaak en het type thee (zwart, groen, rooibos of kruiden). De keuze loopt nu van vlierbloesem tot chocolade, van appel/kaneel tot rooibos en van jasmijn tot mandarijn/sinaasappel. En voor de minder avontuurlijke theedrinkende gasten zitten er in het theedoosje hele standaard zakjes met Earl Grey – het enige in de collectie wat ik zelf niet drink.
Volgend jaar mei ga ik weer naar een Victoriaans LARP-evenement. Mijn personage is ‘middle class’ en dus moet ik in ieder geval een outfit hebben voor overdag. Avondkleding is ‘optioneel’. . . . Right. We weten allemaal wat dat betekent…
Aangezien het een 24-uurs evenement is en het spel dus ook ‘s nachts doorgaat (euh… dat had ik even over het hoofd gezien bij inschrijving, maar mijn personage kan natuurlijk ook gewoon een ochtendmens zijn met een slecht humeur als je haar ‘s nachts wakker maakt), moeten deelnemers ook verplicht een passende ‘night gown’ hebben.
Nou kan ik wel zelf zo’n ding gaan zitten naaien, maar om eerlijk te zijn voelde ik me daar niet heel erg voor gemotiveerd. Natuurlijk, ik kan helemaal los gaan met kantjes en ruches enzo, maar ik wil eigenlijk gewoon iets simpels waar ik fatsoenlijk in kan slapen.
Dus keek ik eens op Marktplaats. En jawel, daar werden diverse ‘vintage’ nachtjaponnen en nachthemden aangeboden. Deze scoorde ik voor €10 (na wat afdingen vanwege een gat onder de oksel):
Voor dat bedrag kan ik het zelf niet eens naaien denk ik. Dus nu heb ik meer tijd en budget over om in de jurk te steken.
Okee, het is geen authentiek Victoriaans model. Maar voor nachtkleding die (hopelijk) weinig mensen zullen zien maakt me dat niet zo heel veel uit. Bovendien zijn de Victoriaanse modellen volgens mij hoog gesloten bij de nek en dat lijkt me helemaal niet lekker slapen.
Ik heb wel nog even dat gat onder de oksel moeten stoppen en bovendien heb ik twee extra knoopjes en knoopsgaten toegevoegd, want de boel stond wel heel erg open. Maar hierbij is één ding van mijn ‘to sew’-lijst gelijk afgevinkt!
De diepe hoek in mijn keukenblok vond ik altijd maar onhandig en rommelig. Maar wat deed ik daar aan? Ineens had ik een ingeving: driehoekige plankjes, of zo’n rekje dat in een hoek past! Dus ik googlen. En ik kwam na een hoop opties te hebben vergeleken, bij Ikea uit.
Aangezien er geen regel is die verbiedt om badkamermeubeltjes in je keuken te gebruiken, ziet het er nu dus zo uit.
Tijdens dat googlen belandde ik ook op de website van een tuincentrum. Daar hadden ze niet alleen hoekrekjes, maar ook een hele mooie metalen boomdecoratie voor op je schutting of buitenmuur ofzo.
Nou had ik boven mijn bed een kale muur waar ik al lang iets voor zocht… en aangezien er ook geen regel is die verbiedt om tuindecoratie in je slaapkamer te gebruiken…
Ik ben erg blij dat hij recht hangt. Want dat ik nog niets leuks voor boven het bed had gevonden was niet de enige reden dat die muur al twee jaar leeg was. De muren in mijn huis zijn namelijk dramatisch om in te boren. In het begin ga je er doorheen als boter, daarna lijk je op een gewapend betonnen deel te stoten. En je boor schiet soms ineens een stukje naar opzij, alsof hij struikelde over een steentje. Dus eindig je altijd met een taps toelopend gat dat te wijd is aan de voorkant en bovendien net niet diep genoeg is voor je plugje. Nu ook weer, maar gelukkig verbergt de stam van de boom de gaten mooi.
Een andere uitdaging werd veroorzaakt doordat het bed niet is uitgelijnd met het midden van de muur. Tsja, hang je de decoratie dan recht boven het bed of in het midden van de muur? Het gaat allebei hoe dan ook een tikje vreemd ogen. En als je in je eentje woont, is er niemand die je even met het ding in de hand daar neer kunt zetten en rond kunt commanderen: “Een stukje naar links… nee toch weer naar rechts… ho stop, daar staat ‘ie goed!”.
Maar al met al hangt hij best prima. Hij was niet goedkoop, en ook niet nodig, maar ik ben er wel blij mee. Mijn huis is weer een stukje fijner geworden!
Alleen jammer dat de ontwerper de boektitel in plaats van de naam van de auteur in het vak onderaan heeft gezet, dan was het helemaal perfect geweest.)
