Het was de week van Dierendag, dus organiseerde ik weer de jaarlijkse collecte van de Dierenbescherming in mijn wijk en de buurwijk.

Het aantal beschikbare collectanten is altijd maar afwachten en na een paar afzeggingen hield ik er maar 3 over voor 2 wijken, inclusief mezelf. Alle collectanten woonden ook nog eens in mijn wijk, dus besloot ik zelf eens de andere wijk te doen. Ik was wel benieuwd of mijn ‘opvolger’ ongeveer hetzelfde bedrag zou gaan binnenhalen als ik altijd deed, en hoe de andere wijk zou zijn om te collecteren. Dat helpt mij volgend jaar ook om betere routeplanningen te maken.

Een nieuwe ronde betekende ook nieuwe verrassende situaties, die ik wederom heb genoteerd te uwer vermaeck!

Het blijkt dat diverse mannen het geld geven aan collectanten een vrouwentaak vinden. Ik zag een man de hal in lopen, die zag mij, liep de woonkamer weer in en na een kort gesprekje kwam een vermoeide vrouw in alleen een badjas de deur open maken om me geld te geven.
Bij een ander huis hoorde ik een man vanuit de woonkamer roepen: “Het is voor jou!”. Vervolgens hoorde ik een mopperende vrouwenstem: “…deur. Wat een onzin!”. Ze deed open en trok meteen van wal: “Mannen!! Ik sta te koken, hij zit op de bank tv te kijken, en dan moet ík de deur open doen!”. Ik heb maar medelevend bevestigd dat kerels nergens goed voor zijn.

Ook moeders hebben het zwaar. Een zeer vermoeid kijkende vrouw deed open, wrijvend over haar voorhoofd. Terwijl ze geld pakte, riep ze naar achteren: “Eddie, en nou kom je uit de schuur!!”
Vanuit achteren, een krijsende kinderstem: “IK BEN AL UIT DE SCHUUR!!!”

Terwijl kinderen zelf heel enthousiast worden van geld geven. Een vader kwam met zijn twee dochters aan de deur en toen ik uitlegde waar ik voor kwam, begon de oudste dochter te stuiteren tegen haar pa: “Jaaaa! Geld geven voor de dieren!!” Pa keek nog wat verward. “Het is Dierendag, duh!!” Toen pa geld had gevonden, had hij het aan de jongste dochter gegeven en die mikte gelijk alles in mijn bus, tot grote teleurstelling van de oudste, die er zelf ook iets in had willen doen. Aw.

Een andere vader zat binnen en gebaarde via het raam dat hij niks wilde geven. Zijn zoontje was buiten op zijn fiets, vroeg me waar ik voor collecteerde, en viste vervolgens wat kleingeld uit zijn broekzak en gaf me een stuiver. <3

Een moeder was buiten met haar dochtertje en wilde op zich wel geven, maar had geen cash geld in huis. Ik loop verder, waarna het kindje het hoekje om kwam gelopen: “Maar we hebben eigenlijk geen hond en geen kat.” Ik leg uit dat dat ook niet nodig is en dat het is voor dieren die het niet zo goed hebben. Als ze terugloopt naar haar moeder hoor ik: “Ja, ik moest het toch zeggen…”

Sommige mensen hebben al geld gepakt voordat ze weten voor welk doel ik eigenlijk collecteer. Het maakt hen niet uit, een collectant krijgt geld. Andere mensen kijken eerst kritisch, maar als ze horen dat het voor de dieren is, willen ze graag geven. Maar het is ook regelmatig precies andersom. Onderstaande situatie kwam meermaals voor:
Bewoner doet open.
Ik: “Goedenavond, ik kom collecteren…”
Bewoner draait zich al om naar een kastje of grijpt naar achterzak.
Ik: “…voor de Dierenbescherming.”
Bewoner: “Oh, daar geef ik niet aan”. Stopt portemonnee weer terug en doet deur dicht.

Helaas zijn er ook soms pijnlijke situaties. Zoals de jongen die open deed en meldde: “Dit huis staat leeg.” “Euh, jij bent er toch?”, grapte ik. “Ja… het is van mijn opa… we zijn aan het uitruimen.” Ai…

Of de eenzame oude man. Zodra ik klaar was met mijn introductie, stak hij meteen van wal. Hij had ook een hondje gehad, zo groot (gebaart met zijn handen). Maar die moest een spuitje. Een maand daarna was zijn vrouw overleden. Borstkanker. Wat had hij daar nog steeds een verdriet van. Hij miste haar nog steeds. Wist ik dat je maar één persoon in je leven tegenkwam wat ware liefde was? En toen kwam het hele verhaal van hun kennismaking, maar ook hoe zijn dochter en zijn kleinkinderen langskwamen en nog in de kamer sliepen waar niets was veranderd. En dat de buren nu een beetje voor hem zorgden. Ik had zo’n medelijden met de man; ik heb zijn verhaal helemaal uitgeluisterd totdat hij het zelf afrondde en afscheid nam. :’-(

Gelukkig zijn er ook hele leuke ontmoetingen. Zoals de vrouw die uitgedost in Dirndl-jurk open deed. “Ja, je zult wel denken… Ik heb zo een feest van de afdeling… een Oktoberfeest. Ik heb er zo’n zin in!!” Ze straalde helemaal en ik heb haar verteld dat ze er fantastisch uitzag! (Hij stond haar ook echt goed.)

Man: “Is het voor alle dieren?”
Ik: “Ja, voor huisdieren, maar bijvoorbeeld ook voor vee.”
Man: “Vee is belangrijk! Wat moeten we anders eten? Moeten we dan vlees gaan importeren, met al die stikstof enzo? Mannen hebben dat nodig! We kunnen toch geen planten gaan kauwen? Je vraagt een leeuw toch ook niet te stoppen met vlees eten?”
Mjah.

En dan was er nog de vrouw die zei dat ze eigenlijk geen geld wilde geven, omdat de Dierenambulance haar een keer in de steek had gelaten toen ze een adelaar (“of was het een buizerd ofzo?”) aan had gereden. Ze moest hem eerst zelf in een doos doen. Wist ik wel wat de spanwijdte van die beesten was??
Ik legde haar uit dat de Dierenambulance Nijmegen niet onder de Dierenbescherming valt maar zelfstandig is, maar dat het inderdaad een vervelende situatie was geweest. Ze snapte het wel, maar moest toch even haar verhaal kwijt. En deed toen alsnog geld in mijn bus.

Hoewel ik volgende week pas met mijn collectanten de inhoud van de bussen ga tellen, is mijn eerste voorzichtige conclusie over de andere wijk: mensen met compleet gemarmerde voortuinen, voortuinen vol kitscherige beeldjes of voortuinen gebruikt als winkelwagenstalling, geven niet noodzakelijk minder dan mensen uit mijn wijk.

De tweede conclusie: jezelf volledig laten natregenen in de hoop uit zieligheid meer geld te krijgen, heeft geen effect. Misschien werkt het op zich wel, maar doet de capuchon het effect teniet, omdat ik dan geen ‘schattig langharig meisje met pony-look’ meer heb.

Toen de specialist verklaarde dat Sammy niet geopereerd hoefde te worden voor zijn gescheurde kruisbanden, adviseerde ze me om wel nog even een afspraak met de oogarts te maken. Sammy had namelijk al maanden last van bruine prut in zijn oogje, maar na twee verschillende druppels van de deirenarts gekregen te hebben die weinig tot niets deden, had de dierenarts verklaard dat het waarschijnlijk een virus was waar hij mee zou moeten leven. Maar wellicht kon de oogspecialist meer zien met zijn microscoop?

Dus ik een afspraak gemaakt met die man. Die keek twee seconden naar het oog van Sammy en verklaarde dat zijn onderste ooglid naar binnen stond. Doordat zijn wimpers steeds tegen zijn oog aankwamen, ontstond irritatie, en dus de bruine prut. Oplossing: een klein sneetje maken onder het ooglid, waardoor het weer naar buiten ging staan. Kosten van de operatie: zo’n €300.

Nou ja, dat was een stuk minder dan de kruisbandoperatie zou hebben gekost en je laat je harige kindje niet onnodig lijden, dus plande ik de operatie in. Vanwege beperkte beschikbaarheid van de oogarts kon dat pas over tweeënhalve week. Ik kreeg vast een zalfje mee naar huis om de irritatie wat te verzachten.

Twee dagen nadat ik was begonnen met zalven, besloot Sammy zijn oog permanent dicht te houden.

Ik bellen met de specialist. Misschien kon hij niet goed tegen de zalf? De specialist adviseerde even te stoppen met de zalf. Als het binnen 2 dagen niet beter ging, moest ik naar de dierenarts om te laten controleren of er misschien een beschadiging in het oog was ontstaan.

Twee dagen later was er niets verbeterd. Maar blijkbaar had de dierenarts niet alle gegevens van de kliniek binnen gehad, en die wilden ze eerst hebben. Dus duurde het drie dagen voordat ik daadwerkelijk langs kon komen. En toen ik er eenmaal was, konden ze niets vinden.

Weer bellen met de specialist. Wat nu? Kon de operatie wel gewoon doorgaan? Was er iets met mijn kat dat NU opgelost moest worden?
De specialist had die middag nog een klein gaatje, dus liet ik mijn werk voor wat het was (gelukkig heb ik een flexibele baas) en reed ik maar weer met een jammerende kat op en neer naar Wageningen.

Wederom binnen twee seconden had de specialist gezien dat Sammy’s hoornvlies was beschadigd door de aanhoudende irritatie. Heel vervelend voor hem. Maar niets aan te doen, behalve opereren. Als de bron van de irritatie werd weggenomen, zou het hoornvlies vanzelf weer moeten herstellen. Maar die operatie kon niet worden vervroegd. Dus heeft het arme beestje nog dik een week met een gesloten oog rondgelopen. ;’-(

Gisteren was het dan éindelijk zo ver. Weer een half uur durende autorit met een jammerende (en hongerige, want voor de narcose moest hij nuchter zijn) kat.

Volgens de specialist zou de operatie ongeveer een half uur duren. Daarna had de kat minimaal een half uur, maar waarschijnlijk een uur nodig om bij te komen van de narcose. Wilde ik tussendoor naar huis?
Nou nee, ik ken mijn kat… ik wacht wel.

En jawel: 25 minuten na de operatie waren er ineens tot in de wachtkamer doordringende “MAUW!”‘s te horen. Het was overduidelijk dat zich daarachter ergens een kat bevond die het er hartgrondig Niet Mee Eens was. En ik herkende die mauw uit duizenden… XD

De operatie was gelukkig geslaagd. Nu moet het arme beestje 2 weken lang een cone of shame dragen om te voorkomen dat hij aan zijn oog gaat krabben. En twee weken lang 4x per dag dat zalfje in zijn oog. En mag hij twee weken lang niet naar buiten.

De eerste uren was hij nog een beetje gedesoriënteerd door de narcose en liep hij overal tegenaan. Nou ja, ik dacht dat het door de narcose kwam, maar ook toen die was weggetrokken bleef hij botsen en raar lopen. Blijkbaar hindert de kraag toch zijn gezichtsveld. En als een van je ogen het niet goed doet, kun je natuurlijk ook slecht diepte zien. Arme Sammy…

Hij loopt ook nog regelmatig achteruit in de hoop de kraag kwijt te raken.

Eten gaat ook nog moeizaam, want hij snapt niet dat hij de kap als een soort stolp over zijn complete voerbakje heen moet zetten om bij het eten te kunnen. Ik experimenteer nu dus maar met verschillende soorten bakjes en schaaltjes.

Het zal wel neer gaan komen op 2 weken strijd, veel dweilen en vooral veel knuffelen ter compensatie. Hopelijk is Sammy hierna eindelijk weer gezond te verklaren!

Vanochtend voor de 873e keer met Sammy naar de dokter geweest. Er was weer een nieuwe specialist bij de kliniek en die wilde hem toch ook even zelf gezien hebben. Zucht. (Heb gelukkig wel weten te bedingen dat dit consult gratis was – het is niet mijn probleem dat hun personeel wisselt, toch?)

Maar deze gaf me gelukkig een hoop vertrouwen: ze vertelde me dat Sammy geen pijn heeft, ook al loopt hij nu wat mank. Het is alsof hij gewoon te grote schoenen aan heeft, volgens haar. Niet zo handig, maar opereren vindt ze niet nodig. Alleen als hij zijn poot echt niet meer gebruikt, is dat een teken van pijn en moet er alsnog worden geopereerd.

En daar ben ik blij om, want al gun ik hem een gewoon loopje, hij heeft de afgelopen maanden bewezen geen rust te kunnen nemen, ook niet als ik hem opsluit, dus ik vrees dat hij in de herstelperiode na de operatie de boel weer gewoon opnieuw zou afscheuren waardoor de operatie voor niks zou zijn geweest. En 8 weken in een bench is ook onwijs zielig.

Okee dan, Sammy moet het hier dus maar mee doen. Hij mag nu weer door het huis lopen en naar buiten. Maar die schutting is best hoog en springen doet hij weliswaar ondanks zijn belemmeringen, maar niet van harte. Ik wil niet dat hij steeds hard neerkomt als hij op de heen- en terugweg van de schutting springt. Dus heb ik het hem wat gemakkelijker gemaakt om de tuin te verlaten.

Je moet wat over hebben voor je kat…

(Overigens moet ik vrijdag toch weer terug naar de kliniek. Want de specialist zei dat er misschien wél wat te doen was aan de structurele prut in zijn oogje, ook al zei de dierenarts dat het waarschijnlijk iets chronisch is. Dus nu staat er een afspraak met een oogspecialist. :’-) )

Inmiddels heeft Sammy dik 6 weken rust gehad, vanwege zijn gescheurde kruisbanden. Nou ja, rust… voor zover mogelijk dan. Hij kon nog op de bank springen, en dat deed hij dan uiteraard ook veelvuldig – en vanaf de hoogste plek weer op de grond, mijn opstapjes negerend. In het begin liet hij het aanrecht en de diepvries nog voor wat het was, maar de afgelopen twee weken voelde hij zich blijkbaar goed genoeg om ook daar weer op te springen. En hij is af en toe uit de woonkamer ontsnapt en toch de trap op gerend. En als ik soms een seconde niet oplette wanneer hij onder toezicht in de tuin mocht, verdween hij alweer over de schutting (het zijn net kleine kinderen, hè…). :-S

Was hij dan genezen? Nope. Hij hinkt nog steeds een beetje met zijn linker achterpoot.

De dierenarts stuurde me dus door naar de specialist in Wageningen. Die constateerde dat de dierenarts alleen foto’s had gemaakt van zijn rechterknie, in plaats van ook de linker, waar hij het meeste last van had. Grom… Bovendien wilde ze toch ook echt zelf even voelen – en gezien Sammy’s humeur kon dat beter wederom onder narcose.

Anderhalf uur en driehonderdvijftig euro later stond ik weer buiten met het advies om ook nog even filmpjes te maken van hoe hij liep. Want blijkbaar was zijn rechter achterpoot voldoende door zijn lichaam zelf gestabiliseerd, maar of er nou reden tot operatie was voor de linker, was nog twijfelachtig.

Na zo’n operatie moet hij immers óók 6 tot 8 weken rust hebben. En als hij dat niet krijgt, scheurt alles wat ze in de operatie hebben gedaan, weer af. Een groot risico. Maar als je voor niks nogmaals rust neemt, dan heeft hij dus in totaal twéé keer 6 tot 8 weken binnen gezeten, waarna hij alsnog geopereerd moet worden en wéér 6 tot 8 weken binnen moet zitten. Ook supersneu voor het beestje.

Eergisteren stuurde ik de filmpjes op en gisteren belde de specialist terug. Nu ze zijn loopje had gezien, zag ze de noodzaak van opereren niet meer zo hard in. Ze adviseerde om het toch nog maar eens met rust houden te proberen.

Goed dan. Maar gezien al het gespring in mijn vorige zogenaamd cat proof-omgeving, moest ik het nu strenger gaan aanpakken, wilde ik progressie gaan zien.

Het is echt heel sneu voor Sammy, maar ik zie geen andere oplossing dan hem de komende weken op zolder opsluiten. Ik heb overwogen om de bank uit de woonkamer te verwijderen, maar ik zal dan ook op de een of andere manier een blokkade tussen de woonkamer en de keuken moeten maken, en ik heb geen idee hoe ik dat moet doen zonder dat ik er zelf ook niet meer makkelijk doorheen kom.

De zolder was redelijk snel opstapjesloos te maken. Ik heb een hoop spullen naar buiten gesleept, de legkast wat verbouwd en de slaapbank op z’n zij gezet (die kreeg ik niet in m’n eentje de trap af).

Enige probleem: de vensterbank. Daar kon hij op springen. En ik wilde niet de mogelijkheid om naar buiten te kijken blokkeren, want waarschijnlijk is dat zijn enige verzetje de komende tijd.

Dus bouwde ik een loopplank, van een lange lat waar ik drie bredere plankjes tegenaan schroefde. Om te voorkomen dat hij vanaf de zijkant op of van dat loopplankje af zou springen, zette ik er met behulp van een nietpistool wat kartonnen wanden tegenaan. En met wat L-profielen en ducttape wist ik ook kartonnen schotjes tegen de rand van de vensterbank te monteren. Gelukkig had ik net twee grote bestellingen van webwinkels binnen, dus kon ik de dozen daarvoor gebruiken.

Dit is het resultaat:

Ik heb maar besloten om aan framing te doen en het vanaf nu ‘het kattenparadijs’ in plaats van ‘de zolder’ te noemen. Hopelijk voel ik me daardoor wat minder schuldig dat ik hem daar zo lang op moet sluiten.

Ik heb zoals je ziet ook mijn tv naar boven gesjouwd en een soort bankje gecreëerd, zodat ik ook wat te doen heb als ik bij hem ben en hopelijk daardoor meer tijd in het paradijs (see what I did there?) doorbreng.

Aangezien ik allerlei spullen van de woonkamer naar boven moest slepen, was Sammy uiteraard ontsnapt. En omdat hij geen trap mag lopen, is hij me uiteraard twee verdiepingen omhoog gevolgd. In ieder geval was hij uit zichzelf de zolder op gelopen, terwijl ik nog aan het inrichten was. Hopelijk maakt het het voor hem draaglijker, nu hij er uit zichzelf naartoe is gegaan, in plaats van dat ik hem erin gedragen heb.

Ben wel een beetje bang dat het er erg warm gaat worden, want alle hete lucht stijgt natuurlijk naar de bovenste verdieping. Gelukkig is er een rolluik. Ik ga aankijken hoe het gaat lopen

Misschien kan ik hem wel af en toe even mee naar de tuin nemen om te ‘luchten’, als ik écht full-time op hem let en niet ook even onkruid ga staan uittrekken of buiten ontbijten ofzo. En misschien toch maar weer dat tuigje proberen.

Zucht… Hopelijk helpt dit en is hij er hierna écht vanaf.

Het goede nieuws is dat ik €217,73 blijk te hebben opgehaald voor de Dierenambulance Nijmegen! Dat is zo’n 70 euro meer dan ik zelf had ingeschat. En aangezien het éénvijfde is van het totale bedrag dat ze hebben opgehaald, denk ik dat ik ze volgend jaar maar weer een handje ga helpen… :-X

Het slechte nieuws is dat het met mijn eigen beestje niet zo goed gaat. Aangezien Sammy met zijn achterpootje bleef trekken, ben ik voor de derde maal met hem naar de dierenarts gegaan en heb ik onder narcose foto’s laten maken. Wat blijkt: hij heeft bij béide achterpoten zijn kruisbanden gescheurd!

Bij honden komt een gescheurde kruisband wel eens voor, bij katten blijkbaar zelden. “Want”, zo zei de dierenarts: “katten zijn doorgaans een stuk flexibeler.” Ook mijn overburen, die gepensioneerd dierenarts zijn, waren verbaasd: “Volgens mij hebben wij tijdens onze hele carrière nog nooit die diagnose bij een kat hoeven stellen.” Mjah, moet je net die lomperik van mij hebben… die scheurt er niet één, maar gewoon twee tegelijk! Waarschijnlijk is het rechtsachter begonnen en heeft hij toen met zijn linkerpoot gecompenseerd, waardoor het ook daar mis is gegaan.

De grote vraag was: en nu? Opereren of rust houden? Beide opties hebben nadelen. Na overleg met de orthopeed werd besloten dat ik het eerst even moet aankijken om te zien of het vanzelf geneest. Dat betekent: 6 weken(!) lang rust houden. Dus niet springen en geen trap lopen. Mocht het na die tijd nog steeds niet hersteld zijn, dan moet er alsnog worden geopereerd. En dan worden het twee afzonderlijke operaties per poot. Waarna hij natuurlijk ook rust moet houden.

Euh… right. Hoe moet ik hem dat gaan vertellen??

De enige manier om Sammy niet te laten springen, is in huis opsluiten en zo veel mogelijk opstapjes verwijderen. Dus nu heeft het arme beest 6 weken huisarrest in de woonkamer en keuken.

De kattenluikjes naar buiten en naar de gang heb ik afgesloten. De vensterbanken heb ik gebarricadeerd, behalve degene die direct aan de bank grenst, want daar kan hij via de bank op zonder te springen. De eettafel en salontafel heb ik maar op hun kop gezet. Het schommelei staat op de grond. De stoelen zijn verwijderd. En de krabpaal is afgebroken.

De kattenbak heb ik verplaatst van de gang naar de woonkamer en omdat Sammy graag op mijn bed ligt (of onder de dekens) heb ik ter compensatie mijn winterdekbed beneden voor hem neergelegd.

Voor de bank heb ik een paar rieten mandjes neergezet als opstapje, maar ik weet zeker dat hij die gaat negeren. Dus de bank en het aanrecht zijn de enige mogelijkheden om nog te springen. Maar de enige andere optie is opsluiten op zolder en dat vind ik écht zielig…

Ook vervelend is dat het nu net een drukke periode is qua evenementen en uitjes. Ik ben heel weinig thuis, terwijl hij nu wel een beetje afleiding kan gebruiken. Daar voel ik me natuurlijk weer schuldig over. :’-( Eens kijken of ik misschien af en toe thuis kan werken.

Een paar weken geleden zag ik in ons huis-aan-huisblad een oproep van de Dierenambulance Nijmegen: ze zochten nog collectanten voor hun collecteweek in mei.

Tsja. Ik collecteer al jaren in oktober voor de Dierenbescherming en ik ben inmiddels zelfs wijkcoördinator. Ik doe dus al een hoop voor dieren, naast gewoon donateur zijn voor de Dierenbescherming en het WNF. En mei is een erg drukke maand, dus het kwam niet echt uit.

Vijf minuten later had ik desondanks een mail verstuurd om me op te geven. Dit is nu eenmaal iets wat mij aan het hart gaat, waar ik al eens gebruik van heb gemaakt (ik heb ze ooit gebeld voor een gewonde eend en een gewonde duif die ik op straat aantrof) en iets wat mij ligt om te doen (onderschat nooit het vermogen van kleine meisjes met lieve glimlach en marketingkennis om geld van mensen los te peuteren).

Vorige week haalde ik de collectematerialen op en maandagavond en dinsdagavond ben ik langs de deuren gegaan (de andere avonden lukken echt niet).

Het is nog best een verschil met wat je krijgt als collectant voor de Dierenbescherming. Erg goed is, dat je een hesje met logo krijgt en een netjes geprinte naambadge, in plaats van alleen een vodje papier dat je zelf moet invullen en opspelden. Dat is veel geloofwaardiger.

Van de andere kant stond er nergens in de instructies op welke tijdstippen er een vergunning is om langs de deuren te gaan en de collectebus is een nogal lullig dingetje. Na twee avonden lopen zit hij al overvol (maar misschien ligt dat aan mij ) en het probleem is dat je briefgeld niet door de gleuf mag stoppen, maar moet oprollen en door een minieme ronde opening moet frotten. Dat betekent dat je mensen tijdens het geven moet tegenhouden, wat natuurlijk raar is. En niemand krijgt dat geld er fatsoenlijk in. De meesten probeerden het niet eens – “Hier, doe jij het maar, jij kunt dat vast beter dan ik”.

Het is wel heel fijn dat ik mijn nieuwe wijk inmiddels behoorlijk ken. Ik weet al bij welke huizen ik niet zo veel hoef te verwachten, waar de gulle gevers zitten en welke flats irritant zijn om langs te moeten. Aangezien ik nu in mijn eentje de hele wijk die ik normaal gesproken onder al mijn collectanten verdeel moet doen, wat natuurlijk nooit gaat lukken, kon ik zelf bepalen welke straten ik deed of juist oversloeg.

Ter jullie vermaak heb ik de leukste encounters weer genoteerd:

Ik belde aan bij een huis waarvan ik me herinnerde dat er een weduwnaar woont die een half jaar geleden een hele tirade op had gehangen over dat goede doelen voor dieren onzin zijn en we eerst eens aan de mensen moeten denken. Ik zette me dus schrap en bereidde me voor om met lege handen weer weg te lopen. En ja hoor: de meneer keek gelijk moeilijk toen ik vertelde voor welk doel ik collecteerde, en stak van wal. “Ik heb er niet veel mee. Vroeger lag de hond onder de tafel en kreeg hij de restjes te eten. Die werd ook gewoon 15.” Ik legde geduldig uit dat de Dierenambulance bijvoorbeeld ook aangereden wilde dieren helpt. En waarempel: ik kreeg uiteindelijk een briefje van €5 mee!

Vriendelijk en geduldig blijven helpt echt enorm. Een andere man gaf aan de Dierenambulance niet te kennen en dus niet te kunnen beoordelen of ze zijn geld waard waren. Hij wilde vooral weten of de directie dik werd betaald? Ik legde uit dat het een lokale stichting is die gerund wordt door vrijwilligers, overhandigde hem een folder met informatie en gaf aan dat hij dit rustig thuis door kon lezen, en desgewenst later ook geld kon overmaken als hij had besloten dat het doel goed genoeg was. Ik wilde me alweer omdraaien, maar de man bleef praten over hoge directiesalarissen en gaf me uiteindelijk ook een briefje van €5!

Een meneer, nadat ik me had geintroduceerd: “Maakt u ook zo’n ruzie?”
Euh… pardon?
“Nou, je hoort allemaal van die verhalen…”
Blijkbaar had hij opgevangen dat er intern ruzie zou zijn binnen het bestuur ofzo. Maar ik verzekerde hem dat ik daar in ieder geval niks mee te maken had.

Eén dame bestudeerde grondig mijn badge en vertelde over hoe ze een paar weken geleden geld had gegeven aan een collectant, wat achteraf een oplichter bleek. Ik sympathiseerde. Toen ze uiteindelijk geld in de bus stopte, zei ze: “Hier, omdat je tijd hebt genomen voor een praatje, krijg je iets extra’s.”

Ik moest wel steeds goed opletten dat ik me voorstelde als collectant van de Dierenambulance, niet de Dierenbescherming. Dat riedeltje heb ik blijkbaar al zo vaak afgedraaid dat het in mijn systeem zit. Maar ik was niet de enige die er moeite mee had. Een kindje dat open deed: “Mam!! D’r is iemand voor euh… de dierenarts!!”

Een ander kindje was gewoonweg creepy. Hij was als eerste bij de deur en opende de brievenbus. Hij staarde erdoor en stak zijn vingers naar buiten. Moeder deed de deur open en weer dicht om geld te halen. Het kindje frotte zijn vingers weer door de bus, likte aan het raam(!) en maakte daarna zelf de deur open om zich met een enorme sprint uit de voeten te maken! Ik kon hem nog net bij zijn shirt vastgrijpen, maar doordat ik mijn handen vol had met collectebus en folders, wist hij zich los te wurmen. Hij was al bij het einde van de straat voordat ma zich naar buiten kon spoeden om er achteraan te gaan. Bij het terug naar binnen sleuren maakte hij allemaal geluiden alsof hij bezeten was door een of andere demoon. Ik kan je zeggen: als je nog twijfelt over het al dan niet nemen van kinderen, ben je gelijk genezen als je dit monstertje ziet… :-S

Een jongeman doet open en vertelt me dat dit misschien het verkeerde huis is voor een collecte.
“Oh”, grap ik, “jullie houden hier niet van dieren?”
“Jawel, maar we hebben geen geld.”
Het bleek een studentenhuis.

In veel gevallen gebruiken mensen die niet willen geven het excuus ‘ik heb geen kleingeld’. Eén dame zei juist: “Ik heb alleen kleingeld, is dat erg?” Terwijl ik me daarover stond te verbazen, keerde ze terug met haar hand tegen haar buik aangedrukt, die overvol geladen bleek met kleingeld. Ah… het was een gewichtskwestie. Want jee, wat was die bus aan het eind van de avond ontilbaar geworden!

Ik weet nog niet hoeveel ik heb opgehaald, maar aan het gewicht van de bus te voelen, een hoop. Het voordeel van collecteren in mei is dat het om 8 uur ‘s avonds nog licht is, terwijl in oktober mensen je tegen die tijd moeilijk aan beginnen te kijken of uberhaupt niet meer open doen. Ik hoop dat ik ook van de Dierenambulance feedback ga krijgen over het opgehaalde bedrag. We gaan het zien!

Inmiddels collecteer ik al jaren voor de Dierenbescherming en sinds vorig jaar ben ik ook wijkhoofd. Uiteraard sta ik dit jaar weer voor ze klaar, dus deelde ik twee weken geleden de bussen en routes uit aan mijn collectanten, ging ik vorige week ook zelf langs de deuren, en telde ik gisteravond de opbrengst van iedereen.

Mijn persoonlijke opbrengst lag dit jaar wat lager dan vorig jaar: €239,12. Niet heel veel lager, dus het kan ook komen doordat ik een paar andere straten op mijn route had. Slechts 1x kreeg ik een briefje van €5,-, alle andere mensen gaven alleen muntgeld. Hoewel ik bíjna meer had gehad: een meneer kon geen kleingeld vinden in zijn portemonnee en reikte dan maar naar het briefje van €10,-. Maar toen vond hij alsnog een muntstuk van €2,-. Shit.

Oh ja, gaat er nog iemand op vakantie naar Kroatië? Ik heb een hand vol kleingeld voor je… blijkbaar had iemand besloten om al zijn vakantieoverblijfselen in mijn bus te dumpen. :-S

De andere collectanten hebben het gelukkig beter gedaan dan die van vorig jaar, want iedereen had zijn route geheel af gekregen en de opbrengst varieerde van zo’n €150 tot €275 per persoon.

Dit jaar heb ik minder bijzondere situaties meegemaakt dan andere jaren. En sommige dingen blijven hetzelfde, zoals de kerstverlichting die uit de brievenbus komt, en de slecht werkende intercoms.

Ik heb misschien wat extra geld kunnen ophalen door bekenden onder druk te zetten. Ineens werd er open gedaan door een collega, die in mijn wijk blijkt te wonen! Ja, dan krijg je wel wat. Idem voor mijn naailesgenootje, die eerder tijdens de les al had gemeld dat ze nooit wat geeft aan collectanten. Maar toen ik ineens met de bus voor haar neus stond, kon ze natuurlijk niet weigeren. En haar dochtertje kwam ook nog eens vragen of ze iets uit haar spaarpotje mocht halen voor in mijn bus. Mijn naailesgenootje stond paf. “Goed opgevoed”, zei ik.

Maar kinderen maken me soms ook erg ongemakkelijk. Regelmatig doet er een kindje open. En dan moet je wachten totdat pappa of mamma met geld komt aanzetten. In de tussentijd verzamelt zich de hele kroost bij de deur en heb je minutenlang stilte, met 3 paar continu starende ogen op je gericht. Euh… awkward…

Mensen met huisdieren vind ik veel leuker! Niet alleen omdat die eerder geneigd zijn wat te geven aan de Dierenbescherming, maar ook omdat je de beestjes kunt aaien. Zo kwam een vrouw aanzetten met haar jonge kitten, die ik even mocht knuffelen. Aww! <3

Bij een ander huis liep ik het tuinpad op en spotte ik bij de deur een ‘geen collectanten’-sticker, dus belde ik niet aan en draaide ik me weer om. Maar toen zag ik de senior kater naast de deur zitten. Even aaien hoor… In de tussentijd had de bewoner mij gezien en deed uit zichzelf de deur open. En gaf me toch geld!

Zelfs de mensen die vertellen dat ze al lid zijn van de Dierenbescherming, geven vaak tóch nog wat geld. Erg bijzonder. Ook opvallend: hoeveel slecht opgevoede honden er zijn, en bijbehorende baasjes die hun dier niet onder controle hebben. De meeste honden komen blaffend naar de deur gestormd en dan volgt er structureel een scheld- en duwpartij, en moet eerst de hond worden opgesloten voordat er open kan worden gedaan. Mjah.

Je hebt natuurlijk ook de mensen die niets geven. Of een hele hand vol kleingeld uit hun portemonnee vissen, een muntje van €0,50 in je bus gooien, en je dan aankijken met een blik van: “Zo, dat was het. Of had je verwacht de rest van het geld in mijn hand ook te krijgen?”.

Bij een huis deed een oudere man open. Nadat ik had verteld dat ik kwam collecteren voor de Dierenbescherming, begon hij een verhaal over de laatste reis die hij met zijn vrouw had gemaakt voordat ze overleed, van India naar Nepal. Daar had hij dode mensen gewoon op straat zien liggen. Ineens veranderde de toon van zijn verhaal. Want, vertelde hij, toen hij terugkwam naar Nederland, hoorde hij over ‘een voedselbank voor honden’. Nou, ik begreep wel, toch??
“Tsja,” probeerde ik nog, “iedereen heeft zo zijn eigen problemen, hè?”
Maar nee, hij gaf uiteraard helemaal niks aan die onzin!

Ik had blijkbaar ook nog concurrentie van Giro 555, die voor Sulawesi inzamelde. Of we niet beter in een andere week konden gaan collecteren? Mjah, dat gaat niet zo makkelijk meneer, iets met vergunningen en organisatie. En het is niet alsof rampen rekening houden met vaste jaarlijkse collecteweken.

Al met al heb ik toch nog een mooi bedrag opgehaald. Wellicht mede dankzij mijn puppy-eyes en lieve glimlach. En mijn geslacht. Zoals een bejaarde vrouw zei: “Je hebt geluk, normaal gesproken doe ik niet meer open als het donker wordt. Ik zag je staan. Als je een man was geweest, had ik het niet gedaan.”

Eindelijk weer een beetje beter, dus eindelijk weer een goede nachtrust. Dacht ik.

Afgelopen nacht werd ik rond 5 uur wakker van krijsende katten buiten. Nee hè, Sammy was weer ruzie aan het maken met de buurkat!

Ik krijg dan gelijk visioenen van een bloedende lieveling, die zielig in de struiken zijn wonden zit te likken. Daar breekt mijn hartje van! Dus hop, ochtendjas aan en naar de voordeur.

Vanuit de open deur kon ik helaas niets zien. Het geluid bleek uit de tuin van de overburen te komen. Zucht, dan maar op blote voeten de straat op.

Na een paar keer Sammy te hebben geroepen, was hij echter niet verschenen. Wel stak de buurkat zijn kop om de hoek van een struik, om daarna weer te verdwijnen.

Inmiddels constateerde ik dat blote voeten op asfalt tijdens nachtvorst best snel heel erg pijnlijk wordt, dus zat er niet veel anders op dan terugkeren naar huis. Dus ik draai me om en loop terug naar mijn voordeur.

En wie zie ik daar doodleuk in de deuropening zitten? Sammy. Die me aankijkt met een blik van: “Wat doe jíj nou buiten op dit tijdstip, gek mens?”.

Argh. Het beest had al die tijd gewoon binnen liggen maffen! De kat van de overburen had met een van de andere buurkatten ruzie zitten maken…

Daar sta je dan, met je goede bedoelingen, om 5 uur ‘s nachts in je ochtendjas op straat. :-S

Zo, de collecteweek voor de Dierenbescherming zit er weer op. Vorige week ben ik langs de deuren in mijn nieuwe buurt gegaan, net zoals mijn twee andere collectanten. Vanavond en gisteravond telde ik samen met hen onze opbrengst. Maar… wat een verschil zat daar tussen! :-O

Een van de collectanten had 6 dagen lang, 2 uur per dag gelopen en… nog net geen €20,- opgehaald. Een andere collectant had ongeveer net zo veel uurtjes gelopen als ik (3 avonden, ongeveer 2,5 uur per keer) en die had dik €54,- opgehaald. En ik bleek… dik €325,- in mijn bus te hebben zitten!! Dat is inclusief €50,- die ik van Mark kreeg, maar dan nog. :-O

Als marketeer ben ik natuurlijk ontzettend geïntrigeerd en wil ik weten wat daar de oorzaak van is, zodat we daar volgend jaar beter op in kunnen spelen.

Waarschijnlijk heb ik straten gehad met meer vermogende bewoners. Of hele andere types. De collectant die het minst had opgehaald zei dat veel mensen klaagden dat ze geen contant geld in huis hadden en ze niet met pin konden doneren. Dat had ik nauwelijks. Maar de andere collectant liep in dezelfde wijk als ik, dus dat zouden meer dezelfde types moeten zijn. Bovendien heb ik echt wel een hoop zeer slecht onderhouden rijtjeshuizen gehad op mijn route, niet alleen maar de luxe bungalows die bij mij tegenover liggen.

Zou ik efficiënter mijn looproute hebben ingedeeld, waardoor ik meer huizen per uur kon doen? Maar de anderen hadden ook hun routes bijna helemaal afgelopen, en die hadden zelfs grotere routes dan ik. Zou ik dan toevallig op een moment gegaan zijn dat er meer mensen thuis waren? Of is het toch de kracht van ‘klein meisje met lieve glimlach’…?

Wat mij betreft ben ik volgend jaar weer wijkhoofd en kan ik experimenteren met een andere stratenindeling. Eens kijken of dat veel verschil maakt.

Zoals inmiddels traditie, heb ik de opvallendste gesprekken en situaties die ik onderweg tegenkwam, hieronder voor jullie genoteerd.

 

Je moet namelijk wel over enig doorzettingsvermogen beschikken als je collecteert. Niet alle voordeuren en bellen zijn even toegankelijk. Zo moest ik me een weg banen over een compleet met onkruid overwoekerd tuinpad en toen ik eenmaal bij de voordeur was, bleek het knopje van de bel te ontbreken (toch op het binnenwerk gedrukt – mij houd je niet tegen ook al straalt je hele huis ‘blijf weg, hier komt nooit iemand’ uit).

Het is ook opvallend hoeveel mensen twéé bellen hebben. Andere jaren merkte ik dat de bel vaak stuk was, dit jaar hebben de bewoners het blijkbaar massaal opgelost. Alleen zijn ze structureel te beroerd om de kapotte bel weg te halen, dus moet ik maar gokken welke de juiste is (en je zult zien: als je maar gewoon op beide drukt, blijken ze allebei af te gaan).

Toch is er ook flink wat creativiteit met elektriciteit, zoals je struik versieren met kerstlampjes, die stroom krijgen via een kabeltje dat uit de brievenbus in de voordeur komt…

Dan hebben we nog de interessante reacties zodra de deur open gaat:

Jongen: “Hallo, met Tom!”
Euh… dit is geen telefoongesprek, toch?

Bij een andere deur doet een pubermeisje open. Ze loopt terug naar de woonkamer, roepend: “Ma, d’r is iemand met collectebus van de Dierenbescherming aan de deur!”
Moeder komt naar de deur gelopen. “Oh, je komt voor een collecte. Dat ze dat gelijk even had gezegd, dan had ik geld meegenomen. Wacht even.”
Moeder loopt terug naar de woonkamer. Ze herhaalt tegen haar dochter wat ze tegen mij zei.
Dochter: “Dat zei ik! Je bent doof!”
Andere dochter: “Ja, ik hoorde het ook hoor!”
Moeder loopt zuchtend terug en stopt wat in mijn bus. “Pubers…”
Ik houd wijselijk mijn mond.

Verderop doet een jongen op skates de deur open en rolt de huiskamer weer in nadat hij mij ziet. Uit de huiskamer komt vervolgens een jongen met slaapdronken kop, warrig haar en gescheurde pyjama gesjokt (het is op dat moment 19.00 uur). Nietszeggend gooit hij wat in mijn bus en draait zich weer om, de voordeur open latend.
“Euh… bedankt en dag?”, zeg ik, terwijl ik aanstalten maak om weg te lopen en me afvraag of het de bedoeling is dat ik zelf de voordeur dicht doe.
“Er komt nog iemand”, mompelt de jongen.
En ja hoor, de jongen op skates retourneert even later ook nog met geld. Blijkbaar was het een studentenhuis ofzo.

Een omaatje kreeg na enig gemorrel met de sleutel de deur helaas niet open, dus communiceerden we maar via de brievenbus.
Wat altijd nog handiger is dan die stomme intercoms bij flats:
“Goedeavond, ik kom collecteren voor de Dierenbescherming.”
“Voor wie?”
“Voor de Dierenbescherming!”
“Dat is niet bij ons.”
Zucht…

De volgende conversatie had ik nota bene drie keer:
“Goedeavond, ik kom collecteren voor de Dierenbescherming.”
“Ja, en?”
“Euh… Ik hoop dat u wil doneren?”
Of een variant daarop:
“Goedeavond, ik kom collecteren voor de Dierenbescherming.”
“Waarvoor?”
“Voor de Dierenbescherming.”
“Maar wat wílt u dan??”

Toen ik tegen één van de bewoonsters zei dat ik haar amper kon verstaan via de intercom was haar reactie: “Dat kan niet. Er zegt nooit iemand wat over.”
Mjah, misschien omdat je ze niet hoort omdat je intercom niet goed functioneert… :-S

Nog zo’n leuke:

“Goedeavond, ik kom collecteren voor de Dierenbescherming.”
“De Dierenbescherming? Maar de dieren worden toch al beschermd?”
“Ja… door de Dierenbescherming…”

“Goedeavond, ik kom collecteren voor de Dierenbescherming.”
“Welke dieren? Die zijn toch allemaal al dood?”
Euh…
Daarna volgde een relaas over overbemesting, vegetariër zijn, wolven in Duitsland en een vogelhuisje op zijn balkon. Fijn… mag ik nu alsjeblieft weg? :-S

Veel leuker was het verhaal van het oude, gebogen vrouwtje met lange zilvergrijze haren. Met authentieke krakende sprookjesstem begon ze na mijn introductie:
“Oh kind, ik heb geen dieren meer. Vroeger, toen had ik een volière, met zo’n dier met een grote pluimstaart… Kom, hoe heet het ook alweer…”
“Een pauw?”, probeer ik.
“Nee! Ach… Nou ja. Die sprong toen zó bovenop de vogel… en die heeft hem opgegeten!”
En ze leefden niet nog lang en gelukkig… :-O

Bij één huis vroeg ik me wel even af of ik een hulpinstantie moest informeren. Ik belde namelijk aan bij een huis wat duidelijk van een senior bewoner was. Binnen was het licht aan, maar voor de deur stond zo’n bezorgmaaltijd in warmhouddoos. Het lijkt me toch dat de senior thuis is als zijn maaltijd wordt bezorgd. Toen er in eerste instantie inderdaad niemand open deed, ging ik me afvragen of hij of zij misschien gevallen was in huis en hulp nodig had. Uiteindelijk werd er gelukkig toch open gedaan. En moest ik de dame even attenderen op de doos op haar deurmat, anders had ze de voordeur alweer dicht gedaan en had ze haar eten nog niet ontdekt.

Een andere meneer moest ik er op wijzen dat zijn sleutels nog in de voordeur staken. Ach, zo doe je niet alleen iets goeds voor de dieren maar ook voor je medemens.

Een week of wat na mijn verhuizing werd ik gebeld door de Dierenbescherming. De lokale wijkcoördinator voor de collecte had ineens afgezegd. Of ik dit jaar niet de functie van wijkcoördinator wilde vervullen, in plaats van alleen maar collectant te zijn?

Tsja, ik wist dat het er een keer van ging komen. En aangezien ik toch niks te doen heb in mijn leven (*kuch*) heb ik ja gezegd. Beestjes helpen is immers belangrijk genoeg om tijd voor te maken.

Dus staat er nu een grote doos bij mij thuis met collectebussen (graag zelf in elkaar zetten en verzegelen), instructieboekjes, bedankjes, en andere materialen. Gisteravond heb ik plattegrondjes zitten tekenen met de stratenverdeling. De bussen moet ik later deze week gaan afgeven bij de collectanten en na afloop van de collecteweek moet ik samen met de collectanten hun opbrengst gaan tellen (dat gebeurde andere jaren centraal, maar het decentraal laten doen scheelt blijkbaar een hoop tijd voor de Dierenbescherming).

Als wijkcoördinator hoef je niet zelf ook te gaan collecteren. Maar dat ga ik wel doen, anders halen we helemaal niks op…

Ik had 6 collectanten op mijn lijst staan die ik moest bellen. Dat was inclusief mijzelf. Maar eentje bleek verhuisd naar een andere wijk, een tweede had dit jaar geen tijd, en een derde heeft vanochtend alsnog afgezegd vanwege een ontstoken enkel. Dus dan blijft er niet veel over.

Oftewel, mocht iemand nog tijd over hebben in de week van 2 t/m 7 oktober: meld je aan als collectant! Je helpt ons en de dieren er enorm mee!