Het laatste nog openstaande project rondom mijn nieuwe huis, was de tuin.

Een overkapping leek me wel fijn, zodat je droog kunt zitten als er per ongeluk wat druppels vallen tijdens een bbq, of als je schilderwerk wil laten drogen. Verder vond ik de grijze stoeptegels die het terras vormden lelijk, de border te diep om makkelijk te onderhouden, en het looppad veel te smal. Dat pad was bovendien niet te maaien, omdat het strak naast de border lag, en bovendien bleef daar altijd regenwater staan zodat ik regelmatig natte voeten had als ik naar de schuur wilde lopen:

Van de-buurvrouw-die-alles-van-iedereen-weet begreep ik dat de vorige eigenaren, die hier meer dan 20 jaar hebben gewoond, amper iets aan de tuin veranderd hadden. Deze indeling dateert waarschijnlijk nog uit de tijd dat het een huurhuis was. Hoog tijd dus voor vernieuwing!

Eigenlijk wilde ik de boel afgelopen lente gelijk gaan aanpakken. Maar ja, in mei ging ik naar Peru. Daarna kon ik aan de slag, maar er ging veel meer tijd zitten dan ik verwachtte in het maken van een ontwerp en het uitkiezen van de stenen.

Schoonbroer Jurgen heeft veel ervaring met werken met hout en was gelukkig bereid me te helpen bij het maken van de overkapping. Het ontwerp van die overkapping bleek alleen nog best wat voeten in de aarde te hebben, want het ding moet natuurlijk stevig zijn, maar bv. gewoon vier palen ter ondersteuning ging niet werken omdat dan de schuttingdeur niet meer open zou kunnen, aangezien die precies op de plek van de geplande paal zat.

En wat is het moeilijk om stenen uit te kiezen! Sowieso is het heel lastig om je voor te stellen hoe het uiteindelijk gaat worden, want je ziet maximaal 1,5 m2 liggen in de showtuin en dat is heel wat anders dan een compleet terras. En dat is weer anders dan wanneer je de stenen voor een border of looppad gebruikt. En de manier waarop je ze legt maakt ook heel veel uit. Bovendien wil ik enerzijds iets dat weinig onderhoud vergt (onkruid wieden is niet mijn forte), maar ik vind grote strakke tegels niet mooi, ik wil per se van die sfeervolle getrommelde cobblestones. En dan in ronde vormen gelegd, zodat er nog meer kieren tussen komen. Argh!!
Uiteindelijk ben ik toch maar vooral voor ‘mooi’ in plaatst van ‘praktisch’ gegaan wat betreft steenkeuze, want ik kwam er anders echt niet uit.

Nadat dan ook nog eens alle offertes en bouwmaterialen binnen waren, kon er dan eindelijk van start worden gegaan.

Vorige week zaterdag kwamen mijn lieve familieleden langs om te helpen bouwen. Het plan was om de overkapping in 1 dag af te maken, maar uiteraard zit je altijd met wat onverwachte probleempjes, waardoor aan het eind van de dag de dakbedekking nog niet gelijmd was en de regenpijp nog niet was gemonteerd. Dat moest dan later maar alsnog gebeuren.

De dag erna mocht ik in mijn eentje aan de slag met het verwijderen van zo veel mogelijk planten uit de tuin. Gelukkig had ma de dag ervoor al een begin gemaakt, want het was nog een behoorlijke klus om alles uit te graven en tijdelijk in de voortuin te zetten (die inmiddels een beetje op een oerwoud lijkt).

Weer een dag later, maandagochtend half 8, stond de bestrater voor de deur. Ze hadden me geadviseerd om de tegels door hen te laten verwijderen, in plaats van het zelf te gaan doen om kosten te besparen. Want ze konden dat zo snel doen dat de extra kosten niet de moeite waard zouden zijn van het besparen. En inderdaad: met 3 man was de boel in amper 10 minuten volledig leeggehaald! En met het bulldozertje werd korte metten gemaakt met de rest van de tuin. Toch maar even het kattenluikje dichtgemaakt….

Ze zijn 3 dagen bezig geweest, dus iedere dag was er progressie te zien. En iedere keer was het weer even slikken: argh, is dit wel wat ik wilde? Wat had ik nou weer voor iets raars ontworpen? Ik ook altijd met mijn briljante ideeën… het was toch wel even wennen.

Uiteraard constateerde ik iedere keer als ik thuiskwam, ook wel iets waar ik het de volgende ochtend even met ze over moest hebben. De ene keer hadden ze verkeerd gemeten en zat er een rare spleet in het terras tegen de muur van de buren, waar precies het wieltje van mijn afvalcontainer in ging vallen. Maar dat hebben ze gelukkig mooi opgelost.

Een groter probleem was dat de linkerborder dermate hoog bleek, dat ze een extra opstaand randje achter de ingegraven stenen moesten maken om de grond tegen te houden. Op zich mooi, alleen niet op het punt waar de border op het achterste terras aansluit. Je had daardoor aan de ene kant van het looppad een opstaand randje en aan de andere kant niet, wat heel raar uitzag. Toen ik thuiskwam was het helaas al in specie gelegd, en het enige wat ze konden doen was de opstaande stenen naar benen laten aflopen tot aan pad-niveau. Liever had ik gehad dat ze de borderrand hadden verlegd, en op het einde van de schuurmuur in plaats van het looppad hadden laten aansluiten, maar helaas.

Aan het eind van dag 3 was er nog een teleurstelling: ik had bij thuiskomst een kant-en-klare tuin verwacht, behalve de borders, die ik aan pa zou overlaten. Maar wat bleek: het gras was niet gelegd. Ik had het vooraf wel met ze besproken, maar bij nader inzien hadden ze het niet in de offerte opgenomen. Shit, dat had ik compleet over het hoofd gezien. En bij navraag werd me verteld dat ze uberhaupt geen gras leggen; daarvoor verwezen ze me naar een hovenier. Zucht. Kan ik nog zelf gaan zaaien, en gaat het even duren voordat er wat meer groen in de tuin te zien is.

Zoals je kunt zien is het echt een Lenny-ontwerp geworden… er zit geen rechte hoek in. Ik vrees dat niet iedereen het zal kunnen waarderen, maar het gaat er uiteindelijk om wat ik mooi vind. De volgende eigenaren van het huis moeten het er te zijner tijd dan maar gewoon weer uit halen.

Bij nader inzien had ik nog kleinere steentjes nog mooier gevonden. Maar ja, het was een bewuste afweging tussen mooi en niet te veel onkruidkieren. Verder zijn de terrassen twee rijen dieper geworden dan ik in mijn hoofd had, waardoor de verhouding gras / steen niet helemaal optimaal is. Wel heb ik ter compensatie twee infiltratiekratten laten ingraven, dus het regenwater wordt nu via het putje in het terras, en straks ook via de regenpijp van de overkapping, de grond in geleid in plaats van het riool in.

Uiteindelijk denk ik wel dat ik er blij mee ga zijn. Het ziet er nu natuurlijk niet uit, omdat er nog allemaal aarde ligt, maar als er eenmaal gras groeit en de borders gevuld zijn, komt alles waarschijnlijk veel beter tot zijn recht. De borders zijn nu in ieder geval een stuk praktischer, want je kunt makkelijker gras maaien als de border wordt gevormd door stenen die in de grond liggen, omdat je daar gewoon overheen kunt met je machine.

En wat heb ik een fantastische familie! Die, na die ene dag al keihard te hebben gewerkt, nog een tweede dag wil terugkomen om te helpen de overkapping af te maken, mijn borders te vullen en het gras te zaaien. Zo heerlijk, om lieve, behulpzame én bekwame familieleden te hebben! Ik voel me gezegend met zo veel hulp. <3

Eigenlijk hadden we dat afmaken voor vandaag gepland. Maar ja, kijk maar eens naar buiten. Dakbedekking lijmen in de regen is geen strak plan en het is voor niemand leuk om kletsnat in een zompige tuin te moeten werken. Dus helaas moeten we een nieuwe datum gaan prikken. Maar het komt wel goed. Uiteindelijk wordt het mooi!

Weten jullie nog, dat ik was aangereden en mijn fiets total-loss was verklaard? Die fiets was al een tijdje geleden vergoed door de verzekeraar. Maar omdat ik nog steeds een paar pijntjes had, liep het letselschadetraject nog.

Een paar dagen geleden belde de verzekeraar me op om te vragen hoe het inmiddels ging. Nou, de pijn is zo goed als weg, ik voel het momenteel alleen nog als ik op de plekken druk. En ik vertelde ze weer wat de huisarts mij ook had gezegd: dat het wel 2 à 3 maanden kan duren voordat zoiets volledig genezen is. Maar dat ik er vertrouwen in heb dat het helemaal goed gaat komen.

“Okee,” zei de medewerkster, “dan wil ik voorstellen het dossier hierbij te sluiten en u €750,- smartengeld uit te betalen. Mocht er op den duur toch iets zijn, dan kan het dossier weer geopend worden.”

Ik dacht dat ik het wel verkeerd verstaan zou hebben. Waarschijnlijk had ze “zevenenvijftig euro” gezegd, niet “zevenhonderdvijftig euro”. Hoe dan ook, als het dossier toch weer geopend zou kunnen worden, was dit een prima afsluiting, want anders bleven we bezig. Dus ik vertelde haar dat ik dit een nette oplossing vond en akkoord ging.

Zojuist ontving ik de schriftelijke bevestiging. En jawel hoor, het staat er echt: zevenhonderdvijftig euro. :-O

Laat dat nou even heel goed uitkomen, aangezien ik mijn tuin aan het vernieuwen ben!

Alleen wel een beetje sneu voor de automobiliste, die vanwege haar no-claim met de verzekeraar had afgesproken dat ze zelf de schadevergoedingen zou terugbetalen…

Jaren geleden maakten Mark en ik al ruzie met de SP. Ze bleven namelijk maar reclamefoldertjes in onze brievenbus met nee-ja-sticker gooien. Na veel geklaag hebben ze ons uiteindelijk op een speciale lijst gezet en sloegen ze onze brievenbus over. Nou ja, in de meeste gevallen dan.

Maar toen verhuisde ik. En mijn nieuwe adres stond uiteraard niet op hun lijst. Waardoor ik opnieuw hun ongeadresseerde propaganda in mijn bus vond. Grom…

Boze mail gestuurd en ze verteld dat ze zich gewoon aan de regelgeving moeten houden. Dat was in maart.
Geen reactie.
Dus toen maar een klacht ingediend bij de Reclame Code Commissie.

Eind mei(!) kreeg ik eindelijk een reactie van SP Nijmegen. Waarschijnlijk ook alleen omdat ze door de RCC waren benaderd.

Dank voor uw mail, excuses dat u nu pas antwoord krijgt. De SP heeft het beleid dat we ja-nee stickers wel bezorgen, en dat we brievenbussen met een nee-nee sticker overslaan of aanbellen.
Waarom folderen we ook de ja-nee stickers? De SP is van mening dat het belangrijk is om iedereen te informeren en verantwoording af te leggen
over wat de SP heeft gedaan en nog wil bereiken. En we willen onszelf niet vergelijken met reclame zoals een pak wasmiddel, we vinden namelijk dat een politieke partij ook een informatieplicht heeft tegenover de bevolking. Dat is ook de reden dat we ja-nee stickers wel iets bezorgen, zodat we ook zoveel mogelijk mensen kunnen bereiken.

Wij nemen uw klachten echter serieus. Als u dat wenst kunnen we zorgen zorgen dat dat uw adres wordt aangetekend op ons plattegrondje, zodat de
betreffende vrijwilliger de volgende keer uw brievenbus overslaat. […]

Weer dezelfde bullshit dus. Zij vinden zichzelf geen reclame, ook al zegt de wet (artikel 1 van de Nederlandse Reclame Code) van wel: “iedere openbare en/of systematische directe dan wel indirecte aanprijzing van goederen, diensten en/of denkbeelden door een adverteerder of geheel of deels ten behoeve van deze, al dan niet met behulp van derden.” Bovendien: wat er in mijn bus lag was echt geen verslagje van hun politieke activiteiten en resultaten hoor.

Oftewel: omdat zij het niet met de wet eens zijn, vinden zij dat zij zich niet aan de wet hoeven te houden. Nou, het zou een mooie boel worden als iedereen zo zou denken. En dat wil in de regering…

De Reclame Code Commissie wilde weten of ik tevreden was met de reactie van de SP, of dat ik de aangifte door wilde zetten. Dat laatste uiteraard! En met succes. Gisteren ontving ik de uitspraak:

Het oordeel van de voorzitter

1) Klaagster heeft onweersproken gesteld dat de bewuste reclame-uiting is gedeponeerd in haar brievenbus, hoewel die voorzien is van een Nee/Ja-sticker. Het betreft, naar de voorzitter aanneemt, een sticker als vermeld in bijlage 1 bij de Code Verspreiding Ongeadresseerd Reclamedrukwerk (Code VOR).

2) Ingevolge artikel 3.1 Code VOR dient afzender alle maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn teneinde de respectering van de op bijlage 1 vermelde stickers te bereiken en voor verdere naleving van de Code VOR. Op grond van hetgeen klaagster stelt, heeft afzender artikel 3.1 Code VOR overtreden. Afzender kan in dit verband niet volstaan met een lijst aan te leggen van adressen waarvan de bewoner bij haar heeft geprotesteerd tegen het in strijd met de brievenbussticker ontvangen van campagnemateriaal. Zij zal op de stickers dienen te letten in plaats van een dergelijke lijst te hanteren. Met een dergelijke sticker geeft de bewoner immers aan geen prijs te stellen op de ontvangst van ongeadresseerd reclamedrukwerk. Derhalve wordt beslist als volgt.

De beslissing van de voorzitter

Op grond van het voorgaande heeft afzender gehandeld in strijd met het bepaalde in artikel 3.1 Code VOR. De voorzitter adviseert afzender aan om niet meer op een dergelijke wijze reclame te verspreiden.

Victorie!!

Alleen jammer dat het slechts een ‘advies’ is. Volgens mij heeft de RCC geen mogelijkheid om verdere stappen te ondernemen als de SP gewoon doorgaat met folderen bij nee-ja-stickers. En die kans is zeer groot, want de RCC heeft ze al eens eerder in het ongelijk gesteld, maar ook toen hebben ze zich er geen reet van aangetrokken. Echt enorm frustrerend. >:-(

Gisteravond heb ik mijn tweede cursus Spaans officieel afgerond!

Net als bij de afsluiting van de eerste cursus werd er op de campus een filmavond georganiseerd, met snacks en een (gelukkig Nederlands ondertitelde) Spaanse film. Net als de vorige keer liep onze groep een les achter en hadden we die gezamenlijke afsluiting een week voor de laatste les – vorige week dus al. En net als de vorige keer ging de film over seks en iedereen die het met iedereen deed. Ach. :’-)

Tijdens de laatste les ontvingen we ons certificaat, waar ik er nu dus twee van in mijn bezit heb:

Het tweede deel van de les hebben we besteed aan een kleine fiesta om het einde van de cursus nog eens te vieren met alleen ons clubje. Dus werden er zelf meegebrachte nommetjes en drankjes verorberd en was er tijd om onze medecursisten iets beter te leren kennen.

Medecursist: “Je speelt doedelzak? Wat bijzonder! Heb je dan ook nog andere rare hobbies? Heh, LARP ofzo??”
Euh… :-X

Als ik meer tijd had gehad, had ik de derde cursus ook nog wel gevolgd, want we zijn nu halverwege het boek geëindigd, en daarmee zijn we halverwege A2-niveau uitgekomen. Maar over een maand zit ik al in Peru, dus dat red ik niet meer. En ik denk dat mijn motivatie om verder te gaan wat minder is als ik eenmaal terug ben.

Nu heb ik wel veel meer het gevoel dat ik me kan redden in het Spaans dan na afloop van de eerste cursus, dus het is goed dat ik toch nog een tweede er achter heb geplakt. Niet dat ik nu vloeiend Spaans spreek – een gesprek verstaan en voeren is echt nog een uitdaging. Maar van de meeste teksten kan ik de strekking wel achterhalen. Toch handig, als ik straks bordjes met ‘Geen toegang – gevaar’ en dergelijke onderweg tegenkom.

De nieuwe eigenaar van ons vorige huis had destijds aangeboden dat we wel een keertje mochten komen kijken hoe hij ‘ons’ huis had ingericht. Daar hield ik hem graag aan, want ik was best wel nieuwsgierig! Dus gingen Mark en ik gisteravond nog eens samen ons oude huis bezichtigen.

Misschien zou het heel raar moeten aanvoelen, met je ex-man naar je ex-huis kijken dat door een wildvreemde is aangepast. Maar dat viel 100% mee. Het voelde namelijk al lang niet meer als ‘mijn’ huis. Het helpt waarschijnlijk dat ik mijn nieuwe huis fijner vind dan het oude en me daar al bijna sinds de verhuizing thuis voel. En dat Mark en ik nog steeds normaal met elkaar omgaan.

De nieuwe eigenaar had minder aangepast dan we hadden verwacht. Hij had destijds het plan om het muurtje van de gang te slopen, zodat je via de voordeur direct in de huiskamer uit zou komen. Gelukkig bleek hij zich bedacht te hebben – da’s leuk voor huizen in het warme Italië (waar hij vandaan komt), maar niet voor huizen in het gure Nederland. Er was eigenlijk alleen behang verwijderd en opnieuw gewit. De vloer(bedekking)en lagen er nog en zelfs de saaie badkamerspiegel en het lullige plankje hingen er nog steeds. (Dat laatste stond wel nog op zijn lijst om aan te pakken.)

En natuurlijk stonden er allemaal andere meubeltjes. De inrichting van de woonkamer was compleet anders, zowel qua type meubilair als qua indeling, en daardoor was die nauwelijks herkenbaar. Grappig, hoe verschillende mensen dezelfde ruimte volledig anders kunnen inrichten!

Het was wel duidelijk dat hij er in zijn eentje woont en lang niet zo veel hobbies en bijbehorende zooi heeft als wij hadden… Het was nogal een design-inrichting, met leuke vaasjes en schilderijtjes, maar zo goed als geen persoonlijke elementen. Een beetje alsof je een VT-wonen-catalogus binnenloopt. Dat hebben best wel veel mensen, maar het zou niet mijn keuze zijn. Maar het gevolg is wel dat de kamers veel ruimer lijken, want ze staan niet volgepropt met kasten voor boeken of bordspellen. Er is ruimte voor een logeerkamer, in plaats van een ruimte die mud-vol staat met stoffen en andere knutselmaterialen. De zolder werd amper gebruikt, in plaats van tot de nok toe vol te staan met LARP-meuk en kostuums. En het toilet was neutraal, in plaats van een Wonderland.

Grappig ook, hoe me nu opviel hoe onwijs donkerblauw de vloerbedekking op de trap en overloop ook alweer was! En hoe klein het raam in de woonkamer eigenlijk was. Als je er zelf woont, valt je dat op een gegeven moment niet meer op. (Om dezelfde reden is de saaie spiegel met het lullige plankje er 8 jaar blijven hangen.)

Al met al had ik voornamelijk het gevoel bij een onbekend persoon op bezoek te zijn. En dat is denk ik het goede gevoel. Daarna mocht ik weer lekker naar huis.

Vrijdag is mijn administratiedag. Dat betekent onder andere alle shit die in de loop der week is ontstaan, aanpakken. En een hoop shit was het.

Wat ik gisteren heb gedaan:

1. Boos geworden op telefoonproviders
Nadat ik al eerder boos was geworden op Vodafone vanwege slechte service op diverse fronten, zegde ik mijn contract op, ging ik een nieuw contract aan met Hollands Nieuwe, en vroeg ik nummerbehoud aan. Bij de nieuwe provider liep dat aanvraagproces vast, moest ik herhaaldelijk contact opnemen om het op te lossen, en hebben ze uiteindelijk handmatig de nummerbehoudaanvraag doorgezet. Het resultaat van het proces: mijn oude telefoonnummer zou 7 dagen na afloop van mijn oude contract worden overgezet. Wut?? Volgens Hollands Nieuwe gaf Vodafone het nummer niet eerder vrij. Vodafone noemde vervolgens 3 oorzaken die allemaal niet klopten.

Na een dikke vette klacht ingediend te hebben, werd ik teruggebeld door iemand die slechts 2 verkeerde uitleggen gaf, voordat we er uiteindelijk achter kwamen dat, door het 3 dagen later aanvragen van het nummerbehoud door Hollands Nieuwe vanwege het systeemprobleem, de einddatum van mijn contract ook drie dagen was verzet, omdat die aanvraag ook werd gezien als een opzegging. Wat?? Tsja, dat had de medewerkster bij afdeling Opzeggingen blijkbaar verzuimd mij te vertellen, toen ze mijn opzegging verwerkte en me adviseerde vooral op tijd nummerbehoud aan te vragen bij de andere provider. En omdat de nieuwe opzegdatum in het paasweekend zou vallen, was de opzegdatum nog verder vooruitgezet naar de eerstvolgende werkdag. Uiteindelijk was dat dus een week na mijn oorspronkelijke opzegdatum.

Niks aan te doen, al ga ik op mijn kop staan. Computer says no. Dus zit ik een week langer aan ze vast dan ik wilde. Maar ik zit in ieder geval niet een week zonder mijn bij iedereen bekende nummer, waar het eerst op leek.

2. Boos geworden op het ziekenhuis
De huisarts had me doorverwezen naar het ziekenhuis voor een onderzoekje (vast niets ergs, maak je geen zorgen). Volgens hem en het document dat ik kreeg, zou ik diezelfde dag nog teruggebeld worden door het ziekenhuis om een afspraak te plannen. Uiteraard gebeurde dat niet. Na het weekend ook niet. Een week later heb ik zelf maar gebeld.

“Oh, wat gek dat niemand u gebeld heeft. U staat wel in het systeem hoor. Half april.”
Dus… er is al een datum geprikt, zonder overleg? Zonder dat iemand het nodig vond mij dit te melden? En ik kan pas over anderhalve maand terecht??

3. Boos geworden op de garage
Die ochtend toog ik ook naar de garage waar ik mijn nieuwe auto kocht, voor een stevig gesprek met de manager. In praktijk was er namelijk iets anders gebeurd dan wat ze me vooraf hadden voorgespiegeld, waardoor het leek alsof ze me nogal genaaid hadden. Want er zou volgens hen na aanschaf direct een grote beurt nodig zijn, waar ik hen voor had betaald als onderdeel van de aankoopsom, terwijl ik bij ontvangst van de auto in het onderhoudsboekje een kersverse stempel van de dealer vond – de beurt was dus al gedaan!

Het was gelukkig een positief gesprek en ik geloofde dat de kerel te goeder trouw was en dat hij echt niet wist dat de dealer de beurt ook zou uitvoeren. Toen ik daarna de dealer belde (toch even fact checken…), bleken die de beurt per ongeluk te hebben uitgevoerd. Oeps, dat was inderdaad niet nodig geweest. (“Mevrouw, belt u nou om te klagen dat u een gratis beurt heeft gehad?” “Euh… nee, laat maar. It’s complicated. Dankjewel.”)

4. Boos geworden op de ‘wijkadviseur’
*Ding dong*
Er staat een man in pak voor de deur. Okee, ook al ben ik inmiddels strontchagrijnig van al het geregel, ik moet iemand aan de deur wel vriendelijk te woord staan. “Hallo?”
“Dag mevrouw, ik zag uw briefje en was me even aan het afvragen of ik wel mocht aanbellen.”
“Als je er over twijfelt, is het antwoord waarschijnlijk ‘nee’…”
“Nou, ik ben geen verkoper, ik ben een wijkadviseur. Ik was hier woensdag ook al, maar toen was u niet thuis.”
“Oh? Waar komt u dan voor?”
“Heeft u al korting op uw gas en licht?”
“U komt toch iets verkopen…”
“Nee, ik ben wijkadviseur. Ik kom nagaan of u al korting is aangeboden. Mag ik vragen bij wie u momenteel uw energie afneemt?”
“Voor wie werkt u dan precies?”
“Nou, ik ben ingehuurd door <bedrijf> en wij werken voor <energiebedrijf>, en…”
“Goeiedag, meneer.” *Gooit deur dicht*
Stelletje… [censuur]

5. Boos geworden op de Kwantum
Half december koos ik vinyl uit bij de Kwantum, voor op de overloop en in het washok op zolder. Helaas, volgens de medewerker was deze variant nét tijdelijk niet meer leverbaar. Dat werd wachten en hopen dat het gauw weer beschikbaar zou zijn, want ik had de oude vloerbedekking en het oude zeil inmiddels al verwijderd.

Eind december kon ik het eindelijk bestellen. Ik toonde mijn plattegrondje met afmetingen aan de medewerker en die voerde mijn bestelling in. Maar ja: feestdagendrukte, dus het vinyl kon pas eind januari worden gelegd.

Heel handig plannen was het niet, want ze konden alleen een dag aangeven. Het tijdstip waarop de leggers zouden komen, kreeg je pas de avond tevoren via sms te horen. Niet heel handig, maar ik had weinig keus. Dus ik plande het maar op mijn vrije vrijdag.

De avond ervoor sleepte ik in mijn eentje vast mijn wasmachine naar een andere ruimte en kreeg ik vervolgens inderdaad een ‘tijdsspecificatie’ via sms: ”tussen 13.00 en 18.00 uur”. Euh, da’s ten eerste nog steeds niet specifiek, en ten tweede: ze kunnen ook pas om 6 uur arriveren en dus ‘s avonds doorwerken?? Dáár had ik niet op gerekend! Ik had een LARP!

Afspraak verzetten dan maar. De medewerkster snapte totaal niet dat ik nogal boos hierover was. Ik had toch getekend voor deze opdracht? Ja, maar het was wel netjes geweest als ze vermeld hadden dat ze geen standaard werktijden hanteerden… Niet gezegd, stond niet op de bon, stond niet op de site.

De volgende poging was half februari. Maar twee dagen van tevoren werd ik gebeld door de Kwantum: helaas, de legger had een privé-afspraak en moest afzeggen. Grom.

Derde poging: 2 maart. Wéér een vrijdag waarop ik he-le-maal niks kon plannen, niet eens ‘s avonds.

De avond ervoor versleepte ik wederom zelf mijn wasmachine. Maar ontving ik geen beloofde sms. Stoom…. Dus moest ik de volgende dag, gisteren dus, voor de zekerheid vroeg op, en kon ik weer gaan bellen met de Kwantum.

De leggers zouden wederom ‘s middags / ‘s avonds komen, werd me verteld. En jawel: ditmaal arriveerden er daadwerkelijk twee mannen met een hele grote rol vinyl!

Maar eenmaal boven gekomen, keken ze niet blij. Nee mevrouw, dit was niet volgens afspraak. Zij hadden doorgekregen dat het om één rechthoekige ruimte ging. Dit waren er twee, en bovendien smal, L-vormig. Voor een extra ruimte moest er bijbetaald worden. En voor deze oppervlakte hadden ze twee smalle rollen vinyl moeten meenemen, niet één brede. En ze begonnen hun spullen alweer in te pakken. Neeeee!!

Gelukkig zagen de leggers dat ik de wanhoop nabij was en besloten ze het toch maar gewoon te proberen met het materiaal wat er was, en zouden ze de extra kosten gewoon aan Kwantum doorberekenen. En jawel, deze helden kregen het voor elkaar, waardoor ik gisteren, nadat ik ‘slechts’ tweeënhalve maand tegen kaal beton had aangekeken, eindelijk weer een mooie vloer had!

De Kwantum heeft uiteraard wel een klachtenbrief ontvangen, want daar mag nog wel wat verbeteren in het proces…

Dit was de voor-situatie: oubollig grijs tapijt en vies wit zeil. (Het lijkt op de foto wat mooier dan het was, want dit zijn foto’s van de makelaarsbrochure)

 

En dit is het nu:

(Sorry voor de was, daar liep ik uiteraard mee achter, dus die moest direct er in.)

En nu… is alles geregeld (hoewel niet alles geheel naar tevredenheid) en ben ik weer rustig!

Pfff, het heeft even geduurd, maar éindelijk ligt er nieuwe vloerbedekking op mijn trap!

De vorige eigenaren hadden donkerblauwe/grijzige vloerbedekking gelegd, maar die vond ik niet zo mooi. Hij maakte de gang nogal donker en zag er enigszins oubollig uit, zeker aangezien ze de vloerbedekking ook over de zijkanten van de trap heen hadden getrokken.

Op de overloop zat bovendien een flinke kras, veroorzaakt door het schuiven met de wasmachine tijdens de verhuizing, die ik er niet uitgeborsteld kreeg. En zeker in zo’n halletje zonder ramen, maakt een donkere kleur de ruimte heel klein.

Weg ermee, dus!

Op 24 november ging ik aan de slag. Ik rukte en vloekte, totdat alle bekleding eraf was én alle 3.723 nietjes uit het hout gepulkt waren (argh!).

De vloerbedekking kwam relatief makkelijk van de traptreden af, omdat het allemaal kleine losse stukjes waren. De overloop was een grotere uitdaging, maar gelukkig had ik geleerd van de andere ruimtes die we voor mijn verhuizing hadden gestript (eerst natmaken en een paar uur laten weken, en een tapijtmes gebruiken in plaats van een gewoon stanleymes) en slaagde ik erin om de boel los te krijgen, zonder weer een tapijtstripper te moeten huren.

De vloer bleek wel superoneffen te zijn: aan de zijkanten zaten overal putjes! Ik vroeg me af of dat eerst opgevuld zou moeten worden voordat er nieuwe vloerbedekking overheen kon…

Het ergste moest de dag erna gebeuren: alle lijmresten eraf schuren. Wat een k*-klus… :-X Alles zat onder het stof en vanwege de ijzige kou buiten had ik de voordeur niet open gezet, dus zat ik een dag later nog met hoofdpijn, ondanks het gebruik van een mondkapje.

De zijkanten van de trap heb ik redelijk lijmvrij gekregen, maar de treden waren bijna niet te doen. Toen besloot ik definitief dat daar weer vloerbedekking in plaats van lak op zou komen, want ik had geen zin om me hier nog een week mee bezig te houden.

De zijkanten van de trap konden dus wel in de verf gezet worden. Eerst een laagje grondverf en daarna dezelfde kleur erop als die op mijn zoldertrap, kozijnen en deurposten zit.

Weer een hindernis: het kiezen van de vloerbedekking. Man, wat is dat lastig! Ik bestelde diverse staaltjes online en liep verschillende tapijtzaken af, waar ik ook allerlei stalenboeken leende, om ze thuis te vergelijken. Want in de winkel een keuze maken is echt niet te doen, je moet dat thuis zien. En dan nog is het enorm lastig om op basis van zo’n klein lapje, in te schatten hoe een complete trap en complete vloer eruit gaat zien.

Ik wist dat ik iets gemêleerds wilde, zodat stof en kattengrit niet te veel gaat opvallen, iets lichts, om de ruimtes niet kleiner te laten lijken, en iets laagpoligs, zodat het makkelijker schoon te houden was. Maar welke kleur paste bij zowel de tegelvloer beneden als bij de ruimte boven?

Ik heb niet precies gevonden wat ik in mijn hoofd had. Eigenlijk wilde ik vloerbedekking met drie verschillende tinten, maar de meeste laagpolige gaan maar tot twee. Maar ik moest uiteindelijk iets kiezen. Dus bestelde ik half december eindelijk de vloerbedekking.

En toen kwam de kerstperiode, dus was iedereen druk en/of vrij en kon de afspraak pas in januari ingepland worden. Maar afgelopen vrijdag was het dan éindelijk zo ver! Ik was nog hartstikke ziek, maar daar ging ik die afspraak niet voor verzetten; ik keek al lang genoeg tegen een kale trap aan en moest al lang genoeg iedere ochtend over een betonnen vloer naar de badkamer lopen! Gelukkig kon ik gewoon onder een dekentje op de bank zitten terwijl de twee heren in de gang hun werk deden.

De oneffen betonvloer bleek geen probleem te zijn, zeker omdat er nu ondertapijt zou komen. Sterker nog: ze complimenteerden me uit zichzelf met hoe schoon ik de trap had gekregen, dat zagen ze niet vaak! En ze waren verbaasd dat ik er in was geslaagd de zijkanten te schilderen; doorgaans adviseerden ze mensen om er maar gewoon weer vloerbedekking overheen te leggen, als dat er eerder al had gezeten. Ha!

Dit is het resultaat:

 

Uiteraard geven de foto’s totaal geen goed beeld (*zucht*). Het lijkt grijs, maar het is beige/bruin. Dus eigenlijk moet je langskomen om het resultaat te kunnen beoordelen.

Ik ben er zelf helaas niet 100% tevreden over. Zoals ik al zei had ik liever nog een extra tint donkerbruin er doorheen gewild en bovendien pakt een groot stuk vloerbedekking toch altijd anders uit dan je vooraf denkt.

Maar ik denk wel nog steeds dat het de beste keuze was uit alle staaltjes die ik heb meegenomen. Ook is het weer een stuk lichter in huis geworden. En deze vloerbedekking voelt veel zachter aan mijn voetjes als ik ‘s ochtends naar de badkamer of het toilet loop!

Een jaar geleden was ik bij de oprichtingsbijeenkomst van het Lewis Carroll Genootschap. En inmiddels bestaat het alweer een jaar! Tijd voor een tweede bijeenkomst dus.

Ditmaal vond het plaats in de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag – een passende locatie gezien het onderwerp en niet geheel verrassend, aangezien onze voorzitter de oud-directeur van de KB is. Wel een eind rijden; Utrecht was toch iets centraler.

Ik moet bekennen dat ik niet ga vanwege de inhoud van de lezingen – ik ben geen verzamelaar, vertalingen hebben niet echt mijn interesse en ik loop ook niet alle Alice-geïnspireerde tentoonstellingen en uitvoeringen af. Gelukkig werden de lezingen wel leuk gebracht en werd er flink gelachen. Maar ik ga natuurlijk vooral om kennis te maken met andere Nederlandse Carroll/Alice-fans.

Want waar anders kan ik nou een half uur lang met iemand babbelen over de details van Alice’s kleding die op de illustraties te zien is, en in hoeverre deze bij haar maatschappelijke klasse en in het modebeeld van 1865 passen?

Ik heb ook nog een hoop andere leuke gesprekken gehad (“Hee, ben jij Lenny van de website?” ). Er waren wederom zo’n 30 personen aanwezig en de hoeveelheid fanatisme verschilde behoorlijk: van hardcore levenslange fans tot mensen die zijdelings iets met de Alice-verhalen deden tijdens werk of stage (of die gewoon als plus-één door hun partner waren meegesleept). Ze waren prima te ontdekken door te letten op de reacties op grapjes tijdens de lezingen. “Ik heb overwogen om de kostprijs van het boek met Jabberwockyvertalingen €18,72, of misschien €18,71 te maken” snapt bijvoorbeeld lang niet iedereen gelijk, dus op basis van de tijd tussen de grap, de toelichting ervan en de reactie kon ik de meesten wel classificeren.

Ik moet trouwens wel gaan uitkijken met wat ik op mijn blog zet. De vorige keer noemde ik het een ‘ouwelullenclubje’ en dat had iemand onthouden, die me er nu ietwat verontwaardigd op aansprak…  (Hallo meneer Koksma! Ik zal het niet meer zeggen hoor! En zie, ik heb mijn blogpost inderdaad vanavond nog online gezet! )

Na alle ontmoetingen en de ontvangst van het allereerste exemplaar van het nieuwe tijdschrift van het Genootschap, kon ik dus weer tevreden naar huis rijden.
Nou ja, tevreden… twééëntwintig euro aan parkeergeld?? Gek zijn ze daar in de Randstad!! :-O )

Wat was kerst weer fijn bij mijn lieve familie. <3 Bij gebrek aan schoonouders had ik mezelf dit jaar twee dagen bij pa en ma uitgenodigd en gelukkig vonden ze dat helemaal prima.

Naast knusheid, gezeligheid en te veel eten, waren er uiteraard weer de Sheep Wars om te voeren. Het is een jarenlange traditie om de schaapjes van pa en ma’s kerststal bij vertrek in schunnige standjes achter te laten, dus na al die jaren was het niet gek dat ik ze zo aantrof…

Maar uiteraard was ik voorbereid. Het #metoo is natuurlijk een triest gegeven, maar er zijn ook mooie dingen in ons landje. Vrijheid van seksualiteit bijvoorbeeld! En daar mogen we best trots op zijn!

Ook Zwusje deed dit jaar een bijdrage, door sneaky wat extra ballen in de boom erbij te hangen. Met daarin muurschilderingen van (de blijkbaar onwijs bekende, maar ma en ik hadden er nog nooit van gehoord…) artiest Banksy, waar ze schapen in had gephotoshopped.

Kerst was wat ons betreft dus weer geslaagd!

Zojuist terug van de tweede les Spaans. Het belangrijkste dat ik heb geleerd: ik word oud…

In al mijn naïviteit dacht ik dat een taalcursus zou bestaan uit lessen theorie, woordenlijsten die je uit je hoofd moet stampen, en daarna oefeningen maken waarbij je gebruik maakt van de theorie en lijstjes uit het boek. Vergeet het maar. Tegenwoordig doet men blijkbaar niet meer aan lijstjes: je zoekt de woorden die je nodig hebt om je huiswerkoefeningen te maken maar gewoon op via Google of Vandale.nl.

Superonhandig – dit kost toch extra tijd?? Ik leer het woord daar echt niet sneller of beter door. Maar ik was de enige die er problemen mee leek te hebben.

Mijn mede-studenten liepen tegen een heel ander probleem aan: voor een van de huiswerkoefeningen hadden we naar gesproken teksten moeten luisteren, die op de bij het lesboek meegeleverde cd stonden. Twee meisjes bleken geen cd-speler meer in hun computer te hebben en hadden geen idee hoe ze de inhoud dus af moesten luisteren. Een cd paste namelijk ook niet in hun telefoon.

Mijn hemel… archaïsche ikke is net gewend aan het gegeven dat mijn pc geen diskettestation meer heeft… :-X (Wat ik maar niet heb gezegd, want dan was de vraag waarschijnlijk: “Wat is een diskette?” *snik*)