Als je een weekendje met goede vriendinnen doorbrengt, kom je nog wel eens tot diepere inzichten. Over relaties, of je carrière. Of in mijn geval: dat ik toch écht continu mijn bril zou moeten dragen… :-X

Het is namelijk best wel confronterend als je met z’n vieren een wandelroute aan het volgen bent en iedereen ver voor de kruising al ziet waar ze heen moeten, terwijl jij pas een meter later een vaag wit vlak op een paal ontwaart en met geknepen ogen probeert uit te vogelen of het symbool op de routepaal nou een liggend vierkant, staand vierkant, kruisje of ruit is. Argh.

Dat ik een bril moet dragen om veraf scherp te kunnen zien wist ik jaren geleden al en dus heb ik er destijds eentje aangeschaft. Maar ik heb hem zo min mogelijk op. Ik draag hem structureel op mijn werk, bij het autorijden en in de bios, maar verder… Als het even kan, blijft hij in mijn tas. Ik ben namelijk nog steeds van mening dat ik er zonder bril leuker uit zie dan met. Bovendien is het ding onhandig: hij beslaat, er zitten continu vlekjes op die ik er niet goed afgepoetst krijg en hij zit in de weg bij het knuffelen van / dansen met mensen. Bovendien combineert hij niet leuk met hoedjes.

Maar ja, ik moet inmiddels ook toegeven dat het erg onhandig is dat ik met mijn ogen moet knijpen om dingen als de programmagids op tv, of het informatiebord boven het perron te kunnen lezen. En verdorie, die noten op onze bladmuziek worden ook steeds kleiner… :-S

De meiden suggereerden lenzen. Hm ja, dat was misschien wel een goede oplossing. Destijds had de opticien me geadviseerd om eerst met een bril te beginnen voordat ik lenzen nam. Maar dat zou inmiddels dan moeten kunnen.

Hoe lang was het eigenlijk geleden dat ik mijn ogen had laten opmeten en die bril had aangeschaft? Oei… 7 jaar?! :-O

Hoog tijd om te controleren in hoeverre mijn ogen verder verslechterd waren! Dus ging ik vandaag naar de Pearle, want daar hadden ze me destijds goed geholpen met glazen voor mijn Victoriaanse bril. Het ietwat vergane briefje met mijn vorige uitslag nam ik mee ter vergelijking.

De jongeman die me hielp doorliep het hele riedeltje dat ik me van de vorige keer herinnerde: de landingsbaan die automatisch werd scherpgesteld en de letters die ik steeds door verschillende lenzen moest bekijken om te beoordelen wanneer ze op hun scherpst waren.

Na afloop deelde de jongen mee dat mijn ogen weliswaar wat verder achteruit waren gegaan, maar niet zo veel. Iets van min 1,25 naar min 1,8 in het ene oog ofzo, en het andere oog ook iets hoger, net als mijn cilinders. Nou, dat viel mee.

Ik vroeg hem om me uit te leggen wat de verschillende opties waren wat betreft lenzen. Ik had zelf al een beetje gegoogled, maar kwam er niet echt uit. De jongen vertelde dat ze standaard zachte maandlenzen verkochten en waarom dat was. Hm, leuk dat dat hun standaard is, maar ik weet nog niet of dat voor mij ook wel de beste optie is.

Voor maatwerkadvies moest ik een afspraak maken met hun specialist, vertelde hij, die dan ook de juiste lenzen voor mij zou regelen. Ik kon gelijk een afspraak maken, wilde ik dat? Nou nee, ik laat me liever niet overdonderen, ik wil me eerst nog even rustig verder inlezen nu ik weet hoe mijn ogen er voor staan en bepalen of ik inderdaad wel zo graag lenzen wil. En dan zou ik daarna wel een afspraak maken. Kon hij weer even zo’n briefje met de huidige metingen voor me uitdraaien (ik was al die opgenoemde waardes inmiddels uiteraard alweer vergeten)?

Nee, dat kon niet. Alleen als ik gelijk een afspraak maakte.

Huh?

Nou, mensen bestelden tegenwoordig zo vaak zelf lenzen op internet, dat ze dat niet meer deden. De oogmeting was gratis, maar in principe alleen als je daarna ook bij hen bestelde. Mijn gegevens stonden nu bij hen in de computer en die zouden ze er weer bij pakken als ik opnieuw langskwam.

…

Nou, fijn dat hij dat pas achteraf meldde. Ik begrijp natuurlijk wel dat ze klanten niet kwijt willen raken aan online aanbieders, maar ik voelde me oprecht gepikeerd! Ik was verdorie naar hén toe gegaan in plaats van één van de andere drie(!) opticiens in datzelfde winkelcentrum, omdat ik de vorige keer daar goed geholpen was en ze dus mijn aankoop gunde. Maar door deze actie hebben ze precies het tegenovergestelde bereikt. Mooi niet dat ik dáár een afspraak ga maken als ik inderdaad besluit lenzen te nemen – zak er maar in! Ik laat me verdorie niet chanteren. Als jullie mij niet vertrouwen, vertrouw ik jullie ook niet. >:-(

Ik ben dus boos de winkel uitgelopen en nu weet ik alleen nog dat mijn ogen iets slechter zijn dan 7 jaar geleden. Maar nog steeds niet of lenzen nemen een goed idee is. Het is namelijk best wel prijzig, iedere maand nieuwe, en harde lenzen die 1 tot 1,5 jaar meegaan zijn ook niet bepaald goedkoop (of misschien is de Pearle wel gewoon duur?) en die schijn je ook nog eens continu te voelen zitten?

Dus hierbij mijn vraag aan degenen die lenzen dragen of hebben gedragen: wat zijn jullie ervaringen? Wat zijn volgens jullie de voor- en nadelen van (de verschillende soorten) lenzen en is er nog iets waar ik specifiek op moet letten?

Voor mij persoonlijk relevant is dat ik in de zomer vaak traanogen heb vanwege hooikoorts en dat ik nog wel eens een weekendje in de middeleeuwen zit waar ze alleen Dixies hebben en geen stromend leidingwater om goed je handen mee te wassen. Wellicht iets om rekening mee te houden? Al kan ik natuurlijk ook besluiten om tijdens zo’n weekend de lenzen thuis te laten en gewoon weer mijn bril te dragen in de auto op de heen- en terugweg. (Om middeleeuwse muziek te maken hoef je niet goed te kunnen zien ).

Ook tweede kerstdag was weer heerlijk. Wat is het toch fijn om bij mijn familie te zijn. Lekker samen zijn, samen eten, cadeautjes aan elkaar geven en glimlachen om Josh’ schattigheid. <3

Maar dat is natuurlijk niet waarom jullie naar deze blogpost zijn gesurft. Jullie willen helemaal niet lezen over gezelligheid met Kerst, jullie zitten te wachten op een verslag van onze jaarlijkse schapenoorlog-traditie, of niet?? Geef het maar toe!

Want ja, ook dit jaar hebben we deze traditie weer voortgezet. Inmiddels is het twee tegen één, want Zwusje had zich aan ma’s zijde geschaard. Ma had zich per ongeluk tegen haar versproken over wat ze met de schapen ging doen en toen bleek dat Zwusje exact hetzelfde idee had en al een Playmobielpoppetje in dat thema had aangeschaft. Dus toen hebben ze hun krachten verenigd en…

…de kerststal vervangen door een shoarmatent!! :-O
Niks Josef, Maria en kindeke Jezus in een kribje. Niks schattige mekkerende schaapjes er omheen. Commercie had zijn intrede gedaan en de schaapjes waren verwerkt tot koopwaar! :-O

Arme schaapjes… dan is wat ik met ze doe toch echt niet zo erg?!

Gelukkig had ik in een last-minute ingeving mijn eigen kerststalschaapjes in mijn tas gegooid en meegenomen, want tsja, hier waren geen schapen meer over om in schunnige positie neer te zetten! Note to self: meer schaapjes kopen, want drie is niet genoeg om hier weerstand tegen te bieden.

Mijn tactiek dit jaar was om in te spelen op het gevoel. Al onze tradities verdwijnen, dus dan is het belangrijk om vast te houden wat je al jaren doet, toch?

En zo ging ik alsnog tevreden weer naar huis.

Blijkbaar houdt de school in mijn wijk ieder jaar een lichtjesoptocht. We krijgen dan een briefje in onze bus, met het verzoek om die avond wat extra verlichting buiten te zetten, een leuk muziekje te laten spelen, of iets anders wat leuk is voor de langslopende peuters en kleuters met lantaarntjes.

Vorig jaar had ik al mijn LARP- en re-enactmentspul doorzocht op lantaarntjes en die buiten gezet, wat een mooi plaatje opleverde (en een ietwat beteuterde buurvrouw, toen ze haar ene kleine lantaarntje naast mijn bulk plaatste). Van achter de gordijnen heb ik toen toegekeken hoe de mini-mensjes voor mijn deur bleven staan en een liedje zongen bij al het licht.

Dit jaar kregen we hetzelfde verzoek en besloot ik om nog iets meer uit te pakken. Ik heb niet noodzakelijk iets met kinderen, maar ik herinner me wel hoe geweldig ik het zelf als kind vond, om met een zelfgemaakte lampion (gesneden uit kroate – suikerbieten) door het donker te lopen. En hoe sfeervol het was om met het koor van mijn moeder iedere december langs alle kerststallen in de regio te lopen om daar te zingen, waarbij we van buurtbewoners warme chocomel enzo kregen tegen de verkleumde vingers. Die magie wil ik heel graag doorgeven aan een volgende generatie.

En dus haalde ik weer alle lantaarntjes uit mijn opslag, ditmaal inclusief mijn twee nieuwe tuinfakkels (op zonne-energie, en ze geven flakkerend licht alsof er daadwerkelijk een vuurtje in brandt!). Maar trok ik ook mijn zelfgemaakte winterse mantel aan en zette ik het lichtsnoer dat ik tijdens de kerstborrel van mijn werk had gedragen, weer op mijn hoofd. Zo, was dat een magische verschijning of niet??

Een langsfietsende buuv merkte plagend op: “Zo, die nieuwe buurvrouw is wel een uitsloofster!” Ik beschouw dat als een teken dat het er goed uitzag.

Van tevoren had ik aan de schoolleiding gevraagd of het goed was als ik koekjes uitdeelde aan de kinderen. Dat vonden ze een erg leuk initiatief! Dus heb ik mijn ketel-aan-driepoot gevuld met kerstkoekjes. En toen was het wachten op de kinderen, met een lantaarntje in de hand.

Ik wist niet precies hoe laat ze zouden langskomen – ergens tussen 17.20 en 18.00 uur had de school gezegd. Maar gelukkig hoor je groepen kleine kinderen van verre aankomen…

Ik was stiekem wel een klein beetje zenuwachtig. Hoe zouden ze reageren? Zouden ze me eng vinden? Of stom?

De leerkrachten en begeleidende ouders leken het in ieder geval erg te waarderen en lieten de drie groepen kinderen allemaal minimaal één liedje bij me zingen. Waarna ik de koekjes uitdeelde. Van de kinderen kwam niet heel veel respons, dus dat vond ik moeilijk in te schatten. Een paar zeiden wel ‘hallo’ of ‘hoe heet jij?’. En uiteraard waren de koekjes erg in trek!

Wijze lessen voor kinderloze ikke:
– Nodig de kinderen niet uit om een koekje uit je ketel te komen halen, want ze stormen van alle kanten op je af en in het gedrang worden alle lichtjes vertrappeld. Pak de ketel van de driepoot en loop ermee naar de stoep.
– Er is handhaving nodig op de regel ‘één koekje per kindje’.
– Check vooraf of je koekjes noten bevatten. Of gluten. En of ze veganistisch of halal zijn. Ouders vragen ernaar.

Er was één jongetje dat vroeg: “Bent u echt?”. Dus yay, volgens mij was er toch wel wat van de gehoopte magie ontstaan en kan ik de actie geslaagd noemen.

Overigens waren er heel veel koekjes over, aangezien er veel minder kinderen waren dan de school voorspeld had. Ach jee, en nu? *burp*

Ik ben iemand die niet zo snel opgeeft. Niet bij voorbaat al zeggen dat je iets niet kunt, eerst proberen. En wat mannen kunnen, kunnen vrouwen ook (nou ja, behalve fysieke dingen zoals staand plassen zonder te knoeien :-P). Maar ik vrees dat ik vanochtend tegen mijn grens ben aangelopen. 

Toen de isolatiemeneer mijn kruipruimte checkte om te kijken of vloer- of bodemisolatie mogelijk is, bleek er een muur in mijn kruipruimte te staan, die het zicht op het deel onder de woonkamer belemmert. Maar om te bepalen of ze daar isolatiemateriaal in kunnen spuiten, moeten ze eerst weten hoe het er uit ziet en of er bv. niet te veel puin in ligt. De isolatiemeneer adviseerde me dus om een steen uit de muur te verwijderen zodat ‘ie dat op een later moment kon komen checken. 

Dat is niet helemaal ‘zo gezegd, zo gedaan’, maar ja, als je iets wil moet je er voor gaan. Dus sprak ik mezelf moed ik en toog ik vanochtend gewapend met een klopboormachine en zaklamp richting luik. 

Nou moet je weten dat mijn kruipruimte maar 40 tot 50 cm hoog is. Op het smalste deel passen mijn heupen er dus maar net tussen. Het is dus niet bepaald een pretje om jezelf daar in te worstelen, nog afgezien van alle spinnenwebben met dooie monstertjes die er aan het plafond hangen. Maar hee, ik kan dit. Dus liet ik mezelf in het luik zakken en begon ik aan een eerste inspectie.

Het goede nieuws: het lijkt geen dragende muur te zijn. Anders had er vast geen spleetje gezeten tussen sommige bovenste bakstenen en het plafond. Het slechte nieuws: de muur zag er erg stevig uit. Dat ging nog een hele klus worden om daar een steen uit te krijgen. Bovendien lijken de stenen in de lengte in de muur gezet te zijn – dus zul je heel diep moeten boren om al het mortel er tussenuit te krijgen.

De moed was me inmiddels in mijn schoenen gezonken. Maar hee, girlpower. Als ik het niet deed, wie dan wel? En dus zuchte ik een paar keer, sloot ik mijn boormachine aan en elleboogde ik me over het puin richting muur.  

Een stofkapje en beschermbril dragen geeft me sowieso al een onprettig gevoel, maar in de kruipruimte gaf het zo’n claustrofobisch effect, dat ik ze niet op kon houden. Maar het was bijna niet mogelijk om te boren zonder, want mijn hemel wat een stof kwam daar van af! En wat een hels kabaal geeft een klopboor in zo’n kleine ruimte! En wat was dat mortel hard!

Na twee niet bijster succesvolle pogingen om wat mortel uit een voeg te boren, schoot ook nog eens de handgreep van mijn boor los en draaide het ding zich muurvast om het roterende deel van de boor. Einde oefening. Meh.

Ik weet niet of de boor nog te repareren valt; het is me in ieder geval nog niet gelukt. En stel dat het lukt, dan weet ik niet of ik dit opnieuw wil gaan proberen. Of eigenlijk weet ik het wel: niet dus. Dit gaat een hels karwei worden. Stel dát ik er in slaag om een steen te verwijderen t.b.v. de inspectie, dan ben ik er nog niet. Want daarna moet ik een grotere opening in die muur gaan maken zodat de isoleerders erdoor kunnen. Plus, waarschijnlijk ligt er puin in de ruimte dat eerst verwijderd moet worden voordat er kan worden geïsoleerd. Wat betekent dat ik na het maken van het manvrouwgat, nog veel dieper die ruimte in moet tijgeren, ver weg van het luik.

Hoewel dat laatste eng is, wil ik dat nog wel proberen. Maar ik weet eigenlijk zeker dat het me niet gaat lukken om die muur zo ver open te breken, als het me al niet lukt om er één steen uit te krijgen. Dus tsja, hierbij geef ik het op. :’-(

De vraag is wel: wat nu? Het is vast belachelijk om een klusjesman eerst voor één steen te laten komen…
(Pa en ma, voordat jullie het zeggen: ik weet dat jullie al vaker hulp hebben aangeboden voor klusjes in mijn huis, maar no way dat ik mijn gepensioneerde pa dit aan ga doen hoor!)

Om me niet helemaal gefaald te voelen, ben ik daarna maar het dak van mijn nieuwe overkapping opgeklommen om wat lekkende kieren af te kitten. En aangezien het vandaag droog en niet zo koud is, ga ik maar verder met het schilderen van de schuurdeur. Dat kan ik tenminste wel.

Gisteren ben ik naar mijn familie afgereisd, want we gingen weer naar de kerstparade kijken, die mijn schoonbroer en zusje jaarlijks organiseren. Deze dag zou extra speciaal worden: Josh zou voor het eerst meelopen in de parade! 

Tussen de verlichte wagens dansen altijd groepen kinderen van de lokale dansschool, die het hele jaar studeren op deze dansjes. Nou is Josh pas 2 jaar en dus nog wat te klein om een dansje te kunnen onthouden, maar aan de hand van mamma meelopen en wat ronddraaien en zwaaien was wel mogelijk.

Nou ja, dat was de intentie. Het was uiteraard maar de vraag of ze de hele tocht uit zou kunnen lopen en of ze niet alleen maar huilend op de arm van mamma zou hangen vanwege de angst voor al die drukte en vreemde mensen. En dan was er nog de enorme regenval en windstoten, waardoor het de vraag was of de parade uberhaupt door kon gaan. Maar we gingen het proberen.

En jawel hoor! Dolenthousiast heeft ze de hele parade uitgelopen, rondjes draaiend en soms zelfs zwaaiend naar de mensen! Okee, soms ook gapend, soms compleet afgeleid door de regen (waarbij ze haar tong omhoog stak om de regendruppels op te kunnen vangen) maar hee, mensen vonden het natuurlijk enorm vertederend dus ze is heel vaak op de foto gezet!

Aan het eind van de rit was iedereen zeiknat, zowel dansers/wagenrijders als crew als publiek, maar het was het waard!

Ik had jullie al eerder laten zien hoe mijn tuin was getransformeerd. Maar het was nog niet helemaal af.

Vorige week donderdag nam ik vrij en kwamen schoonbroer en pa wederom langs om de overkapping af te maken. De dakbedekking werd vastgezet, de dakgoot werd bevestigd en extra versteviging werd aangebracht.

Vandaag kwam pa nogmaals helemaal naar Nijmegen gereden, maar nu om de tuin af te maken. Hij nam enkele planten uit zijn eigen tuin mee en verplaatste andere planten vanuit de voortuin terug naar de borders. Hij verwijderde onkruid en zaaide het gras in. In de tussentijd veegde ik het laatste zand van de terrassen, schuurde ik het hout van de overkapping op en zette ik de boel in de lijnolie. Als finishing touch bevestigde en plaatste ik nog wat decoratieve spulletjes.

Klaar!!!

Nou ja, klaar: het gras moet natuurlijk nog gaan groeien. Hopelijk maakt de aangewalste grond Sammy duidelijk dat het geen gigantische kattenbak meer is…

En in de lente moeten we eens gaan kijken welke resterende planten in de voortuin het hebben overleefd, en die netjes herschikken. En zien hoe de borders uitpakken als alles in bloei staat.

Want er is altijd iets te doen. Kamayaya-jippie-jippie-yay!!

De vorige eigenaren van mijn huis hadden een regenton die was aangesloten op de regenpijp naast mijn keukendeur. Toen ze verhuisden namen ze de ton mee, en zat ik met een opening in de regenpijp. Niet een heel groot probleem, want direct daaronder zat een afvoerputje, dus het water kwam uiteindelijk op dezelfde plek terecht.

Maar nu ik mijn tuin opnieuw heb laten bestraten, is ook het putje verplaatst. En moest ik dus iets met die opening gaan doen.

Op naar de bouwmarkt, om te kijken of ze een afsluitdop hadden. Nope, niets dat paste in ieder geval. Googlen was lastig, want er stond geen merk op de vulautomaat. Webwinkels die dit soort vulautomaten verkopen afgestruind, om te kijken of ze ook losse dopjes verkochten. Nope, niets te vinden.

Uit wanhoop uiteindelijk maar drie van die webshops gemaild met foto’s van de constructie, met de vraag of ze me konden vertellen wat ik hiervoor moest hebben. Twee van de drie lieten niets horen. De derde antwoordde binnen een uur: “Ja hoor, wij hebben zo’n afsluitdop in ons assortiment. Wat is uw adres? Als service sturen we u deze gratis toe.”

Wauw, da’s inderdaad goede service! En jawel hoor, hij past perfect! Met dank aan Uw Dakgootspecialist heb ik weer een droog terras! <3