Ik heb een illustrator gevonden voor mijn boek!

Het is een Amerikaan die van zijn hobby zijn werk probeert te maken. Zijn tekenstijl sluit heel goed aan bij de stijl van John Tenniel, de oorspronkelijke illustrator, en aan het werk op zijn portfolio en Instagramaccount kon ik zien dat hij echt talent heeft. Bovendien vroeg hij superlage prijzen – dermate laag dat ik expliciet heb gevraagd waarom (want op internet geldt nu eenmaal: ‘if it looks too good to be true, it often is’). Wat blijkt: hij heeft nu nog voldoende andere inkomsten, en vindt het ook gewoon heel leuk om dingen voor andere mensen te tekenen omdat die om onderwerpen vragen waar hij zelf niet zo snel aan zou denken. Om snel een goede portfolio op te bouwen en referenties binnen te halen zodat hij professioneel aan de slag kan, heeft hij tijdelijk zijn prijzen enorm verlaagd. Hij stond eigenlijk net op het punt die weer te verhogen toen ik hem vond, dus ik heb gewoon ontzettende mazzel gehad.

Inmiddels heeft hij twee proefillustraties voor me gemaakt en nu weet ik helemaal zeker dat hij degene is die ik wil hebben! Dus hoera!! Niet alleen heb ik nu iemand die kwalitatief aan mijn eisen voldoet, maar ik ga nu ook daadwerkelijk 42 illustraties krijgen zoals ik eigenlijk wilde, in plaats van concessies aan dit aantal te moeten doen vanwege een budgetlimiet! Terwijl ik eigenlijk de hoop daarop al had opgegeven…

Ik ben natuurlijk superenthousiast over het hele project, en ik merk dat ik het heel lastig vind om niet (delen van) mijn boek alvast aan een hoop mensen te laten lezen, en hetzelfde geldt voor de illustraties. Maar vooruit, voor mijn trouwe blogvolgers maak ik een uitzondering en toon ik één van de aangeleverde illustraties hieronder, zodat je een idee krijgt van wat het gaat worden. Zie het als een teaser – voor de anderen moet je het boek maar aanschaffen.

(En nu kan ik gelijk testen hoeveel mensen de verborgen verwijzing erin (her)kennen… )

Veel dank aan iedereen die me heeft proberen te helpen bij de zoektocht – in het speciaal Gideon voor het uitzetten van een eigen zoekopdracht, Alexandra voor het maken van een proeftekening, en Brenda voor het verwijzen naar Fiverr waar ik de illustrator uiteindelijk op gevonden heb!

En nu is het dus afwachten terwijl alle illustraties stapsgewijs binnendruppelen, en hopen dat ik hem in de tussentijd niet gillend gek maak met mijn pietluttigheid en veeleisendheid… :-X

Dit wordt een beetje een smerig verhaal vrees ik.

Niet zo lang geleden ontdekte ik maden op mijn toilet. IEUW, IEUW, IEUW!!! Ze zaten onder het bakje waarin de wc-borstel staat en er liepen in de hoek een paar tegen de muren op. Ik schaamde me uiteraard dood – wat was ik voor slechte huishoudster dat ik dit liet gebeuren?? Terwijl ik toch echt braaf iedere week het toilet schoonmaak.

Snel alle maden verwijderd en de vloer met chloor behandeld.

Niet heel veel later had ik desondanks een bromvliegenplaag in huis. Huh, waar kwamen die nou weer vandaan?

Na enig speurwerk kreeg ik het vermoeden dat ook die uit het toilet kwamen. En begon ik ook te vermoeden dat ik de maden niet van de vloer omhoog had zien kruipen, maar dat ze juist omlaag gingen – en uit het ventilatieroostertje in het plafond kwamen. Dat zou wel een hoop verklaren. Eerder die maand had ik ook al gerommel in mijn ventilatiepijpen gehoord, alsof er vogels in aan het rondscharrelen waren. Wellicht was er eentje blijven steken en had ‘ie het niet overleefd…

Dus dan maar een schoorsteenveger laten komen. Dat was nog een heel gedoe op zich. De eerste die ik belde zei gelijk dat ik het kon vergeten. Te druk, pas in de herfst had hij tijd om langs te komen. De tweede die ik probeerde had geen contactgegevens op de site staan, het was zo’n ‘vul je gegevens in en we bellen je binnen 24 uur terug’-site. Hun definitie van 24 uur bleek echter heel anders dan die van mij, dus na een week ging ik wéér verder bellen. De derde kon geen prijsindicatie geven en vertelde dat ik maar een mailtje moest sturen, dan zou ze het aan haar collega doorgeven en die zou dan wat laten weten. Weer een week later had ik nog steeds geen reactie en belde ik schoorsteenveegbedrijf #4. Nee mevrouwtje, druk druk druk! En vakantie enzo. In september hadden ze weer een gaatje voor me.

Argh. Ik had het al bijna opgegeven, toen bedrijf ‘we bellen u binnen 24 uurdagen terug’ toch nog iets van zich liet horen. En waarempel: ze konden deze week al langs komen!

Nou, dat was dus vandaag. De schoorsteenveger ging enthousiast het dak op met een camera en kwam al snel melden dat in zowel de ventilatiekanalen voor mijn toiletten (2 stuks) als die van de keuken (afzuigkap) vogelnesten waren aangetroffen, en in eentje daarvan zat ook nog eens een dode kraai. Ah.

Nog steeds enthousiast haalde hij het mechanische ventilatortje uit de pijp van mijn toilet en ging hij met een soort stofzuiger aan de slag om het beest te verwijderen. Maar enige tijd later kwam hij bedremmeld melden dat hij de werkzaamheden per direct moest stoppen. Want er was asbest uit het ventilatiekanaal naar beneden gekomen. Wut??

Blijkbaar hebben normale huizen een kanaal dat uit één soort materiaal bestaat: gemetseld, of pvc ofzo. Maar nee, mijn huis moet weer speciaal zijn en had allerlei verschillende delen onderweg. Waaronder dus stukjes asbest. De schoorsteenveger had dit nog nooit eerder meegemaakt, terwijl hij ‘toch al behoorlijk wat jaren meedraaide’. Verder werken was in ieder geval niet toegestaan – en hij hoopte ook maar dat hij zijn apparatuur nog uit de buis kreeg, want die draaide zichzelf steeds vast.

Heel fijn. Dus ik ben nu €390 armer, met amper resultaat (hij heeft wel gelijk roostertjes op de pijpen geplaatst, zodat er in ieder geval niet nóg meer beesten in kunnen kruipen). En ik heb nu twee mogelijkheden: een asbestsaneringsbedrijf bellen, die voor duizenden euros de boel komen open breken, of de ventilatieschacht in het toilet domweg afsluiten zodat de ontbindende vogelrestanten niet op termijn naar beneden mijn huis in komen zetten, plus leren leven met de achtergebleven nesten in de overige pijpen.

Beiden niet bepaald opties waar ik naar uitkijk. Ik wil op zich best investeren om mijn huis op orde te krijgen, maar ik kan de gevolgen van zo’n asbestsanering niet echt overzien. Wat gaat er dan precies opengebroken worden en waar? Moet ik dan muren opnieuw gaan laten stucen en verven enzo? Ik weet niet of ik de moed heb om dat te laten uitzoeken…

Zodra het woord ‘kerst’ ook maar ergens op mijn blog of Facebookpage viel, begonnen lezers al te melden dat ze zich verheugden op onze jaarlijkse ‘Sheep Wars’-traditie. Hee mensen, hebben jullie enig idee hoe moeilijk het is om ieder jaar weer met een vers en origineel idee te komen?? De feestdagen zijn voor mij inmiddels één grote stressperiode: op de kerstborrel van mijn werk moet ik origineel gekleed komen, voor de sinterkerstviering moet ik met een creatief cadeau komen, met kerst moet ik een nieuwe schapenseksgrap maken… the pressure!!

Anyway, het is zowel mijn moeder als mij én mijn zusje gelukkig ook dit jaar weer gelukt om met iets op de proppen te komen.

Bij aankomst in het ouderlijk huis viel de aandacht gelijk op Greta’s boze gezicht. Oh nee hè, zij weer met haar mening! :-O De beestjes wisten overduidelijk ook niet hoe te reageren en stonden er maar wat schaapachtig bij.

Maar hee, Greta, muiltje dicht! Vleesproductie is echt niet zo erg – we zijn nu eenmaal omnivoren. Het gaat om de manier waaróp je de beestjes houdt, toch? En je wil toch ook niet dat de reproductie van de schapenpopulatie lam wordt gelegd en onze volgende generatie de diersoort niet meer kent??

Dus kwam ik met een schaapvriendelijk alternatief, geheel volgens hedendaagse normen.

Zo, probleem opgelost! O:-)

Zwusje had zich dit jaar aan mijn kant geschaapt geschaard en in het gehele ouderlijk huis plaatjes van reproducerende schaapjes achtergelaten. Als in: overal. Met de hoop dat pas tegen volgend jaar kerst de laatste plaatjes zijn ontdekt en verwijderd. XD

Oftewel: het was wederom een zeer gezellige en geslaagde kerst!

Dit weekend was echt de ideale combinatie van lekker thuis aankeutelen en leuke dingen doen met andere mensen.

Naast de gewone klusjes zoals huis poetsen en de was doen, kon ik ook wat andere dingen van mijn to-do list afstrepen, zoals het plaatsen van een nieuwe, niet meer tochtende brievenbus (dat klinkt makkelijker dan het in praktijk bleek, aangezien het gat in mijn muur daarvoor aangepast moest worden…) en wat naaiwerk. Daarnaast had ik op vrijdagavond repetitie met Androneda, op zaterdagavond het verjaardagsfeest van Rick en Suus, en vandaag Christmas Carol singing bij Rob en Carly.

Wat was het weer ontzettend gezellig om met een huiskamer vol mensen al dan niet meerstemmig kerstliedjes te zingen en lekker te eten! Omdat ik van twee jaar geleden al wist hoe fijn de stemming daar was, had ik het optuigen van de kerstboom en verder versieren van de woonkamer bewust tot vandaag bewaard, zodat de hele dag in het teken stond van pre-kerstpret. En wat maakt je nou gelukkiger dan leuke dingen met leuke mensen doen, om daarna thuis je kat precies op de maat van “It’s the most wonderful time of the year” te horen snurken terwijl jij lampjes ophangt? <3

Toen ik op de basisschool zat speelde ik heel veel met Geke, een vriendinnetje uit de straat, die een paar huizen verder woonde dan ik. Ze was een jaar ouder en zat dus ook een klas hoger, maar na schooltijd kwam ze regelmatig bij ons in de tuin spelen. Wij hadden namelijk een enorm grote tuin, inclusief schommel, zandbak en hutten. Of we speelden in ‘de bosjes’; een heuveltje grond met bomen dat eigenlijk van de aardappelboer erachter was, maar dat was geannexeerd door alle kinderen uit de buurt. Als het slecht weer was knutselden we onder andere aan een poppenhuis. Toen het klaar was hadden we geen idee wat we er mee moesten, want het maken ervan met behulp van schoenendozen en oude tijdschriften was juist het leuke!

Toen zij naar de Mavo ging en ik een jaar later naar het VWO op een andere school, en buiten spelen bovendien niet meer ‘cool’ was, zijn we elkaar uit het oog verloren.

Een tijdje geleden was ze op vakantie in Zuid-Limburg en besloot ze haar man en kinderen te laten zien waar ze vroeger had gewoond. Het was goed weer, dus niet geheel toevallig was mijn pa op dat moment in de tuin aan het werk. Ze heeft hem aangesproken en is zo weer aan mijn e-mailadres gekomen.

Na wat heen-en-weer mailen besloten we al snel dat we maar weer eens moesten afspreken. Aangezien zij inmiddels in Den Haag woont en ik in Nijmegen, planden we enkele weken geleden een lunch in Utrecht.

Die ik helaas last-minute moest afzeggen omdat ik ziek was. Ik zat daadwerkelijk al in het treinstel toen ik er een halve minuut voor vertrek weer uit moest rennen om in een prullenbak op het station over te geven… Supergênant. :-X

Vandaag was poging twee en nu ging het gelukkig wel goed. In een lunchtentje hebben we onder het genot van een paar kopjes thee en broodjes lekker herinneringen opgehaald en uitgewisseld hoe onze levens nu in elkaar zitten (heel anders ).

Ik had me van tevoren afgevraagd of ik haar nog wel zou herkennen na al die jaren, maar dat was geen probleem! Als ik toevallig op straat langs haar heen was gelopen had ik de connectie wellicht niet direct gelegd, maar nu ik haar actief zocht in de menigte haalde ik haar er direct uit.

Uiteraard maakten we voordat we weer afscheid namen nog even een selfie, want het is het leukste om oude en nieuwe foto’s te vergelijken. Dus… zijn we veel veranderd?

Zo af en toe verlaat ik mijn Facebookbubble en kom ik in aanraking met de gemiddelde Nederlander. Meestal loopt dat niet zo goed af.

Op naailes zitten zulke typische gemiddelde mensen, die het alleen maar hebben over B-sterren in tv-programma’s, de kinderen, en ‘guttegut, het is toch weer wat’-actualiteiten. Afgelopen woensdagavond werd er eerst gediscussieerd over het feit dat Gerda Havertong haar huis te koop had gezet en waarom dat dan het geval zou zijn. Daarna ging het over het geboortekaartje dat de juf had ontvangen.

Wat was nou het probleem? De naam op het kaartje was ‘Morris’. Het was niet helemaal duidelijk of dat nou een jongensnaam of meisjesnaam was, maar het leek toch meer een jongensnaam te zijn. Maar het kaartje was roze! Dus wat nu? Moest ze nu een roze of een blauw kaartje terugsturen??

Dit dilemma werd maar liefst 20 minuten lang besproken. Er werd gegoogled of ‘Morris’ een jongens- of meisjesnaam was. Er werd gesuggereerd dat de kleur van het kaartje misschien toch meer ‘oudroze’ was in plaats van ‘babyroze’ en dat dat daarom misschien niet telde. De algehele conclusie was dat het toch echt wel zeer onhandig van deze ouders was geweest dat ze het zo hadden gebracht!

Ik suggereerde dat ze natuurlijk ook een kaartje in een andere kleur dan roze of blauw kon sturen. Maar dat was geen optie; ze had alleen deze in huis. Mijn voorstel om gewoon ‘gefeliciteerd met jullie kleine’ of ‘gefeliciteerd met de geboorte van Morris’ erop te zetten, werd zuchtend ontvangen. Dat moest dan maar… het was de énige optie in deze dramatisch verwarrende situatie! :’-)

Vandaag stond ik in de Primera om een cadeaubon voor een vriendin te kopen. “Is het een cadeautje?”, vroeg de kassamedewerkster. Ik slikte het antwoord “Nee, ik vind het gewoon heerlijk onpraktisch om eerst een bon voor mezelf te kopen en zo te betalen, in plaats van direct met pin” in en knikte vriendelijk. De medewerkster deed een mooi kartonnen doosje om de kaart heen.

“Is het voor een man of een vrouw?”, vroeg ze vervolgens.
“Euh…”, aarzelde ik: “Is dat relevant?”
“Ja natuurlijk!”, antwoordde ze: “Ik moet toch weten of ik een roze of blauw lintje erop moet doen?”
Ik zei dat ik niet helemaal inzag wat dat uitmaakte. De medewerkster keek me ongelovig aan. “Denk je dat een man blij zal zijn als ik er een roze lintje op doe??”
Ik besloot maar niet verder in discussie te gaan. “Doe maar gewoon beide kleuren erop”.
“Ah,” concludeerde ze: “het is dus voor een man én een vrouw!” En tevreden rondde ze de decoratie af.

Zucht. Ik weet dat veel mensen lacherig doen om de trend rondom genderneutraal opvoeden. Maar ik ben er voorstander van. Natuurlijk zijn mannen en vrouwen niet hetzelfde en moet je op sommige punten rekening houden met verschillen. Maar zeg nou zelf, dit slaat toch hélemaal nergens meer op??

Wat ben ik trots op mijn pa! Hij verdiept zich als sinds ik me kan herinneren in de geschiedenis van ons dorp (ja okee, ik woon inmiddels al langer in Nijmegen dan in Ulestraten, maar nu is het even ‘ons’ dorp… net zoals je ‘wij’ zegt als het Nederlands elftal heeft gewonnen. ) en nu heeft hij een boek uitgebracht over Ulestraten tijdens de Tweede Wereldoorlog!

Hij presenteerde het boek tijdens de lokale viering van 75 jaar bevrijding. Op advies van de drukker had hij wat meer exemplaren laten drukken dan hij zelf nodig dacht te hebben, maar diezelfde dag was hij al door de voorraad heen! Dus nu is een tweede oplage in de maak.

En hoe kunnen mensen nou makkelijk intekenen voor die tweede oplage? Via een website natuurlijk. Maar ja, wie kan zo’n site maken en waar stal je die dan?
.
.
.
Euh, pa… je hebt een dochter die dit soort dingen kan? Oh ja!

Dus werd ik ingeschakeld voor het maken van de site (en het maken van een van de foto’s, omdat een van de neergestorte piloten begraven bleek op de Nijmeegse militaire begraafplaats!) en werd Zwusje ingeschakeld voor het ontwerpen van de omslag.

Hoewel ik niet verwacht dat iemand van jullie interesse heeft in een boek over een Limburgs dorpje, is hier dan toch de website van “Donkere Dagen… Ulestraten in de Tweede Wereldoorlog”! (Hoe meer links naar een website, hoe beter de vindbaarheid in Google O:-) )

Zo’n basic website zit qua bouw relatief snel in elkaar. Het vullen met content bleek de grootste uitdaging…

Het oorspronkelijke idee was namelijk dat de site gebruikt ging worden als ‘teaser’, voorafgaand aan publicatie. Er zouden een voor een stukjes uit de hoofdstukken op komen te staan. Met vervolgens de oproep om het complete boek te bestellen. Maar die stukjes, en andere content, kwamen maar niet.

Ineens hoorde ik via mijn ma dat de presentatie van het boek zou plaatsvinden. Huh? Hoewiewatwaar? En de website dan? Ook al gebruik je hem niet voor teasers, moet de site niet tenminste in de lucht zijn als de verkoop start?? En je moet er tijdens je presentatie toch meteen naar kunnen verwijzen??

Met pijn en moeite wist ik wat tekst los te peuteren van pa. Foto’s? Die zouden binnenkort volgen, net als de rest van de tekst. Dagen later had ik nog niets en ripte ik wanhopig foto’s van de site van een lokale omroep die aanwezig was geweest bij de boekpresentatie.

Vervolgens postte ma op Facebook een foto van pa met boek – een foto waarvan mij beloofd was dat ik hem zou krijgen. Met een link naar de website erbij. Argh argh argh, paniek. Gelukkig had ik wat tijd tussen mijn werkzaamheden op kantoor door en heb ik nog snel die foto van Facebook gekopieerd en ertussen gegooid, de statistieken ingeschakeld en de tijdelijke teksten die nog her en der op de pagina stonden (“PA: HIER MOET NOG WAT KOMEN OVER HOE MENSEN HET BOEK KRIJGEN”) er tussenuit gehaald.

En toen ik zojuist Google checkte op vindbaarheid van de site, kwam ik ineens ook nog een filmpje van die lokale omroep over de boekpresentatie tegen, dat twee dagen geleden geplaatst bleek te zijn. Waarom wist ik niet van het bestaan van dat filmpje? Dat is natuurlijk perfect materiaal voor de site! Hup, erop.

Ik ben blijkbaar een beetje vergeten hoe het is om projecten te doen met leken in plaats van communicatiemedewerkers… en hoe niet belangrijk andere mensen een website of een volledig georganiseerde en nauwkeurig getimede mediacampagne vinden.

Ik snap nu een beetje hoe de communicatiemedewerkers van onze faculteiten zich voelen, die moeten proberen het werk van hun wetenschappelijke collega’s te promoten. “Hee, dit is gaaf materiaal om aan de wereld te laten zien! Waarom wist ik / had ik / kreeg ik dat niet??”. :’-)

Maar ach, eerlijk is eerlijk: het is niet alsof de website mensen moet overtuigen om dat boek te bestellen. De doelgroep is heel klein en wordt heel persoonlijk benaderd; die mensen weten al lang dat ze dat boek willen. Dat heeft pa maar mooi op zijn eigen manier voor elkaar gekregen! Dus eigenlijk was één enkele lullige pagina met een e-mailadres ook al voldoende geweest. Maar dat is toch een beetje mijn eer te na…

Pff, wat een week! Het begon met een weekend optreden op het Stellingen festival. En doordeweeks, naast overdag gewoon werken, had ik maandagavond bandrepetitie, dinsdagavond een fotoshoot, woensdagavond naailes en donderdagavond een teamuitje. Vrijdag moest ik ‘s ochtends naar Wageningen voor Sammy’s operatie, ‘s middags deed ik het huishouden en schilderde ik de laatste drie kozijnen (vorige week vrijdag is het resterende glas alsnog geplaatst), en ‘s avonds kwam Judith op bezoek. Zaterdag en zondag haalde ik boodschappen en nieuwe verf, schilderde ik een tweede en derde laag, waste ik de ramen, haalde ik aangekoekte bladeren uit de dakgoot (geen zorgen, mammie, er waren mensen bij die de begrafenisondernemer konden bellen als ik van de ladder was geflikkerd!), werkte ik in de tuin, deed ik administratie, oefende ik doedelzak en werd tegelijkertijd mijn riolering vervangen.

Die riolering was weer zo’n onverwachte uitgave. Ik had al langer last van een slecht doorlopende keukengootsteen en ik had al eerder een bedrijf laten langskomen met zo’n elektrische veer, omdat ik er met mijn eigen veer niet doorheen kwam. Maar nu kreeg ook de loodgieter de veer er nauwelijks doorheen. Normaal gesproken kun je dan een stukje buis verwijderen en er een nieuwe in zetten. Maar na inspectie van mijn kruipruimte constateerden ze dat daar nog gietijzeren leidingen lagen in plaats van PVC. Tsja, daar was niet zomaar een stukje tussenuit te halen. Bovendien was het waarschijnlijk allemaal verroest van binnen – vandaar de verstopping. Riolering gaat blijkbaar 40 à 60 jaar mee (afhankelijk van wie je het vraagt) en aangezien mijn huis uit de jaren ’60 stamt, is het dus niet gek dat de boel inmiddels aan vervanging toe is. Dus okee, laat dat dan ook maar grondig oplossen…

Het graven op zoek naar de erfscheidingsput bleek een wat grotere uitdaging dan ze verwachtten. Er bleek namelijk een enorme hoeveelheid puin in de grond gestort te zijn. Dus dat moest er eerst allemaal uit. Voordat ze de put en een sleuf voor de leidingen eindelijk hadden uitgegraven, was er veel tijd verstreken en dus hebben ze niet alles kunnen afmaken. Ze komen dinsdag terug om de leiding in de kruipruimte af te maken en daarwerkelijk aan te sluiten en om mijn looppad te herstellen. Tot die tijd is het even om de gaten en door het zand heen manouvreren.

Overigens is het mysterie van de niet doorlopende regenpijp nu ook gelijk opgelost. Er bleef altijd water staan op de overkapping boven de voordeur. De buurman had al eens geprobeerd om daar met een veer de boel te ontstoppen, maar die kwam er niet doorheen. En nu blijkt waarom: de regenpijp was helemaal nergens op aangesloten! Er was een dikke tak in het uiteinde gepropt en toen was er gewoon grond overheen gegooid. Logisch dat het niet doorloopt en je er met een veer niet doorheen komt…

Omdat we helaas geen infiltratiekrat op voorraad hadden en de locatie van de leiding voor de regenwaterafvoer niet bekend was, hebben we besloten om de pijp maar op het riool aan te sluiten nou de boel toch open lag. Het gaat om maar een klein beetje regenwater, da’s vast geen ramp. En nu loopt ook die pijp hopelijk weer beter door.

Dus, dat was mijn week. En nou ben ik moe en ga ik met een frietje op de bank proberen Disney+ aan de praat te krijgen. Gisteren had ik namelijk wel geluid maar een zwart scherm. Hee, er is altijd iets te doen! Kama-jaja-jippie-jippie-jeey!

Met de stijgende gasprijzen en het feit dat onze wijk op relatief korte termijn ‘van het gas af’ moet, loont het de moeite om te investeren in isolatie. Op de eerste verdieping van mijn huis zat al grotendeels HR++-glas, maar op de begane grond en de zolder zat nog gewoon dubbelglas, met heel lage isolatiewaarde. En de bovenlichten op de eerste verdieping en het badkamerraam waren zelfs nog enkel glas! De vorige bewoners hadden altijd het badkamerraam open staan, dus daar niet in geïnvesteerd, en vonden dubbelglas voor de bovenlichten te duur waardoor ze destijds kozen voor ‘extra dik enkel glas’ op die plekken. Zonde van het geld als je het mij vraagt, want zo heb je altijd een koudere plek in je ruimte.

Ik ben meer van: als je het doet, doe het dan goed. Dus heb ik alle bovenlichten en het badkamerraam op de eerste verdieping alsnog van HR++-glas laten voorzien en de ramen en deuren op de begane grond en zolder van nog net iets meer isolerend glas (met kunststof afstandhouders in plaats van metalen). Twee van mijn klapraampjes op de begane grond liet ik bovendien vervangen door een vast raam met ventilatierooster.

Dat was uiteraard nog een hele bevalling. Ten eerste de offertefase. Het is ongelooflijk, maar ik heb 6 bedrijven gemaild met een verzoek een offerte samen te stellen en daarvan reageerden er 4 domweg in het geheel niet, en eentje bleek het echt ontzéttend ingewikkeld te vinden en had na 3x heen en weer mailen nog steeds geen offerte voor elkaar die aansloot bij mijn wensen. Dus werd het nummer 6.

Ik plande de glaszetters in mijn vakantie in, zodat ik daarna gelijk de kozijnen kon gaan schilderen. Want ja, dat moet dan ook en iedereen zegt dat je daar wel 2 weken voor moet uittrekken (en glas vervangen is dermate duur dat schilderen uitbesteden er even niet in zit). Vanwege de bouwvak konden ze pas in de tweede week van mijn vakantie komen. Direct na Castlefest. Oftewel: de dag na late en brakke thuiskomst moest ik om 8 uur ‘s ochtends voor ze paraat staan. *kreun* Maar goed, je moet er iets voor over hebben. Gelukkig was ik zo verstandig om mijn vensterbanken al vrij te maken voor vertrek, zodat ik dat niet ook die ochtend nog moest doen.

En gelukkig kon ik het zo regelen dat ze de ene dag mijn slaapkamer zouden afmaken en de volgende dag pas de zolder, zodat ik Sammy ‘s avonds tussen de twee ruimtes kon verhuizen. Nog meer gedoe, maar het was niet anders.

Ze moesten natuurlijk wel overal goed bij kunnen. Dus de uit de hand gelopen struiken aan de zijkant van mijn huis moesten veld ruimen, ook om straks te kunnen schilderen. Arme struiken. Nou ja, het groeit wel weer terug en eigenlijk was het helemaal niet slecht om de boel daar eens wat uit te dunnen. Het was alleen wat zwaarder werk dan ik vermoedde en leverde ook een hoop meer snoeiafval op dan ik vooraf had ingeschat…

Gisteren stonden ze dus op de stoep en vanochtend weer, al om hálf acht. Gelukkig ben ik een ochtendmens…

Wat bleek: het mannetje dat eerder was langsgekomen om de boel op te meten had zitten suffen, want er waren maar liefst drié(!!) stukken glas geleverd die niet in de kozijnen pasten! Dus nu moeten die opnieuw besteld worden. Levertijd ongeveer twee weken. Wat betekent dat ik die ramen nog niet kan schilderen. Tegen de tijd dat dat wel kan, heb ik geen vakantie meer, dus dat gaat me ws. extra vrije dagen kosten: een dag om het glas alsnog te laten plaatsen, een dag voor de grondverf, en twee dagen voor de lak. Grom.

Ach, ik kan er niet eens echt overstuur van raken. Mijn huis verkeert eigenlijk al maanden in chaotische staat. Eerst met omgekeerde tafels en verwijderde stoelen in de woonkamer vanwege Sammy’s verwonding, toen de aanleg van het kattenparadijs op zolder, het overhoop halen van mijn slaapkamer tijdens de hittegolf om Sammy daar koeler te kunnen stallen, en dan nu het wekenlang uitruimen en vrij houden van de vensterbanken en wederom heen en weer verhuizen van Sammy (we slapen vannacht weer samen op de grond omdat de kit op zolder nog niet droog is). En mijn wekelijkse schoonmaak heb ik vanwege festivals als Le Son Continu en Castlefest ed. al regelmatig moeten overslaan. Zucht.

Maar het wordt uiteindelijk vast heel mooi en warm en energiezuinig. Nog even doorzetten… winter is coming…

Vanmiddag was de crematie van mijn oom. Veel te vroeg overleden: pas 60 jaar en net klaar met een gigantische verbouwing om hun huis ‘ouderdomsproof’ te maken. :’-(

Ik had niet zo veel contact met mijn oom de laatste jaren, maar heb wel een hoop herinneringen. Zo weet ik nog dat ik voor mijn communie van hem een walkman kreeg, met daarbij een cassettebandje waarop hij een speciaal voor mij geschreven nummer had ingespeeld en ingezongen. <3

Zowel mijn zusje als ik wisten ons nog heel goed de dag te herinneren waarop we bij hem en mijn tante gingen spelen en hij zowat al het hout uit zijn schuurtje haalde en een heus piratenschip voor ons in zijn tuin timmerde!

Een meer recente mooie herinnering is dat hij langskwam om het huis dat ik inmiddels heb gekocht, te keuren. Tsja, hij was bouwkundige, dus de bouwkundige keuring kreeg ik dankzij hem gratis. Ik zal nooit vergeten hoe hij op zijn manier de makelaar het vuur aan de schenen legde met allerlei kritische vragen – wat ze natuurlijk helemaal niet gewend was van de gemiddelde, doorgaans neutralere, bouwkundigen. En hoe hij, toen hij de badkamer binnenliep, hoofdschuddend verzuchtte: “Tsss…. Gamma-tegels…”. Typisch mijn oom: die had Standaarden.

Dag lieve ome Paul, bedankt dat je er was.