Na er bijna een jaar hard aan gewerkt te hebben, en na vele vertragingen, is de nieuwe website van Thuiswinkel.org blijkbaar eindelijk live…

Toen ik van baan wisselde om bij Thuiswinkel.org te gaan werken, deed ik dat eigenlijk vooral met één doel in mijn achterhoofd: na jaren bij adviesbureaus te hebben gewerkt, al het geleerde in praktijk gaan brengen aan de klantzijde. In plaats van lijdzaam toe te zien hoe websiteontwikkeltrajecten in de soep lopen en een halfbakken eindresultaat opleveren, door onkunde bij klant en/of bouwer, wilde ik zelf de touwtjes in handen hebben, alle mij inmiddels bekende valkuilen ontwijken, en voor mijn werkgever een site opleveren die op álle belangrijke gebieden voldoet:

• conversiegericht: een site gevormd rondom de doelen van de doelgroep(en), en de hoofdtaken die zij uitvoeren als ze de site bezoeken
• gebruiksvriendelijk: duidelijke formulieren, heldere vormgeving, logische knoppen, etcetera.
• mobile friendly: responsive (de pagina-indeling wordt compleet geoptimaliseerd voor je schermafmeting), je toetsenbordknoppen worden aangepast afhankelijk van het formulierveld dat je moet invullen, etc.
• zoekmachinevriendelijk: geen technische belemmeringen voor indexatie, nette url’s, goede semantiek in de broncode, etcetera
• toegankelijk: geschikt voor mensen met een beperking (zoals slechtziend of motorisch gehandicapt)

Dus wilde ik in het ontwikkelingsproces ook per se dat er gebruik zou worden gemaakt van persona’s en er werd getest met mensen uit de doelgroep.

En dat is daadwerkelijk allemaal gebeurd en bovenstaande is allemaal bereikt. Ik heb zelf de persona’s opgesteld en ik heb zowel card sort testen als paper prototype testen als gewone gebruikerstesten gedaan. En ik heb zoektermenonderzoeken uitgevoerd voor zoekmachine optimalisatie. De kroon op het werk is dat de site daadwerkelijk is gecertificeerd voor het waarmerk Drempelvrij – iets waarop ik eerlijk gezegd niet meer had durven hopen.

Het ging uiteraard niet zonder slag of stoot, zoals de trouwe volgers van mijn blogje hebben kunnen lezen. Maar ik heb een hoop grote en kleine overwinningen behaald (Dat er überhaupt is getest met de doelgroep. Dat toegankelijkheid, wat meestal onderaan de prioriteitenlijst staat, ook een belangrijke rol heeft gekregen. Dat er geen grote roulerende bannercarrousel op de homepage is gekomen. Enzovoorts.) Ik hoop dan ook dat ze daar intern realiseren wat deze nieuwe site voor gigantische stap vooruit is ten opzichte van de vorige.

Ik had eigenlijk gevreesd dat mijn opvolgster nog een hoop wijzigingen zou aanbrengen, waar mijn tenen van zouden krommen, maar dat is zo te zien nauwelijks gebeurd. Alleen op detailniveau is nog niet alles af (toen ik vertrok stond er dan ook nog een giga-lijst aan issues open; de lage-prio-issues worden waarschijnlijk in de loop van tijd opgepakt) en zie ik een paar rare dingen (wat is bijvoorbeeld het nut van een blok met het laatste nieuws op de pagina over het keurmerk…?).

Helaas heb ik geen account meer om in te loggen in het besloten gedeelte, om te controleren hoe dat eruit ziet. En tegen al mijn verwachtingen in heeft iemand er daadwerkelijk aan gedacht om het wachtwoord van het Google Analytics account te veranderen, zodat ik niet kan zien of er verbetering te bespeuren is in de cijfers. Meh. Want dat soort gegevens is toch wel belangrijk bij de vraag of je project daadwerkelijk geslaagd is. Ik heb bovendien geen idee in hoeverre we uiteindelijk binnen het budget zijn gebleven.

Na het praktische resultaat te hebben doorgeneusd, vroeg ik mezelf af hoe ik me voel nu de site live is. En de conclusie is: een beetje verdrietig.

Ten eerste omdat mijn oud-collega’s niet de moeite hebben genomen om me op de hoogte te stellen van de livegang. Ik moest er zelf toevallig achter komen dat hij blijkbaar vorige week maandag online is gezet. Nee, ik werk er inderdaad al 2,5 maand niet meer, maar ze weten echt wel dat dit project mijn kindje was. En dan voelt het extra alsof mijn bijdrage aan het project niet wordt erkend.

Ten tweede had ik destijds verwacht een soort euforie te voelen op het moment van livegang. Het zou ten slotte dé grote afsluiting zijn van een jaar bloed, zweet en tranen. Dit was mijn huzarenstukje en de livegang van de site zou hét publieke bewijs zijn dat ik goed ben in mijn vak. Maar nu ik het project voortijdig heb moeten achterlaten, voel ik totaal geen euforie. Ik voel er helemaal niets bij, eigenlijk. En dat maakt me dan weer verdrietig.

De site is live. Ik heb mijn werk gedaan. Ik heb een enorme prestatie geleverd en waarschijnlijk is er helemaal niemand die het ziet of beseft. En daar moet ik het mee doen. Moving on.

(En het is ook wel een beetje jammer dat blijkbaar iemand mijn stiekem achtergelaten ‘easter egg’ heeft gespot en de zin “Lenny was here” uit de broncode van de homepage heeft gehaald… )

Sorry, alleen geregistreerde bezoekers mogen deze post lezen.

Heb je al een account? Login
Heb je nog geen account en ben je een goede vriend van me, dan mag je een account aanvragen. Stuur me daartoe een mailtje ([email protected]).

Mijn tweede werkdag.

Ik: “Waar ligt de imbussleutel zodat ik mijn bureau lager kan zetten?”
Ik word uitgelachen. Daar zijn hier uiteraard mensen voor…

Mijn werktelefoon gaat voor het eerst over.
Beller: “Hello, I noticed on your LinkedIn profile that you do SEO for the Radboud University. Can I interest you in our software?”
“….”

Ik, via de telefonische helpdesk: “Ik probeer mijn startmenu aan te passen maar daarvoor heb ik blijkbaar administratorrechten nodig?”
Systeembeheer: “Als je een extended werkplek met admin rechten wil, moet je baas toestemming geven.”
Ik (roepend door de kamer): “Baas, mag ik admin rechten?”
Baas (terugroepend): “Ja, al mijn medewerkers moeten alles kunnen doen!”
Systeembeheer: “Ik heb het gehoord, ik ga het in orde maken. Vraag even aan je baas dit per mail te bevestigen, anders krijg ik op mijn kop.”

Baas: “Ik zie dat je vrije dagen aan het aanvragen bent. Stem het wel even af met je collega’s, ik klik altijd zonder te lezen op ‘goedkeuren’.”

Het is toch even wennen… XD

En verder herinnerde ik me spontaan mijn oude studentnummer. 9708324. Dik 10 jaar lang niet aan gedacht, nu kwam het ineens ongevraagd naar boven borrelen. De werking van mijn hersenen blijft mysterieus.

Sorry, alleen geregistreerde bezoekers mogen deze post lezen.

Heb je al een account? Login
Heb je nog geen account en ben je een goede vriend van me, dan mag je een account aanvragen. Stuur me daartoe een mailtje ([email protected]).

Zo. Dat was het dan. Mijn laatste werkdag.

De tijd bij deze werkgever is er eentje geweest met vele hindernissen en uitdagingen. Inhoudelijk werd ik enorm gewaardeerd; volgens hen ben ik een echte vakvrouw. Maar het heeft op persoonlijk vlak gewoon nooit helemaal geklikt en dat heeft me altijd achtervolgd, met als consequentie diverse tijdelijke contracten, wat uiteindelijk eindigde in een afscheid.

Een verlaat afscheid weliswaar, want eigenlijk wilden ze me ook weer niet kwijt en wilden ze dat ik mijn project, de ontwikkeling van een nieuwe website, afrondde. En dat wilde ik ook. Want hoewel ik niet graag blijf bij een organisatie waar ik me niet thuis voel, was de reden dat ik destijds deze baan heb aangenomen, dat ik heel graag eens ‘vanuit de klantzijde’ een websiteontwikkelingstraject wilde begeleiden.

Des te frustrerender dat het niet is gelukt om voor mijn vertrek de nieuwe site live te zetten. Ik had tot aan het begin van deze week nog hoop dat het wellicht tóch ging lukken. En met veel doorduwen had dat misschien ook gekund. Maar om te vertrekken net nadat een site live is, is onverstandig, want dan is er niemand die de kinderziekten kan opvangen. Dus is maandag de beslissing gevallen om het uit te stellen totdat mijn opvolgster is begonnen en ingewerkt.

En toen was ik er ook gelijk mee klaar. Vier extra maanden heb ik me keihard ingezet, terwijl ik wist dat mijn contract zou ophouden. Iets waarmee ik heel veel waardering en respect van mijn collega’s heb verdiend. Regelmatig hoorde ik opmerkingen als: “Ik snap niet dat je het kunt. Ik was al lang met opgeheven middelvinger opgestapt”. Maar ja, ik deed dit ook niet uit loyaliteit naar mijn werkgever (die heeft dat echt nergens mee verdiend), maar voor mezelf.

Maar het heeft stiekem best wel aan me gevreten. En een websiteproject trekken is bovendien niet iets dat je er zo even bij doet; dat kost bloed, zweet en tranen. Ik liep daarom al een beetje op mijn achterste benen, dus toen besloten werd dat ik de livegang van mijn kindje niet meer mee ging maken, wilde ik ook zo snel mogelijk weg. Ik had in eerste instantie niet al mijn resterende vakantiedagen opgenomen, omdat ik nog zo veel mogelijk tijd in de site wilde steken. Maar dinsdag besloot ik toch alles op te nemen, waardoor woensdag gelijk mijn laatste werkdag zou worden. Iedereen begreep het.

Enerzijds heel frusterend, dat ik de livegang moet missen. Anderzijds heb ik me gerealiseerd dat ik eigenlijk mijn doelen al bereikt heb: een bezoekersgerichte website opleveren. Eentje die is ingericht voor de belangrijkste bezoekersscenario’s en die uitgebreid is getest met de doelgroep.

De site is in de basis gewoon klaar en nu is het een kwestie van monitoren of alle door mij ingediende nog openstaande verbeterpunten worden opgepakt en doorgevoerd door de bouwer. De livegang is daardoor vooral een gevoelsmatig moment – het echte werk, waar eer aan te behalen is, is al gedaan. Dus daar troost ik me maar mee.

Gelukkig zagen mijn collega’s dat ook en kreeg ik vele complimentjes en bedankjes voor wat ik tot stand heb gebracht.

Omdat ik mijn vertrek last-minute had vervroegd, omdat het beloofde afscheidsetentje er niet meer van was gekomen, en omdat een groot deel van mijn collega’s deze week in Spanje zit vanwege een conferentie (van twee van mijn directe collega’s had ik vorige week al afscheid moeten nemen), had ik eerlijk gezegd weinig verwachtingen omtrent mijn afscheid. Maar waarempel: mijn collega’s hadden de moeite genomen om bloemen voor me te halen, een kaartje te schrijven en een afscheidsposter te photoshoppen. En een andere afdeling had ook een kaartje voor me rond laten gaan en een reep chocolade gekocht. Wat lief!

Dus op het moment heb ik gelukkig geen rotgevoel. Op aanraden van een collega heb ik bovendien een kleine ‘easter egg’ in de site achtergelaten. Ben benieuwd wie als eerst het zinnetje “Lenny was here” spot…

Ik ben dus projectleider voor onze nieuwe website. Met mij in het projectteam zit mijn manager en een manager van een andere afdeling.

Laatstgenoemde gaf mij vandaag tijdens ons overleg een compliment. Hij zei dat ik het erg goed deed en dat dat ook wel even gezegd mocht worden.

“Ja,” onderbrak mijn manager hem, “maar dat komt ook doordat zij er full-time aan kan werken. Die luxe heb je normaal niet.”

“Maar toch. En het is handig dat je technisch inzicht hebt.”

“Dat ben ik niet met je eens”, wierp mijn manager tegen. “Ik heb destijds ook een nieuwe site opgeleverd, zonder daar verstand van te hebben!”

En bedankt, hè… Dat je uit jezelf niet bepaald complimenteus bent richting je medewerkers is één ding, maar dat je ook nog het compliment van iemand anders aan jouw medewerkers ondermijnt, is wel heel triest :’-)

Ik weet niet of ze nou echt niet doorheeft dat ze dit doet, of dat het een soort jaloezie is (dat ik het mogelijk beter doe dan zij destijds?), of dat ze werkelijk geen idee heeft wat er eigenlijk komt kijken bij het ontwikkelen van een nieuwe site.

Ik hoop het eerste, ik vrees het laatste. Later vandaag maakte ze namelijk nog zo’n tenenkrommende opmerking, toen we bespraken welke kwaliteiten mijn opvolger moet bezitten om een nieuw, nog op te leveren onderdeel van de site af te ronden.

Ik: “Hij of zij moet wel wat verstand hebben van interfaces.”

Manager: “Ik vind het vooral belangrijk dat het iemand is met brede, algemene kennis. Iemand met een helicopter view.”

Ik: “Ja, het project kunnen coördineren is heel handig. Maar die persoon moet ook de interface kunnen testen en als hij ziet dat mensen ergens tegenaan lopen, de vertaalslag kunnen maken naar wat er dan anders moet in die interface om het probleem op te lossen.”

Manager: “Nee, dat lijkt me niet nodig. Dat is toch gewoon een kwestie van boerenverstand?”

Ja joh, veeg even een heel vakgebied van tafel… :-X

Dat gaat vast helemaal goed komen met die interface… En het ergste is nog dat ze straks helemaal niet beseffen wat voor een draak van een systeem ze gaan opleveren (en mijn aanwezigheid dus ook totaal niet zullen missen). Want ze ziet het verschil tussen goed en niet goed toch niet.

Arme, arme gebruikers. Zoiets doet me nou echt pijn in m’n hart.