In 2015 was het de bedoeling om met de Heksengodinnen naar een ’80s & ’90s party te gaan, maar wegens persoonlijke omstandigheden waar Goede Gesprekken over gevoerd moesten worden, besloten we destijds om lekker in een dekenfort in het geboekte huisje te blijven. Toch bleef het een beetje knagen. We hadden een nieuwe date staan voor deze zondag, en toen we bepaalden wat we wilden gaan doen, stelde ik voor om eindelijk alsnog naar zo’n feestje te gaan. Ik had namelijk ontdekt dat de avond ervoor in Nijmegen een ‘Boogie Nights’-feest zou zijn, wat betekende: ’70s, ’80s en ’90s muziek. Nou, dat kwam ideaal uit, toch? Het idee werd omarmd en dus werd het Heksengodinnenuitje iets vervroegd naar zaterdagavond tot zondagmiddag.

Aan het begin van de avond aten we eerst gezellig samen bij mij thuis. Daarna was er ruim de tijd om verder bij te kletsen, op te tutten en in te drinken/eten met chocolade, wijn en shots (die, wegens gebrek aan shotjesglazen, werden geserveerd in mijn eierdopjes in de vorm van mini-theekopjes – je moet wat). Want het feest begon pas om 22.00 uur. Kreun, waarom zo laat? Voor deze doelgroep begin je toch wat eerder? Maar we veranderden onze mindset en besloten er een stapavond als vanouds van te gaan maken. Kom maar op met die party, wij kunnen dit vast nog!!

Het optutten ging dus ook zoals het hoort: verschillende outfits werden aan elkaar geshowd en gekeurd. Kledingstukken en make-up werden uitgewisseld, en zo eindigde Judith in een shirtje van Petra en een riem van mij, en verwisselde ik mijn iets te degelijke jurkje met ’70s-retroprint toch maar voor een sexier versie met panterprint. De andere meiden trokken wel comfortabele gympen aan, terwijl ik ging voor Mary-Janes, me beklagend over het gebrek aan verkrijgbaarheid van donkerbruine schoenen tegenwoordig. (Suus, met een blik naar mijn 4 schoenenrekken: “Nee, klopt, je hebt ze zo te zien al allemaal opgekocht.”)

De bus bracht ons naar Nijmegen centrum en de feestlocatie. Blijkbaar is ‘Boogie Nights’ een soort reizend concept wat op verschillende plekken in Nederland wordt georganiseerd, dus het is een samenwerking tussen die organisatie en een lokale staplocatie. Ik kende de Nijmeegse locatie (Rolluik) niet, want hij is volgens mij relatief nieuw en ik ga echt nooit meer uit in het centrum – mijn stapavondjes zijn doorgaans folkbals – maar was wel benieuwd. Nou… laat ik zeggen dat ik er ook niet meer naar terug hoef. Zowel de locatie als het feest vielen namelijk behoorlijk tegen.

Het begon eigenlijk al met de kaartverkoop. In de promo werd geadverteerd met groepskorting: met z’n vieren kon je voor €10 p.p. naar binnen. Perfect, dan zijn we voor €40 binnen, denk je dan. Maar nee. Bij het bestellen bleken de groepstickets te zijn uitverkocht. Je kon alleen nog 4 losse kaartjes kopen voor de volle prijs (…? De logica daarvan ontgaat me.). Vervolgens kwamen er €4 aan servicekosten bij. Daarna kwamen er nog eens transactiekosten bovenop van €0,25. En toen waren we nog steeds niet binnen.
Bij aankomst moesten we namelijk eerst in de rij (brrr… met je panty’s in de vrieskou). Toen we bij de deur waren, bleek dat niet de ingang. Het was de ingang naar een keldertje met kluisjes. Je moest verplicht €2,50 p.p. betalen om je jas daarin te stoppen. Je mocht pas verder als je kon aantonen dat je ook daarvoor had betaald. Na via QR-code kluisjes te hebben geregeld, mochten we daar dus naarbinnen, maar vervolgens werden we, nu zonder jas, weer terug de straat op geleid (nog veel meer brrrrr)! Want we moesten door naar een andere deur, waar de daadwerkelijke kaartjescontrole plaatsvond. Vervolgens moesten we onze weg zoeken door een ondergronds doolhof, dat volgens mij zo ontworpen was dat je er wel in kon, maar je de weg naar buiten nooit meer terugvond.

Om half 11 en €56,75 in plaats van €40 verder (het gaat mij niet om het geld, maar dit is echt zo’n principekwestie waar ik me heel erg over kan opwinden – en ook vanuit professioneel marketingoogpunt zou ik deze klantroute flink verbeteren) stonden we dan eindelijk op de dansvloer, waar we tussen de aanwezigen qua leeftijdscategorie aan de onderkant bleken te zitten.

Hoezee, het was zo’n dansvloer met oplichtende gekleurde tegels! Maar dat was dan ook het enige positieve, want wat was de muziek kut zeg…   Op een ’70s/’80s/’90s party verwacht ik te kunnen dansen op / meeblèren met Dolly Parton, Guns ‘n Roses, Snap en het Ghostbusters-lied. Maar dit waren allemaal minder aansprekende liedjes die vooral heel erg dezelfde cadans hadden en dan ook naadloos in elkaar overvloeiden tot één lange uniforme brij. Rond kwart voor 12 begonnen er wat leukere liedjes gedraaid te worden (Pump up the jam! Dancing Queen!), maar de dj’s besloten blijkbaar met elkaar een wedstrijdje te doen wie het snelst de plaat van de ander kon afkappen, want als er 1 minuut van een nummer te horen was, was dat lang. Organisatie, let toch op je doelgroep! Wij zijn nog van de pre-social media aandachtsspanne-generatie!

We probeerden er zo goed mogelijk iets van te maken, maar ik werd nogal afgeleid door verschillende kale mannen die mijn plek probeerden in te nemen terwijl ik stond te dansen, terwijl er echt genoeg ruimte naast me was om te gaan staan. Nou, ik kan je verzekeren dat zo’n klein meisje dan ineens het gewicht van duizend zonnen kan zijn – mij duw je niet zomaar aan de kant, en indien nodig is mijn elleboog best scherp…  

Om kwart voor 1 gaven we het op en verlieten we dit trieste gebeuren dat zo leuk had moeten en kunnen zijn.  Bij de kluisjes sloegen we het voorstel van een dronken kerel, die eerst tegen ons klaagde dat hij er geheel zonder reden door de beveiliging uit was gezet, om naakt met hem naar een hotelkamer te gaan af, en besloten we te kijken of het beter vertoeven was in muziekcafé Dollars.

In Dollars bleek inderdaad een bandje te spelen (en bleken opvallend veel aanwezigen te zijn die we herkenden van eerder die avond in Rolluik… blijkbaar waren wij niet als enigen afgehaakt) en hoewel de muziek snoeihard stond, vonden we een plekje iets verder van het podium waar mijn trommelvliezen niet direct scheurden, waar we ook lekker de ruimte hadden om te dansen. En dansen hebben we gedaan! Een groot deel van wat we bij Boogie Nights hadden gemist, kwam hier wél langs! En dus brulden en sprongen we mee op ‘Zombie’ en ‘Killing in the name of’ (“MOTHERFUCKERRRRRRR!!!!” – er moest wat frustratie uit).  

En zo kwam de avond toch nog goed.

Om half 4 bestelden we vette hap bij de friettent (net zoals vroeger), daarna sprongen we in een taxi naar huis (okee, wij zijn wel echt te oud voor deze moderne auto’s – waar is de deurklink en hoe gaat deze deur open??   ) en deden we nog even een theetje met chocolade in mijn woonkamer, waarna we om half 5 in bed kletterden. En we enkele uurtjes later weer gezamenlijk aan een uitgebreid ontbijt met versgebakken broodjes, sapjes en nog meer thee konden nababbelen. Een Heksengodinnenuitje met hindernissen, maar die we allemaal hebben weten te overwinnen! En zelfs zónder kater! (Over dat laatste zijn we nog steeds verbaasd.)

Maar er moet ons dames wel nog iets van het hart. Want heren, hebben jullie enig idee waar wij mee te maken krijgen als we een avondje met alleen maar vrouwen gaan stappen?
We zijn echt de hele avond belaagd door irritante kerels, op beide locaties. Er is getast en geschurkt. Er zijn veel te lange starende blikken geworpen. Er zijn oneerbare voorstellen gedaan. Met als dieptepunt een kerel van een jaar of zestig die werkelijk de héle avond in dat café om één van ons heen bleef hangen. Subtiele hints dat we geen interesse hadden, werden niet opgepakt. Ook nadat ik de gozer in kwestie had verteld dat ze geen vrijgezel was, bleef hij in de buurt, in een wanhopige poging aandacht te krijgen. Dus steeds als hij té dichtbij kwam, wisselden we van plek en deden we close ranks.
Het is toch van de zotte dat je als vrouw niet normaal uit kunt gaan zonder steeds op je hoede te moeten zijn? We zijn allemaal continu bewust bezig met hoe we ons gedragen, om maar geen verkeerde aandacht aan te trekken. Oogcontact maken doe je zo min mogelijk. Met je rug naar de muur is de veiligste positie. Dat drankje dat je wordt aangeboden, neem je niet aan – omdat je geen ingang wil bieden én omdat je niet weet of er iets in is gedaan. Etcetera.

Begrijp me niet verkeerd: je mag zeker contact met ons maken, vinden we gezellig! Want een feestje maken we met z’n allen. Maar doe het dan zoals enkele andere kerels die wél het goede voorbeeld gaven en bijvoorbeeld alleen even hun duim naar ons opstaken in het voorbijgaan, of even hun glas tegen het onze klinkten om te proosten, en dan verder liepen. En wil je wel iets meer van ons, dan mag je ons best benaderen, maar let dan wel op onze signalen en accepteer ook een ‘nee’.  (Bonustip: wil je een drankje aanbieden, vraag dat dan eerst en bij akkoord, laat ons meelopen naar de bar zodat we kunnen zien dat er niets in gaat.) Maakt het voor ons echt een heel stuk leuker. Zegt het voort!

De vriendengroep waar Richard altijd mee naar metalfestival Wacken gaat, heeft de traditie om jaarlijks een kerstdinertje te houden. Kerst kwam dit jaar niet handig uit, maar ach, begin januari was ook goed genoeg. Het werd een winter-barbecue bij Richard thuis. Een leuke én lekkere manier om zijn vrienden te ontmoeten! Nou ja, Ben kende ik toevallig al, want die bleek mijn buurman te zijn toen we met De Soete Inval in Middeleeuws Montfort ons kampement naast dat van Bataille op hadden geslagen.  

Dus werden 9 mensen (6 in het zwart geklede bebaarde kerels en 3 kleine meisjes – ik was de grootste van de drie   ) aan twee tafels gepropt en kon het vleeschfestijn beginnen. Ik had zelf groentengerechtjes meegenomen en die bleken, geheel volgens mijn verwachting, de enige bron van vitaminen voor die avond te zijn.  

Het was erg gezellig, al was het soms ook ietsje confronterend, want Richard is een van de oudste in deze vriendengroep, dus waren er conversaties met opmerkingen als: “Ik heb al 7 jaar mijn rijbewijs.” “Ik inmiddels 10 jaar”. (Auw… ik 26 ), en dat er mooie herinneringen op werden gehaald van dat moment waarop iemand een cd met foute oude kinderliedjes uit de jaren ’70 had gevonden en onderweg naar het festival had opgezet, met een of ander debiel liedje over ‘een grote banaan uit Afrika‘ en toen ze dat voor me afspeelden, ik het mee bleek te kunnen zingen :-X.  Maar er werd een hoop onderling gegeind en ik voelde me verder prima thuis in de groep, dus het was een succesvolle avond!

Met mijn vaders verjaardag gaan we traditioneel naar de film en uit eten. Dit jaar had hij iets anders te doen op zijn verjaardag (de gepensioneerden van tegenwoordig zitten niet meer achter de geraniums) en dus verplaatste hij de viering naar vandaag.

Omdat de film geschikt moest zijn voor alle leeftijden, koos hij Disney-film ‘Wish’, de Nederlandse versie. Ik heb de meest recente Disney-films eigenlijk allemaal niet gezien en had me ook niet echt ingelezen in deze. Dus zat ik in de bios me enigszins te verwonderen over het feit dat er een Peter Pan-personage in voorkwam, een beer ‘Kleine Jan’ heette, een paard wel heel erg op dat paard uit Tangled leek, en het bos op een veel klassiekere manier getekend was dan de rest van de film. Achteraf hoorde ik dat deze film gemaakt was voor het 100-jarig bestaan van Disney en dat het dus een soort ode aan alle eerdere films was. Ohhhh… Nou moet ik ‘m dus eigenlijk nog een keer gaan kijken (na eerst alle oude Disney-films nog een keer bekeken te hebben) om actief alle referenties erin te zoeken! 😀

De film was op zichzelf best leuk, maar geen toppertje en ook geen bijzonder memorabele liedjes erin. Hij was opvallend inclusief qua personages, al was hij niet bepaald inclusief wat betreft ingesproken stemmen (ook al stop je er voice actors met allochtoon accent in, voor ons Limburgers is het nog steeds allemaal ‘Randstad’, hoor 😉). En de stem van het geitje was een beetje jammer qua keuze, die zal in de originele versie vast beter uit de verf zijn gekomen. Dat geitje was ook niet de beste grappige sidekick, maar ik heb dan wel weer enorm gelachen om de betoverde kippen-scène! 😄

De stijl van tekenen was wel erg mooi. Het klassiek getekende bos noemde ik al, en ik was gelijk weg van de pratende paddenstoelen (Alice in Wonderland-referentie…?). Ook was het kleurgebruik prachtig en hadden ze lichtschijnsels heel mooi in getekende vorm over weten te brengen: je voelde bijna de warmte ervan.

En naderhand zijn we dus ook nog lekker gaan eten bij het restaurant in de bios.

(Al ben ik bang dat de ober mijn opmerking over de taalfout op de menukaart had opgevangen en het niet zo kon waarderen, gezien de manier waarop mijn burger werd geserveerd… 🙄😜)

De jaarwisseling vierde ik net als twee jaar geleden bij Judith en Hugh thuis, alleen ditmaal samen met alle heksengodinnen en eventuele partners / kinderen. Dat was best bijzonder, want hoewel we elkaar bijna allemaal kennen (alleen Richard was nieuw in de groep), spreken we eigenlijk nooit in deze samenstelling af. Dat gaf dus weer een hele andere dynamiek.

Het was gezellig en er was uiteraard te veel snaai (burp), want we hadden allemaal snacks en/of drank meegenomen. Ik had uiteraard weer traditioneel wafeltjes gebakken.

Hugh had vooraf al aangegeven dat hij, in navolging van de jaarwisseling van twee jaar geleden, graag weer liedjes wilde zingen, dus ik had mijn liederenbundels meegenomen en Richard had zijn gitaar mee. Uiteindelijk is het er niet heel uitgebreid van gekomen, want we begonnen pas vlak voor het middernachtelijk aftelmoment, maar een paar liedjes hebben we wel gezamenlijk kunnen zingen en spelen (door Hugh ook begeleid op piano).

Daarna zijn we naar buiten gegaan en een stukje buiten het dorp een heuveltje op geklommen, zodat we het vuurwerk in de plaatsen om het dorp heen konden bewonderen. Want in Radio Kootwijk werd er niet echt wat afgestoken. Dat gaf een mooi plaatje, want we zagen zowat de volledige horizon oplichten in verschillende kleuren en zelfs vanaf 30km afstand was het donderende geluid dat al het vuurwerk produceerde, nog te horen…

Rond half 3 vonden we het welletjes geweest en bereidden de meeste aanwezigen zich voor op een logeerpartij in het huis van Judith en Hugh, en reden Richard en ik weer naar mij thuis, want voor ons was het slechts 55 minuten rijden en het huis lag al behoorlijk vol, en zo konden we bovendien uitslapen zo lang als we wilden, zonder iemand tot last te zijn. 🙂

Vandaag was op geen enkele manier een productieve dag, maar dat was prima. 1 Januari is de enige dag in het jaar waarop ik geen plannen maak en het prima vind om de hele dag te verlummelen. In het kader van: begin het jaar rustig, daarna zijn er weer 364 dagen om het op z’n Lenny’s te doen. 😜

Judith en Hugh ontplooiden een goed initiatief: een Lord of the Rings-marathon! Niet dat ik dat nog nooit eerder had gedaan – ik heb twee keer een marathon in de bios gezien en twee keer zelf bij mij thuis georganiseerd, maar de laatste keer was alweer een tijdje geleden en Lord of the Rings kijken verveelt nooit. En een dagje bankhangen met gezellige mensen en veel snaai is natuurlijk óók altijd welkom!

Ze hadden hun huis uitstekend aangekleed voor de gelegenheid: we werden verwelkomd door een passend bordje op de deur en diverse miniatuurtjes waren uitgestald (al dan niet gedecoreerd met snacks). Verder waren er kussentjes, dekentjes, matrassen, knuffels en heel veel snaai (ik had zelf arretjescake gemaakt voor de gelegenheid)! Dus dat was snel een fijn plekje zoeken in het kussenfort, zoete zooi op een bordje laden en op play drukken! ^_^

Er waren geen regels over het (niet) mogen meepraten met de film of spuien van willekeurige wetenswaardigheden over the making of en de acteurs, dus dat hebben we dan ook zeker niet nagelaten! Al heb ik me toch behoorlijk ingehouden wat betreft het meepraten, want ik heb de films inmiddels dermate vaak gezien dat ik zelfs diverse oneliners die alleen in de extended edition-scènes zitten, kan napraten.    Voor die scènes hadden we op een gegeven moment codewoord ‘knolraap’ bedacht, om de aanwezige minder die-hard-fans te laten weten dat we op dat moment scènes keken die niet in de gewone versie van de film zitten.  

Het was uiteraard een lange zit, maar prima te doen. De eerste film startten we om half 11 ‘s ochtends. Tijdens de lunchpauze (na de eerste film) hebben we een rondje door Radio Kootwijk gelopen en het monumentale gebouw bekeken, om even de benen te kunnen strekken. Geen idee hoe het kon, maar tijdens de dinerpauze (tussen film 2 en 3 in) hadden we genoeg honger om frietjes te halen en te verorberen! Terwijl we echt wel heul veul snaai naar binnen hebben zitten werken… Blijkbaar helpt het om dit rond de feestdagen te doen, want dan zijn we dankzij de kerstdagen getraind in (te) veel eten.  
Om kwart over 11 ‘s avonds zat het er helaas weer op en reden we enigszins slaperig maar voldaan weer naar huis. Een uitstekende besteed, relaxed en gezellig dagje! <3