Ik had een lang Pinksterweekend in het vooruitzicht. En een lege agenda. Mijn to-do-list was weliswaar niet volledig leeg, maar er staan een hoop dingen op die niet noodzakelijk leuk zijn om te doen, en hoewel ik goed ben in mezelf een schop onder mijn hol geven om rotklusjes af te tikken, vond ik 4 dagen lang rotklusjes doen niet bepaald een leuk vooruitzicht.

Dit is wel een beetje hoe mijn leven gaat: lekker druk met allerlei projecten, totdat er een moment komt waarop alle projecten zo’n beetje gelijktijdig zijn afgerond. Wat nu het geval is, nu mijn boek is gepubliceerd. En dan ontstaat er verveling en paniek. Waarna ik als een gek ga brainstormen om leuke nieuwe creatieve projecten te bedenken. Waarna ik weer veel te veel plannen heb waar ik me allemaal in wil storten. De dag voor de start van het weekend had ik dan ook nieuwe ideeën voor het knutselen van een book nook, het aanpassen van mijn voortuin, en het naaien van maar liefst drie verschillende nieuwe kledingstukken.

Ik besloot mezelf dit weekend te beperken tot het schetsen van twee patronen en uitzoeken van passende stofjes, en het aanpassen van de voortuin.

De voortuin was een tijdje geleden al onder handen genomen, maar ik ben nooit 100% blij geweest met het resultaat. Het anti-worteldoek bleef maar onder de boomschors uitpiepen op de hogere stukjes, hield nauwelijks onkruid tegen, en ik constateerde dat het spul het alleen maar lastiger maakt om onkruid te verwijderen. In borders kun je immers schoffelen om het opkomen van het spul tegen te gaan, maar in anti-worteldoek moet je alles met de hand één voor één eruit trekken. Verder vond ik de tuin een beetje saai, omdat een groot deel van het jaar alles bruin is in plaats van groen of bloeiend. En er zaten geen organische vormen in, alleen een rechthoekige rand. Bovendien waren de planten in het midden overleden en stonden daar alleen maar zielige bruine takjes omgeven door veel te hoog gras, waar ik dus sowieso iets aan moest doen.

Maar ik had een plan waarbij de eerdere aanpassingen niet geheel voor niets waren gedaan – met slechts een paar wijzigingen moest het beter worden, hoopte ik. Het idee was om aan de buitenkant van de tuin, borders te creëren, en in het midden een soort pleintje van boomschors te behouden.

Hoewel mei niet de beste maand is om je tuin te verbouwen, leek het me niet zo’n groot probleem omdat het deze maand toch heel regenachtig en verbazend weinig zonnig is. Desondanks had ik onwijs geluk, want zondag en maandag was het (voldoende) droog om in de tuin te kunnen werken zonder weg te spoelen. Zondag was zelfs een heerlijke dag, waarbij ik zonder jas kon werken!

Ik startte met het ingraven van de scheidingsband. Daarvoor moest een hoop boomschors en anti-worteldoek aan de kant. Een stuk van het anti-worteldoek heb ik gerecycled om over de opening in het midden, waar de dode planten stonden, te leggen. Een deel van de boomschors kon ik vervolgens in het midden kwijt (niet alleen om de kale plek van de planten te bedekken, maar ook om de boel wat op te hogen zodat het worteldoek minder snel zichtbaar is), maar ik heb ook twee speciekuipen vol bij de buren in de voortuin gedumpt. Die hebben hetzelfde spul liggen en konden wel wat bijvulling gebruiken. Buren blij, ik blij!

Het ingraven ging helaas niet geheel van een leien dakje. De wortels van de twee grote struiken aan de voorkant bleken zeer prominent aanwezig op de plekken waar ik de band wilde trekken. Die wortels doorhakken vond ik niet noodzakelijk een goed idee, dus heb ik ze er overheen gelegd, wat als resultaat heeft dat de band daar wat scheef omhoog loopt en er een soort reliëf-verloop in de tuin zit. Op zich niet heel erg, want ik houd niet van strakke lijnen, maar het band werd daardoor wel erg aanwezig en dat vind ik niet mooi. Het spul moet een stukje uitsteken om de boomschors tegen te houden, maar op de hogergelegen stukken stak het wel erg veel uit. En aan de kant van de borders zag je het band heel erg zitten, want mijn voortuin loopt af en aan die kant zat er dus maar weinig grond.

Er zat dus niets anders op dan de grond in de borders een stukje ophogen. Op naar het tuincentrum! Op Tweede Pinksterdag… argh. Gelukkig was ik zo slim om ‘s ochtends bij openingstijd al voor de deur te staan, zodat er nog maar een handjevol mensen binnen was. Toen ik 20 minuten later weer buiten stond, begon de meute pas toe te stromen. Succes! En er zijn slechts twee dingen aan mijn vingers blijven plakken die ik niet nodig heb, goed hè? (Wat is dat toch met mij en tuincentra… veel te veel leuke potjes en plantjes en dingessen! :-X )

Op de terugweg reed ik ook nog even bij Mark langs. Die had mooie maagdenpalm in zijn voortuin gezet, maar het spul was wel erg hard gegroeid dus er moest wat uit. De overtollige plantjes mochten mijn richting op. Superfijn, want dat spul blijft als het goed is mooi groen in de winter en heeft een deel van het jaar fleurige bloemetjes.

Man, wat gaat er veel aarde in zo’n tuin! Maar zelfs al had ik alles tot de rand toe kunnen opvullen, dan had je het band nog steeds zien zitten omdat het midden van de voortuin veel hoger is dan de rand. Mijn hoop is dat de maagdenpalm als bodembedekker snel vermeerdert en dan een dichte laag creëert waardoor je de scheidingsband niet meer gaat zien. Fingers crossed…

En ook ‘fingers crossed’ wat betreft de overlevingskansen van de nieuwe planten. Mijn voortuin staat namelijk pal op het zuiden, dus ik hoop dat de bloemetjes die ik in het tuincentrum kocht, die ik van Mark meekreeg, en de overtollige die ik vanuit mijn achtertuin naar voren verhuisde (en die nu allen in de border tegen de muur staan, helaas niet zo goed te zien op de foto’s), het gaan overleven.

Ik hoop ook dat de nieuwe tuinaarde helpt om het heermoes te bestrijden. Ik vecht al sinds ik hier woon tegen dat nare onkruid dat maar blijft opkomen, maar niks helpt. Omdat het spul vooral groeit in slechte grond, draagt dit misschien een beetje bij, aangezien de tuinaarde bemest is. En wellicht vormt de maagdenpalm een mooie deklaag waar het slecht doorheen komt.

Het moet allemaal dus nog een beetje groeien en op z’n plek vallen, maar het begin is er! Ook heb ik mezelf lekker beziggehouden. Mijn lockdown-lijf kon twee dagen beweging wel gebruiken… Mijn arme spiertjes heb ik na afloop wat laten ontspannen in bad (de vierde keer dat ik het ding gebruik in de bijna vier jaar dat ik hier woon :-P) en daarna ben ik lekker in pyjama op de bank geploft met dingdong-pizza. Dat had ik wel verdiend, vond ik!

Jawel – het kostte bloed, zweet en tranen, maar sinds vandaag is mijn boek éindelijk officieel uit! Met gepaste trots presenteer ik: Alice’s Adventures under Water. ^_^

Vanavond was de officiële boekpresentatie tijdens een Zoom-bijeenkomst van het Lewis Carroll Genootschap. Ik had eigenlijk verwacht dat het een kleine in-crowdbijeenkomst zou zijn, maar tot mijn verbazing wilden diverse familieleden en vrienden ook aanwezig zijn. Wat lief!! <3 Sowieso ben ik heel erg blij verrast door alle interesse in mijn persoonlijke kring. Zelfs vage kennissen en oud-collega’s die ik al jaren niet meer heb gesproken, hebben aangegeven een exemplaar te willen hebben!

Ook al was het een moeizaam proces, ik ben echt heel trots op het eindresultaat. Dat is best eng om te zeggen, aangezien ik bijna alles zelf heb gedaan. De grootste hulp heb ik gehad van mijn ex-uitgever, die de boel heeft proefgelezen en daarmee heeft geholpen de tekst op een hoger niveau te krijgen (hoewel ik, heel eigenwijs, enkele wijzigingen heb teruggedraaid nadat ik was overgestapt op self-publishing). Maar de opmaak van de binnenkant van het boek heb ik volledig zelf gedaan, al heb ik geen enkele opleiding op het gebied van vormgeving gevolgd (lang leve Google – ik weet nu alles over hoerenjongen, weesjes, en meer). En ook nog gewoon in Word, bij gebrek aan fancy opmaakprogramma. :-X Een professionele vormgever zal vast kromme tenen krijgen bij enkele van mijn keuzes, of over het hoofd geziene issues, maar dat is dan maar zo.

En hoewel de drukker een gratis cover-ontwerpservice bood, bleek dat in praktijk neer te komen op een gratis cover-opmaakservice: ik heb zelf het ontwerp bedacht (indeling, tekst, keuze van illustraties, decoratieve lijntjes, kleur, achtergrondtextuur) en ook nog eens zelf het benodigde bestand voor het watertextuurtje gezocht en aangeleverd. Ze hebben gewoon létterlijk gemaakt wat ik voorstelde! Het is dan ook vast niet de allerprofessioneelste omslag die het had kunnen worden, maar het voelt nu wel nóg meer als míjn boek. (Wel met grote dank aan mijn Zwusje, voor het meedenken, mee uitproberen in Photoshop, aanhoren van al mijn twijfels, en emotionele steun!)

Tsja, mijn motto is toch een beetje: “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.”

Wil je zelf oordelen over het resultaat? Aangezien de bij de drukker bestelde voorraad nog niet bij mij binnen is, en er nog enkele dagen overheen gaan voordat mijn boek in alle nationale en internationale bestelsystemen staat, moet ik helaas nog even wachten met de geplande promotiecampagne. Hopelijk kan ik die begin volgende week van start laten gaan. Maar jullie kunnen het boek wel alvast pre-orderen via mijn website: https://www.alice-in-wonderland.net/underwater! Daar vind je ook meer info over het boek en een sneak-preview van enkele pagina’s. Ik verwacht dat de boeken morgen of overmorgen bij mij arriveren, dus daarna gaat je exemplaar zo snel mogelijk op de post (of kun je ‘m bij mij persoonlijk ophalen)!

Bestellen via Bol.com, Amazon of je lokale boekhandel kan (binnenkort) natuurlijk ook, maar vooral die eerste houdt een belachelijk bedrag aan marge in, dus als je wil dat ik er iets aan overhoud, bestel dan vooral direct bij mij. Niet alleen krijg je dan korting op de verkoopprijs, maar je kunt ook in het opmerkingenveld aangeven of je een gesigneerd exemplaar wil ontvangen.

Nou, de kogel is door de kerk: ik heb de samenwerking met mijn uitgever stopgezet. De communicatie was gewoon te slecht. Ik heb tijdens het gehele proces geen idee gehad waar ik aan toe was en het zag er ook niet naar uit dat daar verandering in ging komen.

Een dikke week geleden besloot ik mijn uitgever voor het blok te zetten en me eindelijk duidelijkheid te gegeven met de vraag: was hij bereid mijn verhaal te publiceren, ook al deed ik niet precies wat hij wilde, of moest ik voldoen aan zijn eisen omdat hij anders de stekker uit de publicatie zou trekken?
In plaats van een duidelijke ‘ja’ of ‘nee’, kreeg ik wederom een onconcreet antwoord: “Why do you think I spent 7 hours working on the cover?”. Daar maakte ik maar van dat het een ‘ja’ was – hij zou niet zo veel tijd in het omslagontwerp hebben gestopt als hij niet van plan was het boek te publiceren, toch?

Okee, mooi! Dus maakte ik de laatste keuzes in het verhaal en meldde ik de uitgever dat dit de definitieve tekst moest worden, en dat we nu door konden met de rest van het publicatieproces. Dezelfde dag bestelde ik enthousiast alvast verzenddozen voor boeken en liet ik kaartjes drukken voor begeleidend schrijven. Hoppa, voortgang!

De volgende dag ontving ik een lange brief van de uitgever. Daarin zei hij het tegenovergestelde: als ik bepaalde scènes niet aanpaste, zou hij wel degelijk de publicatie weigeren!

Ik was uiteraard flink gefrustreerd. Dat liet ik hem ook weten. Niet alleen over deze schijnbare plotselinge switch in standpunt, maar ook in de feedback die hij mij inhoudelijk had gegeven. Hij wilde mijn testresultaten met de doelgroep niet accepteren, maar had in de tussentijd wel zelf getest met een alternatieve scène die hij zelf had bedacht. En in plaats van een neutrale test te doen, bleek hij zijn mening over mijn koppigheid tegelijkertijd met die test gedeeld te hebben met de testers, die daardoor natuurlijk gestuurd werden richting de kant van zijn oplossing, en hij had zelfs de betreffende brief die hij aan mij had gestuurd, aan hen voorgelegd voor hun mening. Zonder mijn kant van het verhaal te vertellen, waardoor zij in hun reacties het hadden over mij als o.a. een ‘stubborn diva’. Hoewel hij zijn eigen tekst vriendelijk had verwoord, had hij die reacties letterlijk in de brief naar mij geplakt. Het is een understatement als ik zeg dat ik dat niet zo kon waarderen, natuurlijk… En ook dat heb ik hem verteld.

Ondanks mijn boosheid over die brief, heb ik alsnog de scènes herschreven en een nieuwe versie toegestuurd. Maar ik kreeg dagenlang geen reactie meer. Ook niet na een herinnering, met een verzoek om alles via een Zoommeeting uit te praten.

Pas na de tweede herinnering, met wederom een uitnodiging om met elkaar in gesprek te gaan in plaats van maar te blijven heen-en-weer typen, kreeg ik een zeer korte reactie met een niet geheel geloofwaardige reden voor zijn niet reageren en verder de opmerking “I suppose I must prepare another document.” Dat was alles.

En toen was ik er echt klaar mee. De opmerking was wederom vaag. Mijn interpretatie ervan zou zijn, dat hij mijn alternatieve scènes accepteerde en die in het ontwerp voor het binnenwerk zou gaan opnemen, oftewel dat we wél met elkaar door zouden kunnen. Maar ik realiseerde me ook dat het de zoveelste onduidelijke reactie was, die niet alleen helemaal niet hoefde te betekenen wat ik dacht, maar ook nog eens wederom op geen enkele manier de emoties achter onze conversatie adresseerde. Ik had aangegeven dat ik gefrustreerd en beledigd was, en dat alles was genegeerd. Net zoals mijn herhaalde vragen om een publicatiedatum, of ook maar enige indicatie van een periode wanneer hij tijd voor me zou hebben, in de afgelopen 10 maanden waren genegeerd. Net zoals mijn tot wel 4x herhaalde vraag over op welke manier ik de illustraties moest inscannen, was genegeerd. Net zoals mijn bijna smeekbedes om me te laten weten wat hij uberhaupt van mijn verhaal vond, waren genegeerd.

Want pas op het allerlaatste moment, ten tijde van die lange brief, heeft hij aangegeven dat hij mijn verhaal erg goed vindt, hij het een eer vond om er aan mee te mogen werken, en er plezier aan had gehad: “Apart from the items under dispute, I think your book is truly one of the best of the sequels I have read.”. Dat is natuurlijk een enorm compliment. Maar het kwam pas na 10 maanden ploeteren. Na een maand lang alleen maar te hebben gehoord wat er níét goed was aan het verhaal. Ik was er op een gegeven moment volledig van overtuigd dat hij het een flutverhaal vond, en dat het daarom allemaal niet opschoot! En wat hij van de illustraties vindt, weet ik op dit moment zelfs nog niet. Van één illustratie heeft hij aangegeven dat hij hem niet zo goed vond, van een andere dat hij er blij mee was, maar van de 40 andere…? Ondanks dat ik ook daar meermaals concreet naar heb gevraagd.

Hoewel zo’n compliment over mijn boek en zijn opmerking over hoe graag hij dit zou willen publiceren natuurlijk erg fijn was om (eindelijk) te horen, en dit het proces eigenlijk juist zou hebben moeten verbeteren, merkte ik dat het domweg te laat was. Ik had 10 maanden lang berichten naar een soort zwart gat gestuurd, waar maar af en toe iets uit terugkwam, en dan ook nog eens onduidelijk. Ik had een heel negatief gevoel gekregen, dat helaas niet meer ongedaan te maken was. En ik realiseerde me dat ik nog stééds geen contract had gekregen, ook al had ik daar al 3x om gevraagd.

Ik had daarom niet het idee dat het hierna wel beter zou gaan. Ook al waren we het (denk ik?) eindelijk (min of meer, met tegenzin en enigszins spijt van enkele van mijn concessies) eens over de tekst, de communicatie zou slecht blijven en ik wist nog steeds niet waar ik aan toe was wat betreft afspraken: wat kon ik van hem verwachten en wanneer, en wat verwachtte hij van mij? Hoe lang kreeg hij bijvoorbeeld het recht om mijn boek uit te geven, in welke vormen, wie zou het copyright krijgen, etc. etc. etc. Ik zag weer een hoge berg van onduidelijkheid opdoemen. En ik had er gewoon de puf niet meer voor.

Toen ik contact opnam met de uitgever, was ik bereid diverse concessies te doen aan bijvoorbeeld tekst en opmaak van het boek, en te accepteren dat het grootste deel van de al zeer geringe marge naar hem zou gaan. Ik wilde gewoon een leuk boek uitgeven. Het liefst via een uitgever in plaats van self-publishing, want uitgevers hebben connecties met boekhandels en media, en als self-publisher word je in het wereldje niet serieus genomen. En het allerliefste specifiek bij hem, want hij heeft veel verstand van Alice in Wonderland-verhalen. Maar tijdens het proces bleek dat hij geen connecties met boekhandels heeft, en ik zelf de promotie moest doen. Dat ik veel meer concessies moest doen dan ik had verwacht, op meer gebieden. Ook daarvan was ik nog bereid het te accepteren, maar nu ook nog eens de samenwerking zo slecht verloopt zonder uitzicht op verbetering, zie ik geen meerwaarde meer in de samenwerking. Het had leuk moeten zijn, maar het was zo frustrerend geworden, dat ik er zelfs fysieke klachten van had gekregen. Dus waarom ging ik hier eigenlijk mee door??

Hij had het proeflezen gedaan en mijn verhaal flink verbeterd (dat heeft hij écht goed gedaan), en daar kan en wil ik hem ook gewoon voor betalen. (Dat had ik zelfs willen aanbieden als hij degene was geweest die de stekker eruit had getrokken). Maar de rest van het publicatieproces kan ik echt veel beter via self-publishing doen, want dan heb ik ook nog eens invloed op de lay-out van het boek en kan ik diverse ideeën die waren afgeschoten omdat ze niet bij zijn huisstijl passen, alsnog toepassen. En natuurlijk houd ik er zo ook nog meer aan over (wat wel nodig gaat zijn om uit de kosten te komen.) En dan kan ik alsnog enkele concessies terugdraaien.

Want ja, ik ben zo’n stereotype eigenwijze auteur. Ik accepteer volledig dat ik als non-native speaker hulp nodig heb bij het controleren van mijn spelling en grammatica, en dat ik lang niet alle nuances van de Engelse taal inzie en iemand nodig heb die mij vertelt dat bepaalde dingen niet gaan werken. Maar ik ben ook van mening dat sommige dingen gewoon een creatieve keuze zijn. Wat dat betreft is mijn verhaal ook deels KUNST. Je gaat een schilder toch ook niet verplichten om nog een klodder rood in de bovenhoek toe te voegen, voordat je akkoord gaat om zijn schilderijen tentoon te stellen of te verkopen?? En als je mijn grapjes niet snapt, dan is dat jammer – veel creatieve geesten worden pas na hun dood begrepen en gewaardeerd. Ben ik dan arrogant? Vast, maar dat is dan maar zo. Ik geloof in mijn werk. Af en toe moet je meegaan met anderen en concessies doen (en geloof me, dat heb ik véélvuldig gedaan – ik denk dat ik 97% van zijn feedback heb geaccepteerd!), maar andere keren moet je staan voor wat je hebt gemaakt. En ik heb eindelijk bepaald waar voor mij die grens ligt.

Dus afgelopen dagen ben ik hard bezig geweest met het zelf opmaken van het binnenwerk. Vanochtend heb ik een gesprek gehad met een print-on-demand-bedrijf voor de mogelijkheden, heb ik accounts aangemaakt en een ISBN aangevraagd.

Overigens heeft de uitgever nog in het geheel niet gereageerd op mijn mededeling dat ik het verder zelf ga doen en mijn verzoek om een factuur voor het proeflezen. Ook weer typisch. Wie weet hoe dat gaat aflopen.

Ik baal er echt oprecht van dat het zo is gelopen, al helemaal omdat het een mede-LewisCarrollliefhebber is en het wereldje klein is. We gaan elkaar vast nog vaker tegenkomen. (Ik vind het ook heel lastig om dit blog te schrijven, omdat gemeenschappelijke kennissen dit vast ook lezen. Maar ten eerste moet dit er even uit, en ik wil jullie ook op de hoogte stellen van de stand van zaken – verschillende mensen hebben mij, heel lief, in de afgelopen dagen gevraagd hoe het nou ging.) Ik wil dan ook absoluut niet beweren dat hij een slecht persoon is! Hij is heel goed in wat hij doet. Maar in de communicatie miste ik structureel het besef dat hij met een mens communiceerde, die gevoelens en behoeftes heeft. En ik ben natuurlijk ook niet de makkelijkste, dat weet ik heus wel – het is ook voor een deel aan mij te wijten dat het is geknald. Hij heeft bij mij gewoon precies op de verkeerde knoppen gedrukt. Wij zijn gewoon niet geschikt om met elkaar samen te werken vrees ik (waarschijnlijk lijken we te veel op elkaar…). Echt zonde.

Maar ja. Ik had het vooraf natuurlijk al moeten weten. Ook dit is gewoon weer iets in de categorie zelluf doen!!