Een tijdje geleden viel het me op dat Ernic’s Facebookpagina nog online stond. Van de ene kant een mooie herinnering, want hij is nooit weg wat mij betreft, maar toch ook wel een beetje raar. Facebook heeft inmiddels goede opties ontwikkeld voor zo’n situatie: je kunt een pagina van een overleden persoon een herdenkingsstatus geven of laten verwijderen, als je kunt aantonen naaste familie te zijn. Dat was dus niet aan mij om te doen, maar ik wist ook dat Ernic’s partner de ballen verstand heeft van Facebook en hier nooit aan zou denken. Dus bood ik aan het voor haar te regelen, als zij de benodigde officiële documenten zou verstrekken.

Daar maakte ze dankbaar gebruik van en inmiddels is de aanvraag voor het verwijderen van het account in gang gezet, dus dat zou binnenkort afgerond moeten zijn. Ernic’s YouTube-account onder de naam Doede de Draaier laten we wel staan – het zou zonde zijn als die video’s van het internet zouden verdwijnen.

Nadat ik de aanvraag had gedaan, vond ik het tijd om ook een andere stap te zetten die ik al jaren had uitgesteld: het opruimen van onze cd’s. Vlak voor Ernic’s overlijden hadden we nét een nieuwe batch van 100 stuks besteld omdat we volledig door onze voorraad heen waren. Hij was er nog niet eens aan toegekomen om ze allemaal te branden. En ik kon dat niet alsnog doen, want ik heb de originele bestanden niet. Waling, een andere bandgenoot van hem, zou de bestanden op zijn computer uitzoeken. Maar Waling is een paar maanden na Ernic’s overlijden verongelukt… (2017 was geen goed jaar.)

Dus staat er al jaren een doos met deels gebrande, deels ongebrande cd’s in mijn kast stof te vangen. En nu vind ik dat het tijd is dat deze plaatsmaken voor de voorraad van mijn boek, zodat die ook een fatsoenlijke plek in mijn kast krijgt in plaats van ergens op de vloer in de weg te staan.

Ik heb de ongebrande cd’s met enige pijn in mijn hart in de prullenbak gedaan (gelegd, niet laten vallen – uit een of ander vreemd gevoel van respect). De 31 gebrande exemplaren heb ik wel nog bewaard. En natuurlijk heb ik er eentje weer even opgezet. Ik merkte dat ik er inmiddels gelukkig niet meer alleen met geknepen billen naar luister, maar ook met weemoed en een glimlach. Okee, de opnamekwaliteit is niet bepaald professioneel, we spelen niet altijd even strak, en in de afgelopen 6 jaar heb ik een hoop bijgeleerd, maar stiekem hadden we écht wel leuke arrangementjes! (Vooral met dank aan Ernic, die altijd alles met zo veel vlijt uitwerkte.)

Mocht er iemand uit nostalgie, nieuwsgierigheid of wat dan ook, alsnog een exemplaar (gratis) willen hebben, laat het me dan weten. Ik kan nog niet zeggen wanneer ik ook in staat ben om de laatste set weg te gooien…

Mijn vierjarige coupeuse-opleiding bestaat uit verschillende onderdelen. Voor de meeste deel-examens moet je voorgeschreven kledingstukken maken op de maten van een model, maar de eerste die je moet halen, het textielexamen, omvat zowel theorie als praktijk: je moet een hoop dingen weten over de manier waarop garens en stoffen gemaakt worden, en je moet stoffen leren herkennen, zodat je bijvoorbeeld weet of iets van katoen, viscose of polyester is gemaakt. Dat werd dus studeren en oefenen.

Afgelopen vrijdag had ik het textielexamen. Daarvoor moest ik naar Nunspeet. Het examen zou van 9.00 tot 11.00 uur zijn, en omdat we een half uur van tevoren aanwezig moesten zijn, moest ik behoorlijk vroeg op.

De dag begon voorspoedig. Nou ja, op het lokaliseren van de op de routebeschrijving genoteerde parkeerplaats na. Gearriveerd op de gemarkeerde lokatie trof ik enkel een park en een paaltje dat auto’s de doorgang blokkeerde.

Na mijn auto in een willekeurige wijk gestald te hebben en corona-proof het gebouw te hebben betreden, installeerden we ons in de examenzaal en begonnen we om 9 uur met de theorievragen. Een kwartier later was ik al klaar. En zocht ik, net als enkele mede-kandidaten, naar de stoffenstaaltjes.

Stoffenstaaltjes…?

Stoffenstaaltjes!! :-O

Wat bleek, na een kwartiertje interne paniek bij de examencommissie en wachten vanuit onze kant: de persoon die de taak had deze mee te nemen, was ze vergeten. Dus die lagen nog… in Zeeland. :-X

We werden weer naar buiten gebonjourd door de voorzitter van de examencommissie (die ook mijn juf is). De stoffen zouden pas om 11 uur beschikbaar zijn. Of we dan terug konden terugkomen? Zucht…

Gelukkig was het goed weer en waren de winkels in Nunspeet-centrum open. Daardoor kon ik naar de Appie om alvast lunch voor later op de dag te halen, want een hangry Lenny is geen goed presterende Lenny. (Ik overweeg overigens om de kosten van het shirtje dat ik aanschafte bij een kledingwinkel, te declareren bij de commissie, want het is hun schuld dat ik ongepland, uit verveling, geld heb uitgegeven… )

Anyway. Om 11 uur meldden we ons weer bij het gebouw. Om te horen dat het half 12 werd. We draaiden weer om.

Om half 12 waren er nog steeds geen stofjes gearriveerd. Of we nog tot 12 uur konden wachten…?

De stemming onder de examenkandidaten werd zienderogen slechter, maar uiteindelijk arriveerde de auto met stofjes en konden we er rond half één daadwerkelijk de schaar en de fik in zetten. Waar ik na zo’n 50 minuten ook wel weer klaar mee was. Dus ik heb voor dik een uur daadwerkelijk examen doen, maar liefst 5 uur in Nunspeet doorgebracht. :-S

Nou ja, de leden van de examencommissie zullen ook wel met de handen in het haar hebben gezeten. Vooral omdat die middag nog een tweede lichting kwam, van mensen die hun kledingstukken moesten laten beoordelen, waarvoor geen ruimte meer was omdat wij er nog zaten. (Mede-examenkandidaat toen ze hoorde wie mijn juf was: “Oh! Da’s euh… een pittige dame…” Yep. De manier waarop ze eerder die dag iedereen zonder uitleg het gebouw uit had gebonjourd, was zeer representatief voor haar manier van feedback geven op mijn tekeningen en werkstukken. XD)

Anyway, ik had gelukkig weinig anders gepland die dag dan mijn huis schoonmaken, dus voor mij was het niet echt een probleem. En het examen zelf ging me makkelijk af (Juf had me vooraf uiteraard goed gedrild). Gisteravond belde Juf dan ook op met de mededeling dat ik geslaagd ben! Op het cijfer moet ik wel nog even wachten, dat krijg ik komende donderdag op de laatste les voor de zomerstop.

One down, three to go…

9 juli 2020: het doek gaat op. 

Bedrijf 1: Een schoorsteenveegbedrijf veroorzaakt asbestschade aan mijn ventilatiepijpen bij een poging een nest en dode vogel te verwijderen, en weigert vervolgens in alle talen verantwoordelijkheid te nemen. Ze beschuldigen mij van boze opzet en poging tot oplichting.

Bedrijf 2: Een asbestinventarisatiebedrijf komt de schade opnemen. Ze veroorzaken elders in huis nog meer schade, vergeten mij te melden dat ik het toilet niet meer mag gebruiken omdat er opnieuw asbest naar beneden is gekomen, en leveren een rapport op met fouten.

Bedrijf 3: PostNL verzaakt een niet-thuisbriefje achter te laten bij het schoorsteenveegbedrijf, als mijn aangetekende poststuk met aansprakelijkheidsstelling niet afgeleverd kan worden, waardoor deze nooit wordt opgehaald. Vervolgens raken ze het aangetekende stuk een aantal dagen kwijt op het afhaalpunt, waardoor het ook niet richting mij geretourneerd wordt en ik niet weet dat het niet is aangekomen. De beloofde terugbetaling van de verzendkosten komt niet aan – na heel veel heen en weer bellen en verkeerde verklaringen, blijken ze het naar het verkeerde rekeningnummer te hebben overgemaakt.

Bedrijf 4: Mijn advocaat reageert niet op mijn mail en mijn herinnering daarop, dat er nog stukken aan de rechtbank aangeleverd moeten worden. Een week voor de zitting krijg ik een dringende voicemail om nog snel alles aan te leveren – hopelijk kan hij het alsnog indienen, ook al is de deadline 3 dagen geleden verlopen. Vervolgens verschijnt hij in slobberige hoodie, ongeschoren en schijnbaar slecht voorbereid in de rechtzaal.

Bedrijf 5: Het advocatenkantoor van de tegenpartij ziet 2 weken lang ons mailtje met het verzoek om de toegekende schadeclaim te betalen over het hoofd, waardoor de door de rechter opgelegde betaaltermijn met een week wordt overschreden.

18 juni 2021: De schadevergoeding staat op mijn rekening. Het doek valt.