Nadat ik diverse lockdown-concessies had gedaan bij het maken van het ladenkastje voor Josh en de Victoriaanse mantel voor mezelf, was ik er klaar mee. Nu wilde ik iets gaan maken wat ik 100% mooi vind, in plaats van te gaan voor second best omdat iets beters niet online te vinden was, te duur was, of omdat ik vond dat ik iets moest gebruiken wat ik al in huis had.

Omdat het (toen nog) winter was en ik veel thuis ben, mocht het iets knus worden voor in huis. Ik besloot een lapjesdeken te gaan maken. Als het ‘s nachts flink koud is, leg ik wel eens mijn tweede dekbed over me heen. De volgende ochtend belandt die dan in een prop aan mijn voeteneinde. Een dekbed zonder hoes ziet er niet zo knus uit, dus een mooie bij mijn slaapkamer passende deken kon ik wel gebruiken.

Dus toen startte de queeste voor het vinden van De Perfecte Lapjescombinatie!

Oorspronkelijk werden lapjesdekens gemaakt van reststofjes, zodat ook kleine restantjes van oude kleding en dergelijke zo veel mogelijk werden gerecycled om geld te besparen. En het is natuurlijk een leuk idee om je oude stofrestanten voor zo’n deken te gebruiken. Maar ondanks mijn uitpuilende kast, heb ik echt niet genoeg van het juiste type stof op voorraad! Ik heb amper fijne katoentjes met mooie print; het zijn meestal wat meer bijzondere en zwaardere stoffen voor kostuums. Of tricots – en stretchmateriaal is niet bepaald handig voor een project zoals dit. En al zou ik genoeg geweven katoen hebben liggen, dan wil dat nog niet zeggen dat alle restanten mooi met elkaar matchen.

Want ja, da’s wel een beetje het ding van een lapjesdeken: de ideale deken LIJKT een toevallige mix-n-match van restantjes die je nog had liggen, die willekeurig aan elkaar gestikt LIJKEN te zijn. Maar in werkelijkheid is het tegenwoordig natuurlijk een zorgvuldig gemaakte selectie, en een patroon dat heel bewust dusdanig is neergelegd dat er geen duidelijke herhaling in zit, maar het wel esthetisch plezant voor de ogen is.

Dus mocht ik van mezelf nieuwe stofjes kopen. De enige stof die ik hergebruikte waren twee tinten egaal blauwe lapjes die ik nog over had van onze trouwquilt, omdat die qua kleur heel goed bij de slaapkamer pasten.

Heb je enig idee hoe lastig het is om op basis van foto’s op je computermonitor te bepalen welke stofjes leuk met elkaar matchen?? Dat is echt volledig onmogelijk. Dat werd dus eerst stoffenstaaltjes bestellen bij verschillende webwinkels.

Na een lange zoektocht had ik dan éindelijk een selectie gemaakt. Maar toen ik alles wilde bestellen, bleken twee van de stofjes, waaronder mijn meest favoriete waar ik alle andere mee gematched had, uitverkocht te zijn. Eentje zou waarschijnlijk over een tijdje weer opnieuw op voorraad zijn, maar de andere, de essentiële, was volledig uit het assortiment. Raaaaahhhhh!!!

Wanhopig mailde ik de webwinkel, of ze niet nog ergens een restantje hadden liggen? Ik had immers maar een half metertje nodig. Maar ik kreeg geen reactie. Er zat dus niets anders op dan het proces van stalen bestellen en stofjes matchen, voort te zetten. Het kwam er uiteindelijk op neer dat ik niet bij twee, maar bij vier verschillende webwinkels stofjes bestelde – en dus per winkel verzendkosten kwijt was, soms voor slechts een half metertje stof.

Ook bij de webwinkel waar de twee stofjes uitverkocht waren, bestelde ik vast. Ik durfde niet met bestellen te wachten totdat dat ene stofje weer op voorraad was – stel je voor, straks was er dan weer iets anders uitverkocht! Dus betaalde ik daar ook 2x verzendkosten.

Daarna kreeg ik alsnog een reactie van die webwinkel: de stof waarbij stond dat ‘ie uit het assortiment was, kwam tóch weer terug! Victorie! Maar dat was dus wel de derde bestelling bij die winkel, oftewel wederom verzendkosten voor slechts een half metertje stof. :-S Maar hee, dit mocht een consessieloos projectje worden had ik met mezelf afgesproken. Dus f*ck die verzendkosten: ik bestel gewoon alles wat ik mooi vind!

Het hele proces van stof zoeken en kopen heeft me maar liefst 2 maanden gekost, en ik eindigde met 10 verschillende stofjes, terwijl ik vooraf had gedacht er maar zo’n 6 of wat nodig te hebben. Maar de deken is groot genoeg, en meer bleek ook beter in dit geval.

Als tussenvoering koos ik voor wol. Lekker warm!

Het doorstikken van een lapjesdeken met tussenvoering en achterkant is nog best een uitdaging – met name het spul tussen de arm van je machine krijgen!

(Mocht je willen weten hoe ik deze lapjesquilt precies heb gemaakt: in mijn blog over de trouwquilt staat het uitvoerig uitgelegd, dat hoef ik hier niet te herhalen. )

De achterkant maakte ik van een grote lap donkerblauw katoen, die ik ook voor enkele lapjes aan de voorkant en de randjes heb gebruikt. Een dingetje is wel dat stof doorgaans niet breder dan 150 meter is. Die quiltvoeringen kun je in grotere oppervlaktes krijgen, maar voor de stoffen achterkant heb ik twee stukken aan elkaar moeten stikken, waardoor je een naadje ziet lopen tussen de doorstiksels. Nou ja, het is maar de achterkant.

De voorkant:

En nu ligt hij lekker knus op bed. Laat de kou maar weer komen!

De tijd die ik aan het naaien van de quilt heb besteed heb ik niet bijgehouden, maar hij heeft me in totaal €141,41 gekost – €107,31 aan stof, voering en garen, en een whopping €34,10 aan verzendkosten. :-X
Normaal gesproken had ik nooit zoveel aan verzendkosten uitgegeven, maar hee – ongebruikelijke tijden vereisen ongebruikelijke beslissingen. Je moet jezelf ook gelukkig houden tijdens een lockdown, en dit project was weer erg leuk om te maken – en ik ben erg blij met het eindresultaat!

Omdat ik door de extra hoeveelheid ingekochte stofjes ook stof over heb, ga ik misschien nog wel bijpassende kussenslopen maken.

 

De lockdown geeft tijd om dingen te doen waar je normaal gesproken niet aan toekomt. Zoals aanvullende kostuumonderdelen maken.

Ik maakte al diverse Victoriaanse outfits voor LARP, maar eigenlijk heb je ook een goede mantel nodig als je ‘s avonds buiten bent op die evenementen. En dat komt er natuurlijk nooit van als je al een volledige petticoat/rok/lijfje-combinatie hebt genaaid ter voorbereiding. Ik had al eens een poging gedaan tot een warme omslagdoek, maar ja, dat was een beetje een last-minute improvisatie en fleece-voering van restjes is nou niet bepaald heel Victoriaans. En ik moest het ding wel erg goed om me heen wikkelen om een beetje warm te blijven in de oktober-avonden.

Ik speelde daarom al een tijdje met het idee om een echt goed warme Victoriaanse mantel te maken, die ik over al mijn outfits kan dragen. Dat werd al een beetje lastig omdat ik outfits uit 1860 (met hoepel) heb en outfits uit 1870/1880 (met bustle). Eigenlijk zouden er dus verschillende modellen mantels voor moeten komen. Heel veel mooie mantels uit die tijd zijn namelijk toegespitst op de vorm van het kledingstuk dat je draagt. Maar toen kwam ik de ‘talma wrap‘ tegen: een wijde mantel met ruimte voor een bustle, maar die volgens mij ook prima op een hoepel gedragen kan worden als je hem minder strak vastknoopt. Niet geheel historisch correct, maar voor LARP kan dat prima.

Aan de slag daarmee dus.

Maar ja, de lockdown brengt ook met zich mee dat ik niet naar stoffenwinkels kan of lekker over de lapjesmarkt in Utrecht rond kan struinen, op zoek naar het perfecte stofje. Dat moest dus online gekocht worden. En ik kon nergens een perfect stofje vinden. 100% Wol is sowieso al heel lastig te vinden, en zeker als je een patroon of kleur wil met een authentiek uiterlijk. Helaas pindakaas, ik besloot om concessies te doen. Dan maar een synthetisch stofje dat oogde als wol. Het is ten slotte voor LARP, geen re-enactment. En dan maar een kleur die enigszins okee leek. Ik bestelde ook een aantal meter flannel voor de tussenvoering mee, zodat de mantel lekker warm zou worden.

Voeringstof had ik nog in mijn kast liggen, dat scheelde. Ik had me alleen niet op tijd bedacht dat voeringstof veel te modern is; in de Victoriaanse tijd gebruikten ze een ander soort stof daarvoor. Die fout had ik al eerder gemaakt, maar ik heb er blijkbaar niet van geleerd.

Toen begon de zoektocht naar franjes. Er is in Nederland online een hoop franjeband te koop, maar dat is bijna alleen maar synthetische meuk. En dat zie je echt heel duidelijk. Voor mijn polonaise jurk kwam ik er mee weg om dat spul te gebruiken, maar alleen omdat de volledige outfit uit glanzend materiaal bestaat. De combinatie met een wol-achtig stofje zou echt slaan als een tang op een varken.
De enige franjes van natuurlijk materiaal die lang genoeg waren en geen carnavalskleur hadden, bleken uitverkocht bij de online winkel en ook niet meer te bestellen.
Ik schakelde mijn tante in, die een quiltwinkel heeft, in de hoop dat zij iets via de groothandel kon vinden. Ze vond één soort franjeband dat geschikt was, maar dan moest ik wel de complete rol van 15 meter kopen. Dat klinkt veel, maar ik had voor mijn outfit 6,5 meter nodig, dus dat was niet eens het probleem. De prijs wel: de volledige rol zou me €78,- gaan kosten (en dat was slechts de inkoopprijs, die mijn lieve tante voor me wilde aanhouden). Dat stond niet helemaal in verhouding tot hetgeen ik wilde maken. Uiteindelijk zette ik mijn principes dus maar aan de kant en bestelde ik franjes via AliExpress. (Slechts €8,26 voor meer dan 7 meter…)

Het naaien ging behoorlijk makkelijk, want het model is niet heel ingewikkeld. Alleen de kraag gaf me hoofdbrekens. Of eigenlijk: verstikkingsverschijnselen. Want hoewel de mantel qua pasvorm heel ruim is (het patroon kwam alleen in maat S-XL) bleek de kraag véél te strak! En daar kwam ik pas achter toen alles al vastgestikt was, inclusief de knoopsgaten. Nou, probeer dan nog maar eens de boel weer binnenstebuiten te keren en te herstellen!
Ik moest het bovenste knoopgat mee wegknippen, dus er is onderaan een knoopsgat bij gekomen. En de knopenrij begint daardoor wat laag, eigenlijk had de bovenste knoop dichter bij het kraagje moeten zitten.
De kraag heb ik niet helemaal goed gekregen. Het patroon gaat er blijkbaar vanuit dat de kraag van de ene rand naar de andere rand loopt, en dus overlapt als je de knopen dichtdoet, in plaats van mooi in het midden tegen elkaar aansluit. De foto op de voorkant van het patroon deed echter iets anders vermoeden. Dus wat nou de bedoeling was…? Er stonden ook geen markeringstekens op het patroon om te laten zien waar middenvoor was en waar de kraag dus moest eindigen, maar het patroontje voor de kraag was wel weer te smal om de hele afstand van rand naar rand te overbruggen. Omdat ik de halsopening toch groter moest maken heb ik de hele kraag maar opnieuw geknipt en meteen iets langer, maar ik heb ‘m niet mooi ogend gekregen. Ik denk dat het basispatroontje gewoon niet helemaal goed is.

 

Bestede tijd: 21 uur
Kosten: €85,56 (€66,50 voor de buitenstof en de flannellen tussenvoering, €19,06 aan band, knopen en franjes)

Al met al is de mantel een teleurstelling geworden. Daar was ik al bang voor tijdens het naaien, waardoor het enige echte plezier dat ik aan het maken van de mantel heb gehad, het met de hand(!) vaststikken van alle franjes was. Dat gaf me lekkere zen-momenten. Maar nu alles in elkaar zit ben ik er inderdaad domweg niet blij mee. Het one-size-fits-all model is behoorlijk ruim voor mij. Je ziet dat de mouwpanden bijna tot op de grond hangen met mijn lengte, en het model staat me gewoon niet zo goed. Zoals al gezegd zit de kraag niet mooi en is de voeringstof te modern. En de kleur vind ik bij nader inzien echt heel erg niet okee, hij past gevoelsmatig gewoon niet bij de tijd, het contrast tussen de stofkleur en de franjekleur vind ik veel te groot, en volgens mij staat het op geen enkele van mijn Victoriaanse outfits.

Wellicht kan ik hem verkopen aan iemand die de wrap wel staat en mooi vindt, en een ander model voor mezelf maken? Maar ik baal nu gewoon even.

Kokend water over mijn hand en pols gooien was niet mijn beste actie van vandaag. Snel koelen onder de kraan!

Tijdens het koelen (duurt lang…) had ik tijd om te bedenken dat ik misschien wel aloë vera op de brandwond kon smeren om het beter te laten genezen. Ik heb in de woonkamer zo’n plant staan en ik had al een tijdje geleden bedacht dat die dringend aan wat snoeien toe was, dus dit was het ideale moment om dat daadwerkelijk te gaan doen. (Het schijnt niet wetenschappelijk bewezen te zijn dat het spul helpt, maar dit leek me een gevalletje ‘baat het niet, dan schaadt het niet’.)

Stap 1: de overtollige bladeren met een scherp mes afsnijden en even laten uitlekken, zodat het geel/bruine sap eruit gaat.

Stap 2: de punten en stekels aan de zijkanten eraf snijden.

Stap 3: De aloë vera eruit halen.
Volgens diverse online instructies kan dat makkelijk met een dunschiller, maar dat werkte bij mij niet lekker. Misschien is mijn dunschiller inmiddels te bot, dat zou kunnen. Maar als je eenmaal één zijkant hebt verwijderd is er sowieso nergens meer een manier om het blad vast te pakken zonder volledig onder de glibberige yuck te komen zitten, waardoor het uit je vingers glibbert. Dit was dus een beetje improviseren.
Het blad doormidden snijden en eruit lepelen werkte ook niet goed – het spul is een soort dik slijm, niet vast en niet vloeibaar, dus je kunt het er niet uit laten stromen maar ook niet makkelijk eruit scheppen of snijden.
Uiteindelijk heb ik het maar half eruit gesneden, half eruit geschraapt.

Het resultaat: yuck in een potje! Tot een week of twee houdbaar in de koelkast. Invriezen kan ook, maar zo veel heb ik nou ook weer niet.

Of het echt helpt op mijn brandwond weet ik niet, want ik kan natuurlijk niet objectief het effect met en zonder vergelijken. Maar een psychologisch effect vind ik goed genoeg. De rest kan ik gewoon als huidcrème gebruiken de komende dagen. Handig, want met dit weer is alles zo snel droog en jeukerig!

Okee, het was waarschijnlijk een stuk goedkoper geweest om kant-en-klaar vogelvoer te kopen, maar zeg nou zelf – het is toch veel leuker om zelf een wintersnack voor ze te maken? ^_^

Die bakjes waren nog wel een dingetje. Dit was een last-minute idee, dus ik had geen bakjes hiervoor gespaard en moest in mijn afvalzak vissen naar bruikbare restanten. De bakjes mogen natuurlijk niet lekken, maar ook niet smelten door de hitte van het vet. Het zakje rechts op de foto durfde ik uiteindelijk niet te gebruiken, maar bij nader inzien had ik beter die kunnen gebruiken dan het dikke plastic links, of het maïsblikje, want die kreeg ik niet goed open nadat de boel gestold was.

Ik had gedacht dat ik het plastic wel in kon knippen van de bovenkant en dan naar beneden kon ‘afpellen’, maar daar was het plastic te stijf voor; ik moest het met een loeischerp mes opensnijden. En mijn idee om de bodem van het blikje met een blikopener te verwijderen en dan het vetmengsel naar beneden het blikje uit te duwen faalde ook, want het mengsel bleek (nog) niet stevig genoeg daarvoor en viel uit elkaar.

De uit elkaar gevallen vetbol heb ik maar op een bordje neergelegd voor de vogeltjes die minder goed zijn in balanceren. (Het vogelvoederbakje bovenin, wat er eigenlijk voor bedoeld is, zit tot de rand vol met ijs :-S )

En nu is het afwachten totdat het spul ontdekt wordt! ^_^