Voor de zomer had ik al eens geëxperimenteerd met vioolles via de webcam, en dat ging toen verrassend goed. Maar ook al zou ik graag weer beter viool willen leren spelen, ik heb gewoon geen goede stok achter de deur om er mee aan de slag te blijven gaan. Ik hoopte dat ik mijn viool bij Androneda erin kon fietsen, maar mijn bandgenootjes hebben wel gelijk dat we al genoeg instrumenten hebben om te soundchecken…
Aangezien we twee zangnummers in ons repertoire hebben, is zingen wél een hele nuttige vaardigheid om verder te verbeteren. En bij De Soete Inval zing ik natuurlijk ook.
Toen ik mijn kerstliedje publiceerde, werd ik nogmaals met de neus op de feiten gedrukt dat ik eigenlijk maar wat doe en best wat meer techniek kan gebruiken. Mensen die niet in de muziek zitten, zeggen altijd dat ze mijn stem heel mooi vinden, maar mensen met een iets meer muzikale achtergrond hinten structureel dat ik wel iets aan mijn techniek kan werken…
Ik heb in het verleden al wel een paar keer wat zanglessen gehad, maar ik heb niet het idee dat die echt veel zoden aan de dijk hebben gezet. Dus ga ik het gewoon nogmaals proberen – het is niet alsof ik veel andere dingen te doen heb tijdens de pandemie, en als het via webcam kan, is het helemaal handig natuurlijk! En ik heb heel concrete nummers om aan te werken, zodat er direct resultaat is (nou ja, zodra we weer mogen optreden).
De proefles van zojuist was ook gelijk heel positief: de juf was blij verrast dat ik zo’n hoge noten haal en (blijkbaar) al een heel goede ademsteun heb. Ook vond ze dat ik veel volume kan produceren.
Dat is eigenlijk heel raar, want op de kleuterschool werd ik al ‘het meisje met het zachte stemmetje’ genoemd. Ik heb altijd het idee dat ik heel erg mijn best moet doen om mijn zang luid genoeg te krijgen. Maar de techniek die al een beetje richting ‘belting’ gaat, blijk ik al onder de knie te hebben, het probleem ontstaat juist als ik wat zachter probeer te zingen om wat meer afwisseling in het liedje te krijgen – de techniek die daar voor nodig heb, heb ik nog niet zo goed onder de knie. En ik zing niet graag écht in de hoogte omdat ik dat nog moeilijk vind.
Dus daar gaan we aan werken! Over twee weken de eerste echte les!
Okee, ik ben er klaar mee. Voorlopig laat ik niets meer doen aan mijn huis, want het gaat toch nooit zoals bedoeld.
Ik wist al een tijdje dat mijn spouwmuurisolatie niet meer optimaal was. Een warmtescan liet zien dat op sommige plekken warmte weglekte. Verschillende isolatiebedrijven hadden steekproefsgewijs gaatjes geboord in mijn muur en ontdekt dat het schuim dat erin zat, verpulverd was. Wat blijkbaar volgens verwachting was, want van het UF-schuim dat in de jaren ’80 populair was, is inmiddels bekend dat het na een tijdje begint te desintegreren.
Ik stond toen voor de moeilijke afweging hoe dit op te lossen: alles eruit laten halen en opnieuw laten vullen, of bij laten spuiten met een nieuw soort schuim? Het laatste was veel goedkoper, maar ik had er weinig vertrouwen in. Want het oude spul dat was blijven zitten, zou vast doorgaan met desintegreren, ook al beweerden de leveranciers anders. En het was nog niet eens gecertificeerd. Maar de eerste optie was twee keer zo duur. Dus liet ik het destijds even voor wat het was en besloot ik eerst andere dingen rondom mijn huis te regelen.
Maar inmiddels zijn we 2 jaar verder en heb ik alle overige isolatie-maatregelen al laten toepassen én zonnepanelen laten installeren. Ik wilde daarom aan het eind van 2020 toch ook nog even mijn spouwmuurisolatie laten vervangen, zodat ik gebruik kon maken van een subsidieregeling. Dat viel al in het water, doordat wegens corona de boel uitgesteld moest worden tot de eerste week van januari, net een week na de deadline voor het aanvragen van die subsidie. Grom. Nou ja, het was al in gang gezet, laat maar doorgaan.
Dus vandaag stonden twee medewerkers voor de deur om de oude isolatie eruit te blazen, en morgen het nieuwe, veel betere isolatiemateriaal, erin te spuiten.
Er werd wat geboord, er werden wat stenen uit de gevel verwijderd, maar niet veel. Ik zag ze vooral bezig met hun telefoon. Geen goed teken.
En inderdaad, even later klopten ze aan. Mevrouw, er was iets vreemds aan de hand!
Wat blijkt: het oude isolatieschuim was op heel veel plaatsen nog in zeer goede staat – dermate goed, dat ze het er niet in het geheel uit konden blazen. Wat ze totaal niet konden verklaren, want volgens hen kon je dit soort spul doorgaans na 10 jaar al afschrijven en desintegreerde het zodra je er naar keek. Aangezien het er in de jaren ’80 al in was gestopt, snapten ze dus niet hoe dit nog (deels) solide kon zijn. Sterker nog: de oude boorgaten in de muur waren kleiner dan de boorgaten die in de jaren ’80 werden gemaakt. Toen gebruikten ze blijkbaar bredere apparatuur dan nu. Op basis van de oude boorgaten vermoedden ze dat hier 6 jaar geleden nog aan was gewerkt. Was er wellicht ooit iets achteraf bijgespoten?
Nou nee, de vorige bewoners, die er tussen 1992 en 2017 hebben gewoond, hadden mij verzekerd nooit iets aan die muur te hebben gedaan. Stomtoevallig kwam de oud-bewoonster precies op dat moment met de hond langsgewandeld (ze woont nog steeds in dezelfde straat) en dus kon ze dat verhaal direct nogmaals bevestigen.
Verbazing alom en de isolatiemeneren stonden enigszins met de mond vol tanden.
Na overleg met het hoofdkantoor waren er twee opties: schuim bijspuiten (wat ik dus al eerder niet wilde, en waar zij zelf ook niet erg enthousiast over waren), of de boel weer dichtmetselen en over een paar jaar nogmaals kijken hoever het spul was vergaan. Er zat dus weinig anders op dan de boel maar te annuleren.
Superfrustrerend, want er zijn dus plekken in de muur die niet goed meer zijn, dus ik heb geen optimale isolatie. Maar om goede isolatie te kunnen laten aanbrengen, moet ik het eerst erger laten worden. Wellicht nog zeker een jaartje of 5, als het niet meer is. Snik.
Het is nu ook even afwachten hoe het bedrijf en ik het verder gaan oplossen. Zij hebben niet alleen al arbeid verricht, maar ook een apparaat gehuurd voor €500; kosten die ze sowieso moeten betalen aan een ander bedrijf dus. De medewerkers zeiden dat hun baas meestal zeer coulant was en dus hoop ik maar dat ze verder niets in rekening brengen, want ik ben er dus helemaal niets mee opgeschoten. (Gelukkig hebben ze de muur wel weer netjes dichtgemetseld achtergelaten.)
Zucht. Denk goed na voordat je aan een eigen huis begint dat niet verse nieuwbouw is, lieve lezertjes! :-S
Oud & nieuw was voor mij dit jaar heel anders dan vorig jaar. Niet op de manier zoals je waarschijnlijk denkt. Vorig jaar zat ik namelijk alleen thuis, maar ditmaal had ik mezelf uitgenodigd was ik welkom bij Mark en Bo, samen met Emma, en werd het dus daadwerkelijk zeer gezellig!
We startten de avond met een dinertje, waarbij ieder voor een gang had gezorgd. Daarna was het tijd voor een spelletje: een heuse escape room! (Instructies: “Zorg voor goed licht en ga dicht bij elkaar zitten.” Euh…) En jazeker, we zijn er op tijd uit gekomen. B-)
Na ook nog een potje Cards against Humanity te hebben gespeeld, hebben we de oudejaarsconference gekeken. Eerst die van Guido, en tot slot nog een stukje Youp meegepikt. En toen was het aftellen naar 2021!
Stil was het niet op straat, maar het was ook zeker niet de oorlogszone zoals gebruikelijk. En omdat Mark letterlijk om de hoek woont van mijn werk, moesten we daar natuurlijk even op de foto om aan te tonen hoe toegewijd wij zijn aan onze werkgever. Ons gezelschap bestond namelijk bijzonder genoeg uit 3 medewerkers van de Radboud Universiteit en 2 van het Radboudumc! (Ja, dat aantal klopt. )
Omdat er inmiddels bij de anderen genoeg alcohol in zat en ik dat niet nodig heb, hebben we de avond afgesloten met ons hees zingen op karaoke. De buren waren niet thuis, dus alle remmen konden los!
Om half 4 arriveerde ik met de fiets weer thuis – blijven slapen leek me in coronatijd geen goed idee, dus ik had bewust een afspraak in de regio gepland. Het was een supergezellige avond, ook al was ik de enige die afstand moest houden tot de anderen en niet mee kon doen met de knuffels en zoenen om middernacht. <3
En nu proberen de dag door te komen en vannacht wat bij te slapen. Want Sammy had me zo gemist dat hij het resterende stukje van de nacht full-time bij me wilde liggen, zodat ik nog minder slaap heb gekregen dan ik nodig heb… (Desondanks ben ik er trots op dat ik geen moeite had om tot zo laat wakker te blijven. Puh!)
Meestal komt mijn creativiteit voort uit het feit dat ik iets wil hebben dat ik nergens kan kopen in de vorm die ik wil. Dan gaat het dus niet alleen om het proces er naartoe, maar ook om het eindresultaat. Maar de laatste tijd heb ik echt enórme drang om te creëren, maakt niet uit wat. Misschien komt het door de lockdown en is het een soort copingmechanisme? Sommige mensen gaan snoepen, anderen gaan sporten, ik ga knutselen?
Zo produceerde ik vorige week al een liedje zonder doel. En nu een lampje.
Het begon met het zien van die boompjes met ledlampjes op internet, die blijkbaar helemaal hip zijn. Super sfeervol! <3
Maar ik heb niet echt een geschikte plek om zoiets neer te zetten, en ik heb al genoeg geld uitgegeven de laatste tijd. Niet nodig dus.
Maar het leek me wel iets dat prima zelf te maken moest zijn. Leuk, een nieuw knutselprojectje! Omdat het kan!
Ik zal al te googlen naar geschikte lampjes, tape, en meer, toen ik me realiseerde dat dit helemaal niet bevredigend was. Want dan moest ik weer gaan wachten totdat het spul arriveerde (plus, enorme verzendkosten voor tape van €1,50 die ik in normale tijden gewoon bij de Hema ofzo zou hebben gehaald). Terwijl ik al twee knutselprojecten op mijn to-do lijst heb waar ik niet aan kan beginnen, omdat ik de benodigde spullen nog niet in huis heb. Zo slaagt PostNL er niet in bestelde stofstaaltjes te leveren (die ik nodig heb voordat ik de stoffen daadwerkelijk kan bestellen, want ik kan van een monitor echt niet inschatten of het is wat ik wil), en ik mag een maand wachten op de franjeband die ik, tegen mijn principes in, toch maar via AliExpress bestelde omdat in Nederland niks geschikts te krijgen is. (Ik heb zelfs mijn tante met quiltwinkel ingeschakeld, die iets bij de groothandel vond maar alleen op rol van 15 meter, wat zelfs als ze me -heel lief- alleen de inkoopprijs had berekend, me bijna €80 zou hebben gekost!)
Dus werd het een projectje ‘maak het met spul wat je nog in huis hebt’. Het ging immers niet om een perfect eindresultaat, maar om het creatieve proces.
Ik had namelijk nog van die ‘string lights’ liggen. Ik kocht ze een of twee jaar geleden bij de Jysk toen ik daar was voor iets anders, omdat ze me inspireerden. Wat een handig spul, daar kon ik vast iets mee voor een LARP-prop ofzo! (Mjah, zo kom je dus aan veel te veel fröbelmeuk.) Eens kijken of ik die globaal in de juiste vorm kon buigen. Verhip, dat ging makkelijk!
Wel even verstevigen met metaaldraad. Dat had ik ook nog liggen, gekocht voor… euh… een project dat ik blijkbaar ben vergeten. Hee, dat zat snel en eenvoudig in elkaar! Misschien kon dit echt wel wat worden.
De lampjes die ik op internet vond zijn allemaal omwikkeld met glimmende tape. Maar toen ik mijn creatie aanschouwde, vermoedde ik dat dat misschien helemaal niet mooi ging worden. Sowieso zien de lampjes op de productfoto’s er mooi uit omdat ze tactisch zijn gefotografeerd. Volgens mij ziet die tape er in het gewone licht helemaal niet zo fancy uit als het lijkt. En eigenlijk vond ik mijn boompje met koperkleurig draad op zichzelf ook al behoorlijk mooi. Dus besloot ik het zo te laten.
Nu nog een oplossing bedenken om de boom rechtop te houden. Misschien kon ik die stukjes schuim die ooit uit een verpakking kwamen hier wel voor gebruiken. (Waarom bewaar ik dit soort dingen?? Nou, hiervoor dus. ) Op maat knippen, beetje secondenlijm erop, om de basis van de lampjes lijmen, en omwikkelen met draad zodat je het niet meer ziet zitten.
Maar wat gebruik ik als basis? Een hoge klos hout gaat wel heel lomp worden. En het moet iets zijn wat aan de onderkant open is, of waar de batterijhouder makkelijk uit gehaald kan worden, omdat ik het ding aan en uit moet kunnen zetten en de batterij moet kunnen vervangen. Hmm… toen ik mijn kruidenpotjes maakte had ik een paar oude glazen potjes met leuke vorm bewaard, om als mini-vaasjes te kunnen gebruiken. En de batterijhouder bleek daar perfect in te passen!
De batterij kon natuurlijk niet zichtbaar zijn, dus bedacht ik ook daar een oplossing voor: het potje omwikkelen met garen. Ik gebruikte wol die mijn ex-schoonmoeder ooit zelf spon. Dat had een mooie natuurlijke uitstraling. Om ervoor te zorgen dat het bleef zitten, smeerde ik het potje eerst in met ModPodge, wat ik over had van het maken van het ladenkastje. En ik wikkelde ook wat om het uiteinde van de batterijhouder, want die stak een beetje uit boven het potje. (Leerpunt: ModPodge droogt niet áltijd transparant op. Een te dikke laag op woldraad blijf je zien.)
En toen was het al klaar! :-O
Het is een beetje jammer van het uitstekende stukje boven het potje, maar verder is dit boompje heel veel beter gelukt dan ik had verwacht! Het was supermakkelijk te maken, én zonder geld uit te hoeven geven. B-)
Was ik voor het perfecte resultaat gegaan, dan had ik een snoer gekocht met meer lampjes eraan zodat de boom groter was geworden, maar ik kan je zeggen dat dat voor de hoeveelheid licht die het ding geeft niet nodig is! Dit is al ruim voldoende voor een sfeervol verlicht hoekje in huis. <3
Voor het kerstcadeau voor mijn lieve petekindje Josh had ik eindelijk weer knutselinspiratie! Toen ik informeerde wat ze nog kon gebruiken / op dit moment leuk vindt, vielen uiteraard eerst al mijn eigen ideeën in duigen (jeetje, wat hebben die kinderen al veel…), maar met de suggestie “knutselspulletjes – en misschien ook iets om alles wat ze heeft in op te bergen…” kon ik wel wat!
Als eerste bestelde ik zo’n standaard ladenkastje bij Ikea. Daarna pluisde ik de Action en vergelijkbare winkels door op zoek naar fröbelmateriaal voor kinderen, en leuk papier om het ladenkastje mee aan te kleden. Ik had namelijk besloten om het kastje niet alleen te gaan schilderen, maar me ook voor het eerst te wagen aan ‘decoupage’, oftewel het beplakken van spulletjes zoals meubilair met papier.
De kunst is natuurlijk om decoratiemateriaal te vinden dat leuk bij elkaar past. Ik had papiertjes gevonden met leuke motiefjes die ik dacht te kunnen gebruiken, en ook een pakje dino-servetjes. Internet had me wel gewaarschuwd dat decoupage met servetjes voor gevorderde fröbelaars is, omdat het spul snel scheurt. Nou ja, ik zou wel zien, ik kon de dingen natuurlijk altijd nog gewoon als servetjes gebruiken als het niks werd.
Voor de bredere laatjes waren de papiertjes die ik had gekocht helaas te smal. Daarvoor moest ik nog wat anders scoren.
En toen kwam de lockdown, en sloten alle niet-essentiële winkels.
Okee, laten we het dan verder doen met wat we nog in huis hebben. Hm, cadeaupapier met hartjes? Will do. En de kleuren verf die ik nog in de schuur heb staan zijn wellicht niet perfect met alles matchend, maar moeten kunnen. Hopelijk.
Omdat ik niet álles wilde kleuren of decoreren, beitste ik eerst de binnenkanten van het kastje en de zijkanten van de laatjes.
Vervolgens probeerde ik de decoupage-techniek uit. Voor decoupage is er speciaal spul, te weten ‘Mod podge’. Dat is spul waarmee je zowel het papier tegen de ondergrond kunt lijmen als er naderhand een afwerkende laag overheen kunt doen. Verkrijgbaar in allerlei varianten, maar ik begon maar eens gewoon met de basic ‘mat’ versie. Geen idee hoeveel ik er van nodig ging hebben, dus ik bestelde een gemiddeld potje (spoiler: ik kan er nog zo’n kastje van doen).
Het knutselpapier en cadeaupapier lijmen ging supermakkelijk! En ook al was het een beetje eng om er vervolgens ook nog een witte laag overheen te smeren, het droogde zoals voorspeld keurig transparant op!
Het werken met de servetjes ging echter niet zo van een leien dakje, waar ik al voor gewaarschuwd was. Van scheuren had ik gelukkig geen last, maar het was heel lastig om het servetpapier goed plat op de ondergrond te krijgen. Na het vastlijmen en platdrukken/-rollen leek het netjes vlak te liggen, maar toen ik er een laag overheen streek, constateerde ik toch overal kreukeltjes. Erger nog: doordat het papier zo dun is, zag je na het opdrogen op sommige stukken de donkere ondergrond er doorheen verschijnen!
Bij sommige laatjes is het effect sterker dan bij andere, geen idee waardoor dat komt. Wellicht had ik de ondergrond eerst moeten verven in een kleur die bij het servetje past? Ik ben in ieder geval blij dat ik voor de zekerheid de servetjes alleen aan de binnenkant van de laatjes heb gebruikt. :-/
Goed, positief blijven en verder gaan! Het was tijd voor de verf. Maar waar ik al een beetje bang voor was, werd ook hier werkelijkheid: sommige bussen spuitverf stonden al veel te lang in de schuur en waren niet meer goed. Toen ik het kastje blauw probeerde te spuiten, druppelde de verf langs de spuitbus af, en wat er wel uit gespoten kwam, kwam niet bepaald als gelijkmatige nevel eruit. Argh!!
Sorry, gras…
Zo goed en zo kwaad als het ging heb ik het ding toch blauw proberen te maken. Gelukkig zaten de ergste druppelvlekken op de achterkant en onderkant. En omdat het een zee moet voorstellen (Josh blijkt gek op zeemeerminnen, dus ik had ter decoratie van de zijkanten zeemeerminnenstickers gekocht) is het misschien niet eens zo erg dat het niet strak blauw is geworden.
We gaan gewoon verder.
Helaas bleek ook de spuitbus met paarse verf kuren te vertonen en rijp te zijn voor de milieustraat. En nog meer argh: geen enkele kleur verf dekte de beitsvlekken op de voorkant van de laatjes! Met dit als resultaat. :’-(
Snik. Maar ik verzamelde nieuwe moed en ging verder onder het motto “if you can’t fix it, cover it up”.
De laatjes kregen gouden randjes en ik gebruikte bovendien wat van het knutselmateriaal dat ik eigenlijk had gekocht om cadeau te doen.
Op de bovenkant van het kastje schilderde ik Josh’ naam, en ook de randjes aan de voorkant van het kastje en de bovenkanten van de laatjes maakte ik goud – maar dat zie je amper, omdat het veel op de beitskleur lijkt.
Omdat knutselende kinderen waarschijnlijk de neiging hebben om meer te bekliederen dan alleen hun knutselprojectje, besloot ik om de verflagen af te werken met lak. Twee lagen lak. Omdat al die lagen beits, verf en mod podge nog niet genoeg waren… :-S
(Ik lakte deze laatjes uiteraard nog voordat ik de cover-up stickers aanbracht)
Als finishing touch bracht ik de zeemeerminnenstickers op het kastje aan. Dat wil zeggen, dat probeerde ik. In tegenstelling tot de decoratie op de laatjes, wilden deze niet mooi strak geplakt blijven. De secondenlijm die ik als paardenmiddel inzette zorgde ervoor dat de stickers aan mijn vingers plakten in plaats van tegen het kastje. Grommerdegrommerdegrom…. Nou ja, Zwusje moet maar zien of ze houden en ze anders zelf nog een keer opnieuw er tegenaan lijmen.
Dit is zeker weten mijn project met de meeste laagjes ooit! Het was dan ook een meerdaags project, dat behoorlijk wat planning vereiste – in welke volgorde moeten welke lagen er overheen en met welke andere onderdelen / lagen kan ik vast verder terwijl iets anders ligt te drogen? Mijn huis heeft een hele week naar beits/verf/lak/terpentine/lijm geroken, maar hee, daarna heb je ook wat!
Toegegeven: vanwege alle improvisatie en cover-ups is het eindresultaat wat eclectischer geworden dan gepland. En hoewel Zwusje me duidelijk “géén glitter!” op het hart had gedrukt, zit er behoorlijk wat bling op. Ter compensatie heb ik in het ladenkastje geen knutselmateriaal met glitter gestopt. Nou ja, geen knutselmateriaal met losse glitter. O:-) Zo sadistisch ben ik dan ook weer niet.
Ik had eigenlijk verwacht dat Josh er niet heel enthousiast over zou zijn nadat ze haar cadeau had uitgepakt. Want tsja, meubilair is niet het leukste cadeau voor kinderen, ook al heeft het kleurtjes en staat je naam erop. Maar niets was minder waar! Laatjes open trekken is blijkbaar al een ding op zich, en als er dan ook nog eens knutselspul in zit, is het helemaal da bomb.
Wel geheel volgens verwachting werd het ladenkastje gelijk meebetrokken in het knutselen. Binnen 3 seconden zat één van de stickers al op een laatje, en 2 seconden daarna volgde gekriebel met potlood op het laatje ernaast. Bij het naar huis gaan constateerde ik dat ook een van de zilveren glimmertjes er al af was. Schoonbroer informeerde me dat ‘hufterproof’ dan ook niet de hoogste gradatie was: daarboven kwam nog ‘kinderproof’ en dáárboven ‘Joshproof’. XD
Maar mij maakt het niet uit, het is haar kasje en ze mag er lekker mee doen wat ze wil. Creativiteit moet gestimuleerd worden!
Het is kerstochtend. Ik stap in de auto om naar mijn familie in Zuid-Limburg te rijden. En… de auto start niet.
Het probleem had ik al snel gediagnostiseerd: een lege accu. Tsja, ik ga bijna nergens meer heen, en blijkbaar is mijn wekelijkse tripje naar de supermarkt niet voldoende om het ding opgeladen te houden…
Gelukkig wist ik ook de oplossing voor het probleem, dus met mijn startkabels in de hand en mijn liefste glimlach op het gezicht belde ik aan bij de buren, met het verzoek hun auto even naast de mijne te zetten. Dat vonden ze geen probleem, en zo redde mijn buurman kerst. En de Sheep Wars.
Want ook al verzuchtten ma en ik de afgelopen jaren al enkele keren dat het steeds moeilijker werd om iets hilarisch te bedenken, dit jaar was het zó voor de hand liggend wat we konden doen, dat we het er verder niet over gehad hebben. (Desondanks zou het zomaar voor het laatst kunnen zijn dat we traditioneel de schapen van hun kerststal in onze oorlog betrekken. Ik waarschuw de trouwe volgers van onze soap maar even. )
Uiteraard had ma ervoor gezorgd dat hun kerststal coronaproof was. Iedereen droeg een mondkapje of spatscherm, er was een looproute, en aangezien er al een herder op bezoek was, mochten de drie koningen niet allemaal langskomen.
Helaas waren de maatregelen voor de schaapjes te laat gekomen: die waren al ziek. Idem voor de os en de ezel.
Maar natuurlijk is er een andere reden dat die schapen ziek zijn geworden. Niks corona; het is allemaal een complot van Bill Gates, om onze tradities kapot te maken! Dus toen ze zich weer wat beter voelden, kwamen ze in actie!
In dit geval begon het met een repetitie van Androneda waarop we brainstormden over een kerstwens voor onze volgers. Een van de ideeën was om een nieuwe tekst op een kerstliedje te maken en dat te zingen / spelen. Maar het was een beetje kort dag en we hadden niet veel inspiratie, dus hielden we het bij een kleine fotoshoot (zie onze Facebookpagina ).
Dat plan bleef wel een beetje bij me knagen. Eén van de kerstliedjes die ik had voorgesteld, was ‘The Wexford Carol’, een Ierse traditional. Ernic had me ooit geattendeerd op de prachtige uitvoering daarvan door Yo-Yo Ma & Alison Krauss en voorgesteld om het liedje met Tweedledum & Tweedledee te gaan spelen. Maar ook toen was het nogal kort voor kerst en bovendien twijfelde ik of mijn stem wel goed genoeg was om dat nummer mooi te kunnen zingen. Dus schoven we het door naar het jaar erna. Maar de volgende kerst heeft Ernic nooit gehaald. :’-(
Ergens in mijn achterhoofd is altijd blijven hangen dat ik dat nummer een keer moet zingen. Omdat Ernic erin geloofde dat ik het wel kon. (Hij was altijd veel positiever over mijn vocale vermogens dan ikzelf.)
In een vlaag van inspiratie herschreef ik de tekst naar een ietwat kazige corona-feestdagenvariant, zong ik hem snel in, en stuurde ik hem op naar mijn bandgenoten. Misschien konden ze thuis een instrumentale partij bedenken en opnemen? Maar helaas, ze waren logischerwijs te druk of te moe, zo vlak voor kerst.
Weggooien dan maar? Tsja, de inspiratie bleef. Die prachtige bewerking van Yo-Yo Ma en Alison Krauss bevatte namelijk zowel zang als viool als doedelzak – misschien kon ik zelf wel een paar partijen inspelen ter begeleiding van mezelf?
En toen liep het project meteen weer volledig uit de hand. ‘Een paar partijen inspelen’ werd ‘alle partijen inspelen’. In drie dagen tijd, want het moest natuurlijk wel af vóór kerst.
Gelukkig liet ik wel al snel het idee los dat het een perfecte opname moest worden. Want dat was natuurlijk never nooit niet haalbaar, gezien de omstandigheden. Ik besloot dat het een projectje werd met twee doelen:
Ervan leren, zowel wat betreft het op gehoor herkennen van partijen en het uitwerken in notenschrift, als het weer oppakken van viool en mijn stem trainen;
Mezelf bezighouden tijdens de lockdown.
Ik sprak met mezelf af dat ‘een liedje maken waar ik trots genoeg op ben om het wereldkundig te maken in de vorm van een kerstwens aan mijn mede-muzikanten’ expliciet geen doel was. Dat gaf rust.
Dus ging ik aan de slag, met de volgende uitdagingen:
Ik had geen bladmuziek. Ik moest aan de slag met de Youtube-video en die 1200x herhalen, terwijl ik de tonen die ik dacht te horen, noteerde in een bladmuziekprogramma. (Flashbacks naar mijn jeugd, toen mijn moeder dit deed om liedjes voor haar band uit te werken. En ze oneindig vaak cassettebandjes een kort stukje terugspoelde terwijl de dingen nog afspeelden – “bliewedewiedewiep!”)
Ik had nog nooit audio bewerkt. Toen ik de muziekvideo voor De Soete Inval maakte, kreeg ik een mooi bewerkte audiotrack door Wigo kant en klaar aangeleverd en hoefde ik alleen de beelden te doen. (Gelukkig blijkt er een gratis audiobewerkingsprogramma genaamd Audacity te zijn, dus dat heb ik gedownload en toen ben ik maar gewoon gaan prutsen om te kijken hoe ik erin voor elkaar kreeg wat ik wilde.)
Ik had niet de juiste doedelzak. In de video wordt een highland bagpipe gebruikt, maar die van mij is een borderpipe in G. Ik kan dus in G of in C spelen, terwijl het liedje in Es is. (Oplossing: bourdons dicht, de As vervangen door een alternatieve noot en maar hopen dat het een beetje klinkt.)
Ik had geen cello. (Oplossing: de partij op viool inspelen en vervolgens deze een octaaf omlaag transponeren via het muziekbewerkingsprogramma.)
Ik had ook geen andere ondersteunende instrumenten. (Oplossing: improviseren met wat middeleeuwse belletjes, een beker uit mijn LARP-kist en de sjamanentrom die we met de Heksengodinnen maakten.)
Ik had geen opname-apparatuur. (Dus heb ik alle partijen opgenomen met behulp van mijn mobiele telefoon. En aangezien ik alleen een lullig hoofdtelefoontje met veel te korte stekker had, zat ik bij het inspelen van de partijen half voorovergebogen over mijn bureau. Oncomfortabel, en het is best lullig om met je vioolstok verstrikt te raken in je kabel. XD )
Mijn zeer professionele instrumenten en opname-apparatuur :’-)
Desondanks is het me gelukt om een liedje te produceren!
En ik heb er inderdaad een hoop van geleerd. En diverse dingen die ik al wist zijn bevestigd: strak in de maat spelen is niet mijn forte. Houd alsjeblieft ritme-instrumenten bij me weg! :’-) En zuiver viool spelen lukt me helaas nog steeds niet meer, daarvoor zal ik toch echt weer structureel moeten gaan oefenen.
Dus ja, aangezien ik in het geheel niet heb geoefend voordat ik deze partijen inspeelde (Klaar met noten noteren? Hoppa, inspelen!) zit er een stukje in waarin de viool kneitervals is. De zang is niet altijd optimaal. Het begin van het nummer is een beetje saai omdat ik niet alle noten speel die in het origineel zitten. (Hou vol, vanaf 2:45 wordt het beter.) Maar toch. Hoewel het niet zo mooi is geworden als ik had gehoopt, is het wel véél beter geworden dan ik had gevreesd. Dus misschien ben ik er toch wel een beetje trots op.
Luister hier:
En ja, ik had ook het plan om er een video bij te maken, waarvoor ik daadwerkelijk al video-opnames van alle partijen had gemaakt. Maar dat werd écht niets. De opnames waren lelijk qua belichting (en oh, wat is het oncharmant om je ouder wordende kop te zien in blaasmodus of kin-op-steun-klem-modus) en omdat ik tijdens het inspelen van de partijen niet altijd precies de juiste noten of strak in de maat had gespeeld, kreeg ik de audio en video voor geen meter synchroon. Plus, het bewerken van een video had me minimaal twee dagen gekost die ik niet meer had. Dus jullie moeten het maar doen met een compilatiefoto.
Oh ja, en de tekst:
Musicians all around the globe
Let’s keep our faith up and our hope
Although our lives were monotone
Remember: you are not alone
It’s going to end, this crazy year
And all our gigs will reappear
Soon we’ll be playing all once more
Like we have all been hoping for
Our audience shall with joy return
To dance on tunes that they will learn
Just have some patience and you’ll see
Their bodies move again with glee
With thankful heart and joyful mind
We will perform and we will find
What we’ve been missing for so long:
To finally sing another song
First let your holidays be fine
Just set your tables and go dine
With family or your closest friend
Until we’ve come to this years’ end
Next year they’ll start to vaccinate
So everything will soon be great
We’ll start up where we had left off
And do again the things we love
Musicians all around the globe
Let’s keep our faith up and our hope
Although our lives were monotone
Remember: you are not alone
It’s going to end, this crazy year
And all our gigs will reappear
Soon we’ll be playing all once more
Like we have all been hoping for
Anderhalf jaar geleden verving ik de stof van mijn kussenslopen, omdat de stof zo verweerd was dat gaten stoppen geen zin meer had. Nou waren de slopen niet het enige beddegoed dat aan reparatie toe was: ook de hoes van het kussen zelf was zo versleten dat er steeds meer gaten in bleven vallen.
Ik had geprobeerd de gaten met reparatiedoek te stoppen, maar helaas: ook deze stof was te veel aan het desintegreren, zowel aan de onder- als bovenkant, waardoor het naast de reparaties opnieuw bleef uitscheuren. Bovendien was de stof vergeeld door jarenlang nachtelijk zweten, wat ik er zelfs met vlekkenspul niet meer uitgewassen kreeg. Bah.
De reparaties zien er niet uit, want ik had destijds geen wit reparatiedoek meer. Maar omdat er toch een sloop overheen zou gaan, heb ik zwart reparatiedoek gebruikt. Use what you have…
Een compleet nieuw hoofdkussen kopen vond ik zonde, want de vulling was wel nog goed. Dus naaide ik gewoon een nieuwe hoes.
En als ik dan toch vrekkig duurzaam bezig was, kon ik het maar beter goed doen: de rits van de oude hoes was ook nog goed, dus die tornde ik eruit en zette ik in de nieuwe stof. B-)
Nou ja, nieuwe stof… deze stof komt van een oud katoenen hoeslaken, waar ook gaten in zaten. Maar een deel van de stof was wel nog goed, dus die had ik bewaard. Mooi toch, oud beddegoed herstellen door middel van oud beddegoed?
Helaas, geen gezellige kerstborrel met veel te veel rosé op kantoor dit jaar. In plaats daarvan organiseerde de feestcommissie een quiz via Zoom, met thema-breakoutrooms voor tussendoor. Ook leuk!
Voorafgaand aan de borrel ontvingen we allemaal een borrelpakket thuis, inclusief een toelichting van de opzet van de borrel en instructies:
Nom! En ja, dat is een kazoo – De “kazooökebar” was namelijk één van de breakoutroom-thema’s. Andere ruimtes waren bedoeld voor o.a. samen loungen, bier drinken, ‘show je leukste mondkapje’, elkaar vermaken met een gezongen of op instrument gespeeld liedje, of photobooth. Superleuk!
Normaal gesproken kleed ik me altijd flink in kerstthema tijdens de borrel, waar ik inmiddels bekend om sta. Het oorspronkelijke plan was om dit jaar van een hoepelrok een kerstboom te maken, wat gelijk zou helpen om voldoende afstand tot anderen te houden. Maar nu mogen we natuurlijk in het geheel niet bij elkaar komen. Ik dacht dan ook dat ik er mee weg zou komen om me ditmaal wat minder uit te dossen, zeker omdat je via de webcam toch bijna alleen maar elkaar’s hoofd ziet. Maar een paar dagen voor de borrel kreeg ik al opmerkingen van collega’s dat ze benieuwd waren naar mijn outfit dit jaar. Argh!
Okee, okee dan. De ochtend van de borrel jaste ik nog snel een grote groene kerstmuts in elkaar van reststofjes. Elfen-oortjes uit de LARP-kist opmastixen, lampjes over mijn groene trui draperen, en klaar was mijn kerstelf-outfit. Een stemmige achtergrond met knisperend haardvuurtje maakte de sfeer compleet. ^_^
En de digitale borrel was ook een succes! Ik verloor schromelijk bij alle rondes quizvragen over werkgerelateerde zaken, collegazaken en nieuwswaardige zaken en scoorde redelijk goed bij de muziekvragen. Ik toeterde vrolijk kerstliedjes op de kazoo (en vroeg me af waarom sommige collega’s niet kunnen snappen hoe een kazoo werkt), speelde tot grote hilariteit van mijn collega’s een stukje voor hen op mijn doedelzak, en showde mijn Cheshire Cat mondmasker in een fotobooth-sessie.
Helaas was er geen tijd om lang te blijven hangen, want ik moest om half 7 op mijn naaiopleiding zijn (die blijkt ondanks de lockdown door te gaan, want praktijkopleiding). Maar het was een fijne afsluiting van dit kantoorjaar. En nu: vakantie!!
Vorig jaar zag ik bij Large een supergeweldige Cheshire Cat badjas. Het kwijl liep uit mijn mond, maar ik was streng voor mezelf: dit ding had ik echt op geen enkele manier nodig, en hij was véél te duur (€52,99!) om gewoon voor de leuk aan te schaffen.
Ik lonkte er nog een paar keer online naar, maar op een gegeven moment verdween de badjas uit het assortiment en moest ik me wel bij de niet-koop neerleggen.
Een tijdje geleden zag ik dat het ding opnieuw in het assortiment was opgenomen. Argh! Want het hele “I wants it!”-“No.”-“But I needs it!”-“No!!”-proces kon zich dus weer in mijn hoofd herhalen. Het was ditmaal wel iets makkelijker om ‘nee’ tegen mezelf te zeggen, gezien het dure afgelopen jaar. Na de aanschaf van zonnepanelen, een onverwachte asbestsanering en bijbehorende rechtzaak, en een binnenkort geplande spouwmuurisolatie-vervanging, moest ik zuinig en streng voor mezelf zijn.
Ik sprak met mezelf af dat ik de badjas mocht kopen als het straks weer financieel mééviel in plaats van tegen. Als een soort beloning voor mijn onthouding.
Helaas viel er niet veel mee. Het schoorsteenveegbedrijf heeft zoals verwacht als reactie op de dagvaarding van 3 december, 4 weken uitstel aangevraagd, en het kan zomaar zijn dat ze daarna nogmaals zo lang verlenging aanvragen vanwege de feestdagen. Dus dat geld zie ik niet zo snel terug. Bovendien is het nu wel duidelijk dat ze de rechtszaak aangaan in plaats van ervoor kiezen alsnog te betalen, dus ik zal nog meer gerechtskosten moeten gaan ophoesten.
En die spouwmuurherisolatie had ik eigenlijk willen uitstellen tot volgend jaar zodat ik weer even kon sparen. Maar daarna bedacht ik me, dat als ik het dit jaar nog deed, ik gebruik zou kunnen maken van een subsidieregeling. Het isolatiebedrijf had mij toen ik een afspraak inplande, verteld dat het prima zou lukken om de isolatie nog dit jaar uit te voeren. Maar toen ik eenmaal een offerte ontving, bleek dat het vanwege corona toch begin januari ging worden. 7 Januari om precies te zijn, en da’s precies 7 dagen na de deadline voor het aanvragen van subsidie. Dat geintje boort mij zo’n €1.800 door de neus! Enorm frustrerend!!
En toen ging mijn wasmachine ook nog eens stuk.
Ach ja. Inmiddels bleek de badjas op de Large-website uitverkocht te zijn. Dus wederom legde ik me er bij neer dat die badjas er niet ging komen.
Toen keerde het tij. Van de week ontving ik onverwacht een genereuze kerst-/eindejaarsdonatie van mijn ouders! Aww… <3 Die kwam nu natuurlijk goed uit. Ik had de overboeking naar mijn spaarrekening al bijna verzonden, toen ik besloot toch nog héél even op de Large-website te spieken. En wat denk je? Hij stond er opnieuw op! Ze hadden welgeteld weer één exemplaar op voorraad, en nog in maatje S-M ook! Waarschijnlijk een retour van iemand.
Het was duidelijk: dit heeft zo moeten zijn. Ik aarzelde geen moment, en zojuist arriveerde hij daadwerkelijk bij mij thuis!!
)
) Op maat knippen, beetje secondenlijm erop, om de basis van de lampjes lijmen, en omwikkelen met draad zodat je het niet meer ziet zitten.
