Zelfgemaakt kruidenrekje

Ik ben nog steeds erg blij met mijn TicTac-kruidenpotjes! Maar de mandjes waar de oorspronkelijke potjes in hadden gezeten, voldeden toch echt niet. De potjes vielen steeds om en ik moest nog steeds verschillende mandjes uit de kast trekken om te zien wat ik had. Dus besloot ik een kruidenrekje op maat te maken.

Idealiter had ik het van resthout gemaakt, maar het hout dat ik nog had liggen en dat lang genoeg was, was allemaal minimaal 2 cm dik en dan was het wel een erg lomp rekje geworden. En de rondhoutjes die ik nog had waren geen van allen lang genoeg. Helaas pindakaas, dus toch maar naar de bouwmarkt voor de aanschaf van materiaal.

De constructie had niet heel ingewikkeld hoeven te zijn, maar ik wilde voorkomen dat ik aan de zijkant van het rekje tegen schroeven of spijkers aan zou kijken. Dus boorde ik gaatjes in de zijkant waar het rondhout in kon vallen (argh, de doorsnee was 9 mm en uiteraard had ik alleen boortjes van 8 of 10 mm. :-S ). En boorde ik ook gaatjes om het plankje met plugjes vast te zetten. Dat was een uitdaging, want de plankjes voor de zijkanten waren niet zo dik, dus ik had weinig ruimte om diep te gaan. De onderste plank heb ik wel gewoon met schroeven vastgezet, anders was het een te instabiele constructie geworden. Maar die zie je toch niet zitten.

Het plankje in het midden bleek nét iets te breed te zijn toen ik de boel in elkaar lijmde en hamerde, dus perfect recht is het rekje niet geworden. Maar als het eenmaal hangt, zie je ook dat niet meer zo goed.

Ik wilde eigenlijk ook niet dat je de ophanging kon zien. Ik had bedacht dat ik zo’n metalen plaatje met sleutelvormig gat aan de achterkant ging bevestigen, met daaronder een holte in het hout, zodat je een schroefkop erdoor kon steken, de boel naar beneden kon schuiven, en het daarna vast zou hangen (als je begrijpt wat ik bedoel, geen idee hoe zoiets heet). Maar de bouwmarkt had die dingen niet en bovendien was het maar de vraag of ze in zulke smalle formaten kwamen en dat nog werkbaar zou zijn, dus opteerde ik uiteindelijk toch maar voor twee lullige ophanghaakjes.

Tot slot een laagje beits erover om het mooi te maken. De rondhoutjes zijn van ander materiaal dan de plankjes, dus het kleurverschil blijft zichtbaar, ook al heb ik de ronde houtjes een dubbele laag beits gegeven.

Klaar!

Hoewel het kruidenrekje erg leuk en knus uitziet, vond het ik toch een net iets te prominent ding om op een muur achter mijn aanrecht te hangen, dus is hij in mijn magnetronhoekje geplaatst.

En de mandjes? Die gebruik ik nu voor het opbergen van uien. :-)

Rokje op maat

Na al het geteken op 1/4e schaal was het eindelijk tijd om een kledingstuk op werkelijk formaat te tekenen voor mijn coupeuse-opleiding. Want deze rok moest daadwerkelijk gemaakt gaan worden!

Mijn mede-studente en ik mochten elkaar opmeten (met gedesinfecteerde handen en mondkapje op) zodat we konden oefenen met maatnemen, en vervolgens mochten we bedenken wat voor soort model rokje we wilden hebben. De volgende stap was het ding op schaal tekenen, goedkeuring aan de juf vragen, en hem in het echie uitwerken!

Het model rok dat ik in gedachten had bleek qua patroontekening een van de meest simpele modellen te zijn. Niks geen uitgebreide lijnen op basis van andere lijnen, of figuurnaden; gewoon één strookje tekenen en dat x16 doen. :-P Maar hee, de meeste rokken die we hebben leren tekenen zijn nu eenmaal ouderwetse truttenrokken, en als ik iets voor mezelf moet maken, ga ik echt geen kokerrok of plooirok ontwerpen. (Ja, ik weet dat lange plooirokken inmiddels weer helemaal hip zijn, maar ik associeer ze met mijn oma.)

Ik heb ook besloten dat ik tijdens deze opleiding zo veel mogelijk mijn stoffenvoorraad wil opgebruiken. Mijn kast met reststofjes groeit namelijk echt uit de klauwen. Het is natuurlijk wel de vraag in hoeverre ik geschikte stof heb voor het betreffende project. Dat was voor dit rokje al een uitdaging. Ik vond welgeteld één set stofjes die én met elkaar matchten qua kleur, patroon en materiaalsoort, én geschikt waren voor een rok, én waar ik genoeg van op voorraad had. Maar dat ene setje was voldoende.

Alleen de blinde rits heb ik nog even snel moeten bestellen, want zoiets had ik niet in mijn stash liggen.

Ook al was het mijn enige optie, ik vind dat de stofcombinatie echt superleuk heeft uitgepakt! Ook al zou ik de volgende keer het rokje nog iets wijder maken onderaan (inschatten hoe breed je zoom moet zijn is een vaardigheid op zich) en ik de tailleband ook wat breder zou maken, was ik oprecht blij met het resultaat.

Trots toonde ik hem de volgende les dus aan de juf. Haar opbeurende reactie: “Daar ga je bij een examen op zakken.” Oh.

Ik had inderdaad al het vermoeden dat ik die blinde rits niet op de juiste manier in had genaaid. Het was echt járen geleden dat ik voor het laatst een blinde rits in een kledingstuk had gezet en ik wist domweg niet meer hoe het moest (en dat daar een apart ritsvoetje voor is – oh ja, dáár is dat rare ding in mijn laatje ook alweer voor… :-X ). Tsja, in middeleeuwse en Victoriaanse kleding ga je nu eenmaal geen ritsen naaien, want die dingen waren destijds nog niet uitgevonden. En in fantasy-outfits vind ik ze gevoelsmatig dus ook niet thuishoren.

Anyway, dat ding moest er tijdens de les dus weer uitgerost worden en op de correcte wijze gestikt worden. En ja, hij ziet er nu inderdaad veel beter uit (oftewel: je ziet hem op het lipje na nu helemaal niet meer). Weer wat geleerd.

Wat jammer is, is dat als ik het rokje aan heb, je helaas niet ziet dat de onderkanten van alle strookjes een ronding hebben, en de zoom dus niet horizontaal loopt maar in golfjes. Frustrerend, want het heeft een hoop geduld gekost om die zoom met de rondingen mee te laten lopen! Volgens de juf was mijn aanpak daarvan ook al niet in orde, want het is gewoon bijna niet netjes te krijgen, zeker niet bij de iets stuggere bruine stof. De volgende keer moet ik het randje aflocken en één keer omslaan. Okee dan.

Een hoop leerpunten dus, maar: het rokje paste wel in één keer perfect! Dat krijg je als je fatsoenlijk leert patroontekenen, dan ben je achteraf niet teleurgesteld dat het toch nét niet lekker zit. :-) (En nu kom ik er ook achter dat mijn paspop op maat qua buikomvang inmiddels iets achterloopt ten opzichte van mijn huidige afmeting. :-S )

De vraag is wel hoe vaak ik dit rokje ga dragen. Ik vind rokjes op zich heel leuk, maar draag ze bijna nooit omdat ik amper dingen heb die er leuk mee combineren. Truitjes zijn altijd net te lang of net te kort voor mijn gevoel en dan vind ik het niet charmant staan. Ik heb in verhouding een erg kort bovenlijf ten opzichte van mijn benen (de reden waarom ik al snel met mijn benen knel kom te zitten onder mijn bureau als ik zowel mijn stoel als tafel ergonomisch instel) en dus moet de ‘breeklijn’ tussen bovenkleding en rok op een perfecte plek komen, wil ik het niet raar uit vinden zien. Maar misschien zit het ook wel in mijn hoofd.

In de toekomst moet ik waarschijnlijk een hoop dingen gaan naaien als oefenopdracht die ik zelf niet ga dragen. Voor het onderdeel ‘kinderkleding’ kan ik mijn nichtje wel als model inschakelen, maar ik zat te denken dat ik voor volwassenenkleding wellicht vrienden kan vragen of zij een kledingstuk op maat willen, tegen vergoeding van materiaalkosten. Dan kan ik oefenen zonder dat ik geld moet uitgeven aan dingen die ik niet draag, en maak ik iemand blij met maatkleding voor weinig geld. Dus houd dit blogje in de gaten, want misschien verschijnt er af en toe een oproepje voor modellen. :-)

Portfolio website

De illustrator die ik inhuurde voor mijn boek was niet heel erg duur. Hij vertelde me dat hij nog maar beginnend illustrator was en dat hij hoopte er uiteindelijk full-time zijn werk van te kunnen maken. En dat hij zijn prijzen tijdelijk bewust laag had gemaakt, om snel een portfolio op te kunnen bouwen.

Desondanks voelde ik me een beetje schuldig voor het weinige geld dat ik hem betaalde, gezien de hoeveelheid illustraties die ik er voor kreeg en de kwaliteit ervan. Ik weet zelf immers heel goed hoe moeilijk het is om een fatsoenlijke prijs te vragen voor handwerk, muziek, etc.

In eerste instantie overwoog ik om hem gewoon meer te betalen dan het gevraagde bedrag. Maar toen bedacht ik iets waar hij op de lange termijn wellicht meer aan had, en wat hem actief met zijn carrière zou helpen: een eigen portfolio-website!

Hij had namelijk alleen een account op Fiverr, en twee verschillende Instagram-accounts. Maar niets dat een mooi overzicht bood van al zijn werk, laat staan fasoenlijke contactgegevens.

Robert zag mijn aanbod wel zitten. Het duurde alleen nogal lang voordat hij een hosting account en domeinnaam regelde. Na herhaaldelijk navragen, bleek hij vanwege de verjaardag van zijn zoontje en de komende feestdagen toch wel een beetje krap te zitten. Of we het wellicht konden uitstellen tot januari ofzo?

Mjah, dat vond ik niet echt een goede optie. Stel dat mijn boek toch nog voor kerst gepubliceerd zou kunnen worden, dan zou die verwijzen naar een niet functionerende domeinnaam. En miste hij een mooie marketingkans – de hoop is natuurlijk dat hij door de publicatie van mijn boek ook wat aandacht gaat krijgen. Dus deed ik hem nog een voorstel: ik zou ook de eerste drie jaar hosting en domeinnaam betalen (vanwege de kortingsregeling bij de hostingpartij was 3 jaar hosting amper duurder dan 1 jaar – het zou zonde zijn om daar geen gebruik van te maken). Dat vond hij natuurlijk ook fijn, dus een paar dagen geleden kon ik eindelijk aan de slag.

De voorbeeldsites die hij me stuurde waren bijna allemaal relatief simpel. Daar was ik blij mee, want een portfoliosite moet mijns inziens niet te fancy zijn qua design – de inhoud van de portfolio moet de aandacht krijgen. En aangezien ik geen webdesigner ben, vergde dat dus ook niet te veel van mijn niet-bestaande skills op dat gebied. ;-)

Mijn vaardigheden liggen vooral op het gebied van bedenken wat er precies op de site moet komen aan content om de juiste boodschap over te brengen, en hoe die content logisch ingedeeld kan worden. Robert heeft het hoofdzakelijk aan mij overgelaten om een selectie te maken uit zijn werk op zijn Fiverr- en Instagrampagina’s! En ik heb ook de teksten voor hem geschreven, zelfs al is hij een native speaker en ik niet.

Ook al ben ik geen webdesigner of programmeur, ik vind het echt superleuk om een site in elkaar te zetten! Het voelt toch een beetje als interieurontwerper zijn – een fijn persoonlijk plekje voor iemand op het internet inrichten, waar ook andere mensen blij van worden als ze langskomen. <3

Overigens heeft deze site een persoonlijke primeur: het is de eerste keer dat ik een bewegende grote slider bovenaan pagina’s heb gezet! Normaal gesproken is een carrousel nogal een no-no op usability-gebied en moet ik mensen juist overtuigen om ‘m uit hun site te slopen, want zo’n ding zorgt ervoor dat je moet scrollen om de relevante content op de pagina te kunnen bereiken, mensen vinden bewegende dingen in beeld doorgaans irritant, en de meeste mensen hebben doorgaans al lang doorgeklikt naar een volgende pagina voordat de volgende afbeelding in beeld komt, dus de vervolgafbeeldingen worden amper bekeken. Portfoliosites zijn echter een uitzondering, want dan komen de mensen juist voor je plaatjes!

Het maken van de banners was wel een beetje improviseren, want heel veel plaatjes waren ergens afgekapt. Omdat de scanner te klein was, het papier niet groot genoeg, of de camera niet goed gepositioneerd was. En sommige dingen waren wel goed getekend, maar stonden domweg met slechte belichting en bewogen op de foto (ja, foto), waardoor ze in het geheel niet bruikbaar waren voor de portfolio. Hopelijk kan hij zelf t.z.t. de plaatjes vervangen door betere versies. Ik hem namelijk ook een handleiding voor hem geschreven zodat hij zelf de site bij kan houden.

Om een lang verhaal kort te maken: kijk zelf maar hoe de site eruit is komen te zien! Je vindt hem op https://www.robertlouisblack.com

(Mocht je iets tegenkomen dat niet goed werkt op jouw apparaat / scherm, laat het dan vooral weten. Ik ben al op de hoogte van het feit dat de video in de breedte niet goed meeschaalt op mobiele telefoons, maar volgens mij is dat domweg een issue met het standaard Gutenberg video-block. :-/ )

Asbest-update

Hoe het met mijn boek staat heb ik in mijn vorige blogje al beantwoord, dus wellicht is het nu tijd voor een update omtrent het asbestdrama.

Na 4 weken te hebben gewacht en echt geen enkel berichtje van welke verzekeraar dan ook te hebben ontvangen, kon ik wel met zekerheid stellen dat het schoorsteenveegbedrijf tegen me had gelogen en nooit een claim bij hun verzekering had ingediend. Dus toen was het aan mij om een eventuele volgende stap te zetten.

Informeren kan nooit kwaad, dus ik heb een betaalbare advocaat gezocht, de case voorgelegd tijdens een gratis eerste telefoongesprek, en gevraagd hoe sterk hij dacht dat ik zou staan. Hij bevestigde mijn vermoeden: zeer sterk. Garantie kan hij uiteraard niet geven, maar zoals ik al dacht is de zaak redelijk simpel: zij hebben schade gemaakt, zij hebben vooraf geen voorwaarden verstrekt of geïnformeerd naar de aanwezigheid van eventuele asbest, dus zij zijn verantwoordelijk.

Het enige ding is de kosten van de rechtszaak. Ik dacht in al mijn naïviteit dat als je wint, de tegenpartij de gemaakte kosten moet vergoeden. Nou nee dus. De overheid heeft in al haar wijsheid besloten dat het starten van een rechtszaak ontmoedigd moet worden, en daardoor krijg je maximaal €500 terug (plus de kosten voor het griffierecht en de deurwaarder).
Man, wat kan ik me daar over opwinden… Ik snap heel goed dat je niet wil dat het rechtssysteem voor iedere burenruzie over een boom of schutting wordt belast, maar ik zou toch geen duizenden euro’s kwijt moeten zijn om een bedrijf aan de wet te kunnen houden?? Voor de echt armlastigen is er een pro-deo-advocaat, maar er zijn vast een hoop mensen die tussen wal en schip vallen omdat ze net te veel verdienen voor een pro-deo-advocaat, en te weinig spaargeld hebben om zowel het bedrag van een schadepost als de juridische kosten te kunnen dragen. En ja, je kunt jezelf verzekeren, maar ik heb in het verleden een rechtsbijstandverzekering gehad en toen ik die een keer wilde gebruiken, claimden ze doodleuk dat die specifieke case niet onder de verzekering viel. Want je moet je tegen specifieke gevallen verzekeren: schade in het verkeer, problemen met een aankoop, problemen met je huis, ruzie met je werkgever… en als je niet de juiste module hebt afgesloten, dan heb je gewoon vette pech. Dus die heb ik destijds opgezegd en de uitgespaarde premie naar mijn spaarrekening verhuisd.

Ik ben dan ook in de gelukkige positie dat ik voldoende op mijn spaarrekening heb staan om het gevecht wel aan te kunnen. En zoals de advocaat al zei: als je niets doet ben je zeker weten al je geld kwijt, als je procedeert kun je in ieder geval een deel van je geld terugkrijgen. Hij schat de maximale totale kosten van de procedure namelijk op zo’n €1800-2000, dus als ik daarmee mijn €3300 aan schadevergoeding terugkrijg, krijg ik nog steeds effectief minimaal zo’n €2100 terug.

En het is inmiddels ook een beetje een principe-dingetje geworden: als ik ergens niet tegen kan, dan is het wel onrechtvaardigheid. De meeste mensen zouden zich laten ontmoedigen door zo’n hufter als die bedrijfseigenaar, en/of hebben geen zin in of geld voor een procedure. Nou, dan doe ik het wel, om een boodschap af te geven dat hij écht niet zomaar wegkomt met dit gedrag. Hopelijk beschermt dat andere klanten in de toekomst.

Dus heb ik de advocaat opdracht gegeven om aan mijn zaak te werken.

In eerste instantie heeft hij nogmaals een brief gestuurd, om hen te sommeren het schadebedrag (plus de kosten van mijn advocaat hiervoor) alsnog te betalen. Ik hoopte dat dat hen duidelijk zou maken dat het me écht menens is. Wellicht hoopten ze namelijk dat ik er toch geen rechtszaak van zou maken.

Maar de twee weken verstreken en er kwam nul reactie op de brief, en nul euro binnen op de rekening.

Dus nu vrees ik dat ze echt in hun eigen complottheorie zijn gaan geloven en denken dat ze van de rechter gelijk gaan krijgen als ze beweren dat ik dit allemaal met boze opzet heb gedaan om gratis asbestsanering te krijgen. Maar goed, aangezien dat niet waar is, kunnen ze daar natuurlijk onmogelijk bewijs voor aanleveren.

Afgelopen donderdag heb ik de advocaat dan ook opdracht gegeven om een dagvaarding de deur uit te doen.

Op 3 december wordt de zaak bij de rechtbank aangebracht. Dat is een formaliteit waar ik nog niet bij hoef te zijn. Het is het moment waarop de tegenpartij zich kan verweren. Als ze dat niet doen, dan gaat er nog een tijdje overheen (volgens mijn advocaat zitten ze daar bij de rechtbank alleen maar koffie te drinken namelijk… zijn mening over het tempo van de voortgang van juridische procedures was zeer duidelijk) en daarna doet de rechtbank een uitspraak. Als ze wel verweer indienen, komt er (ook na een tijdje) een moment waarop ik langs moet komen voor mondelinge behandeling van de zaak en kunnen zowel ik als de tegenpartij ons standpunt toelichten. Daarna gaat er weer een tijdje overheen en wordt er uitspraak gedaan. Al met al kan de hele procedure wel een half jaar gaan duren. Terwijl ik al sinds juli bezig ben met de schadeclaim.

Dit gaat dus weer iets zijn waar ik veel geduld voor moet hebben. Dat heb ik niet, maar hopelijk kan ik mijn energie in de tussentijd op leukere dingen richten. Eens kijken wat mijn volgende naaiproject wordt…

Boek-update

Misschien vragen jullie je inmiddels af hoe het staat met mijn eigen Alice in Wonderland-boek? Ik eigenlijk ook wel een beetje. :-P

Het goede nieuws is dat de illustraties inmiddels af zijn! Alle 42, waarbij we ook nog eens enkele opnieuw hebben gedaan omdat of ik, of de illustrator zelf, of we beiden, er niet helemaal tevreden mee waren.

Het was een intensief proces, want we hebben de afgelopen 4 maanden bijna dagelijks een of meermaals contact per mail gehad. Het is voor ons allebei ook een leerproces geweest. Ik had (uiteraard) vooraf een uitgebreid instructiedocument gemaakt met allerlei details over wat er in welke illustratie moest komen, maar dat had ik alleen gedaan voor de illustraties waarvan ik al zeker wist dat ze er moesten komen, bijvoorbeeld omdat er een specifiek grapje in moest worden verwerkt. Van meer dan de helft van de illustraties heb ik het echter aan de illustrator overgelaten om te kiezen welke scènes hij wilde illustreren. Vervolgens heb ik bij die door hem gemaakte lijst weer wat ideeën en richtlijnen meegegeven en hem voor de rest relatief vrij gelaten. Maar toch bleek op het moment dat ik de schets ontving wel eens dat er iets in mijn hoofd zat wat ik niet expliciet had gemaakt.

Wat ik verder moeilijk vond, is dat de potloodtekening die ik goedkeurde, niet noodzakelijk geheel overeenkwam met de pentekening die hij er vervolgens van maakte. Soms werd het er beter op, soms zat er ineens iets in waar ik niet heel enthousiast van werd. Ik heb vooral moeten wennen aan het gebruik van heul veul lijntjes als ‘inkleuring’ van de achtergrond. Ik vond het al snel erg druk en donker worden, maar ik heb me er uiteindelijk bij neergelegd dat dit nu eenmaal zijn stijl is.

Voor Robert was het de uitdaging om consistent te zijn in zijn tekeningen. Het was voor het eerst dat hij een opdracht kreeg om een volledig boek te illustreren; tot nu toe deed hij vooral individuele tekeningen. En tsja, dan moet je er voor zorgen dat je in 4 maanden tijd het personage van Alice structureel hetzelfde blijft tekenen! Dat bleek niet geheel gelukt: in de eerste twee proeftekeningen zag ze er meer cartoonish uit, in de loop der tijd is haar haar donkerder geworden, en op een gegeven moment kreeg ze ineens ook andere schoenen. Aan het eind van het proces hebben we ze allemaal naast elkaar gelegd en heeft hij de meest afwijkende opnieuw gedaan. Alice is daardoor uiteindelijk wat anders en ouder geworden dan ik haar eigenlijk wilde hebben, maar ze is nu in ieder geval redelijk consequent vormgegeven.
Je kunt straks ook nog zien dat er wat variatie zit in de dikte van de pen die is gebruikt voor de achtergrond enzo. Maar ach.

Gelukkig bleek Robert een zeer geduldig persoon en bovendien net zo’n grote perfectionist als ik, waardoor de samenwerking echt heel goed is gegaan! Omdat ik weet dat ik de neiging heb om mijn samenwerkingspartners tot wanhoop te drijven, had ik hem bij het aangaan van de samenwerking hier al voor gewaarschuwd en hem op het hart gedrukt dat hij het gewoon direct en heel eerlijk moest zeggen als ik vervelend begon te worden. En ik heb mezelf ook twee keer tot orde weten te roepen toen ik merkte dat ik bij de 3e revisie echt met mieren begon te copuleren, waarna ik het los heb gelaten en heb gezegd dat hij het maar moest tekenen zoals hij dacht dat het het beste was. Ik ben best wel trots op mezelf!

Uiteraard waren er desondanks een paar frustratiemomentjes, maar dat hebben we gelijk weer uitgepraat waarna we weer blij met elkaar verder zijn gegaan. Geheel per mail, we hebben geen enkele keer gebeld of gezoomed. Echt heel bijzonder, aangezien mail toch een moeilijk medium is om dingen goed over te brengen!

Ik denk dat ik ook een goede balans heb weten te vinden in mijn verwachtingen. Mijn ideaalbeeld was natuurlijk illustraties die exact in de stijl van John Tenniel, de oorspronkelijke illustrator, waren. Maar ik wist ook dat dat onmogelijk zou gaan lukken – je kunt niet een beginnend boekillustrator van een freelancewebsite plukken en verwachten dat hij het precies zo doet als een van de bekendste illustratoren uit de 19e eeuw, en zéker niet voor het budget dat ik had. Dankzij de lange zoektocht naar een geschikt iemand, waarin ik eigenlijk al de hoop had opgegeven om überhaupt 42 illustraties te kunnen betalen, ben ik nu echt enórm blij met het eindresultaat. Zijn ze 100% perfect zoals ik ze in mijn hoofd had? Nee, maar ik heb wel daadwerkelijk 42 illustraties, globaal in Tenniel’s stijl, van een véél betere kwaliteit dan ik had durven hopen, betaalbaar, en ook nog eens opgeleverd binnen de gestelde deadline! En de illustrator wil ook na afloop nog steeds met me praten! :-P (Sterker nog: hij heeft zelfs voorgesteld in de toekomst de rollen een keer om te draaien, en mij te gaan betalen om een verhaal te schrijven bij zijn illustraties!) Ik kan dit proces dus alleen maar supergeslaagd noemen.

Ook al zei ik de vorige keer dat ik maar één illustratie zou tonen en jullie voor de anderen het boek maar moesten aanschaffen, laat ik er toch nog eentje zien. (Enige gelijkenis met een bestaand persoon berust in het geheel niet op toeval. ;-) )

De volgende fase is de daadwerkelijke publicatie. Dat is nog een beetje een dingetje. Mijn uitgever heeft het namelijk loeidruk met een andere publicatie met keiharde deadline halverwege november. Ik zal dus moeten wachten totdat er een gaatje in zijn agenda valt en maar hopen dat het dan nog gaat lukken om het boek voor Kerst uit te brengen (zodat ik het als kerstcadeautje kan promoten).

Eigenlijk moet alles nog gebeuren. Hoewel we de inhoudelijke details van de overeenkomst wel hebben doorgesproken, heb ik nog steeds geen officieel contract getekend. De uitgever is een paar maanden geleden wel begonnen met proeflezen, maar hij is niet verder gekomen dan hoofdstuk 1. Aangezien hij destijds had toegezegd mijn boek te publiceren zonder het eerst gelezen te hebben, betekent dat dat hij nog steeds geen idee heeft waar het verhaal over gaat! :-X
Toen ik hem mijn manuscript stuurde, heeft hij het openingsgedicht gelezen, het verhaal globaal doorgebladerd, en geteld of het wel 12 hoofdstukken had. Dat was het geval en hij vond het gedicht erg goed, en op basis daarvan heeft hij okee gezegd. Op mijn vraag of het hem dan niet vaak gebeurde dat hij iemand beloofde iets uit te geven wat achteraf superslecht bleek te zijn, antwoordde hij: “Your reputation proceeds you.” Tsja. Het is natuurlijk een groot compliment dat een uitgever op basis van mijn bekendheid in het ‘Alice in Wonderland-wereldje’ genoeg vertrouwen in mij heeft, maar zelf vind ik het kunnen maken van een goede website, niet echt een voorspellende factor voor het al dan niet kunnen schrijven van een goed fictie-verhaal…

Anyway, er zit nu niets anders op dan afwachten totdat hij tijd voor mijn boek gaat hebben. En helaas is wachten op andere mensen nou niet bepaald mijn forte. ;-)

Binnenstebuiten-vest

Het tweede project in het thema ‘stof die ik nog heb liggen opmaken’ is af!

Deze stof kocht ik een paar jaar geleden omdat ik hem mooi vond en hij me inspireerde. Ik houd wel van petrol, en deze stof heeft niet alleen een mooie buitenkant maar ook een mooie binnenkant: lekker zacht en in een heel mooi matchende tint blauw. Het is een soort joggingstof, dus ook nog eens lekker knus. Ik wist meteen dat ik deze stof van beide kanten wilde gaan gebruiken. Het was misschien niet de bedoeling dat ik de binnenkant aan de buitenkant ging verwerken, maar als ontwerper heb je het nu eenmaal zelf voor het zeggen. :-P

Het plan was om de stof voor een fantasy-vest te gaan gebruiken. Ik had niet echt een duidelijk doel voor het vest; misschien iets om naar Castlefest mee te nemen voor als het ‘s avonds wat kouder werd? Maar ja, zoals het altijd gaat met projecten zonder specifiek doel of deadline, bleef ook deze stof in de kast liggen.

Hoewel ik nog steeds geen concreet nut voor zo’n vest heb, wilde ik nu wel het oorspronkelijke plan blijven volgen in plaats van er een gewoon basic kledingstuk van te maken. Ik besloot dat dit project een experiment zou gaan worden op meerdere vlakken: het binnenstebuiten gebruiken van stof om contraststukken te creëren, en dus ook het opdelen van patroondelen in verschillende stukjes. En ik wilde weer eens wat doen met applicaties en/of borduurwerk.

Na een ontwerp geschetst te hebben zocht ik een paar basispatronen bij elkaar om te combineren. Een vestje dat ik ooit zelf had getekend was een inspiratiebron voor het bovenstukje, dus gebruikte ik o.a. daar het patroon van. Het passend maken van de capuchon was destijds nogal een gedoe geweest, dus dan hoefde ik dat niet opnieuw te gaan doen.

(Die capuchon was trouwens wel een afweging tussen functioneel versus design: een langere en wijdere capuchon was waarschijnlijk mooier geweest bij dit vest, maar in praktijk zakt het ding dan steeds af in plaats van lekker warm op mijn hoofd te blijven hangen en da’s dan ook weer jammer natuurlijk…)

Omdat ik meerdere zelfgetekende patronen had samengevoegd tot één patroon en vervolgens daar weer vanalles aan had aangepast, klopte er uiteraard niet noodzakelijk alles aan. Ik heb dan ook meerdere denkfoutjes in dit patroon gemaakt. Maar ja, het was een experiment en vooral de bedoeling dat ik er veel van leerde. En dat heb ik ook gedaan. :-P

(De camera heeft de kleur hier een beetje raar geïnterpreteerd, maar die is dus gewoon hetzelfde als op de andere foto’s! En ja, het puntje had natuurlijk netjes moeten aansluiten. :-/ )

Een van de dingen die mis is gegaan is dat het ‘bolero’-stukje middenvoor niet mooi aansluit, omdat het oorsponkelijke patroon uitging van een haakje als sluiting en er nu een overslag voor knopen in is gekomen. Oh ja, duh…
En er was een behoorlijk oepsje tijdens het knippen van de stof. Om de een of andere reden liep er aan één zijde van de stof een donkere stiklijn. Uiteraard lag die kant op de grond toen ik de patroondelen uitknipte en heb ik dat niet gezien. Met als gevolg dat er door meerdere stukjes stof een lijn liep. Argh!! De kleine stukjes heb ik opnieuw kunnen knippen, maar ik had niet genoeg stof over om ook de onderkant van het voorpand opnieuw te doen. Gelukkig loopt de lijn min of meer langs de overslag voor de knopen, dus laten we maar doen alsof het zo hoort… :-X (It’s not a bug, it’s a feature!)

Gelukkig zijn er ook dingen goed gelukt. De ingezette stukjes onderaan de mouwen hebben rondingen en dat is *($&# om erin te naaien. Maar het is behoorlijk goed gelukt!
De paspelzak had ik nog nooit op deze manier gemaakt en ik had eigenlijk geen idee hoe dat moest. Ik heb maar gewoon logisch nagedacht en wat geprobeerd. Hoewel hij niet 100% strak erin zit en een klein beetje openhangt, is hij toch veel beter gelukt dan ik had gevreesd.

Over de applicaties in combinatie met het borduurwerk ben ik zelfs zeer tevreden, dat heeft heel mooi uitgepakt! Het dikke garen aan de voorkant had wellicht donkerder moeten zijn zodat het beter contrasteerde, maar dit is eigenlijk ook wel prima.

Bestede tijd: 22 uur en een kwartier (waarvan 15,75 uur voor het patroon en naaiwerk, en 6,5 uur voor het appliceren/borduren)
Kosten: €30,95 (€25 voor de stof, de rest voor het garen en de knopen)

Lord of the Rings marathon

Dit is er weer één in de serie “als Lenny iets echt wil, dan krijgt ze het ook”. :-)

Toen ik in het nieuws zag dat The Lord of the Rings-trilogie weer in de bios zou draaien, ditmaal de extended versions, ging ik gelijk op zoek naar een marathon-sessie. Helaas bleken ze na elkaar in de bios te verschijnen. Jammer. Op zich zou het ook wel leuk zijn om deze films los van elkaar weer eens op het grote doek te gaan zien, maar een marathon is toch wel dé ultieme beleving.

De individuele delen heb ik destijds namelijk al meermaals in de bios gezien (deel 1 volgens mij wel 4x…). En toen deel 3 uitkwam heb ik een marathon in de bios gedaan van de niet-extended versions. Toen de films op DVD uitkwamen, heb ik de uitgebreide versie uiteraard gekocht en thuis bekeken. En ik heb tot tweemaal toe zelf een LOTR-marathon georganiseerd, waarbij we de extended versions thuis op de bank hebben gezien. Maar een extended version-marathon in de bios ontbrak nog aan het nee-hoor-ik-ben-helemaal-geen-fangirl-lijstje… Want zeg nou zelf: deze films komen op een groot scherm met super-audioinstallatie toch veel beter uit de verf?

En toen zag ik in ons lokale huis-aan-huisblad een mededeling dat er aanstaande zondag in Lux (een Nijmeegse bios, waar ik destijds ook alle films ben gaan kijken) wel degelijk een marathon zou zijn! Ik appte gelijk Judith of ze die dag toevallig iets te doen had. Dat bleek niet het geval te zijn. Ik was al halverwege het kaartjesaanschafproces gestuiterd toen bleek dat alleen voor de eerste twee films nog kaartjes te krijgen waren… de laatste was al helemaal uitverkocht! Je moest ze namelijk los van elkaar kopen; je kon er dus ook voor kiezen om een of slechts twee films te bekijken, en blijkbaar was deel 3 populairder. Dikke vette teleurstelling… :’-(

Gelukkig ben ik niet iemand die zich makkelijk ergens bij neerlegt. Als ik iets echt wil, dan ga ik er ook voor!

Ik bedacht me dat in coronatijd het inplannen van stoelen nogal een gedoe is. Sommige mensen willen naast elkaar zitten, anderen juist niet, en zo’n online reserveringssysteem is niet dermate flexibel dat je dat online kunt regelen. Je kon alleen kiezen tussen dubbele plekken of losse plekken, en als je een enkele stoel koos van een dubbele plek, werd die tweede plek ernaast automatisch geblokkeerd. Hmm… misschien waren er wel degelijk nog plekken, alleen liet het systeem die niet zien?

Dus belde ik de bios. En ja hoor: er waren slechts 27 van de 30 kaartjes verkocht! Alleen konden ze me niet gewoon twee van de resterende geven, want dat liet het systeem niet toe. De medewerker vertelde me dat ze op kantoor af en toe tussentijds de zaalindeling wijzigden en daardoor extra plaatsen creëerden, omdat het natuurlijk ook in het belang van de bios was om zo veel mogelijk kaartjes te verkopen. En dan zouden er weer plekken vrijkomen. Wanneer ze dat deden? Dat kon hij niet zeggen. Ik moest maar gewoon regelmatig op de site kijken.

Ha, zie je wel: een kans!! Ik reserveerde vast kaartjes voor deel 1 en 2, want anders zul je zien: heb ik alsnog kaartjes voor deel 3 weten te scoren, blijkt deel 1 en 2 inmiddels ook uitverkocht te zijn.

Dat werd dus een weekje met gekruiste vingers dagelijks F5-en op de website van de bioscoop. En waarempel: afgelopen vrijdag aan het eind van de dag verschenen er ineens lege plekjes!! Gelijk gebeld, de kaartjes gereserveerd en Judith geappt. Hoezee! Victorie! De aanhouder wint: we gaan naar de marathon!!!! \o/

Zondagochtend kreeg ik een appje van Judith met de vraag of ik ook zo’n belachelijk grote tas had ingepakt? Oh gelukkig, ik was niet de enige met een survivalpakket! :-D Doordat alle horeca in de bioscopen gesloten is mag je nu zelf eten en drinken meenemen en voor een hele dag bios heb je natuurlijk een hoop nodig: lunch, maaltijdsalade, thermoskannen met thee, snacks, maar ook lekker warme dekentjes en sokken en een kussentje voor extra comfort.

Bepakt en bezakt arriveerden we dus bij de bios en installeerden we ons in een stoel. Wij waren er klaar voor!!

Ik heb er natuurlijk wel over nagedacht of het wel verstandig was om tijdens een pandemie de hele dag met 30 man in dezelfde ruimte te zitten. Maar een bioscoopzaal is natuurlijk enorm groot en bovendien zeer goed geventileerd – beter dan het gemiddelde gebouw (ik heb ook nog even nagevraagd of het daadwerkelijk met buitenlucht werd ververst en dat was het geval). Bovendien: je weet zeker dat alle aanwezigen de hele tijd netjes op hun eigen plek op afstand blijven zitten. Da’s heel wat anders dan in de supermarkt waar men gewoon doodleuk in je nek komt staan hijgen. In praktijk waren er zelfs minder dan 30 personen per film – er zijn natuurlijk altijd last-minute afhakers, zeker nu je niet mag komen wanneer je ineens symptomen blijkt te hebben.

En ik ben blij dat ik ben gegaan, want ik had het niet willen missen! Hoewel de films bijna 20 jaar oud zijn (auw, is het echt zo lang geleden? :-o ) hebben ze de tand des tijds zeer goed doorstaan. Ik vind ze zelfs veel beter te pruimen dan veel moderne films, waar de CGI gewoon vanaf druipt. In LOTR kun je zien en voelen dat heel veel met echte materialen is nagebootst en dan maakt enorm verschil. (The Hobbit is wat dat betreft alweer een stuk minder okee.)

Ook de muziek blijft fantastisch, met de terugkerende thema’s per onderwerp of regio.

(Helaas blijf ik me ergeren aan Eowyn – die had van mij echt door iemand anders gespeeld mogen worden. Maar da’s dan ook een van de weinige minpunten van de film, naast het feit dat Treebeard als Gimli klinkt.)

Persoonlijk vond ik het prima te doen om zo lang stil te zitten in een zaal, hoewel tijdens de tweede film mijn rug een beetje begon te protesteren en mijn positie tijdens de laatste film wat onhandig was omdat ik aan de zijkant van rij 3 zat – en dan moet je wel heel erg schuin omhoog kijken. De eerste film begon om 10.30 uur en pas om middernacht kwamen we de bios weer uit (al hebben we tussen de films door wel een klein uurtje gehad om even een ommetje te lopen), dus dat was echt wel een flinke zit. Maar hee, de afgelopen maanden waren natuurlijk de perfecte training om lang achter een scherm te zitten! ;-)

 

Virtuele verjaarsvisite #2

Het gaat lekker met de online samenkomsten! Vorige week woonde ik digitaal Olga’s verjaardagsfeestje bij, gisteravond was ik virtueel aanwezig bij dat van Bob.

De uitnodiging had wel op fysieke wijze plaatsgevonden – dit arriveerde een paar dagen geleden per post: :-D

Ditmaal geen Pictionary spel of andere bezigheden, maar gewoon met z’n allen gezellig auwehoeren. Echt inhoudelijke gesprekken krijg je toch niet, maar gezellig was het wel. Dus het was een vermakelijke avond!

Virtuele verjaardagsvisite

In deze tijden moet je creatief zijn wat betreft je sociale leven. Deed ik afgelopen zondag mee aan een online moordmysterie, gisteravond bezocht ik het digitale verjaardagsfeestje van Olga. :-)

Ze had ons uitgenodigd om met z’n allen Drawful, een soort online Pictionary, te gaan spelen. Superleuk!

Nou ja, het was wel even wennen. Ik was initieel compleet van de wap door de in mijn ogen volledig onlogische interface van het spel. Na afloop van een ronde verschenen vanallerlei dingen in moordtempo op mijn scherm en ik had geen idee wat het allemaal betekende en wie nou waarvoor punten had gekregen, of wat überhaupt het juiste antwoord was. En je moest ook continu afwisselen tussen je telefoon (waarop je moest tekenen en antwoorden moest invullen / kiezen) en je computerscherm (waarop tekeningen en een overzicht van alle antwoorden verschenen). Het hielp niet dat de app mijn telefoonscherm steeds uit liet gaan en dat mijn computer op een gegeven moment spontaan besloot zichzelf te herstarten…

Het duurde bovendien twee hele spelrondes voordat ik doorhad dat het niet de bedoeling was dat je het juiste antwoord invulde zodra je gevraagd werd om een reactie op een tekening, maar om zelf een titel/omschrijving toe te kennen aan hetgeen er zojuist getekend werd. (Sterker nog: je kreeg zelfs een foutmelding als je antwoord te veel leek op de originele tekenopdracht!) Vervolgens zag je een lijst met de antwoorden van de anderen plus de originele tekenopdracht en jij moest dan proberen te achterhalen welke van de items in deze lijst de originele opdracht was. Vervolgens kreeg je alle antwoorden nogmaals te zien en kon je optioneel bonuspunten toekennen aan de meest hilarische antwoorden. De strategie was dus om óf een alternatieve omschrijving als antwoord te geven die wel eens de echte had kunnen zijn, óf een lachwekkende omschrijving te geven.

Heel bijzonder, hoe mijn hersencapaciteit volledig aangewend leek te worden om het spel en de interface te begrijpen, waardoor er geen enkele vrije slot meer was overgebleven voor creatieve ingevingen! :-O  Misschien toch wat veel beroepsdeformatie… (ontwikkelaars van het spel: ik kan jullie zo een alternatieve interface schetsen die wat intuïtiever werkt en wat minder invoer-foutgevoelig is, mochten jullie interesse hebben. ;-) )

Gelukkig was ik in de derde ronde meer in mijn element en kon ik echt lol gaan hebben in het spel. Het was dan ook een gezellig zootje, zo samen via onze webcams, gecombineerd met onmogelijke en belachelijke omschrijvingen, oplossingen, en niet te ontcijferen tekeningen. :-D  Voordat ik het wist waren er alweer 2 uur voorbij en begon iedereen toch wel te gapen (hee, we zijn allemaal al een dagje ouder en het was een doordeweekse avond…), dus besloten we er een eind aan te breien.

Fysiek met z’n allen bijelkaar zijn voor een spelletje blijft natuurlijk het leukst, maar onder de huidige omstandigheden is dit een prima alternatief! :-)

Online Murder Mystery Game

Nu we voorlopig niet meer kunnen LARPen, is het zoeken naar alternatieven. Ik weet dat diverse vrienden hun toevlucht hebben genomen in online LARPs, maar dat trekt me toch niet zo.

Recentelijk zag ik op Facebook een oproepje langskomen van een LARP-kennis, die een moordmysterie had geschreven en dit wilde playtesten, waar hij mensen voor zocht. Een online moordmysterie leek me dan wel weer leuk! Echt LARP is het niet, maar er zit wel een roleplay element in. En je kunt je natuurlijk in stijl kleden, want je ziet elkaar via de webcam!

De setting was een organisatie voor worstelaars, die de worstelaars inhuurde en er wedstrijden voor organiseerde. Ik was de dochter van de grote baas. Gelukkig was het niet echt nodig om enige kennis van worstelen te hebben – ik heb namelijk nog nooit in mijn leven een worstelwedstrijd gezien! :-D In mijn personageomschrijving stonden wel diverse termen die ik niet kende, zoals een ‘promotion’ (de organisatie waarbij de worstelaars zijn aangesloten), en tijdens het spel werd ik ineens geconfronteerd met de term ‘luchador’, maar dat kon ik gelukkig stiekem snel googlen. :-P  Omdat het een playtest was, kon ik gelijk doorgeven wat voor mij allemaal abracadabra was omtrent het reilen en zeilen van zo’n organisatie en wedstrijden, dus hierna is het spel zeker weten volledig geschikt voor leken. ;-)

De omschrijving van mijn personage: “You’re a representative of the promotion. Of course you have in-ring experience, but most of the time you work with a mic in the hand. People know you with a woman’s suit, perfect hair and make-up. Victor has trained you to be the boss and that’s how you acted the last years, even if you were just the junior boss.”

Okee… dus ik heb een achtergrond als worstelaar, maar moet er vooral leuk en representatief uitzien tijdens worstelwedstrijden, en tegelijkertijd zakelijk ogen. En dat moet ik stylen met spul dat ik al in huis heb. Euhm… zoiets? :-)

Niet iedereen, maar wel de meeste deelnemers hadden wel een of andere passende outfit aangetrokken. Het was nog even de vraag of het door kon gaan, want tijdens de planfase haakte de een na de andere deelnemer af en moest er weer vervanging geregeld worden. De laatste haakte helaas een paar uur van tevoren af, waardoor we pas een kwartier voor start wisten of we daadwerkelijk konden spelen! Gelukkig werd er ook last-minute een vervanger gevonden. Weliswaar een man voor een vrouwenrol, maar dat gaf niet.

Het leverde wel enigszins verwarrende situaties op qua adressering. Mijn personage had namelijk een lesbische relatie en ze was getrouwd met degene die nu door een man zou worden gespeeld. Tegelijkertijd had ze een affaire met iemand die gespeeld werd door een genderneutraal persoon, en die rol was ook genderneutraal geworden. Dus moest ik naar mijn minna(a)r(es) verwijzen met ‘they’ en naar mijn grote bebaarde partner met ‘she’. Oh well. XD

Hoewel het spel voor het eerst werd gespeeld, was het heel goed speelbaar. Her en der was het natuurlijk nog wat te finetunen, maar we hebben een superleuke avond gehad. Het duurde wel een uur voordat we konden beginnen omdat er allerlei technische mankementen waren, waardoor geluid en/of beeld lang niet altijd bij iedereen van voldoende kwaliteit was, en af en toe was er een zeer irritante lag.

Omdat we via Discord speelden, was er ook de mogelijkheid om naar een eigen kamer of andere ruimtes te gaan, zodat je gesprekken met anderen kon hebben zonder dat meteen iedereen het hoorde. Het grote voordeel is dat je wel altijd kunt zien wie zich in welke kamer bevindt. In een LARP loop je nog wel eens tevergeefs rondjes om een zekere persoon te spreken te krijgen, terwijl die achter een dichte deur of ver in het bos zit. Maar nu wist je gelijk of het zin had om naar ‘de lobby’ of ‘het zwembad’ te gaan, of dat je daar niemand zou treffen. :-)

Zelf vond ik het vooral moeilijk om te bepalen hoe ik om moest gaan met mijn persoonlijke geheimen. Tijdens een LARP is het aan te raden zelf je geheimen al dan niet per ongeluk uit te laten lekken, want anders blijf je op je geheimen zitten en gebeurt er niets. Maar bij een moordmysterie ga ik er vanuit dat andere deelnemers wel een paar clous hebben gekregen over mijn geheimen, of dat er tussentijds door de spelleider belastend materiaal wordt geïntroduceerd waardoor de boel vanzelf uitkomt. Ik heb dus heel erg mijn best gedaan om al mijn geheimen te bewaren (wat ook in mijn personageomschrijving stond als mijn doel) en dat is behoorlijk goed gelukt. Misschien zelfs te veel – wellicht had ik toch wat mensen in vertrouwen moeten nemen of wat ‘oepsjes’ moeten hebben? Ieder type spel heeft toch wel zijn eigen onderlinge dynamiek en methodes hoe je met je personage om moet gaan. Hopelijk kan ik vaker dit soort moordmysteries spelen en er zo beter in worden, want het was erg leuk om te doen!