Zelfgemaakt egelhuisje

Mijn insectenhotel is al twee jaar een groot succes, dus besloot ik nog meer dierenplekjes in mijn tuin te creëren. Nadat ik vanochtend mijn tuin grotendeels winterklaar had gemaakt (snoeien moet helaas in delen, mijn GFT-bak is niet groot genoeg), ging ik vanmiddag aan de slag met het maken van een egelhuisje!

Het werd een ‘use what you have’-project, dus ik kon me niet perfect aan de afmetingen in de voorbeelden die ik op internet vond houden, maar ach – zolang de ingang zowel groot als klein genoeg is, lijkt het me niet dat een egel op de vierkante centimeter kijkt.

Ik had niet genoeg blank hout liggen, maar het was wel een perfecte gelegenheid om oude kastplanken op te gebruiken. De vorige bewoners van mijn huis hadden enorm veel legplanken in hun kledingkast terwijl ik juist hangruimte heb gecreëerd. En ook in de voorraadkast verwijderde ik wat planken. Een groot deel van die planken heeft een glad laagje aan de buitenkant, want enerzijds handig is ter bescherming van het hout tegen weersinvloeden, maar anderzijds misschien niet geheel gewenst is door de egels. In de instructies stond namelijk dat je beter geen behandeld hout kon gebruiken. Maar ja, use what you have, en volgens mij is dit materiaal niet giftig ofzo.

Om de een of andere reden ben ik niet in staat om een werkbare bouwtekening te maken van een rechthoekige doos. Wat ik ook maak, ik reken altijd verkeerd. :-S Ditmaal had ik daadwerkelijk rekening gehouden met de dikte van de planken, maar ik had deze afgetrokken van de andere plank in plaats van er bij opgeteld. Grom. Gelukkig had ik genoeg planken om de zijkanten opnieuw te kunnen zagen.

Wonder boven wonder paste de ingang-sluis wel bijna perfect in het gat dat ik daar voor uit had gezaagd!

Het was een beetje een gepriegel om vanuit de binnenkant schroeven in het hout te krijgen voor versteviging omdat er zo weinig bewegingsruimte was, maar door de gaten er een beetje schuin in te boren is het toch gelukt.

Pootjes eronder zodat de kou niet zo snel optrekt! :-)

Het blanke hout heb ik aan de buitenkant in de lijnolie gezet zodat ook die delen het hopelijk een beetje uithouden in barre weersomstandigheden.

En dit is het geworden:

Het deksel heb ik met een scharnier bevestigd (ja, slechts eentje, ik had er niet meer liggen – use what you have) zodat ik volgend jaar het deksel makkelijk eraf kan halen om het egelhuisje schoon te maken.

In de achterwand zitten luchtgaten, want volgens diverse instructies moest dat. Blijkbaar is dat gapende gat van de toegangssluis niet groot genoeg…?

Om het alvast gezellig te maken, heb ik pas gemaaid gras uit mijn tuin op de bodem gedaan en daar een laagje bladeren overheen gedrapeerd. Voor het echte ‘chocolaatjes op het kussen’-gevoel heb ik er ook wat kattenbrokjes in gedaan. ^_^

Het egelhuisje heeft een plekje gekregen op het strookje grond naast mijn huis, wat ik niet gebruik en waar ik al het onkruid vrij laat groeien. Sammy’s ingang in de schutting is daar ook en dat is hopelijk ook de plek waar egeltjes mijn tuin in kunnen komen. In de rechterhoek deponeerde ik vorig jaar al een flinke stapel bladeren als onderkomen voor beestjes, en als de blaadjes straks echt goed beginnen te vallen, zal ik de stapel verder aanvullen en meteen een flinke dosis over het egelhuisje heen draperen voor extra isolatie en beschutting. Tot die tijd kan de lijnolie even uitwasemen.

Dit was een ideaal herfstvakantieklusje en echt superleuk om te doen! Nu maar hopen dat de egeltjes er ook blij mee zijn. :-)

Asbestdrama – het vervolg

Een tijdje geleden schreef ik dat het schoorsteenveegbedrijf dat mijn ventilatiepijp stuk had gemaakt, had aangegeven dat ze mijn claim naar hun verzekering hadden doorgestuurd. Ik had daar mijn twijfels over, maar vooruit, fingers crossed.

Na twee weken had ik nog niets van hun verzekeraar gehoord. Volgens mij is twee weken een normale termijn om in ieder geval een bevestiging van ontvangst te sturen, dus mailde ik weer naar het schoorsteenveegbedrijf, en vroeg ze nogmaals om de contactgegevens van de verzekeraar zodat ik dit direct met de verzekeraar kon oppakken, en hen niet meer lastig hoefde te vallen.

Niet geheel verrassend ontving ik geen enkele reactie op mijn mail.

Dus belde ik hen vandaag op om er naar te vragen. Niet geheel verrassend was het een dramatisch gesprek.

De eigenaar die ik sprak, weigerde domweg om mij de contactgegevens, of zelfs maar de naam van de verzekeraar te geven. Sterker nog, vervolgens ging hij beweren dat ik een schandalig slecht mens was, omdat ik zou hebben geprobeerd hen te laten opdraaien voor de kosten van mijn asbestverwijdering!

Serieus: hij beweert dus echt dat ik hun bedrijf heb ingeschakeld, wetende dat mijn ventilatiepijp van asbest was, in de hoop dat zij het stuk zouden maken, zodat ik op hun kosten alle asbest uit mijn huis kon laten verwijderen! :-O

Hij beweert ook nog eens glashard dat ik heb toegegeven dat ik wist dat de pijp van asbest was. Wat natuurlijk absolute onzin is. En hij gaf aan dat hij zich er hard voor ging maken om alle kosten op mij te verhalen (welke kosten? die de verzekeraar uitbetaalt?) en dat hij mij ging aanklagen omdat ik zijn medewerker bewust in gevaar had gebracht met asbest.

Mocht het echt een rechtzaak worden dan is dit natuurlijk een belachelijke aanklacht. Wie gaat er nou iemand inhuren in de hoop dat hij schade maakt aan je huis? Bovendien, wat ik ook aan de telefoon heb proberen uit te leggen: ik heb er juist voor gekozen om niet alle asbest te laten verwijderen, omdat dat veel te veel gedoe zou worden (opnieuw betegelen en stucen van de toiletten en opnieuw aanbrengen van de plafonds) en in plaats daarvan de boel te laten coaten. En de wel bereikbare asbestbronnen die ik ook meteen heb laten verwijderen omdat de saneerder toch kwam, heb ik helemaal niet in rekening gebracht bij de schoorsteenveger, dat heb ik op eigen kosten laten doen. Maar er was echt geen speld tussen te krijgen, en hij heeft op een gegeven moment gewoon opgehangen.

Lekker dan. Het enige wat ik nu dus kan doen is afwachten. Afwachten of ik ooit iets van een verzekeraar ga horen en afwachten of ik een dagvaarding in de bus ga krijgen. Mijn vermoeden is dat ik van beide nooit meer iets hoor. En dat ik de schadepost van €3600 uit eigen zak mag betalen en dit bedrijf gewoon wegkomt met zijn tactiek om klanten af te schrikken met dreigementen, om maar geen verantwoordelijkheid te hoeven accepteren en schade te moeten vergoeden. :-(

Zelfgemaakte Zoom-achtergrond

Worden jullie ook een beetje baldadig van al die suffe Zoom-overleggen? Ik in ieder geval wel. Dus ging ik op zoek naar een methode om een beetje humor en persoonlijkheid aan onze digitale overleggen toe te voegen.

Het begon met achtergrondplaatjes van bekende kamers, die ik wekelijks wisselde. Wat al snel evolueerde naar een meer algemeen ‘waar ben ik?’ en verder ging naar ‘in welk spel bevind ik me?’. (Voor een afdeling met internetmensen was de herkenningsgraad uitermate teleurstellend.)

Wie kan ze allemaal benoemen? :-)

Uiteraard lopen dit soort dingen uit de hand. Vooral als de respons van collega’s slechts een hoofdschuddend zuchtje is. Dan ga ik op zoek naar iets waar wel een reactie op móét komen. >:-)

De volgende fase was dus bewegende achtergrondjes! Want je kunt in Zoom filmpjes als achtergrond instellen. Youtube bood een paar hilarische, zoals een achtervolging door een dinosaurus, en de cockpit van de Millennium Falcon met Chewbakka. XD

Helaas waren er niet heel veel grappige te vinden, maar ik wilde toch wel iedere week met iets nieuws komen. Ruben vertelde dat hij ooit een filmpje had gemaakt waarin hij zelf de kamer binnen kwam lopen. Dat leek me helemáál hilarisch – vooral omdat mijn collega’s in eerste instantie waarschijnlijk een zucht van opluchting zouden slaken omdat ze dachten dat ik eindelijk geen achtergrondje meer had ingesteld. >:-)

Dus filmde ik via mijn webcam mezelf in verschillende varianten en plakte ik die achter elkaar, met tussen de scènes steeds vijf minuten lang gewoon een foto van mijn werkkamer. In totaal duurt het filmpje daardoor een half uur, maar omdat jullie vast geen zin hebben om een half uur lang te wachten op momenten dat er iets gebeurt, heb ik voor jullie een verkorte versie gemaakt waarin alles bijna gelijk achter elkaar volgt:

De vraag is nu alleen: wat kan ik volgende week nog doen om dit te toppen…? :-P

The Personal History of David Copperfield

Voor het eerst in 7 maanden heb ik een uitje gedaan dat plaatsvond in een gebouw dat niet een huis van een vriendin of familielid was! Gisteren ben ik namelijk met Judith naar de bioscoop geweest. Wat een belevenis – de laatste keer dat ik in een bios zat, was vorig jaar december… :-/

Het heeft even geduurd voordat ons uitje plaatsvond. Eigenlijk wilden we eind augustus gaan, als compensatie voor het feit dat Judith niet op mijn verjaardagsfeestje kon komen. Dat vierde ik het weekend voor mijn eigenlijke verjaardag en het plan was op mijn echte verjaardag naar de bios te gaan, zodat ik dan ook nog wat leuks deed.

Maar The Personal History of David Copperfield, waar we eigenlijk heen wilden, bleek toen nog niet te draaien. Jammer. Dus kozen we maar een andere film uit. En vervolgens moest ik onze date afzeggen vanwege een coronatest. :-(

Toen we het wilden herplannen, besloten we de beschikbare datum beter te kunnen besteden aan een Heksengodinnendagje, want dan zagen we niet alleen elkaar, maar ook nog de andere meiden. Daarna volgde er drukte op werk en een vakantie. Uiteindelijk kwamen we terecht bij de datum van 9 oktober.

Toen bleek de film inmiddels niet meer in Pathé te draaien. Balen, want ik had cadeaubonnen voor de Pathé. Dan maar een andere film. Toen ik Lord of the Rings wilde reserveren, bleken mijn cadeaubonnen alleen voor doordeweeks geldig te zijn, en bleek vrijdagmiddag niet te tellen als ‘doordeweeks’. Dan konden we net zo goed even kijken naar andere bioscopen. En wis en waarachtig: in Lux draaide hij wel nog! Voor de allerlaatste keer!

Dus daar kaartjes voor gekocht via de site. Die vervolgens niet in mijn inbox arriveerden. Argh! Het leek wel alsof het universum ons iets probeerde te vertellen! Maar we zetten door, en aangezien mijn bestelling wel in het systeem stond, konden we bij de kassa alsnog onze kaartjes laten printen. En zo eindigden we gistermiddag alsnog in het zachte pluche van de bioscoopstoelen.

Geen zorgen: aangezien er nergens een rij te bekennen was en er slechts 10 personen in de hele zaal zaten, was het minder risicovol dan mijn boodschappentrip van die ochtend…

Na afloop eten in een restaurantje vond ik dan wel weer wat gewaagd, want daar zouden waarschijnlijk veel meer mensen op een kleinere afstand zitten, en ik vertrouw de gemiddelde restauranthouder minder wat betreft maatregelen dan een bioscoop. Dus opteerden we om na afloop van de film buiten op een verwarmd terras een kopje thee en nacho’s te veroberen. Yummie!

Wat de film betreft: ik moet toegeven dat ik me er van tevoren niet heel erg in verdiept had en ik initieel zelfs dacht dat het over het leven van de goochelaar zou gaan in plaats van Dickens’ boek. :-X Maar dank aan Judith voor de tip, want ik vond hem echt geweldig! Wat een heerlijke humor! De absurdistische scènes en gesprekken deden me een beetje denken aan die in The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy. Vooral Tilda Swinton was werkelijk briljánt als Betsey Trotwood! Ik had graag gezien dat er veel meer scènes van haar personage in de film hadden gezeten.

De kostuums en setting zorgden voor mooi beeldmateriaal en hoewel de personages allemaal behoorlijk over the top waren, kreeg je toch een band met ze. Een soort feel-good movie, maar dan net iets anders.

Overigens was de cast verrassend prettig gevarieerd qua etnische achtergrond. Dat mag wat mij betreft meer de norm worden. Met als enige minpuntje dat ze het misschien iets te ver hadden doorgetrokken, want het was zo wel lastig onthouden welk personage met wie een familieband had. De Indiër heeft een blanke moeder en de negroïde dame is de dochter van de Aziaat… okee dan maar! :-)

Als je de film niet in de bios hebt kunnen zien, kan ik zeker aanraden om hem t.z.t. op Netflix ofzo te gaan kijken!

Project Kruidenpotjes

Geïnspireerd door de efficiënte kruidenla die Martine op Facebook showde, keek ik nog eens kritisch naar mijn eigen kruiden-opbergsysteem. Omdat ik nogal veel soorten heb en ze desondanks snel en overzichtelijk wil kunnen pakken, maar ik geen la over heb in de keuken, staan ze bij mij in mandjes in een mini-rekje naast de diepvries:

Één mandje bevat de meest gebruikte kruiden, de andere drie (ze staan met z’n tweeën achter elkaar) bevatten alle overige kruiden, gesorteerd op alfabetische volgorde.

Ik vond dat dat al een behoorlijke OCD-indeling was, maar in praktijk was het nog steeds niet handig genoeg. Heel veel ruimte bieden de mandjes namelijk niet en de vorm van de potjes verschilt nogal per merk en per supermarkt. In de loop der jaren is er dan ook een uiteenlopende potjesverzameling ontstaan. De smalle rechthoekige plastic potjes zijn het meest ruimte-efficiënt (en ook qua hoeveelheid fijner – zo vaak gebruik ik ze niet) dan die glazen potjes die onderaan breed zijn en dan smaller naar boven toe lopen. Maar de Appie heeft momenteel vooral laatstgenoemde. Waardoor mijn kruidenvoorraad er zo uit is gaan zien:

Weliswaar alfabetisch gegroepeerd, maar geen OCD-er die hier blij van wordt. :-(

Op zoek naar handige, matchende kruidenpotjes werd ik teleurgesteld. De meeste kruidenpotjes zijn veel te groot voor mijn wensen – die zijn vooral geschikt voor grootverbruikers die het spul los in zakjes kopen. Bovendien zijn die dingen dúúr!! Als je een stuk of 5 potjes wil dan is het geen probleem om een paar euro per stuk te betalen, maar als je je hele kruidenvoorraad wil overhevelen, zit je zo boven de honderd euro! Dat had ik er niet voor over.

Toen las ik op een blog een tip van iemand, die kleine TicTac-doosjes gebruikte om makkelijk wat kruiden mee op reis te nemen. Briljant! Dat zijn namelijk de perfecte doosjes qua vorm! Alleen niet qua grootte. Maar een snelle Google-actie leerde mij dat TicTacs ook in verpakkingen van 100 stuks komen, oftewel 49 gram in plaats van 18 gram. En die leken me helemaal prima!

Nou zijn TicTacs ook niet bepaald goedkoop. Maar wel goedkoper dan kruidenpotjes. En met een beetje slim googlen, vind je wel een groothandelachtige leverancier die ze wat goedkoper levert dan de Appie. Inclusief verzendkosten was ik uiteindelijk €58,95 kwijt aan twee grootverpakkingen van 16 stuks. Nog steeds *slik*… maar hee, dan heb je ook wat:

De inhoud goot ik over in een snoeppot en vervolgens legde ik alle doosjes in een bak met afwaswater te weken, om de stickertjes eraf te krijgen (en de mintlucht). Een paar uur later kon ik de boel gaan drogen. Heel belangrijk, want kruiden in een vochtig potje doen is natuurlijk een recipe for disaster.

Anderhalve dag op de verwarming (+ een föhnbeurt voor de zekerheid). Wist je dat je woonkamer hier enórm van naar mint gaat ruiken…?

In de tussentijd printte ik de namen van al mijn kruiden op een stickervel.

En toen kwam het leuke werk: de kruiden overgieten met behulp van een trechtertje en de potjes labelen! Na een paar uurtjes was de klus geklaard:

…en de OCD’ers haalden opgelucht adem.

In de ideale situatie hadden ze perfect in slechts 3 van mijn 4 mandjes gepast. Helaas is de wereld niet perfect. Mijn mandjes bleken nét te klein. Bovendien had ik één potje te weinig, waardoor ik het zout niet ook kon overgieten. En het nootmuskaatpotje, dat een ingebouwd molentje heeft, was niet vervangbaar. Dus nu ziet het er zo uit:

Maar da’s nog altijd véél mooier, overzichtelijker en handiger dan eerst!

Voor een paar soorten kruiden waren de TicTac-doosjes te klein, zoals de Euromablikjes, en tevens de kruiden die ik net nieuw had gekocht, waarvan de potjes dus nog zo goed als vol waren. Maar die heb ik gewoon zo veel mogelijk overgeheveld en het restant heb ik in het oorspronkelijke potje in mijn voorraadkast gezet, zodat ik ze t.z.t. kan gebruiken om deze mee bij te vullen.

Nu alleen nog bedenken wat ik met die mega-voorraad TicTacs moet doen… ik eet ze zelf namelijk niet. XD

Ken ik iemand die ze wel en-masse eet en flink wil besparen door (een deel van) mijn voorraad over te nemen? De retailwaarde van het totaal is €66,88, maar uiteraard véry special price for you! :-P

Cheshire smile masker

Toen de mondluiers in het OV verplicht werden, naaide ik twee exemplaren. Vooral voor de zekerheid, want ik was niet van plan met het OV te gaan als het niet per se nodig was.

Nu we dringend geadviseerd worden die dingen ook op te doen tijdens winkelbezoek en in andere openbare ruimtes, gaat het ineens hard met het gebruik ervan. Het duurt namelijk even voordat ze weer droog en dus herbruikbaar zijn na een wasbeurt. En ik heb inmiddels geconstateerd dat ik model 2 een stuk fijner vind dragen dan model 1. Dus wilde ik nog eentje erbij maken.

De vorige keer kreeg ik veel complimentjes over het leuke stofje dat ik had gebruikt. Maar eigenlijk zijn schattige bloemetjes niet echt mijn ding. Er is één soort masker dat goed bij mij past en ik al een tijdje in mijn hoofd had. Dat wilde ik dan nu gaan maken.

Daarvoor was niet-rekbare roze/paarse streepjesstof nodig, die natuurlijk nergens te krijgen is. Ik vond er ééntje online die in de buurt kwam van wat ik zocht, maar €5,50 aan verzendkosten voor nog geen halve meter stof vond ik echt belachelijk. Dus improviseerde ik maar zelf met kliekjes van mijn unicornpyjama en Androneda-jurkjes.

Aangezien het tricot is en stretchstof niet geschikt is voor mondkapjes (als je het uitrekt komen er immers grotere gaten in het weefsel) heb ik de boel tegen een dicht stukje katoen genaaid, zodat er aan de binnenkant een effectieve laag zit en aan de buitenkant een leuke. De extra laag voor een filter heb ik ditmaal weggelaten, anders werd het mondkapje waarschijnlijk te dik.

Dus nu kan ik zo rondlopen! :-D

De volgende keer zou ik een paar dingen anders doen. Ik zou met name de vorm van de glimlach anders knippen – minder omhoog lopend. En het zelf stikken van gestreepte stof zorgt voor een hoop naadjes, wat extra irritant is omdat deze stretchstoffen pertinent weigerden om platgestreken te blijven. :-S Dus een voorgedrukte stof (in wel de juiste kleuren) is echt een stuk fijner. Maar voor nu is het wel leuk genoeg. Voorkomen dat ik er eentje op moet blijft nog altijd het belangrijkste!

Collecteren in coronatijd

Ook dit jaar collecteerde ik weer voor de Dierenbescherming. Het was even afwachten hoe dat zou gaan met corona, maar het bleek geen groot probleem: we staan immers buiten en het advies was om de collectebus met gestrekte arm aan te bieden (grapjassen – weet je hoe zwaar zo’n ding op een gegeven moment wordt met al dat kleingeld?) of gewoon voor de deur te zetten en een paar stappen achteruit te doen na aanbellen (check!).

De vraag was meer of er genoeg mensen bereid zouden zijn om langs de deuren te gaan, maar bijzonder genoeg had ik dit jaar zelfs meer collectanten in mijn wijk dan voorgaande jaren – we waren in totaal met z’n zessen, dus ik had genoeg mensen om alle straten over te verdelen, waardoor ik zelf niet naast mijn normale route, ook nog eens alle overgebleven straten moest proberen te doen. (Nou ja, dat moet natuurlijk niet… maar als wijkhoofd voel ik me toch een beetje verantwoordelijk voor een goede totaalopbrengst.)

Heel vervelend was, dat ik in het begin van de week eerst een coronatest moest afwachten voordat ik kon gaan collecteren. Ik heb al weken een snotneus en in plaats van minder te worden, werd hij vorige week erger. Superirritant, want ik wist eigenlijk wel dat het niets was, maar je kunt het gewoon niet maken om bij iedereen langs te deuren te gaan zonder 100% zeker te weten dat je virusvrij bent. Dat kostte me dus een bandrepetitie en twee collecte-avonden. :-(

Gisteren en vandaag heb ik mijn route alsnog gelopen, maar toen kreeg ik in één straat te horen dat er gisteren al mensen van de Dierenbescherming langs waren geweest? Na contact te hebben opgenomen met de collectant van de route naast me, bleek die een oepsje te hebben gehad. Dus dat scheelde mij weer lopen, maar ook opbrengsten. En aangezien mijn route dus sowieso al kleiner was dan andere jaren, is mijn persoonlijke opbrengst waarschijnlijk een stuk lager dan andere jaren. Ach, als de andere collectanten het maar compenseren. Het leek er in ieder geval op dat mensen niet minder bereid waren om de deur open te doen.

Het is dan ook voor het eerst dat ik op zaterdagmiddag ben gaan collecteren; normaal doe ik het altijd ‘s avonds. Het is opvallend hoeveel mensen overdag de gordijnen of rolluiken dicht hebben. En hoeveel mensen er in ochtendjas, pyjama, joggingpak of zelfs onderbroek open doen! (Man, half verscholen achter de voordeur met semi-transparant(!) glas: “Kunt u de bus even aanreiken? Ik ben niet zo gepast gekleed.”) XD

In het begin liep Sammy weer eens een stukje met me mee, totdat ik de bocht van mijn eigen straat om liep. Het duurde niet lang voordat ik hem hoorde ruziemaken met een buurtkat. Zucht. Dus ik terug, ik moest de overkant van de straat toch nog doen. Ik haal de katten uit elkaar en loop naar het huis van een van mijn buren, waar zojuist het andere katje heen is gevlucht. Sammy volgt me en net nadat ik heb aangebeld, gaat hij enórm lopen sproeien tegen een struik in die tuin. Gelukkig deed er niemand open… :-X

Het komt heel vaak voor dat mensen twee bellen hebben. Vreemdgenoeg doet doorgaans de oudst uitziende het. Er was zelfs iemand met drie bellen, maar geen daarvan leek het te doen. De enige persoon zónder deurbel, deed juist uit zichzelf open toen ik voor de deur stond te zoeken!

Dit jaar hadden we ook QR-codes gekregen, die gekoppeld zijn aan ons persoonlijke account. Ten eerste omdat mensen vaak geen cash geld meer in huis hebben, ten tweede om het makkelijker te maken coronaproof te collecteren. Niet heel veel mensen wilden daar gebruik van maken, maar het heeft wel een beetje geholpen.
Jonge vrouw, waarschijnlijk student of net student af: “Sorry, ik heb geen contant geld in huis.”
Ik: “Oh, je kunt ook wat overmaken via deze QR-code!”
Vrouw: “Er staat ook niks op mijn rekening…” :-/

En het kwam wederom regelmatig voor dat mensen eerst gaven en zich daarna pas afvroegen waar ik eigenlijk voor collecteerde. Een man had behoorlijk wat kleingeld verzameld en zag pas terwijl hij het in de bus stopte, de sticker op de voorkant. Enigszins teleurgesteld: “Is het voor de Dierenbescherming? Oh, okee…”.

De slakjes hebben zo te zien een beter onderkomen gevonden dan de vogels. Wat is er in godesnaam met dat huisje gebeurd?? :-X

Vrouw: “Helpen jullie ook katten?”
Ik: “Jazeker!”
Vrouw: “Dan geef ik niets. Ik houd helemáál niet van katten.”
Ik: “Euh… het wordt ook aan honden besteed…”
Vrouw: “Okee dan.”

Oudere vrouw, wanneer ik aanbel als het al donker is: “Eigenlijk moet je dit nu niet doen, dat collecteren.”
Ik, denkend dat ze het over corona heeft: “Oh, maar ik houd voldoende afstand tot iedereen.”
Vrouw: “Nee, ik bedoel, ik kan zien dat jij een goed mens bent. Dat is niet altijd zo.”

Een oudere vrouw doet open, loopt naar binnen om geld te zoeken, en stopt daarna wat in de bus.
“Nou, dat is alles wat ze aan kleingeld heeft.”
Euh… wiens geld heeft ze zojuist gedoneerd…?

Of nog zo’n geval:
Moeder doet open en kijkt haar kind aan: “Heb jij iets in je spaarpot, lieverd?” :-o

Prachtige namen… :-X Oh, en naambordjes van mergel zijn superhandig! Als je van partner wisselt, hak je gewoon de naam van de vorige eruit en kras je die van de nieuwe een niveautje dieper! XD

Het is echt bijzonder hoeveel moeite sommige mensen doen om te doneren. Tot twee keer toe liepen mensen helemaal naar hun auto om daar kleingeld uit te halen. En er werd behoorlijk gehannest met het scannen van de QR-code door mensen die het voor het eerst deden, maar ze gaven niet op. Mensen denken vaak dat je een hoop geïrriteerde gezichten krijgt als je collecteert, maar dat soort mensen zijn verreweg in de minderheid, en alle leuke ontmoetingen en vriendelijke mensen compenseren daar ruimschoots voor! Eigenlijk was er maar één persoon behoorlijk lullig dit jaar (ze zag me staan en deed de lamellen dicht). Er zijn daarentegen maar liefst twee mensen geweest die me wat te drinken hebben aangeboden! Dus als je karmapunten wil verdienen, overweeg dan ook eens om voor een goed doel te gaan collecteren (en nee, het regent lang niet altijd :-P ).

Oh, en is de collectant niet bij jou langsgeweest? Maak dan wat over naar de rekening van de Dierenbescherming (NL 60 RABO 0160038790), of doneer via mijn persoonlijke QR-code. Heel erg bedankt! :-)

Trui met (rimpel)kraag

Ken je dat? Je ziet in de winkel een fantastisch stofje liggen waar je inspiratie van krijgt, alleen heb je geen concreet naaiproject op de planning staan. Maar de mogelijkheden zijn eindeloos en dit stofje is zo fijn dat je het nu gewoon móét meenemen, want je zult zien, als je straks iets wil maken dan is dit niet meer te vinden!

Waarna het lapje stof oneindig in je kast blijft liggen. En die kast steeds verder gaat uitpuilen.

De vorige naailes vroeg ik aan mijn juf om extra huiswerk, en beklaagde ik me erover dat ik weinig te doen had op het moment vanwege corona. “Ga wat naaien”, was haar simpele antwoord.

Tsja, waarom ook niet. Ik had afgelopen zomer mijn best gedaan om diverse naaiprojectjes, zoals een winterjas, af te ronden voordat mijn opleiding zou beginnen. Want dan had ik vast al mijn tijd nodig voor huiswerkopdrachten. Maar dat valt (vooralsnog) heel erg mee.

Ik besloot dat het tijd werd om al die lapjes waar ik ooit iets mee wilde, daadwerkelijk te gaan gebruiken. Het eerste lapje dat ik uit de kast toverde, was een prachtige zachte groene stof. Eigenlijk bedoeld voor een fantasy LARP-outfit, of iets voor Castlefest. Maar dat laatste heeft nu weinig zin en ik doe eigenlijk geen fantasy LARPs meer.

Op mijn Pinterestbord trof ik een trui aan die ik ooit van een kledingsite had opgeslagen. Zo’n Wish-achtige site, waarvan je altijd maar moet afwachten of het originele ontwerpen zijn of gejatte kopieën en waar ik dus niet van zou bestellen. Bovendien kon ik aan het plaatje wel zien dat dit model mij waarschijnlijk niet ging passen – perfect voor lange slanke meisjes met poppenarmpjes, maar ongeschikt voor iemand als ik met flinke schouders en bovenarmen.

Op zich vind ik andermans ontwerp namaken niet zo netjes, maar als ik het kledingstuk sowieso niet zou kopen, en ik het alleen maak om zelf te dragen, dan verliest niemand er geld op als ik het wel doe. Zo maakte ik al eens globaal een trui na van een niet meer te achterhalen merk die ik in een tweedehandswinkel vond, en kopieerde ik de opzet van een Desigual-trui die mij niet paste (en achteraf vind ik mijn versie en kleurcombi zelfs mooier dan het origineel).

Mijn groene stofje was niet geheel vergelijkbaar met degene op het plaatje, die er gebreid uitziet, maar qua dikte en soepelheid leek hij wel gelijk, dus ik besloot het gewoon te proberen.

De basistrui zat snel in elkaar. De uitdaging zat in de kraag. Ik besloot eerst van een oud lapje een proefmodel te maken, want ik had niet genoeg groene stof om een kraag te kunnen verknallen.

Geen idee waar dit stofje vandaan komt. Waarschijnlijk een donatie …die nu gelukkig is opgebruikt. :-X

Het lastige was dat deze proefstof anders viel dan de groene, dus het bleef een beetje afwachten hoe hij ging uitpakken.

Toen ik de kraag eenmaal van de groene stof had gemaakt, bleek hij toch wat te lang te zijn: in het meest opgestroopte deel bulkte het teveel en ik kreeg hem niet hoog genoeg. Prima, kraag ingekort. En toen bleek hij aan de minst opgestroopte kant te kort… *SNIK*
Achteraf vermoed ik dat de kraag in het origineel asymmetrisch is geknipt en dus niet alleen door het opknopen zo scheef hangt. Maar ja, daar kan ik nu helaas niets meer aan doen.

Uiteindelijk heb ik er maar een recht hangende kraag van gemaakt. Zoals in het voorbeeld was het sowieso niet geworden, want mijn kraag valt helemaal niet in rimpels. :-( Ik weet niet of het komt door het model van mijn kraag of door de stof, of een combinatie van beide. Jammer.

Zie je wel; mijn versie is wel 1,5x zo breed als het origineel… :-X

De touwtjes heb ik bewust kort gemaakt; ik vind het niet mooi als ik van die enorme slierten op m’n arm heb hangen.

Op de foto’s zie je vreemdgenoeg niet goed dat de uiteinden van de zoom in een punt hangen, net als in het origineel, maar dat doen ze dus wel degelijk.

Bestede tijd: 9 uur
Kosten: €20 (Alleen stof; garen had ik nog. En ja, het oorspronkelijke bonnetje zat nog bij de lap. :-))

Niet geheel geslaagd dus, maar wel draagbaar. En ik heb mijn stofvoorraad verminderd.

Herfstklusjes

Dit herfstige weer triggert mijn neiging om mijn huisje winterklaar te maken. Natuurlijk heb ik de afgelopen tijd al heel veel verbeterd aan mijn huis, maar er is altijd íéts te doen (kamayaya-jippie-jippie-yee!).

Dus bracht ik op verschillende plekken kit aan tussen mijn zolderplafond en de muren, om wat tochtende kieren af te dichten. Ook verving ik eindelijk het door de zonnepaneelinstallateur opengesloopte plankje in mijn zoldermuur (het bleek gipsplaat waar overheen was behangen, en die was in stukjes gebroken). Er kwam ook behoorlijk wat tocht uit dat gat, en aangezien ik nog wat glaswol had liggen van het herstellen van de dakisolatie in mijn CV-ketelhok, heb ik dat gelijk aangevuld voordat ik de boel weer dichtschroefde (met een op maat gezaagd stukje restant van de plafondplaten B-) ).

(Ik trof in het oude isolatiemateriaal wel diverse muizenkeutels aan… kan dat kwaad? Is er een manier om in te schatten hoe oud ze zijn? :-S )

De voorraadkast herindelen is ook zo’n heerlijk herfstklusje, want het appelleert aan mijn hamsterneigingen.

Het verschil is niet erg duidelijk, maar als je meer van bovenaf kijkt, staat alles echt heel netjes gesorteerd en uitgelijnd!

Ook andere kasten werden uitgemest en heringedeeld. Waaronder mijn kledingkast. Ik had altijd moeite om mijn schone broeken netjes bovenop de stapel te leggen, omdat ik er nét niet goed bij kon. Het duurde drie jaar om me te bedenken dat ik natuurlijk ook nieuwe gaatjes in de muur kon boren om de plank een stukje lager te zetten…

En ik heb ook gelijk de zomerbroeken verruild voor de winterbroeken. Dus laat de koude periode maar komen!

Hebben jullie ook van die herfstneigingen?

Faal-domino

Dus. Dat hele asbestdebacle en de aansprakelijkheidstelling van de schoorsteenveger. Murphy’s Law is uiteraard weer eens van toepassing. Serieus, ik heb af en toe het idee dat er iets of iemand probeert mij op de proef te stellen om te zien hoe volhardend ik ben. Waarom moet alles altijd een strijd zijn? Waarom kan geen enkel bedrijf goed functioneren?? :-(

Ik had dus een officiële brief opgesteld om dat schoorsteenveegbedrijf aansprakelijk te stellen. Allerlei rapporten, facturen, foto’s en andere bewijsstukken erbij gedaan. En aangetekend verzonden. Want als ik het per mail had gestuurd, hadden ze kunnen beweren dat ze het niet hadden ontvangen. En aangetekende post is bedoeld om te bewijzen dat dat wel het geval is, toch?

Toch…?

Donderdag de 10e ging het op de post. Vervolgens kon ik via Track & Trace zien dat PostNL het had proberen aan te bieden aan het bedrijf, maar dat ze gesloten waren op dat moment. Dus is het poststuk naar een afhaalpunt gegaan.

Na een week met gekruiste vingers te hebben afgewacht, heb ik nogmaals de status gechecked. Het was nog steeds niet afgehaald. En er stond dat het zaterdag de 19e zou worden geretourneerd als het dan nog steeds niet was afgehaald. Grommerdegrommerdegrom ende vloek: wat een k*ttactiek van dat bedrijf! Domweg je post niet ophalen om ergens onderuit te komen! Ik had gelijk de wetgeving erbij gepakt en gelukkig: de Hoge Raad had al een keer geoordeeld dat je post niet afhalen, terwijl bewezen kon worden dat hij was aangeboden, niet telde als ‘niet ontvangen’ en dat het het probleem van de geadresseerde was. Maar goed, feitelijk schoot ik daar niets mee op, want als ze niet daadwerkelijk de inhoud van de brief hadden gelezen, kon ik hoe dan ook naar mijn geld fluiten.

Na zaterdag de 19e was er vreemdgenoeg nog steeds geen wijziging in de Track & Trace-status. Er stond niet dat het alsnog was afgehaald, maar ook niet dat het was geretourneerd aan mij. En nu? Wellicht ging de Track & Trace maar tot het moment van aflevering bij het pakketpunt en traceerde hij niet de retourroute? Ik besloot maar even af te wachten totdat ik het poststuk daadwerkelijk terug in de bus had; dan had ik iig. een fysiek bewijsstuk van niet afhalen.

Maar ja, zondag en maandag komt geen post, dus moest ik wachten tot dinsdag.

Dinsdag kwam het poststuk ook niet retour. Zucht. Toch maar gebeld met PostNL. Die belden gelijk naar het pakketpunt, maar volgens het pakketpunt lag het poststuk daar niet. Euh, betekende dat dat het toch was afgehaald? Of dat het daar uberhaupt nooit was aangekomen? Of dat het inmiddels onderweg retour was? De PostNL-medewerkster wist het ook niet en ging een onderzoek voor me opstarten. Dat kon 3 dagen duren.

Grom. In de brief had ik het schoorsteenveegbedrijf een reactietermijn van twee weken gegeven. Daar waren nu nog maar 2 dagen van over. Ik besloot om alle stukken aan ze te mailen, met de mededeling dat de oorspronkelijke dagtekening van de brief nog steeds geldig was en de reactietermijn dus ook. Ik deed er een screenshot van de Track & Trace-status bij.

De dag erna (vandaag) had ik al gelijk een reactie van het schoorsteenveegbedrijf! Fijn, want dat was bewijs dat ze alles hadden ontvangen. Maar zij beweerden dat hen geen aangetekende brief was aangeboden. En ze beschuldigden mij ervan dat ik hen bewust pas één dag voor de deadline de stukken per mail had toegestuurd! (Must… Not… Kill…)

Zojuist kreeg ik ook een telefoontje van PostNL. De brief was terecht: hij had toch bij het pakketpunt gelegen. Ze hadden hem alleen over het hoofd gezien en niet op tijd geretourneerd. Positief is dus dat de post daadwerkelijk daar is aangekomen. Negatief is, dat ze op geen enkele manier kunnen bewijzen dat de bezorger bij de eerste aanbiedpoging een briefje in de bus heeft gedaan. En we weten allemaal hoe goed PostNL is met briefjes achterlaten…. :-(

Dus nu kan ik alleen maar een welles-nietes-spelletje gaan doen met het schoorsteenveegbedrijf. Ik kan aantonen via de Track & Trace dat PostNL is langsgeweest, zij kunnen blijven beweren dat ze geen briefje in de bus hebben gehad.

Uiteraard heb ik een klacht ingediend bij PostNL over de gang van zaken. Ik stuur toch *&$@ een brief aangetekend op omdat ik bewijs van aflevering wil hebben?? En dan flikken ze dit?? Ik krijg mijn geld terug, maar meer kunnen ze helaas niet doen. >:-(  Wijze les: als je een poststuk niet wil hebben, doe dan alsof je niet thuis bent en beweer dat je nooit een briefje in de bus hebt gehad. Een mooie loophole om onder een aangetekend stuk uit te komen.

Maar gelukkig is er ook positief nieuws: Ondanks de lulligdoenerij van het schoorsteenveegbedrijf in hun mail, en het nog steeds ontkennen van verantwoordelijkheid, schreven ze ook dat ze mijn claim hebben doorgestuurd naar hun verzekering. Hoezee! Als dat echt waar is en geen poging me aan het lijntje te houden (ze hebben mij (nog) niet, zoals verzocht, de contactgegevens van hun verzekeraar gegeven zodat ik zelf contact op kan nemen), dan is er daadwerkelijk kans dat ik de schade vergoed krijg!

Er is natuurlijk nog steeds kans dat de verzekeraar de claim afwijst, omdat het niet onder de polis valt en/of ze vinden dat het bedrijf dermate zelf schuldig is dat ze het niet willen vergoeden, maar ik ben in ieder geval al verder dan eerst, toen ze weigerden ook maar iets aan de verzekering door te geven.

Duimen jullie mee?